Στοιχειωμένος κόσμος

Πάνω από τα τείχη θρηνεί ο αέρας.
Το παλιό κάστρο ριγεί ολάκερο κάτω από τις ριπές της οδύνης.
Νύχτα αφέγγαρη η αποψινή. 
Νύχτα που τη στοιχειώνω.
Ξύπνησα από ύπνο βαθύ στο κελί μου. 
Τέντωσα την αντοχή μου στους καιρούς, έστρωσα προσεκτικά τις λύπες μου, συγύρισα τις πίκρες μου και βούτηξα στους θυμούς μου. Εκεί ένιψα ό, τι έχει απομείνει από την ψυχή μου και το πρόσωπο που δε θυμάμαι πια. Έπειτα χτένισα την απόγνωση, φόρεσα τη θλίψη, τυλίχτηκα καλά στο σπαραγμό και βγήκα.
Μια σκιά παραπάνω στον κόσμο των σκιών.
Κι έτσι, σα σκιά, γλιστράω και σηματοδοτώ για λίγο τα μέρη που περνώ. 
Πρώτα το κοιμισμένο κάστρο που έγινε η φυλακή μου.
Ξεγελάω τους τρομαγμένους φρουρούς που δεν υπάρχουν πια, αλλά οι πέτρες που κάποτε πάτησαν, αντιφεγγίζουν για λίγο τις  υπάρξεις τους. Πυγολαμπίδες ψυχών που φέγγουν μια στιγμή κι έπειτα χάνονται πίσω στο χρόνο σα να τις τραβούν αόρατα νήματα στο πουθενά.
Μόνο εγώ υπήρξα χτες και θα υπάρχω και αύριο.
Εγώ και η πόλη που απόψε πενθεί.

Κανέναν δεν τρομάζει η παρουσία μου.
Είναι ήδη τρομαγμένοι. Ο άνεμος που φυσάει μανιασμένα κάνοντας το άυλο σώμα μου να τρέμει σα να φοβάται, φέρνει τα νέα. 
Μίσος και αίμα. 
Αίμα και μίσος.  

Τυλίγομαι ακόμα πιο σφιχτά στο χειροποίητο μανδύα της απόγνωσης που εκατομμύρια κι εκατομμύρια ανθρώπινα χέρια κεντάνε ακούραστα από την αρχή του κόσμου και γυρνάω κλαίγοντας στο κελί μου. Κρύβομαι. Κρύβομαι από τους ανθρώπους. 
Κρύβομαι από τους Θεούς τους, που οι άνθρωποι πλάθουν κατ' εικόνα και καθ' ομοίωσίν τους. 
Μια σκιά, ανάμεσα σε σκιές.
Ένα στοιχειό που δεν έχει τίποτα να στοιχειώσει.
Σωριάζομαι στο πάτωμα και σπαράζω!
Δε θέλω να ξαναβγώ εκεί έξω. 

Το στοιχειό του κάστρου περιπλανιέται σε κάθε, μα σε κάθε πόλη, που σπαράζει και συμμετέχει στις "Ιστορίες της Νύχτας" που διοργανώνει η Αριστέα στο blog "Η ζωή είναι ωραία".

Διακοπή ρεύματος

Το κερί τρεμόσβησε κι άναψε πάλι, σαν να το φύσηξε μια αόρατη πνοή. Ανατρίχιασε στην ιδέα πως κάποιος ανάσανε τόσο κοντά της.
Σήκωσε τα μάτια από το βιβλίο που διάβαζε φοβισμένη. Τελικά δεν ήταν καλή επιλογή για μια νύχτα σαν αυτή ο Λόβεκραφτ.

Η καταιγίδα που μαίνονταν από νωρίς το βράδυ, έκανε τα τζάμια να τρίζουν. Το ρεύμα είχε κοπεί εδώ και ώρα, αλλά εκείνη δεν ήθελε να κοιμηθεί ακόμα. 'Αναψε ένα κερί, βολεύτηκε αναπαυτικά στο κρεβάτι της και βυθίστηκε στο διάβασμα, με το μυστήριο να την απορροφά όλο και περισσότερο. Μέχρι τη στιγμή που τρεμόσβησε το κερί. Τώρα της ήταν αδύνατον να συνεχίσει.

