Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα της πολιτικής. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα της πολιτικής. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Πέμπτη 7 Νοεμβρίου 2019

Επιστροφή στην κανονικότητα


Θα μπορούσα να ονομάσω την ολική μου επαναφορά σαν "επιστροφή στην κανονικότητα".
Και ίσως να το τολμούσα αν με αυτή τη φράση δεν περιγράφονταν κάτι άλλο, πιο σκοτεινό, πιο εγκληματικό, πιο γνώριμο βρε αδερφέ, μια και όσα εφιαλτικά μας έφεραν στον πάτο κάποιοι τα πεθύμησαν κι αποφάσισαν να μας ρίξουν τελείως στον απόπατο.


Και μπορεί οι καινούριες λαμογιές να μη γίνουν στο όνομα κάποιων Ολυμπιακών Αγώνων, αλλά οι χρυσές κουτάλες έχουν ήδη μοιραστεί και ξεκινάει αυτή η γραφική επιστροφή στην κανονικότητα με φιέστες και πανηγύρια. 
Α όλα κι όλα!
Τη φιέστα την έχουμε στο αίμα μας. Όπως έχουμε και το lifestyle. Γιατί τι θα ήταν η ζωή μας χωρίς  να μας πετάνε αέρινα στη μούρη μοντελάκια αμφιβόλου γούστου; Θα ήταν σαν εκπομπή χωρίς χαζοπαρουσιάστρια  που εκθειάζει το πόσο γκόμενος είναι ο πρωθυπουργός, ή που συγκρίνει τη "μέση" εγκυμονούσα πάμπλουτη με την έγκυο πρόσφυγα. 

Κάποιοι λοιπόν δεν ήθελαν να δίνουν ψίχουλα στους φτωχότερους για να μην τους κάνουν τεμπέληδες λέει, αλλά κανένα πρόβλημα δεν έχουν να τους τα αρπάζουν οι πλούσιοι που ως γνωστόν είναι και εργατικοί. 
Γιατί φυσικά τα άπειρα λεφτά γίνονται με μυστρί και πιλοφόρι και ουχί με λαμογιές.
Γιατί να δώσουν άλλωστε στους ψωριάρηδες ψωμί, όταν μπορούν να δώσουν παντεσπάνι και φιλέτα στους εφοπλιστάδες;
Δε νιώθετε αμέσως κι εσείς ότι ανεβαίνει το επίπεδο;
Ότι αλλάζουμε πίστα;

Φαντασιώθηκαν που λέτε οι έρμοι ότι με ένα μισθό, ή ένα μαγαζάκι ανήκουν στη μεσαία τάξη κι ένιωσαν δυνατοί. Καμώθηκαν λοιπόν τη μαντάμ Σουσού και σνόμπαραν τις τσοκαρίες. 
Ο Μπύθουλας όμως είναι γύρω τους, μα κυρίως είναι μέσα τους. 
Και σε λίγο καιρό θα ξεσηκωθούν για τα επιδόματα που δε θα παίρνουν οι ίδιοι, αφού θα τα φέρει έτσι η ρημάδα η ζωή, ή η ρημάδα η κυβέρνηση, που θα τα χρειάζονται και οι ίδιοι!
Ετοιμαστείτε λοιπόν όλοι εσείς οι φαντασιόπληκτοι να μάθετε αυτό που σας έκρυβαν καλά.

Παιδάκια, δεν ήσασταν ποτέ η μεσαία τάξη για την οποία μιλούσαν. Ήσασταν οι βολικοί ηλίθιοι! 
Και τώρα ήρθε η πίτσα και δεν ξέρετε τι να την κάνετε. Η αγωγή μου πάντως δεν μου επιτρέπει να δώσω ιδέες.

