Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα χθες. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα χθες. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Σάββατο 5 Αυγούστου 2017

Εν δυο, εν δυο


Παρέλαση κάνουν οι αντιδράσεις για τη σημαία και τους σημαιοφόρους του δημοτικού!
Άρθρα στοιχίζονται πότε στα αριστερά και πότε στα δεξιά και μόνο όταν οι συντάκτες τους χαιρετίσουν με δουλοπρέπεια στους δικούς τους επισήμους ο καθένας, βγαίνουν συγχρονίζοντας βήμα και  ιερή αγανάκτηση στον καύσωνα του Αυγούστου.
Λίγοι είναι εκείνοι που κρατούν την ψυχραιμία τους σε ανεκτά για την εποχή επίπεδα και καταθέτουν τις απόψεις τους με ψυχραιμία.
Δύσκολη ομολογουμένως η διατήρηση της ψυχραιμίας, όταν ακούμε, ή διαβάζουμε σημεία και τέρατα. Από τη μια τα σημεία, από την άλλη τα τέρατα και στη μέση ως κόρη κλαίουσα ως άλλη "μικρή Ελένη που δεν την παίζουνε" η αριστεία!


Παραλίγο κάποτε να γίνω σημαιοφόρος. Δεν έγινα γιατί ήμουν κορίτσι και τότε τα αγόρια θεωρούνταν πιο άριστα από τα κορίτσια.
Έγινα όμως παραστάτρια, αν και η παρέλαση δεν έγινε ποτέ λόγω βροχής και μόνο τις πρόβες έχω σαν ανάμνηση, εκτός από τα λίγα μέτρα που διανύσαμε εκείνη τη μέρα από το σχολείο μας μέχρι το επόμενο σχολείο στο οποίο κλειστήκαμε για ώρες περιμένοντας να κοπάσει η βροχή. (Δε θυμάμαι πως, αλλά με κάποιο τρόπο, μάλλον η βροχή δεν είχε αρχίσει ακόμα, βρεθήκαμε οι παραστάτες και στη δοξολογία στη Μητρόπολη πριν καταλήξουμε πάλι στο ξένο δημοτικό.)

Δε λέω, μια χαρά τα περάσαμε με τα παιδιά του 1ου Δημοτικού, που μέχρι τότε συναντιόμασταν μόνο στις ημερήσιες εκδρομές, συντηρώντας με επιτυχία μια βεντέτα που κανείς ποτέ δεν έμαθε πως, πότε και γιατί είχε ξεκινήσει ανάμεσα στα δυο σχολεία και που εκείνη τη μέρα μας δόθηκε η ευκαιρία να τη φτάσουμε στη στρατόσφαιρα.

Μεγαλώνοντας αποφάσισα να μην ξαναπαρελάσω. Στο γυμνάσιο άλλο που δεν ήθελαν, γιατί ήμασταν πολλά παιδιά και αναγκαστικά κάποιοι έμεναν απέξω.
Κι έρχεται ο πρώτος εκβιασμός στην πρώτη Λυκείου.
Ήταν η χρονιά που τα σχολεία έγιναν μεικτά, ως εκ τούτου κορίτσια είχε μόνο η πρώτη. Ήρθε λοιπόν η εντολή από "πάνω" να παρελάσουν όλα τα κορίτσια κι επειδή η εντολή από μόνη της τι είναι παρά ορεκτικό, συνοδεύτηκε με την απειλή του βαθμού για να γίνει χορταστική!
Και κάπως έτσι προμηθευτήκαμε όλες τις μπλε φούστες και τα γαλάζια φούτερ, μια και η πρότασή μας να τα αντικαταστήσουμε με κάτι πιο "σικ", έπεσε στο κενό, αφού τα αγόρια των μεγαλύτερων τάξεων διέθεταν ήδη τα φούτερ και τι άλλο θα τα έκαναν, αν δεν τα φορούσαν στην παρέλαση;


Με ένα γαλάζιο φούτερ στην πρώτη Λυκείου, οι δικές μου αναμνήσεις από τις συμμετοχές μου στην παρέλαση έκλεισαν, για να ανοίξουν σε λίγα χρόνια άλλες από τη θέση του μέλους του συλλόγου Γονέων και Κηδεμόνων αυτή τη φορά κι επιφορτισμένη με το άχαρο καθήκον να είμαι παρούσα στις κληρώσεις για τον/την σημαιοφόρο, γιατί πώς να το κάνουμε, δεν είναι μόνο ένας ο άριστος.
Και ναι, θα την πω την αμαρτία μου! Θυμάμαι κλήρωση που σταύρωνα τα δάχτυλα να βγει το δικό μου παιδί, γιατί την πετριά την έχουμε τελικά όλοι οι γονείς.

Είναι όμως κι εκείνοι οι γονείς που δε διστάζουν να πατήσουν επί πτωμάτων για να ξεχωρίσει το δικό τους παιδί, και υπάρχουν κι αυτοί οι δάσκαλοι, που θες από υποχρέωση, θες από δουλοπρέπεια, τους βοηθούν στο σιχαμερό τους αγώνα.
Τα έχουμε δει, τα έχουμε ζήσει, τα γνωρίζουμε καλά!
Γι' αυτό λέω η συζήτηση δε θα έπρεπε να επικεντρώνεται γύρω από την αριστεία, αλλά γύρω από την αρρωστημένη νοοτροπία που καλλιεργείται με κάθε τρόπο!

