Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Λούρος. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Λούρος. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Σάββατο 26 Αυγούστου 2017

Σκρόφες


Ο Λούρος Αιτωλοακαρνανίας είναι ένας σημαντικός υδροβιότοπος, που καταφέρνει να συνθέσει ένα τοπίο ασυνήθιστο, σχεδόν εξωπραγματικό, αλλά ταυτόχρονα απίστευτα σαγηνευτικό, παρ' όλη την αγριάδα του. 
Ακόμα και το καλοκαίρι, όταν ο μακρύς δρόμος που οδηγεί στις παραλίες γεμίζει αυτοκίνητα, αρκεί μια ματιά στο αχανές τοπίο για να νιώσεις πως ετούτος ο τόπος μοιάζει πάντα  μοναχικός κι ας  μη μένει ποτέ μοναχός.
Πελεκάνοι, φλαμίνγκο, πελαργοί και πολλά άλλα πουλιά βρίσκουν εδώ ιδανικό καταφύγιο, ενώ άγρια άλογα χαίρονται την ελευθερία τους καλπάζοντας στις ερημιές. Αγελάδες περνάνε νωχελικά το δρόμο για να αλλάξουν βούρκο και όλα μοιάζουν να απλώνονται στο χώρο και στο χρόνο με τη λιμνοθάλασσα να μη θέλει λες να πει την τελευταία της κουβέντα και να σβήνει ανόρεχτα για να αφήσει στον απόηχό της αλμυρόβαλτους και λασποτόπια μέχρι που το πάνω χέρι παίρνουν τελικά δικαιωματικά οι αμμοθίνες με τη νερένια βλάστηση να παραχωρεί τη θέση της σε αρμυρίκια, πικροδάφνες, μυρτιές, ρείκια, θαλάσσια κρίνα. 

Η παραλία του Λούρου, στην οποία σχηματίζει το δέλτα του ο Αχελώος κι εκβάλει κι ο Εύηνος, δεν είναι παρά μια νησίδα μακριά σχεδόν 17 χιλιομέτρων. Διαθέτει οργανωμένη πλαζ, αλλά και απεριόριστες πιο "ερημικές" επιλογές όπως οι Σκρόφες, ή Παλιοπόταμος, μια σειρά από πολλές μικρές παραλίες με καταγάλανα νερά που διαχωρίζονται με βράχια.


Για να πάμε ως εκεί, στρίβουμε δεξιά πριν φτάσουμε στην οργανωμένη πλαζ και μέσα από ένα τοπίο που μοιάζει με εκείνο που διασχίζαμε ως τώρα, αλλά που επιφυλάσσει ωστόσο κι άλλες μικρές εκπλήξεις, σαν εκείνη την απότομη ανηφόρα που  σε φέρνει στον ελαιώνα που φύεται πάνω στα βράχια στην κορυφή του λόφου, τις μικρές γέφυρες και τον αλατένιο "δρόμο" που δημιουργείται από την αποστράγγιση των νερών δίπλα στον κακοτράχαλο δρόμο που απαιτεί αδιάλειπτη προσοχή.




Η θέα είναι εκπληκτική και αποζημιώνει με το παραπάνω όποιον φτάνει μέχρι εδώ. Μα η μεγάλη ανταμοιβή βρίσκεται στην πρώτη εκείνη βουτιά στα πεντακάθαρα δροσερά νερά!









Οι φωτογραφίες είναι από την τελευταία φορά που πήγαμε εκεί και που περιγράφω στο "Φθινόπωρο στον παράδεισο"  