Καθήστε παρόλα αυτά άνετα, και παρακολουθήστε τα ακροδεξιά σκουλήκια να ξερνάνε απανθρωπιά, το σόι να διορίζεται και να διορίζει αρίστους χωρίς καν ένα πτυχίο, τα σκάνδαλα να βαπτίζονται σκευωρίες και το λιβάνισμα του πολυχρονεμένου σας πασά από τους διαπλεκόμενους και τους κουμπάρους. 

"Τι ντεκαντάνς!"  θα αναφωνούσε μια Μαρκορά, ενώ εσείς με τη μύτη ψηλά θα κάνετε πως τινάζετε κάτι αόρατο από τη σκοροφαγωμένη, χιλιομπαλωμένη σας αλεπού.
Εμ, αποδείχτηκε ότι καθόλου αλεπούδες δεν ήσασταν!
Γατάκια!


Ομολογώ ότι θα γελούσα με τα χάλια τους. Θα πέθαινα στο γέλιο με τις φεγγαρόφωτες αψυχολόγητες, απολιτίκ εθελόντριες, τους αγγελοκρουσμένους αρίστους και τις θείτσες που πολεμούν τον λαϊκισμό και που απαρτίζουν αυτή την αορίστου τόπου και χρόνου πλην ε χμ.. άριστη κυβέρνηση, αν δεν μου κόβονταν το γέλιο από τους φασίστες της.
Κι όσο θυμάμαι εκείνη την παράσταση που έδωσαν με το χειροκρότημα στη Βουλή, κάνοντας πως δεν βλέπουν ποιους έχουν πλάι τους, αλλά και στη βάση τους, τόσο φουντώνω. 
Φουντώνει όμως και κάποια άλλη.
Τρέχει τώρα που λέτε αυτή η άλλη να μαζέψει τα ασυμμάζευτα με τσιτάτα και μεγάλα λόγια.
Μαζεύονται μωρέ αυτά τώρα;
Καμαρώστε λοιπόν το μίσος που σπείρατε όλο αυτό το διάστημα. Είδατε πως θέριεψε


Θαυμάστε για μια ακόμα φορά τα εθνικά και ιερά σύμβολά μας στα χέρια υπανθρώπων και ενίοτε και γύρω από τους γυμνούς τους κώλους.
Άνθρωποι που καμιά σχέση δεν έχουν με τη θρησκεία αφού αυτή άλλα διδάσκει, στέκονται δίπλα σε εικόνες και ξερνάνε μισαλλοδοξία, φανατισμό και απανθρωπιά!

Πολύ φοβάμαι ότι αυτή τη φορά η κανονικότητα θα είναι πιο αδυσώπητη από ποτέ!
Να δεις ότι οι θερμάστρες που θα μοιράσει ο Άβερελ δε θα φτάσουν να ζεστάνουν την ψυχρή περίοδο που θα διανύσουμε, αν και το σκάνδαλο Novartis που αναζωπυρώνεται σιγά σιγά μπορεί τελικά και να τους κάψει!
Αμήν, μπας και βγάλουμε χειμώνα.

Επιστροφή λοιπόν! Στην κανονικότητα! Χα!



ΥΓ: Εύχομαι σε όλους αυτούς που θα πάνε να τρίψουν στη μούρη των πεινασμένων τα φαγητά τους, να βαρυστομαχιάσουν άσχημα! Αλλά πολύ άσχημα!