Διορθώσεις: Τελικά η μνήμη μου με απάτησε παραπάνω από μια φορά όταν έγραφα τα παραπάνω.
Θυμήθηκα ξαφνικά πως εκτός απ' τη φορά που έβρεξε και δεν έγινε η παρέλαση, υπήρξα άλλη μια φορά παραστάτρια, αλλά μάλλον προτίμησα να το ξεχάσω, αφού την παραμονή της παρέλασης πέθανε η γιαγιά μου που ζούσε μαζί μας. Το μόνο που θυμάμαι καθαρά από τότε είναι μια θλίψη και εμάς όλους να λειτουργούμε σαν αυτόματα με όλα τα άλλα να περνούν σε δεύτερη μοίρα.

Στην πρώτη γυμνασίου, αναγκάστηκα να παρελάσω όπως και στην πρώτη λυκείου, μια και ήταν η σημαδιακή χρονιά που έγιναν μεικτά τα σχολεία. 

Ου γαρ έρχεται μόνον....

Σάββατο 17 Ιουνίου 2017

Σιδηροδρομικός σταθμός Αγρινίου


Μεγάλωσα κοντά στις γραμμές του τρένου.
Οι ράγες τραβούσαν σα μαγνήτης τα παιδιά της γειτονιάς που στήναμε τα παιχνίδια μας γύρω τους, ή πάνω τους.
Τρένο δεν είχαμε δει ποτέ, μόνο ράγες. 
Το τρένο είχε διακόψει από χρόνια τα δρομολόγια, και μόνο η ανάμνησή του, ένα τρένο φάντασμα διέτρεχε πια την πεδιάδα του Αγρινίου ακολουθώντας την παλιά διαδρομή που έφτανε ως το Κρυονέρι. Εκεί ο περίφημος "σκυλοπνίχτης" αναλάμβανε τη συνέχεια του ταξιδιού ως την Πάτρα.


Κρυονέρι. Η αρχή και το τέλος της γραμμής των ΣΒΔΕ. 
Εκεί περίμενε η «Καλυδών» το καραβάκι που οι Αγρινιώτες λέγανε σκυλοπνίχτη, 
για να περάσουν τον Πατραϊκό και να μετεπιβιβαστούν στους ΣΠΑΠ 
Σύμφωνα με διήγηση του Kαθηγητή Bυζαντινής Aρχαιολογίας κ. Αθανάσιου Παλιούρα 
στη συγκεκριμένη φωτογραφία «ποζάρουν» άντρες μοντέλα της εποχής για να διαφημίσουν ρούχα.  
Αρχείο περιοδικού «Ρίζα» των εν Αθήναις Αγρινιωτών. 

Μεταπολεμικά στη γραμμή Πατρών-Κρυονερίου ο Σιδηρόδρομος Βορειοδυτικής Ελλάδας  δρομολόγησε το «ΚΑΛΥΔΩΝ ΙΙΙ», που ήταν πρώην κορβέτα του Βρετανικού Ναυτικού, και το πρώην οπλιταγωγό-αποβατικό «ΡΟΔΟΣ», που ναυπηγήθηκε το 1944. Μετασκευάστηκε σε σιδηροδρομικό πορθμείο, ώστε να μεταφέρονται και βαγόνια μεταξύ Πάτρας και Κρυονερίου. Το «ΡΟΔΟΣ» είχε 2 σειρές σιδηροδρομικές ράγες και μπορούσε να μεταφέρει 7 φορτηγά βαγόνια ή 2 ατμομηχανές ή αντίστοιχα 10 φορτηγά ή λεωφορεία και 20 Ι.Χ.... Πηγή: www.mixanitouxronou.gr
Πηγή φωτο: sbde.freehostia.com

Οι παλιές γραμμές έμειναν στην αχρηστία, μέχρι που ανακαινίστηκαν...για να συνεχίσουν να παραμένουν σε αχρηστία, κατασπαταλώντας πολλά χρήματα.
Τώρα πια έχουμε και πινακίδες που προειδοποιούν για ένα τρένο φάντασμα που σφυρίζει μόνο στα όνειρα, ή στους εφιάλτες κάποιων!


Ωστόσο ο παλαιός σταθμός τρένων στο Αγρίνιο έχει ανακαινιστεί και χρησιμοποιείται για πολιτιστικές εκδηλώσεις από τον Δήμο Αγρινίου.

Σάββατο 13 Μαΐου 2017

Τα πιο όμορφα σκουλαρίκια είναι "Φούξια"!


Έχω μια γλάστρα που στα μάτια μου μοιάζει πολύτιμη.
Και πώς να μην είναι, αφού ανθοφορεί θησαυρούς;
Την έχω εδώ κι ένα μήνα περίπου και με έχει γεμίσει αναμνήσεις από τα παιδικά μου χρόνια. 
Πώς κάτι νέο, μπορεί να φέρει μνήμες από τα παλιά;
Πολύ εύκολα, αφού τότε οι αυλές των σπιτιών που αντηχούσαν από τα παιχνίδια μας και μας πρόσφεραν χώρο, ομορφιά, μα προπάντων σιγουριά,  ήταν γεμάτες από τέτοιες πολύτιμες γλάστρες.
Και δεν ήταν σπάνιες οι φορές που στα κλεφτά κόβαμε ένα δυο σκουλαρίκια από τις γλάστρες, που κάποιες μπορεί να ήταν αυτοσχέδια φτιαγμένες ακόμα κι από τενεκέδες ασπρισμένους με ασβέστη, ή βαμμένους στο χρώμα που προτιμούσε κάθε νοικοκυρά, όμως έκρυβαν, ή μάλλον φανέρωναν με καμάρι τους θησαυρούς που περιείχαν!