Κυριακή 13 Αυγούστου 2017

Της θάλασσας οι θησαυροί


Η παραλία είναι τεράστια. Ψάχνουμε εκείνο το σημείο που πριν χρόνια οι φίλοι μας έστηναν τη σκηνή τους και εμείς τους επισκεπτόμασταν. Το βρίσκουμε εύκολα. Είναι τόσο όμορφα εδώ, τόσο γαλήνια, τόσο ερημικά. Εμείς και η θάλασσα. Στο βάθος με δυσκολία διακρίνονται άλλες παρέες έτσι όπως τις μαρτυράνε οι πολύχρωμες ομπρέλες τους. Περνάμε τους αμμόλοφους και η μυρωδιά της θάλασσας μας φτιάχνει αμέσως το κέφι. Όπως προχωράω κλείνω τα μάτια και αφήνω τη θαλασσινή αύρα να με τυλίξει, να με παρασύρει στο δικό της κόσμο. Η άμμος καίει κάτω από τα πόδια μου και είναι σαν να γεμίζω ξαφνικά με μια πρωτόγνωρη ενέργεια. 
Ανοίγω τα μάτια κι αντικρίζω τον ουρανό, τη θάλασσα, τους αγαπημένους μου. Για λίγο ξεχνιέμαι και τίποτα άλλο δεν υπάρχει στον κόσμο. Μένω να αιωρούμαι στο όνειρο. Η φύση γύρω μας ολοζώντανη κι επιβλητική στην άγρια ομορφιά της.


Η πρώτη βουτιά, κάθαρση κι ευλογία μαζί. Βυθίζομαι στο νερό απολαμβάνοντας το χάδι του. Οι ήχοι χάνονται και το βουητό της θάλασσας μου ψιθυρίζει τα πιο όμορφα μυστικά.
Βγαίνω μόλις μου τελειώνει η ανάσα και ρουφάω άπληστα τον πελαγίσιο αέρα. Στο βάθος ένα ιστιοφόρο με τα λευκά του πανιά ανοιχτά σκίζει τα νερά.


 Στην αμμουδιά η θάλασσα απλώνει τους θησαυρούς της. Αποκαλύπτει μόνο όσα θέλει να δω, από εκείνα που κρύβει στα βάθη της. Με καλεί να διαλέξω μερικούς.
Περπατάω στην υγρή άμμο, με το απαλό κυματάκι να μου χαϊδεύει τα πόδια, θαυμάζοντας τα πολύτιμα στολίδια της.
Τα πιάνω με σεβασμό, αφήνω όλα όσα έχουν ζωή να τη συνεχίσουν και διαλέγω τους δικούς μου θησαυρούς.


Φέρνω τους θησαυρούς μου στον ίσκιο και πιάνω την κουβέντα με τους άλλους. Δεν την αφήνουμε να ξεστρατίσει ούτε λίγο από τη μαγεία της γαλήνης που χαρίζει η φύση.

Πιάνουμε τα όνειρα από εκεί που τα είχαμε αφήσει, σε αυτό ακριβώς το σημείο χρόνια πριν, παρακολουθώντας τα παιδιά μας που κάνουν βουτιές.
Στην ηλικία τους ήμασταν πάνω κάτω όταν έπαιρνε ο μεγαλύτερος της παρέας το αυτοκίνητο του πατέρα του κι ερχόμασταν εδώ. Σχεδόν η ίδια παρέα, παρά μια τραγική απώλεια που ακόμα πονάει όσο τίποτα και μια εθελούσια δειλή, άνανδρη έξοδο.
Οι υπόλοιποι είμαστε εδώ. Η απώλεια αξεπέραστη. Νιώθουμε τον ίσκιο του αδερφού και φίλου μας να μας συντροφεύει. Η εθελούσια έξοδος, ανάξια λόγου, πέρασε γρήγορα από το στάδιο του πόνου κι έμεινε η σκιά της μόνη της σε μια νοητή γωνιά της παραλίας μας, ξεχασμένη και ξεπερασμένη καθώς η ζωή συνεχίστηκε. Μια σκιά, ούτε ελαφριά, ούτε βαριά γύρω μας. Απλά άφαντη.
Μεγαλώσαμε, αλλά τα κορίτσια του τότε πάλι ψάξαμε για κοχύλια.
Μαζί μας μεγαλώνει και ωριμάζει, σαν παλιό καλό κρασί, αυτό που μας δένει.


Το κείμενο και οι φωτογραφίες αλιεύτηκαν από το 2013 και αναδημοσιεύονται για τα "Λόγια της Πλώρης", μια ιδέα της Μαρίας Νικολάου για "Το κείμενο".
Εδώ είναι η πρωτότυπη ανάρτηση, από την οποία δεν άλλαξα τίποτα, εκτός από το μέγεθος της γραμματοσειράς και των φωτογραφιών.