Κυριακή 1 Απριλίου 2018

Σεμινάρια δημιουργικής κλοπής

Η παρακάτω ιστορία είναι προϊόν μυθοπλασίας. Δεν γίνονται τέτοια πράγματα πουθενά στον κόσμο, πόσο δε μάλλον στη χώρα μας όπου οι πολιτικοί δε γίνονται πολιτικοί για ιδίον όφελος, αλλά για να προσφέρουν.
Προσφέρουν λοιπόν αγόγγυστα οι ταπεινοί εργάτες του λαού, οι θεματοφύλακες του έθνους, οι κολόνες της δημοκρατίας και της αξιοκρατίας κι ούτε λόγος για καριέρες και πλούτη, για μεγαλεία και για προσωπικά απωθημένα. Ποτέ δε θα γκρίνιαζαν αυτοί που πετσοκόβουν μισθούς, συντάξεις και ζωές, για τα δικά τους "πενιχρά" εισοδήματα, ουδέποτε θα απομυζούσαν τον κόπο του λαού για να πατήσουν πάνω του και να ανεβούν ψηλότερα. 
Μόνο το κοινό καλό υπολογίζουν στα κιτάπια τους, όχι εκείνα που θα αρπάξουν, αλλά εκείνα που θα δώσουν.
Και δίνουν!
Δίνουν τον καλύτερο εαυτό τους. Δίνουν σημασία στη λεπτομέρεια, δίνουν κι άλλα πολλά, όσο εμείς δίνουμε τόπο στην οργή, γιατί τα παραπάνω λόγια είναι λόγια του Απρίλη μια και είθισται την πρώτη του μέρα τη γνωστή ως Πρωταπριλιά να λέμε ψέματα.
Αυτό είναι το δικό μου πρωταπριλιάτικο ψέμα. Ότι όλα αυτά δε συμβαίνουν ποτέ!
Τώρα που το κοιτάζω, κομματάκι χλωμό μου φαίνεται αυτό το ψέμα, κεράκι που ωχριά μπροστά στον ήλιο αν συγκριθεί με τα δικά τους ψέματα που καθόλου πρωταπριλιάτικα δεν είναι.
Κι αν κατηγορηθώ για λαϊκισμό, ας με λιθοβολήσει η πρώτη αναμάρτητη Μαρία Αντουανέττα που θα θιχτεί απ' την αλήθεια.
Γιατί η παρακάτω ιστορία στηρίχτηκε σε αληθινά γεγονότα και περιλαμβάνει φράσεις που φέρνουν πικρό, πικρότατο γέλιο, γιατί δεν είναι φράσεις που σκαρφίστηκα, αλλά φράσεις που ειπώθηκαν και μάλιστα ενδεδυμένες με σοβαρότητα. Φαιδρή σοβαρότητα, μα τι να πεις
Αμ΄ έπος αμ΄ έργον...

Αν έγραφα την ιστορία λίγο αργότερα, δε θα έλειπε εκείνο το τόσο συγκινητικό περιστατικό που μας έκανε όλους να ανατριχιάσουμε και να αναρωτηθούμε σε τι κόσμο ζούμε τέλος πάντων, εκείνο, κατά το οποίο μια γιαγιά, άκουσον άκουσον, δεν είχε να αγοράσει σοκολατένια αυγά στα εγγόνια της. Και να το δάκρυ να αχνοφαίνεται, πίσω από το ξινόπικρο χαμόγελο, αλλά να μην τρέχει για να μην τρέξει μαζί του και το ρίμελ.  
Κι αν το μυαλό σας τρέχει στις γιαγιάδες που ξέρουμε, εκείνες που παίρνουν μια ιδέα μόνο από τη σύνταξή τους πια, αφού η υπόλοιπη κόπηκε, αυτές δηλαδή που δυσκολεύονται να ζήσουν, αλλά βοηθούν απ' το υστέρημά τους και τα άνεργα μέλη της οικογένειάς τους, τότε δεν ξέρετε την άλλη όψη του νομίσματος. Υπάρχουν και πιο "πονεμένες" γιαγιάδες, σας λέω και τη συγκεκριμένη και καθόλου συνηθισμένη γιαγιά, που τόλμησε να κάνει τον πόνο της πρωτοσέλιδο, θα την εντοπίσετε πανεύκολα με ένα απλό ψάξιμο στο google, όπως άλλωστε θα εντοπίσετε και τις παρακάτω φράσεις:
"Ε, τώρα, δεν κάθομαι να τα μετράω..."
"Πληρώσαμε ακριβότερα από όλους την κρίση"
"Έχουμε έξοδα"