Γεμάτη σκουλαρίκια η γλάστρα μου και κάθε μέρα λάμπει στο φως θυμίζοντάς μου πολλά.
Και μπορεί το χρώμα των τωρινών μου σκουλαρικιών να διαφέρει από εκείνο το πιο έντονο λιλά των παιδικών μου χρόνων, αλλά δεν έχει σημασία.
Σημασία έχει πως μόλις αντίκρισα εκείνο το μικρό γλαστράκι με τα τόσο ιδιαίτερα άνθη, γέμισε το μυαλό μου με εικόνες του χθες.
Και ήταν αναπόφευκτο να το αποκτήσω! 
Όταν το αγόρασα είχε μόνο μπουμπούκια, μα όταν τακτοποιήθηκε στη μεγαλύτερη πήλινη γλάστρα, που μόλις είχε μείνει ορφανή από τη γαρδένια που φιλοξενούσε, σαν πολύ να του άρεσε, απλώθηκε με άνεση και άρχισε να μεγαλώνει μέρα με τη μέρα.
Τα μπουμπούκια έγιναν περισσότερα, μετά άρχισαν να ανοίγουν και από τότε είναι γεμάτο άνθη και θα είναι για πολύ καιρό. 
Κάθε τόσο κάποια λουλούδια πέφτουν νικημένα από τη φθορά, νέα μπουμπούκια όμως ανατέλλουν συνεχώς και παίρνουν τη θέση τους σε έναν κύκλο που θα κρατήσει όλο το καλοκαίρι, ελπίζω και λίγο παραπάνω!


Φούξια, ή κοινώς σκουλαρικιά λέγεται το φυτό μου κι ευτυχώς είναι πολυετές και θα το χαίρομαι για χρόνια!
Δε χρειάζεται ιδιαίτερη φαντασία για να καταλάβουμε γιατί ονομάστηκε σκουλαρικιά, μια και τα άνθη του που γέρνουν προς τα κάτω θυμίζουν έντονα τα συγκεκριμένα κοσμήματα!


Η περιποίησή του δεν απαιτεί πολλά! 
Ζητάει μόνο "γη και ύδωρ", άντε και κάποια στήριξη γιατί βαραίνει πολύ.
Και πώς να μη βαραίνει δηλαδή, που συνεχώς κυοφορεί την ομορφιά;
Αγαπά το φως, αλλά αν το βλέπει ο μεσημεριανός ήλιος, μπορεί να γίνει δύστροπο και αυτό καλό είναι να το αποφύγουμε, όπως και τον μεσημεριανό ήλιο δηλαδή!
Βλέπετε, δεν του αρέσουν καθόλου οι υπερβολές, κι ας υπερβάλλει αυτό συνεχώς με την ομορφιά του!
Κι αν θέλουμε να υπερβάλλει κάθε άνοιξη και καλοκαίρι, φροντίζουμε να το προφυλάξουμε το χειμώνα από τον δυνατό άνεμο!


Σε αυτό που δεν υπερβάλλει καθόλου, είναι η τιμή του, που ξαφνιάζει ευχάριστα!
Το όνομά του το πήρε από τον Γερμανό βοτανολόγο Leonhard Fuchs κι όχι από το χρώμα του.
Άλλωστε το συναντάμε σε αποχρώσεις και άλλων χρωμάτων, ροζ, λευκό και φυσικά το λιλά που πρωταγωνιστεί πιο έντονα απ' όλα στις δικές μου αναμνήσεις!
Η σκουλαρικιά μου θύμισε πολλά κι έτσι βρήκε εύκολα τη θέση της στο μπαλκόνι μου και μπήκε μετά από χρόνια πάλι στη ζωή μου!
Εσείς έχετε πάθει κάτι παρόμοιο με ένα απλό λουλούδι;

Σάββατο 25 Φεβρουαρίου 2017

Μπα-μπούλες


Θυμάμαι τις μπούλες των παιδικών μου χρόνων να προσπαθούν να εισβάλουν στα σπίτια απρόσκλητες και να είναι τόσο τρομακτικές και αστείες ταυτόχρονα που να μην ξέρεις τι να κάνεις.
Να τρομάξεις ή να γελάσεις; 
Τελικά τα γέλια έρχονταν να κοροϊδέψουν το φόβο!

Από όσο μπορώ να ξέρω ουδεμία σχέση είχε το συγκεκριμένο έθιμο με αντίστοιχα πιο οργανωμένα, όπως είναι για παράδειγμα οι μπούλες της Νάουσας.
Αν εκείνο το έθιμο απαιτούσε κι απαιτεί οργάνωση, εδώ το αυθόρμητο και το απρόοπτο γίνονταν οι οδηγοί της τρέλας.

Μπορεί μια μπούλα να μην υποψιάζονταν καν πως θα γίνει μπούλα  κι εκεί που σκόπευε να περάσει τη νύχτα σκαλίζοντας το τζάκι και μετρώντας τα κάρβουνα, να βρίσκονταν ξαφνικά να αλωνίζει τις ρούγες και να παίρνει τις γειτονιές, γδύνοντας σχεδόν τη γιαγιά, που λέει ο λόγος, για να ντυθεί.
Δεν υπήρχε συγκεκριμένο κουστούμι που έπρεπε να φορεθεί, για την ακρίβεια δεν υπήρχαν καν κουστούμια και οι μπούλες φορούσαν ό, τι άρπαζαν απ' τις ντουλάπες και τα σεντούκια, με τα τσεμπέρια και τις ρόμπες να γίνονται ανάρπαστα.
Αν βρίσκονταν και κανένα παλιό νυφικό σε κάποια κασέλα, τότε γίνονταν πραγματικό πανηγύρι!