Άφησε το βιβλίο στο κομοδίνο και σηκώθηκε. Πήγε ως το παράθυρο και ατένισε για λίγο το απόλυτο σκοτάδι που έσκιζαν όλο και πιο αραιά οι αστραπές, καθώς η καταιγίδα, όπως όλα έδειχναν, είχε αρχίσει να απομακρύνεται.

Μάζεψε όλο της το κουράγιο και προχώρησε ως το χωλ που κοιμόταν συνήθως η Μπίλια. Το σκυλάκι μάλλον ονειρεύονταν. Τα πόδια του μιμούνταν ένα τρέξιμο που δεν το πήγαινε πουθενά αλλού, παρά σε σκυλίσια όνειρα.
Δεν ησύχασε διόλου με τούτη την εικόνα. Γυρίζοντας στο δωμάτιό της, άκουσε το θόρυβο.
Ένα επαναλαμβανόμενο τικ τακ σαν χτύπος ρολογιού. Μα αυτή δεν είχε τέτοιο ρολόι.
Με τη καρδιά της να χτυπά ξέφρενα πια, ξαναπήγε στο παράθυρο. Σκοτάδι. Στην επόμενη αστραπή, της φάνηκε πως είδε κάποιον στον κήπο.
Ασυναίσθητα τραβήχτηκε πίσω κι έπεσε πάνω στην Μπίλια, που την είχε πλησιάσει αθόρυβα.
Άρχισε να ουρλιάζει και το σκυλάκι τρομαγμένο, απάντησε με ένα κλαψούρισμα.
Έσκυψε και το πήρε αγκαλιά. Του έδωσε ένα φιλί να το ηρεμήσει, μα εκείνο ένιωθε το φόβο της και το κλαψούρισμα συνεχίστηκε αδιάκοπο.

Και το τικ τακ συνεχίζονταν αδιάκοπο. Ένιωθε τη λογική της να κρέμεται από μια λεπτή κλωστή, έτοιμη να σπάσει.
Το κινητό της...πού είχε βάλει το κινητό της;

Κοίταξε στο κομοδίνο, μα δεν τον είδε. Κι όμως, το είχε ακουμπήσει εκεί. 
Αλαφιασμένη, με το σκυλάκι πάντα αγκαλιά, πλησίασε για να δει καλύτερα. Ξαφνικά το βιβλίο άρχισε να χτυπά. Παραλίγο να μείνει στον τόπο, αλλά το παραμέρισε και πήρε από κάτω το κινητό. Ήταν η μαμά της από το κάτω διαμέρισμα, που ανησύχησε με τα ουρλιαχτά της.
Ανακουφισμένη με τα όσα άκουσε, της είπε γελώντας:  
"Στον κήπο είδες τον πατέρα σου που πετάχτηκε ως το αυτοκίνητο να πάρει κάτι που ξέχασε. Και το τικ τακ, είναι το παλιό ξυπνητήρι της γιαγιάς που σου έφερα, για να μην σε ξαναπάρει ο ύπνος. Όταν είδα πως χρειάζεται καινούριες μπαταρίες, το άφησα πάνω στο γραφείο, όπως ήταν με την τσάντα. Μάλλον όμως αναστήθηκαν οι παλιές  του κι άρχισε να χτυπά. Κοίτα να σβήσεις το κερί μην καούμε και πέσε να κοιμηθείς. "

Διακοπή ρεύματος στις "Ιστορίες της Νύχτας" που σκέφτηκε η Αριστέα!

Αν είστε της τελευταίας στιγμής, σας έχω καλά νέα!

Αύριο το βράδυ στις οχτώ, τελειώνει η προθεσμία για την υποβολή ΦΠΑ...καλά μην τρέχετε, πλάκα κάνω.

Τελειώνει η προθεσμία για το "Παίζοντας με τις λέξεις".

Αν λοιπόν ξεχαστήκατε, έχετε λιγότερο από ένα 24ωρο, να "επανορθώσετε". Ποτέ δεν είναι αργά, μέχρι βέβαια να είναι πραγματικά αργά!

Πληροφορίες εδώ!

Μαζί με τη συμμετοχή σας, απαραίτητη και μια φωτογραφία σας.

Τι προφίλ; Όχι δική σας καλέ. Μια φωτογραφία που μπορεί να βγάλατε εσείς, ή κάποιος άλλος, αλλά που θα συνοδεύει όμορφα τη συμμετοχή σας!