Δευτέρα 16 Σεπτεμβρίου 2013

Φθινόπωρο στον παράδεισο


Λούρος
Ο αέρας φυσούσε από το πρωί στην πόλη και τα σύννεφα πύκνωναν στον ουρανό. Όσο απρόβλεπτος είναι ο καιρός όμως, άλλο τόσο είμαστε κι εμείς. Κόντρα στα σημάδια διακινδυνεύσαμε να διασχίσουμε τον Λούρο και να αποφύγουμε την οργανωμένη πλαζ (που πάντα αποφεύγουμε έτσι κι αλλιώς), αλλά και τις πιο ερημικές μεριές της πραγματικά τεράστιας παραλίας. Έτσι στρίψαμε δεξιά πολύ πριν φτάσουμε σε αυτή για να ακολουθήσουμε διαδρομές που χάνονταν σχεδόν στη μνήμη μας.
Ο δρόμος κακοτράχαλος και ζόρικος, το τοπίο "άγριο", γεμάτο ζωή.

Κάποια στιγμή είδαμε και άγρια άλογα να τρέχουν μακριά.
Λούρος
Τα πουλιά δεν μου έκαναν τη χάρη να ποζάρουν. Στον ήχο του αυτοκινήτου χάνονταν ξαφνικά στον ορίζοντα.
Λούρος
Λούρος
Λούρος
Κι αφήσαμε τον άγριο δρόμο και πήραμε τον άλλον. Εκείνον "του αλατιού" που προτιμούν όλοι όσοι ξέρουν, εάν βέβαια δεν έχει νερό. Ήταν στεγνός και ομαλός σαν άσφαλτος.
Λούρος
Ξαναβγήκαμε στον κανονικό δρόμο μετά από λίγο και περνώντας μικρές γέφυρες μια και όλα εκεί κάτω είναι νερό, φτάσαμε στις μικρές παραλίες του Λούρου.
Λούρος
Πέτρες χωρίζουν την μια παραλία από την άλλη.
Τα σύννεφα που μας κυνηγούσαν από το πρωί εδώ έδωσαν απλά άλλη διάσταση στο τοπίο, ενώ το αεράκι ήταν τελείως διακριτικό.
Λούρος
Οι αχτίδες του ήλιου έβρισκαν κρυφά μονοπάτια ανάμεσά τους για να ριχτούν στο Ιόνιο κάνοντας τη θάλασσα να λάμπει.
Λούρος
Όλα ήταν ιδανικά. Τα σύννεφα μας προστάτευαν από τον ήλιο και η αφόρητη ζέστη του καλοκαιριού μας φαίνονταν σαν κακό αστείο. Η θάλασσα καταπληκτική.
Λούρος
Όταν βρέθηκα στην αγκαλιά της έκλεισα τα μάτια μου για λίγο κι όταν τα άνοιξα αντίκρισα τον παράδεισο.
Πάνω μου τα σύννεφα καθόλου απειλητικά να με προστατεύουν λες και γύρω μου μόνο γαλάζιο.. Όλα στη σωστή τους θέση προσπαθούσαν να φτιάξουν μια κρυφή συνταγή ευτυχίας. 
Λούρος
Ξαφνικά μου δημιουργήθηκε η αίσθηση πως ήμουν σε έναν τεράστιο γαλάζιο βόλο. Ο ορίζοντας με τις ξεκάθαρες γραμμές του ενώνονταν με το θόλο του ουρανού και δημιουργούσαν μια συνέχεια που μας έκλεινε μέσα της αναπόσπαστο κομμάτι της.
Λούρος
Λούρος
Όταν ο ήλιος κρύφτηκε πίσω από το βουνό για να βασιλέψει με την ησυχία του, πήραμε το δρόμο του γυρισμού.
Οι πρώτες ψιχάλες μιας βροχής που δεν έπεσε ποτέ μας συντρόφευαν για λίγο.
Λούρος
Την άλλη μέρα επιστρέψαμε στο ίδιο μέρος.
Σταματήσαμε στη "δική" μας παραλία, αλλά όταν κατεβήκαμε από το αυτοκίνητο είδαμε πως δεν ήταν αυτή.
Λούρος
Λούρος
Δεν είχε σημασία μια και όλες είναι σχεδόν ίδιες και όλες "δικές" μας.
Αργότερα που κάναμε μια βόλτα είδαμε πως η άλλη ήταν τρεις παραλίες παρακάτω.
Τα σύννεφα απουσίαζαν. Παρέα μας αυτή τη φορά ο Αίολος. Και να μην έρχονταν εδώ που τα λέμε, δε θα τον παρεξηγούσαμε, ίσα ίσα, μια και μας δυσκόλεψε αρκετά.

