Γυμνή αλήθεια
Σκιές από αλλόκοτες φιγούρες
κατηφορίσαμε στα σκοτάδια
ως την άκρη της πιο άγριας θάλασσας.
Τα κύματα στα βράχια
μιαν αδυσώπητη οργή ξεσπούσαν
κι εμείς γελούσαμε, θυμάμαι,
ή μήπως κλαίγαμε;
Μιλούσαμε, θυμάμαι,
μα τι, στα αλήθεια, λέγαμε;
Πετούσαμε τα ρούχα μας ψηλά
κι εκείνα χάνονταν στο πουθενά.
Γυμνοί μετά, νεογέννητοι,
στα μαύρα νερά βουτήξαμε.
Σάρκες, στο σκοτάδι έλαμψαν.
Φάροι έγιναν οι ψυχές
για να οδηγήσουν ζωές,
την πιο αιώνια νύχτα,
στην πιο βαθιά θάλασσα.
Αναδυθήκαμε με διαμαντένιες σταγόνες
να χαράσσουν αμέτρητες διαδρομές
στα γυμνά μας κορμιά.
Ο άσπλαχνος αέρας, γρήγορα τις στέγνωσε.
Στράγγισε ολότελα το φως μας.
Πάλι αλλόκοτες σκιές γίναμε
και με ψέματα βαλθήκαμε
να ντύνουμε την αλήθεια μας.
Sidonie-Gabrielle Colette: When she raises her eyelids it’s as if she were taking off all her clothes / Κολέτ: Όταν σηκώνει τα βλέφαρά της, είναι σαν να βγάζει όλα της τα ρούχα.
Με την παραπάνω φράση της αγαπημένης της συγγραφέας η Μαριλένα από το blog marilenaspotofart μας προ(σ)καλεί να τολμήσουμε.
Τίτλος της πρό(σ)κλησης: Nude
Αν θέλετε να δηλώσετε συμμετοχή με κείμενα, ή πίνακες από τα χεράκια σας, μπορείτε να το κάνετε εδώ!