Αφού έβαζαν "τα τρελά τους" οι μπούλες κι έκρυβαν καλά το πρόσωπό τους, μαζεύονταν σε μπουλούκια και μέσα στα σκοτάδια γύρναγαν από σπίτι σε σπίτι στις γειτονιές κι έπαιζαν το γνωστό παιχνίδι "μάντεψε ποιος", στην πιο αρχέγονη όμως μορφή του.



Αν ήταν επικίνδυνο; Φυσικά και ήταν!
Μην ξανακούσω για αθώες εποχές και κυρίως για αθώους ανθρώπους! 
Πάντα μα πάντα υπήρχαν εκείνοι που άρπαζαν την ευκαιρία να χωθούν στα σπίτια με σκοτεινούς, πονηρούς σκοπούς, και καλό ήταν φυσικά να μην έδιναν οι νοικοκύρηδες πολύ αέρα στους αγνώστους μέχρι τουλάχιστον να τους αναγνωρίσουν και να ξαναγίνουν γνωστοί. Μόνο τότε περνούσαν οι τελευταίοι στα ενδότερα να κεραστούν μεζεδάκια και κρασί!
Αν παρέμεναν άγνωστοι, τα κεράσματα γίνονταν στο πόδι και γρήγορα, με μια αμηχανία που πάλευε να κρυφτεί κάτω από τη διάθεση της γιορτής.
Κάτι σαν το halloween δηλαδή, αλλά με μεγάλους, αντί για παιδιά και αλκοόλ αντί για ζαχαρωτά!

Είδος προς εξαφάνιση είναι πια οι μπούλες, αν και δεν είναι καθόλου απίθανο να συναντήσει κάποιος ένα τέτοιο ανομοιόμορφο, τρομακτικό μπουλούκι, να οδηγείται κάπου πολύ συγκεκριμένα, χωρίς να χτυπά πόρτες, αλλά κάνοντας πάντα τις ανάλογες τρέλες!

Οι μπούλες του τότε, ξαναζωντανεύουν για λίγο σ' αυτά τα μπουλούκια και ο απόηχος των γέλιων καθώς απομακρύνονται με φασαρία στους δρόμους της πόλης, ξυπνάει για λίγο το παιδί μέσα σου που μπερδεμένο ακόμα, δεν ξέρει αν πρέπει να τρομάξει ή να γελάσει. Και γελάς πάλι δυνατά, για να ξορκίσεις το φόβο.

Οι μπαμπούλες του τότε ωστόσο, παραμένουν οι μπαμπούλες του σήμερα!
Αυτοί είναι διαχρονικοί και δεν ανοίγουν σεντούκια για να ντυθούν. Γδύνονται με τα λόγια τους, μασκαρεύονται με τις πράξεις τους.
Μπορεί να μην κυκλοφορούν πάντα σε μπουλούκια, αλλά είναι τόσο τρομακτικοί που κόβεται το γέλιο μαχαίρι και μένει ο φόβος μοναχά.

Πάντα μα πάντα όμως την αμφιλεγόμενη αποκριά θα ακολουθεί μια Καθαρά Δευτέρα. Και οι φόβοι θα λύνονται για να ανέβουν ψηλά και να εξαφανιστούν στην απεραντοσύνη του ουρανού, να διαλυθούν στον άνεμο και να εξαφανιστούν. Έστω και για λίγο!
Και ο χαρταετός ουράνιο τόξο θα γίνεται και θα κερνάει χρώματα τον κόσμο.
Και τα χρώματα, δύναμη θα γίνονται.
Καλή δύναμη και καλά κούλουμα!

Κυριακή 5 Φεβρουαρίου 2017

We want the world and we want it now!


"...Είχε ακουστά ότι εκεί, στην πόλη περπατάς, λέει, και σκοντάφτεις πάνου σε πουγκιά με τις λίρες. Στα παραΰστερα ο αλαφρόμυαλος πήγε. Καβαλίκεψε ένα καΐκι και πήγε. Έτσι και πάτησε στο μουράγιο -πώς γίνηκε, ε να, γίνηκε- μόλις πάτησε στο μουράγιο σκοντάβει πάνου σ' ένα πουγκί. "Ουφ! Από τώρα θ' αρχίσω να τις μαζεύω;" Και δίνει μια και κλοτσάει τις λίρες στη θάλασσα. Ε... Αυτό ήταν και τ' άλλο. Πουγκί δεν ξαναβρήκε. Από κει κι ύστερα σκόνταβε μοναχά σε πέτρες και σε ντουβάρια, ώσπου σ' ένα έσπασε το κεφάλι του και το πήρε και το ΄φερε στο χωριό δεμένο...."

Κάτω απ' τα κάστρα της ελπίδας, Μενέλαος Λουντέμης

Κάθε φορά που χάνεται μια ευκαιρία, κάθε φορά που κλοτσάω έστω κι άθελά μου "ένα πουγκί στη θάλασσα", έρχεται στο μυαλό μου αυτό το απόσπασμα.

Παλιότερα έγραφα:

"...Και παρόλο που τραγουδούσα δυνατά και έγραφα παντού ότι...
"...η ευκαιρία είναι μοναδική, δεν επαναλαμβάνεται και κάθε δισταγμός σημαίνει καταστροφή, δεν υπάρχουν περιθώρια για παζαρέματα. Θέλουμε τον κόσμο και τον θέλουμε τώρα.." 
...δεν το έμαθα καλά το μάθημά μου.
Κι ευκαιρίες έχασα  και παζάρεψα και ο κόσμος ακόμα άπιαστος είναι.
Αυτό ίσως ήταν και το τελευταίο καλοκαίρι της αθωότητας.
Μετά μεγάλωσα!
Κι ακόμα δεν άκουσα την κραυγή της πεταλούδας..."