Λούρος
Οι φωτογραφίες δεν μπορούν να αποτυπώσουν την ένταση του ανέμου, μια και τα κύματα παραμένουν μικρά...
Λούρος

Λούρος
Λούρος
Λούρος
Λούρος
Λίγο πριν πέσει ο ήλιος αποχαιρετίσαμε για άλλη μια φορά τον παράδεισο.
Λούρος

Δευτέρα 24 Ιουνίου 2013

Της θάλασσας οι θησαυροί....(Weekly Moodboard 24)


Η παραλία είναι τεράστια. Ψάχνουμε εκείνο το σημείο που πριν χρόνια οι φίλοι μας έστηναν τη σκηνή τους και εμείς τους επισκεπτόμασταν. Το βρίσκουμε εύκολα. Είναι τόσο όμορφα εδώ, τόσο γαλήνια, τόσο ερημικά. Εμείς και η θάλασσα. Στο βάθος με δυσκολία διακρίνονται άλλες παρέες έτσι όπως τις μαρτυράνε οι πολύχρωμες ομπρέλες τους. Περνάμε τους αμμόλοφους και η μυρωδιά της θάλασσας μας φτιάχνει αμέσως το κέφι. Όπως προχωράω κλείνω τα μάτια και αφήνω τη θαλασσινή αύρα να με τυλίξει, να με παρασύρει στο δικό της κόσμο. Η άμμος καίει κάτω από τα πόδια μου και είναι σαν να γεμίζω ξαφνικά με μια πρωτόγνωρη ενέργεια. 
Ανοίγω τα μάτια κι αντικρίζω τον ουρανό, τη θάλασσα, τους αγαπημένους μου. Για λίγο ξεχνιέμαι και τίποτα άλλο δεν υπάρχει στον κόσμο. Μένω να αιωρούμαι στο όνειρο. Η φύση γύρω μας ολοζώντανη κι επιβλητική στην άγρια ομορφιά της.


Η πρώτη βουτιά, κάθαρση κι ευλογία μαζί. Βυθίζομαι στο νερό απολαμβάνοντας το χάδι του. Οι ήχοι χάνονται και το βουητό της θάλασσας μου ψιθυρίζει τα πιο όμορφα μυστικά.
Βγαίνω μόλις μου τελειώνει η ανάσα και ρουφάω άπληστα τον πελαγίσιο αέρα. Στο βάθος ένα ιστιοφόρο με τα λευκά του πανιά ανοιχτά σκίζει τα νερά.


 Στην αμμουδιά η θάλασσα απλώνει τους θησαυρούς της. Αποκαλύπτει μόνο όσα θέλει να δω, από εκείνα που κρύβει στα βάθη της. Με καλεί να διαλέξω μερικούς.
Περπατάω στην υγρή άμμο, με το απαλό κυματάκι να μου χαϊδεύει τα πόδια, θαυμάζοντας τα πολύτιμα στολίδια της.
Τα πιάνω με σεβασμό, αφήνω όλα όσα έχουν ζωή να τη συνεχίσουν και διαλέγω τους δικούς μου θησαυρούς.


Φέρνω τους θησαυρούς μου στον ίσκιο και πιάνω την κουβέντα με τους άλλους.
Δεν την αφήνουμε να ξεστρατίσει ούτε λίγο από τη μαγεία της γαλήνης που χαρίζει η φύση.
Πιάνουμε τα όνειρα από εκεί που τα είχαμε αφήσει, σε αυτό ακριβώς το σημείο χρόνια πριν, παρακολουθώντας τα παιδιά μας που κάνουν βουτιές.
Στην ηλικία τους ήμασταν πάνω κάτω όταν έπαιρνε ο μεγαλύτερος της παρέας το αυτοκίνητο του πατέρα του κι ερχόμασταν εδώ. Σχεδόν η ίδια παρέα, παρά μια τραγική απώλεια που ακόμα πονάει όσο τίποτα και μια εθελούσια δειλή, άνανδρη έξοδο.
Οι υπόλοιποι είμαστε εδώ. Η απώλεια αξεπέραστη. Νιώθουμε τον ίσκιο του αδερφού και φίλου μας να μας συντροφεύει. Η εθελούσια έξοδος, ανάξια λόγου, πέρασε γρήγορα από το στάδιο του πόνου κι έμεινε η σκιά της μόνη της σε μια νοητή γωνιά της παραλίας μας, ξεχασμένη και ξεπερασμένη καθώς η ζωή συνεχίστηκε. Μια σκιά, ούτε ελαφριά, ούτε βαριά γύρω μας. Απλά άφαντη.
Μεγαλώσαμε, αλλά τα κορίτσια του τότε πάλι ψάξαμε για κοχύλια.
Μαζί μας μεγαλώνει και ωριμάζει, σαν παλιό καλό κρασί, αυτό που μας δένει.