Ακόμα και η φράση με τα κομμωτήρια και το μαλλί κάποιας κυρίας είναι αληθινή. Και η κυρία που παραπονέθηκε για το μαλλί, δυστυχώς για όλους μας είναι κι αυτή αληθινή.
Κι εδώ κολλάει επιτέλους και κάποια παροιμία που αρχίζει κάπως έτσι...εδώ ο κόσμος χάνεται...και τελειώνει με ποικίλες εκδοχές, άλλες κόσμιες και άλλες όχι και τόσο!
Αφού όμως δεν ήρθε, ακόμα τουλάχιστον, κάποιο νομοσχέδιο που να ζητάει να αναλάβουμε εθελοντικά τη βαφή κάποιων κυρίων και κυριών, να υιοθετούμε δηλαδή εκ περιτροπής μια κουρούπα που θα συντηρούμε με έκτακτο φόρο, πάλι καλά να λέμε!
Αν και τίποτα δεν πάει καλά εδώ που τα λέμε.
Και θα πηγαίνουμε από το κακό στο χειρότερο, όσο θα αρπάζουν όλοι αυτοί, ανεξαρτήτου χρώματος κι αρώματος, (πανσπερμία είχε άλλωστε το φτωχικό μου ρεπορτάζ, κι αν είχα χρόνο να ψάξω λίγο παραπάνω όταν το έγραφα, θα έβρισκα πολλά ακόμα), όσα περισσότερα μπορούν από μας τους πλούσιους για να τα δίνουν στους δικούς τους πτωχούς εαυτούς που αδυνατούν να αγοράσουν πασχαλινά αυγά για τα εγγόνια, λες και τους έκοψε την πίστωση ο μπακάλης, ή που δεν έχουν ένα αναθεματισμένο ευρώ να αγοράσουν έναν άβακα βρε αδερφέ, για να μετρούν τέλος πάντων με ακρίβεια τα ρημαδιακά τους χωρίς να χάνουν τα έρμα τα ντουβάρια το λογαριασμό!
Η ψεύτικη ιστορία με τα αληθινά πρόσωπα και τις αληθινές ατάκες, ήταν η δική μου συμμετοχή στο 14ο "Παίζοντας με τις λέξεις".
Ευχαριστώ όσους την ξεχωρίσατε αναγνωρίζοντας την αλήθεια της!




Σεμινάρια δημιουργικής κλοπής 

"Όσα ξέρατε να τα ξεχάσετε! Εδώ δεν υπάρχουν έννοιες όπως: φιλότιμο, ειλικρίνεια, τσίπα, εντιμότητα και άλλα τέτοια τετριμμένα και γλυκανάλατα. Όλα πληρώνονται κι όλα αγοράζονται. Ακόμα και οι φιλίες. Κι ό, τι δεν μπορεί να αγοραστεί μπορεί κάλλιστα να κλαπεί, σύμφωνα πάντα με το νόμο. Τίποτα δε γίνεται παράνομα. Τίποτα δεν είναι ανήθικο. Όλα είναι νόμιμα και ηθικά, όλα είναι μπίζνες που λέμε κι εμείς στο Αμέρικα. Τα επιδόματα λόγου χάριν είναι μια καλή και κυρίως ηθική πρακτική για να χώνουμε στην τσέπη ακόμα περισσότερα...".

Τα σεμινάρια δημιουργικής κλοπής μόλις είχαν αρχίσει. Το λόγο είχε μια καθηγήτρια που πλούτιζε το βιογραφικό της βοηθώντας τη χώρα. Με το αζημίωτο η βοήθεια, μην τρελαθούμε κιόλας. Να οι μισθάρες  να τρέχουν, να τα επιδόματα ενοικίου να πέφτουν, να στα μούτρα μας που δεχόμαστε την κοροϊδία τους και την αλτρουιστική τους διάθεση για προσφορά.  
Παραστάτης της σε όλη αυτή τη βοήθεια που ήρθε να δώσει, σε όσα ήρθε να πάρει δηλαδή, ο σύζυγός της, που πάει να πει η κολόνα του σπιτιού το οποίο πληρώναμε όλοι εμείς, αλλά κι όλων των άλλων ακινήτων που είχαν στην κατοχή τους. Μια κολόνα χίλιες χρήσεις. Πολυκολόνα ο μίστερ. 