Read more: http://mytripssonblog.blogspot.com/2012/07/blog-post_16.html#ixzz4Xq4sJIgn



Και από τότε κύλησαν κι άλλα χρόνια κι έφυγαν κι αυτά κι ο απολογισμός παραμένει ίδιος.
Τώρα θα μου πείτε, οι ευκαιρίες όλο και λιγοστεύουν όσο βιώνουμε τα χρόνια της κρίσης, τουλάχιστον σε επαγγελματικό επίπεδο, αλλά και πάλι κάποιοι τα καταφέρνουν καλύτερα. 
Πώς; Δεν ξέρω.
Ίσως μυρίζονται καλύτερα τις ευκαιρίες που οι υπόλοιποι κλοτσάμε. Καλά δεν έχουμε γίνει και επαγγελματίες της κλοτσιάς, όπως οι ποδοσφαιριστές, αλλά λέμε τώρα!
Πόσα πουγκιά άλλωστε κυκλοφορούν αδέσποτα;

Ίσως πάλι έχουν πλάτες.
Έχω βαρεθεί να ακούω ειδικά τα τελευταία χρόνια για νέους, ή όχι και τόσο νέους ανθρώπους, που πέτυχαν συνεχίζοντας την ήδη, τονίζω το "ήδη" επιτυχημένη δουλειά των δικών τους, ή παίρνοντας από εκείνους  την απαραίτητη μαγιά για να ξεκινήσουν κάτι νέο.
Ναι, καλά, τόσο αυτοδημιούργητος είναι κι ο Τραμπ, αλλά το κρύβει!
Αυτό προβάλλουν βέβαια τα κανάλια, περνώντας ταυτόχρονα το υπέροχο μήνυμα "ευκαιρίες υπάρχουν, αλλά εσύ είσαι ηλίθιος και δεν τις βλέπεις".
Δεν ξέρω πόσο ηλίθια είμαι, αλλά πραγματικά δεν τις βλέπω.
Ίσως πάλι να είμαι απλά στραβή!
Ή και κουφή...αφού ούτε την κραυγή της πεταλούδας κατάφερα να ακούσω.


Ελπίζω πραγματικά οι δικές σας αισθήσεις να λειτουργούν καλύτερα από τις δικές μου!

Παρασκευή 23 Δεκεμβρίου 2016

It's The Most Wonderful Time Of The Year!


Τα Χριστούγεννα είναι η πιο θαυμάσια εποχή, αρκεί να το πιστέψεις!
Και η πιο ζεστή, αρκεί να έχεις θέρμανση, γιατί μες το καταχείμωνο μόνο η ζεστασιά που φέρνει η αγάπη δε φτάνει, ό, τι κι αν λέμε!
Μπορεί λοιπόν αυτή η θαυμάσια εποχή να σου φέρει όμορφες αναμνήσεις και να φτάσεις στο σημείο -που πιο κάτω δεν έχει- να κουβεντιάζεις με έναν κούκο, αλλά μπορεί να σου φέρει και δώρα.
Δώρα που έρχονται από μακριά και με αγάπη!

Σαν αυτό που μου έστειλε η αγαπημένη μας Σμαραγδένια, η Ρούλα μας, για να με ζεσταίνει το χειμώνα με στυλ!!
Μαζί του κατέφθασε κι ένα στολίδι - έλατο που πήρε ήδη τη θέση του στο "Ω έλατο! Ω έλατο, μ' αρέσεις, πως μ' αρέσεις!!"... και κάνει παρέα με τα στολιδάκια που μου είχε στείλει πέρυσι.
Για του λόγου το αληθές, ιδού η παρέα...ένα αγγελάκι, τα παγοπέδιλα και το έλατο σε μια αναμνηστική φωτογραφία!


Αυτά ήρθαν με τη συνοδεία μιας υπέροχης, χειροποίητης κάρτας, που μέσα έκρυβε αστέρια, πολλά αστέρια, όσες και οι ευχές!


Ρούλα μου σε ευχαριστώ πάρα, πάρα, πάρα πολύ για τα δώρα σου και σου εύχομαι καλά Χριστούγεννα με υγεία, γαλήνη και αγάπη!

Σε όλους εύχομαι καλά Χριστούγεννα, αν και θα ξαναευχηθώ αύριο, αφού θέλω οι ευχές μου να συνοδεύονται με κάτι γλυκό...δηλαδή με γλυκό!


Για να δικαιολογήσω τον τίτλο της ανάρτησης, όχι πως έχει ανάγκη από δικαιολογίες, αλλά λέμε τώρα, ακολουθεί και το σχετικό άσμα βουτηγμένο μες την καλή χαρά που εύχομαι να σας βρει!!



Σας έχω όμως ένα ακόμα βίντεο, μια δημιουργία της διάσημης Ms Faltsa γνωστής και ως Woman in Blogs που περιέχει ευχές από bloggers για bloggers και όχι μόνο για bloggers, για τη νέα χρονιά!



Αλεξάνδρα μου, ευχαριστούμε πολύ και συγχαρητήρια για την καταπληκτική δουλειά που έκανες!