Ένα καθυστερημένο Weekly Moodboard αφιερωμένο με πολλή αγάπη σε όλους όσους κάνουν τη ζωή να φαντάζει όμορφη και σημαντική ακόμα και στις δυσκολίες.
Η ιδέα των Weekly Moodboards ανήκει στην Lyriel

Συμμετέχουν τα ιστολόγια:
myStickland
mytripssonblog
beloved-ideas
craftland
smilies*
Άποψη Τέχνης
everydayhappyhome
365 Days of bliss
Κερασόπιτες
annoulasmom



Πέμπτη 19 Ιουλίου 2012

Summer bliss - week 3 Λούρος Μεσολογγίου

Ζέστη, ζέστη, ζέστη! 
Απαραίτητη η βουτιά σχεδόν καθημερινά για να αντέξουμε!
Δροσερές εικόνες από μια άγνωστη θάλασσα στους περισσότερους Έλληνες.
Μόνο όσοι είναι από την περιοχή γνωρίζουν την παραλία του Λούρου στο νομό Αιτωλοακαρνανίας.
Άντε και κανένας που έχει τρέλα με τη γεωγραφία, αλλά ζήτημα να την έχει επισκεφτεί.
Α!..και η Μαρία Μπακοδήμου μια και κατάγεται από το Μεσολόγγι και την επισκέπτεται συχνά!

Βέβαια η περιοχή είναι και σημαντικός (υδρο) βιότοπος που προστατεύεται μάλιστα από τη συνθήκη Ramsar,  οπότε ίσως φτάνουν εδώ και κάποιοι που μελετούν ή απλά θαυμάζουν τους
 (υδρο) βιότοπους.
Είναι πραγματικά τεράστια παραλία με μήκος γύρω στα 7 χιλιόμετρα.
Για να σας δώσω να καταλάβετε πως ακριβώς είναι θα σας πω μόνο ότι το όνομά του τα λέει όλα!
Είναι μια μακριά λουρίδα άμμου που χωρίζει τους βάλτους και τη λιμνοθάλασσα του Μεσολογγίου από το Ιόνιο.
Το περιβάλλον έχει άγρια ομορφιά!
Βάλτοι, άμμος, νερά, λιμνοθάλασσες, εκβολές ποταμών συνθέτουν μια εικόνα μοναδική.

Εμείς σήμερα θα μείνουμε πάνω στη στενή μακριά λουρίδα και θα επιλέξουμε με την ησυχία μας αν θα επισκεφτούμε τα μαγαζιά του Λούρου ή αν θα στρίψουμε λίγο πριν, αριστερά ή δεξιά για να διαλέξουμε πιο ερημικές περιοχές για το μπάνιο μας!
Μπορούμε αν θέλουμε να έχουμε τη δική μας μικρή "ιδιωτική" παραλία!
Όλα τα γούστα καλύπτονται άνετα εδώ ακολουθώντας απλά άλλο δρόμο.
Τελικά στρίψαμε λίγο πριν τα "κεντρικά" μαγαζιά αριστερά!
Το ελαφρύ κυματάκι το προκαλούν τα μεγάλα καράβια που πάνε ή φεύγουν από το λιμάνι της Πάτρας με προορισμούς την Κεφαλονιά, την Ιταλία ή γύρευε που αλλού!

Σταματάω την πολυλογία για να δείτε τις φωτογραφίες, αλλά θα επανέλθω σύντομα με το Λούρο.
















H ανάρτηση αυτή είναι μέρος μιας φωτογραφικής πρόκλησης 
για την οποία μπορείτε να διαβάσετε εδώ.