Το κοινό απαρτίζεται από επίδοξους σωτήρες των εαυτών τους. Μια κυρία με βλέμμα αρπακτικού, σταματά  να υπολογίζει πόσο θα της κοστίσουν τα σεμινάρια και αρπάζεται σαν μαϊμού από τη λέξη που ήχησε ίδια με θεία μουσική στα αυτιά της. Μια μουσική που μόνο τα νομίσματα μπορούν να συνθέσουν, και που μπορείς να την απολαύσεις καλύτερα όταν τα νομίσματα γίνονται χαρτονομίσματα, αλλά φτάνει στο κρεσέντο μόνο όταν ενορχηστρώνεται από πολλά μηδενικά σε τραπεζικά βιβλιάρια.
Χωρίς να ζητήσει το λόγο ύψωσε τη φωνή και ρώτησε πόσα νόμιμα επιδόματα θα μπορούσε η ίδια να υπεξαιρέσει ηθικά από το λαό.
"Πόσα σπίτια έχεις;" τη ρώτησε η ομιλήτρια.
"Ε, τώρα, δεν κάθομαι να τα μετράω σαν να είμαι καμιά τσοκαρία από τον Μπύθουλα" απάντησε με στόμφο η άλλη κουνώντας απαξιωτικά το χέρι. 

Δεν πέρασε πολλή ώρα και στην αίθουσα επικράτησε αναβρασμός. Όλοι ήθελαν να βρουν τρόπο να αυξήσουν τα πενιχρά τους εισοδήματα, μια και τα έξοδα όπως έλεγαν ήταν πάρα πολλά. 
"Πληρώσαμε ακριβότερα από όλους την κρίση" έλεγε ο ένας. "Έχουμε έξοδα" έσκουζε ένας άλλος.
 "Χρειάζομαι πολλά για κομμωτήρια" τσίριζε μια τρίτη, "να πάλι βγήκε η ρίζα, με θαύμα νομίζετε πως διατηρώ αυτό το χρώμα;". 
"Κανένα καλό σκανδαλάκι παίζει;" διπλάρωνε κάποιος  τον διπλανό του, που ήταν μανούλα στις λαμογιές.
"Φιλαράκι έχεις ένα ευρώ;" ακούστηκε πάνω από το πανδαιμόνιο ένας που λαχτάρησε ένα καφεδάκι, αλλά δεν είχε πάνω του ψιλά για τον αυτόματο πωλητή.

Με τα πολλά ο κουρνιαχτός κατακάθισε και η τάξις  απεκατεστάθη. Ευρώ δε βρέθηκε, μια και κανείς δεν κρατούσε ψιλά, αλλά θα πήγαιναν μετά όλοι μαζί για περιδρόμιασμα στην υγειά των κορόιδων. Ήταν το λιγότερο που μπορούσαν να κάνουν, αφού κι αυτό τα κορόιδα θα το πλήρωναν.


Και για να διώξω τη γεύση που άφησαν όλα τα παραπάνω θα καλωσορίσω τον Απρίλιο με τις μαργαρίτες και θα ευχηθώ να έχουμε έναν υπέροχο μήνα, χωρίς ψέματα!