Πέμπτη 11 Αυγούστου 2016

Trivia με παιχνιδιάρικη διάθεση


Τα καλοκαίρια κρύβουν μέσα τους κάτι παιχνιδιάρικο που μας κλείνει συνεχώς το μάτι.
Το μάτι μας έκλεισε και η Διονυσία από το blog "To love life for what it is" και μας καλεί να σκεφτούμε και να ομολογήσουμε πράματα και θάματα από παλιά. Εκείνα τα μικροπράγματα δηλαδή που συνηθίζουμε να ξεχνάμε και δε πολυσκεφτόμαστε.
Μας έβαλε σα να λέμε δουλειά και τη δική της "εργασία", μπορείτε να τη δείτε εδώ! 
Μερικά δικά μου άλλωστε τα θυμήθηκα διαβάζοντας κάποια δικά της!

Της Διονυσίας της ήρθε η ιδέα όταν πέρασε δίπλα από ένα δέντρο κι άκουσε τα τζιτζίκια που της θύμισαν κάτι ιδιαίτερο από την παιδική της ηλικία.
Εγώ πέρασα δίπλα από ένα δέντρο όπου δυο γάτες το είχαν ρίξει στον ύπνο!
Τι σημάδια μου στέλνει το σύμπαν δεν ξέρω, αλλά ίσως πάλι να στέλνει την εικόνα στη Διονυσία, που αγαπά πολύ τις γάτες.
Φεύγω από το γατόδεντρο που ροχαλίζει και αρχίζω το σκάλισμα στα παλιά!


1. Στην τελευταία τάξη του δημοτικού μπήκαν στη ζωή μου δυο πράγματα πολύ σημαντικά!
Μια γραφομηχανή και μια φωτογραφική μηχανή!
Η γραφομηχανή ήταν μια πορτοκαλί Olympia και η φωτογραφική μια πανάλαφρη Agfa που ακόμα και τότε μου δημιουργούσε την αίσθηση πως είναι ψεύτικη.
Δεν ήταν φυσικά. Οι φωτογραφίες είναι αδιάψευστοι μάρτυρες! 

2. Μια τρέλα με τις πεταλούδες την είχα από μικρή!
Όταν κάπου διάβασα πως μπορούμε να τις αιχμαλωτίσουμε και να τις θανατώσουμε με οινόπνευμα για να τις κρατήσουμε, χωρίς σκέψη βιάστηκα να το κάνω...το έκανα σε δυο-τρεις, μα ένιωθα τόσο άσχημα μετά που δεν το ξανάκανα ποτέ!
Τελικά η ομορφιά της πεταλούδας κρύβεται στο πέταγμά της!

3. Φοβάμαι, τι φοβάμαι, τρέμω τις ιατρικές βελόνες!
Κάθε φορά που έπρεπε να κάνω εμβόλιο, εξετάσεις, ή ενέσεις, αρρώσταινα και αρρωσταίνω από φόβο! Από τις χειρότερες παιδικές μου αναμνήσεις να με κυνηγάνε για να μου κάνουν ένεση!

4. Έγινα 3 φορές παρανυφάκι. Τη μια ήμουν τόσο μικρή, που δε θα τη θυμόμουν καν, αν δεν ήταν οι φωτογραφίες να μου τη θυμίζουν!

5. Ανάμεσα στις αγαπημένες μου παιδικές αναμνήσεις, είναι η γιαγιά μου να μας λέει παραμύθια και να μας διηγείται ιστορίες και μύθους. Κάπου στο δημοτικό, λίγο πριν πεθάνει η γιαγιά, σκέφτηκα να τα καταγράψω κι έκανα πράγματι την αρχή, αλλά όταν πέθανε έμειναν όλα στη μέση, ή μάλλον στην αρχή.

6. Όταν ήμουν μικρή, είχα μια απόλυτη λιχουδιά σε απόσταση αναπνοής από το μπαλκόνι μου. Μια τεράστια σκαμνιά, μουριά δηλαδή, που απλά άπλωνα το χέρι μου κι έκοβα, έκοβα κι έτρωγα μέχρι σκασμού, χωρίς ποτέ να τα πλένω, όπως με είχαν συμβουλέψει! 

7. Επίσης είχα ανακαλύψει πως η καλύτερη συκιά της περιοχής, ναι, τις είχα δοκιμάσει όλες, ήταν της θείας μου και την τιμούσα ιδιαίτερα με τις συχνές μου επισκέψεις.

8. Θυμάμαι ακριβώς που ήμουν και τι έκανα, όταν συνειδητοποίησα για πρώτη φορά την έννοια του χρόνου και πραγματικά συγκλονίστηκα!

9. Τη μέρα που έδινα για proficiency, ξύπνησα το πρωί χάλια από μια γερή γαστρεντερίτιδα.

10. Τη μέρα που έδινα για δίπλωμα οδήγησης ξύπνησα με πυρετό. Η μόνη μου έγνοια να καταφέρω να επιζήσω, κι αυτό μάλλον λειτούργησε θετικά, αφού αυτή η έγνοια μου στέρησε το άγχος της εξέτασης και τα έκανα όλα σωστά!

11. Μικρή αλληλογραφούσα με πολλά παιδιά από διαφορετικά μέρη του κόσμου.

12. Μαζεύω μανιωδώς κοχύλια, και μπορεί να ξεχαστώ τελείως ψάχνοντας. 
Αυτό το έκανα μικρή, το συνεχίζω και μεγάλη!

13. Μέρες Αυγούστου και οι Περσείδες είναι εδώ για να εκπληρώσουν τις ευχές μας. Αν είστε έξω το βράδυ, κοιτάξτε τον ουρανό και κάντε μια ευχή στα πεφταστέρια που σίγουρα θα δείτε! 
Δεν μπορώ όμως, να μη θυμηθώ εκείνον τον Αύγουστο του '93, και το απίστευτο θέαμα που παρακολουθήσαμε από τον Μακρύ Γιαλό στην Κεφαλλονιά. 
Δεν προλαβαίναμε να κάνουμε ευχές! 

14. Κάποτε έπεσα από μεγάλο ύψος στο χωριό που κάναμε διακοπές και δεν έπαθα τίποτα, πέρα από αμυχές. Εν τω μεταξύ, προσγειώθηκα στα δυο μου πόδια, σα γάτα. Ήμουν μικρή και είναι ολόκληρη ιστορία το πέσιμο.
Από τότε όμως ένα "κουσούρι" το έχω και το κουσούρι έχει κι όνομα! Ακροφοβία το λένε! 

15. Γάτα με έλεγε ο πατέρας μου, για τη μεγάλη μου αδυναμία στα ψάρια.

Έφτασα στα 15 και σταματάω!
Ασήμαντα, ή σημαντικά, όπως το δει κανείς, αυτά ήταν όσα θυμήθηκα πρώτα!
Εσείς τι θυμηθήκατε;

Πέμπτη 7 Ιουλίου 2016

La Boum

Γυρνώντας, ή μάλλον κοιτάζοντας πίσω στο παρελθόν και πιο συγκεκριμένα στα άγουρα χρόνια της εφηβείας, τολμώ να πω πως δυο ταινίες με είχαν σημαδέψει!
Η μια ήταν η "Γαλάζια λίμνη" και η άλλη η ταινία "La Boum". Όχι τίποτα άλλο, αλλά για να μη λέτε οι κουλτουριάρηδες πως δεν είχα κινηματογραφικό υπόβαθρο, να και γαλλικό σινεμά η μικρή Μαρία...χοχοχο!
Εντάξει πλάκα κάνω.


Θυμάμαι πως την πρώτη την είχα παρακολουθήσει μια Κυριακή που είχε "2 έργα 2" και το πρώτο ήταν κάποιος Τζέιμς Μποντ που ανέχτηκα με δυσκολία, γιατί το ζητούμενο ήταν να δω τη λίμνη, όχι τον υπερκατάσκοπο!


Το  "La Boum" το είδα μια μέρα, που δεν είχε  "2 έργα 2" και την απόλαυσα μόνη της!
Και όπως ήταν αναμενόμενο, το τραγούδι που ακολουθεί με συντρόφευε τις επόμενες μέρες, τις επόμενες εβδομάδες, τους επόμενους μήνες.
Μόνο με έναν τρόπο θα μπορούσα να το κάνω να σταματήσει να παίζει στο μυαλό μου!
Να το ζήσω, ή έστω να το χορέψω!
Την ταινία δεν τη θυμάμαι καθόλου πια, αλλά το τραγούδι μου ήρθε αμέσως στο μυαλό όταν ο Giannis Pit από το idipoton, μας κάλεσε σε SUMMER PARTY με θέμα: Το Πρώτο σας Χορευτικό Σφιχταγκάλιασμα (Blog Game)


Την εποχή πάνω κάτω που είδα και τις δυο ταινίες ήρθε και μια πετριά να πω, ένας έρωτας να πω, μπα, ένα σκίρτημα θα πω, που εξελίχθηκε σε μέγα κόλλημα. 
Εκείνος ήταν μεγάλος και ώριμος και αγνοούσε την ύπαρξη μου παντελώς!
Τι κι αν κάθε μέρα φρόντιζα να μπαίνω πολλάκις στο οπτικό του πεδίο, εκείνος δε μου έριχνε ούτε ένα βλέμμα με τα καταπράσινα μάτια του, γιατί ναι, είχε πράσινα μάτια κι αυτό πρέπει κάποτε να ερευνηθεί σοβαρά από τους επιστήμονες.
Πώς είναι δυνατόν δηλαδή, όλοι οι πρώτοι έρωτες να έχουν πράσινα μάτια!

Ο μεγάλος και ώριμος πήγαινε κιόλας στην τρίτη γυμνασίου κι εγώ πήγαινα στη δευτέρα.
Τα μικρά κορίτσια ούτε που να τα κοιτάξουν τα μεγάλα αγόρια τότε!
Και αφήστε και το άλλο!
Τον πόνο του αποχωρισμού που τον πάτε;
Εκείνος θα έφευγε για το Λύκειο κι εγώ θα ήμουν κολλημένη στο Γυμνάσιο!
Έναν ολόκληρο χρόνο θα έκανα να τον δω ξανά, αν εξαιρέσουμε δηλαδή τα πρωινά που όλως τυχαίως περνούσα από το σπίτι του πηγαίνοντας στο σχολείο, αλλά και τα μεσημέρια που όλως τυχαίως ξαναπερνούσα από κει.

Μεταξύ μας...δεν ήταν και τόσο τυχαίο, κι ακόμα απορώ πως αφέθηκαν οι φιλενάδες μου να πειστούν πως αυτός ήταν ο συντομότερος δρόμος για το σχολείο, τη στιγμή που καθόλου δεν ήταν!
Ούτε κουβέντα εγώ φυσικά για το κρυφό αμόρε. 
Άλλωστε τι να πω;

Σιωπούσα, για να μπορώ να κατευθύνω τα πράγματα κατά πως ήθελα, και κυρίως τη  διαδρομή προς και από το σχολείο!
Και πείστηκαν πως ήταν η συντομότερη, που δεν ήταν, αλλά και γλίτωσα τα γελάκια τα πειραγματάκια και όλα τα σχετικά που ίσως να με τραυμάτιζαν ανεπανόρθωτα!
Φτάνει και ο Ιούνιος κάποια στιγμή και πέφτω στα πατώματα που τέλειωνε το σχολείο!
Εντάξει, δεν μελαγχόλησα κιόλας, καλοκαιράκι ήταν μπροστά, όλο και κάποια θάλασσα θα έπνιγε τον πόνο του αποχωρισμού!