Κυριακή 20 Σεπτεμβρίου 2015

Χωρίς προοπτική

Sunday 20: Perspective

Ομιχλώδες τοπίο, ο δρόμος δε βγάζει πουθενά. 
Η προοπτική, μια λέξη που μας περιγελά.
Είτε σύρουμε, είτε όχι, σήμερα τα βήματά μας ως την κάλπη, το αποτέλεσμα θα είναι το ίδιο.
Απελπισία!!!!
Κανείς δεν είχε ποτέ τη διάθεση να καθαρίσει το τοπίο. 
Να γίνει μέρος του ποθούσε!
Είδα ανθρωπάκια να τα κλέβουν όλα, να μας ξεζουμίζουν και να μας λένε μαζί τα φάγαμε!
Είδα άλλα ανθρωπάκια να παλεύουν για το προσωπικό πολιτικό τους συμφέρον και για τις προσωπικές τους καταθέσεις.
Από τη μια οι ανίκανοι διεφθαρμένοι, από την άλλη οι ανίκανοι με τα μικροκομματικά τους συμφέροντα και λίγο παράμερα εκείνοι που έχουν άλλα σχέδια.
Σχέδια, εκτός σχεδίου, εκτός λογικής, εκτός__________
Ο τόπος να πνίγεται στην ομίχλη.
Κι αυτοί να σφάζονται πάνω από τα κουφάρια μας για το ποιος....θα μας σώσει!!
Αν δεν ήταν τραγωδία όλο αυτό, θα μπορούσε να είναι φαρσοκωμωδία!

Τρίτη 15 Σεπτεμβρίου 2015

Αμαρτία εξομολογουμένη...

Ένα μήλο την ημέρα τον γιατρό τον κάνει πέρα, αλλά την αμαρτία τη φέρνει πιο κοντά.
Θα σας εξομολογηθώ τη δική μου αμαρτία.
Όσο πλησιάζουν οι εκλογές τόσο καρφάκι δεν μου καίγεται, γιατί όποιος κι αν βγει τα ίδια θα κάνει κι ας λέει άλλα.
Άλλα λόγια να αγαπιόμαστε δηλαδή!

Πίστεψα για λίγο, πως όσοι είχαν καθαρά χέρια, θα καθάριζαν και το τοπίο.
Θα μου πείτε με τόσους "μπλε και πράσινους κόκκους" να λεκιάζουν το αστραφτερό λευκό, πώς στην ευχή πίστεψα στην αγνή και αμόλυντη καθαριότητα;
Να, σκέφτηκα το δόλιο πως οι πολίτες θα ψηφίσουμε πρόσωπα άφθαρτα.
Έπεσα έξω.
Και φθαρμένα ψηφίσαμε και γραφικά ψηφίσαμε και από όλα τα ζούδια ψηφίσαμε, αλλά σάματις είχαμε κι άλλους και δεν τους προτιμήσαμε;

Και πώς έφτασε, άουτ οφ δε μπλου, που λένε και οι φίλοι μου οι Αμερικάνοι να μας κυβερνά μεταξύ άλλων καραγκιοζαραίων και ο Χαϊκάλης, χαμπάρι δεν πήρα.
Η αλήθεια είναι πως αριστερούς και δεξιούς αν τους βάλεις μπροστά σε έναν καθρέπτη τους μπέρδεψες.
Αν τους τσακώσεις δηλαδή, γιατί ακούνε καθρέπτη και τρέχουν!

Καλά τα λένε(;), λύσεις δεν έχουν, εξουσία και αποζημιώσεις βουλευτών θέλουν, αλλά όλοι κόπτονται για το καλό μας.
Κι εδώ γελάνε και τα γεράνια!
Και να 'μαι στο σημείο από όπου ξεκίνησα, όχι χωρίς σκέψη, όχι αβίαστα, ούτε αβασάνιστα!
Να θεωρώ τους πολιτικούς λαμόγια και καιροσκόπους που δεν τους νοιάζει τίποτα άλλο πέρα από την καριέρα τους και την καρεκλίτσα τους.