Και ήρθε η ώρα που ο Αστακός, -ok, γαλάζια λίμνη δεν ήταν, αλλά είχε τις χάρες του κι αυτός-, θα φιλοξενούσε εμένα και την περίπου ραγισμένη μου καρδιά!
Το πρώτο βράδυ με βρίσκει να κάνω βόλτα στην παραλία και να αναστενάζω διαρκώς, όχι από έρωτα, αλλά από κάψιμο, μια και το παράκανα την πρώτη μέρα στη θάλασσα!
Απολογισμός ημέρας: 5 αστερίες που έβγαλα βουτώντας στα βαθιά, κάτι υπέροχα κοχύλια, το έχω ξαναπεί πως απειλείται το οικοσύστημα από μένα, κι ένα γερό έγκαυμα από τον ήλιο, που εξαιτίας του βογγούσα σα να μην υπήρχε αύριο!

Κι εκεί που βολτάριζα με τον πόνο μου, απασχολημένη με το να τραβάω το εξώπλατο που έδενε στο λαιμό για να ακουμπάει στο δέρμα όσο γίνεται λιγότερο μακό, κάνω μία έτσι και κοκαλώνω σε μια κίνηση αμφιβόλου κομψότητας!
Κάποιος με κοιτούσε με δυο πράσινα μάτια που ήξερα καλά!
Μα, ήταν αυτός!
Έχασε η καρδιά κάτι χτύπους, έκανε μια απεγνωσμένη προσπάθεια να τους ξαναβρεί, το παράκανε κι άρχισε να βαράει σαν τρελή. Μια τρελή εκείνη και μια εγώ μας κάνουν δύο τρελές στη βόλτα!
Προσπάθησα να ανασυγκροτηθώ και φυσικά να συγκρατηθώ, άφησα το εξώπλατο να ακουμπάει όπου θέλει, μάζεψα όλο μου το κουράγιο και κάθισα στην καφετέρια που είχαν καθίσει ήδη οι άλλοι να ρημαδοφάω ένα παγωτό και κάπως έτσι έλαβε τέλος η βραδινή έξοδος!

Γυρίζοντας στο δωμάτιο που μέναμε, πιάνουμε θέση στο μπαλκόνι  που εκτός των άλλων είχε και μερική θέα σε παρακείμενη ταβέρνα, να τιμήσουμε και λίγο καρπουζάκι.

Εκεί που φτύνω τα κουκούτσια, ξανακάνω άλλη μία έτσι και ποιον βλέπω να με κοιτάζει;
Αυτός!
Παραλίγο να μου κάτσουν στο λαιμό!
Ευτυχώς η οικογένειά του διάλεξε τραπέζι που δεν είχε καθόλου επαφή με το μπαλκόνι κι έτσι έφαγα το υπόλοιπο καρπουζάκι χωρίς να κινδυνεύω!

Και περνάει το καλοκαίρι.
Κι έρχεται το φθινόπωρο.
Και μαζί με αυτό, ήρθε και το πρώτο μου εφηβικό πάρτυ.
Και ναι, ή τώρα ή ποτέ σκέφτομαι και κάνω αγώνα να πείσω τους δικούς μου να με αφήσουν να πάω και προπάντων να με αφήσουν να μείνω παραπάνω από τις 8. 
 Να πας, μου είπαν, κατά τις 7 και να γυρίσεις στις 8. 
What?...
Τελικά μετά από σκληρή διαπραγμάτευση, δέχτηκαν να μείνω παραπάνω, αλλά αν αργούσα να ήξερα πως θα έρχονταν να με πάρουν. 
Η επόμενη διαπραγμάτευση ήταν με τη φίλη που έπρεπε, έπρεπε οπωσδήποτε δηλαδή, να καλέσει κι αυτόν, με το τρανταχτό επιχείρημα πως πάρτυ χωρίς τον τάδε δεν είναι πάρτυ!

Κι έτσι αγχωμένη για το αν έρχονταν εκείνος πρώτος, ή οι γονείς μου να με πάρουν, όπως είχαν απειλήσει, κύλησε η πρώτη ώρα αγωνιώντας για το πότε η κολοκύθα θα έσκαγε μπροστά στα μάτια μου και για το αν θα έχανα το Nike μου φεύγοντας.

Θυμάμαι όμως πως η φίλη μου που είχε ένα απίστευτο κόλλημα με τον Έλβις, δε σταματούσε να βάζει τραγούδια του.
Ποιος χόρευε με ποια αδιάφορο.


Χόρεψα κι εγώ, αλλά το βλέμμα ήταν στραμμένο στην πόρτα διαρκώς!
Και ήρθε εκείνος!
Και το πρώτο μου χορευτικό σφιχταγκάλιασμα ήταν γεγονός!
Και δεν ήταν καλοκαιρινό, αλλά φθινοπωριάτικο!
Δε θυμάμαι καν ποια τραγούδια χορέψαμε, τα περισσότερα εξάλλου ήταν του Έλβις, είπαμε είχε κόλλημα η φίλη μου, αλλά στο μυαλό μου έπαιζε ένα διαρκώς!
Μαντεύετε φαντάζομαι ποιο!