Ίσως φταίει που παρακολουθώ τελευταία το Scandal και σκανδαλίζομαι με όσα (υποθετικά πάντα) γίνονται στας Αμέρικας, που σιγά μην απέχουν και πολύ από όσα (υποθετικά πάντα) γίνονται εδώ!
Μπορεί στη σειρά να σκοτώνουν αθώους για το "καλό της πατρίδας" θεωρώντας τους παράπλευρες απώλειες, αλλά κι εδώ τα ίδια κάνουν και μάλιστα χωρίς να χαλάνε σφαίρες.
Μας κάνουν οικονομία τα χρυσά μου!
Δεν είναι τυχαίο που ξεκίνησα να παρακολουθώ το Σκάνδαλο μετά το How to get away with murder.
Αυτό κάνουν χρόνια τώρα οι πολιτικοί.
Κάνουν το έγκλημα και μετά ξεφεύγουν.

Κι αν νομίζουν πως εμείς δεν μπορούμε να τους ξεφύγουμε είναι γελασμένοι.
Με τη μελωδία της φυγής που κάθε τέτοια εποχή γράφεται σε τεράστια πεντάγραμμα από τα χελιδόνια και το βλέμμα στη θάλασσα, θα δώσω χαιρετίσματα στην εξουσία, κι αν είμαι τυχερή μπορεί την Κυριακή των εκλογών να κάνω ένα τελευταίο μπάνιο, μια και συνένοχος στο έγκλημα δε θέλω να (ξανα)γίνω!


Friday 11: I taste...
Sunday 13: Wow
Thursday 10: I see...
Wednesday 9: I hear...
Tuesday 8: Help
Saturday 12: Opposite
Monday 14: I'm proud of this (I can see beauty almost in everything)

Τετάρτη 4 Μαρτίου 2015

Πιο χαμηλά...

...δεν έχει!!!
Αν και με δαύτους ποτέ δεν είμαστε σίγουροι.
Είναι ικανοί να ανακαλύψουν και τα χαμηλότερα!!!
Κι όσο τους βλέπουμε να πέφτουν στα Τάρταρα, κατασκευάζοντας ειδήσεις, και τον μακαρίτη να φοράει το ίδιο κουτοπόνηρο, κλαψιάρικο ύφος με το οποίο κυβερνούσε για να τις καταδικάσει, τόσο καταλαβαίνουμε τι παίζεται.
Ή μάλλον ποιοι δεν παίζονται με τίποτα.
Βρήκε ευκαιρία και το άλλο το ζαβό κι έβγαλε όσο δηλητήριο του περίσσευε, αν και ομολογώ πως είναι αστείρευτος, όση και η βλακεία του.
Μια ελπίδα είχαμε να μεταναστεύσει κι αυτό για να το ξεφορτωθούμε, κάναμε ό, τι μπορούσαμε αλλά αυτό εδώ...μπάστακας της ηλιθιότητας!
Αλλά και γιατί να μεταναστεύει;
Πού θα ξανάβρει κορόιδα να τον ψηφίζουν και να αγοράζουν και τα βιβλία του ταυτόχρονα;
Πού αλλού θα γίνονταν διάσημος ένας τίποτας;
Σιγά τη δημοσιότητα θα μου πείτε, αλλά αυτός την απολαμβάνει. Τόσο του κόβει!
"Ο καλύτερος δείκτης επιτυχίας στην Ελλάδα είναι να σε βρίζουν"...λόγια μικρούτσικων ανδρών!
Είπα λοιπόν κι εγώ να του δηλώσω την απέχθειά μου για να του την μεγαλώσω...την επιτυχία!
Η ουσία είναι μία. Ακόμα το παρακράτος τους λειτουργεί.
Ακόμα στηρίζονται στο φόβο των εύπιστων και των αφελών μπας και καταφέρουν να συνεχίσουν τα σκοτεινά τους σχέδια και να μας ισοπεδώσουν! Φοβούνται, βλέπετε, πως μπορεί και να γλιτώσουμε! 
Οι μπαχαλάκηδες της ιστορίας συνεχίζουν να ανακατεύουν το τσουκάλι...μέχρι πότε θα τους αφήνουμε να μας τυλίγουν στην ομίχλη τους;