Σας ευχαριστώ!

Τρέχουν μέσα μου χιλιόμετρα...

Μέσα στη νύχτα το γνώριμο τοπίο έμοιαζε να μεταμορφώνεται σε ένα άγνωστο σκηνικό, που στήθηκε για να φιλοξενήσει τη μεγαλύτερη τραγωδία. Ο χορός είχε λάβει ήδη θέση στο κεφάλι του και δεν προμήνυε τίποτα καλό. Το αυτοκίνητο έπαιρνε τις στροφές του ανηφορικού δρόμου με αβεβαιότητα. Σαν να μην ήθελε να προχωρήσει.

Κοίταξε την ώρα..."είναι τρεις τα ξημερώματα, το σκοτάδι μου μετρώ"...πώς του ήρθε ο στίχος, ούτε που ξέρει. Η ώρα ήταν πέντε. Κι αυτός μετρούσε εδώ και καιρό τα σκοτάδια του.

Αναρωτήθηκε τι τον έκανε να μπει στο αυτοκίνητο απόψε, για να κάνει όλο αυτό το δρόμο.

Ίσως έφταιγαν οι παύσεις που ακολουθούσαν τα λόγια της νωρίτερα το βράδυ στο τηλέφωνο.

Μεγάλες παύσεις, φλύαρες παύσεις, που δεν μπορούσε πια να υποκρίνεται πως δεν ακούει.

Ένιωθε από καιρό πως κάτι δεν πήγαινε καλά.

Δεν έπρεπε να φύγει. Όμως χρειάζονταν τη δουλειά. Όταν εκείνη αρνήθηκε να τον ακολουθήσει, είπε πως καταλάβαινε. Τη δικαιολόγησε μέσα του. Σκέφτηκε πως δεν ήθελε να αφήσει το σπίτι που έστησαν μαζί για να μείνει μαζί του σε μια γκαρσονιέρα στην άλλη άκρη της χώρας. 

Όχι, πανάθεμά τον, δεν καταλάβαινε. Απλά δεν ήθελε να ψηλαφίσει καθόλου το αόριστο σχήμα εκείνης της άρνησης, να της δώσει την τελική αποκρουστική μορφή που με δυσκολία διέκρινε.

Το βλέμμα το αμετάπειστο που είχε καρφωθεί ανελέητα στο δικό του, τον πλήγωσε πολύ τότε, μα το δικαιολόγησε κι αυτό.

Οι μήνες που πέρασαν δεν ήταν καθόλου εύκολοι.

Σκληρή δουλειά όλη την εβδομάδα και κάθε Παρασκευή να έχει έτοιμα τα πράγματά του για να επιστρέψει κοντά της.

Την Κυριακή ακολουθώντας την αντίθετη πορεία, έφτανε πάλι εκεί που η μοναξιά του τον περίμενε αδιάντροπα σκληρή, στρώνοντάς του τα αγκάθια που θα τον συντρόφευαν όλη την εβδομάδα, μέχρι την ώρα της Παρασκευής που θα έφευγε ξανά.

Ούτε μία φορά δεν ήρθε εκείνη. 

Άνοιξε το ραδιόφωνο. Με το που ξεχύθηκε η μουσική στο αυτοκίνητο, άπλωσε το χέρι και το έκλεισε πάλι.

Ένιωθε πως οι στίχοι των τραγουδιών ήθελαν να τον παραπλανήσουν. Να τον κοροϊδέψουν.

Σε λίγο θα έφτανε. Είχε το κουράγιο που απαιτούνταν, για να γίνει τώρα το ξεκαθάρισμα; Ένιωθε τόσο κουρασμένος. Το μόνο που ήθελε ήταν να κοιμηθεί. Τα βλέφαρά του βάρυναν. Το αυτοκίνητο συνέχισε την πορεία που ολοκλήρωσε την τραγωδία κι ένα μαύρο φως τύλιξε για πάντα τις σκέψεις του.

Ο τίτλος είναι στίχος από το τραγούδι "Μαύρο φως"...κάποιοι στίχοι πλέχτηκαν και με την ιστορία με την οποία συμμετέχω στις "Ιστορίες της Νύχτας" που σκέφτηκε η Αριστέα!

Το παιχνίδι μας "Παίζοντας με τις λέξεις" περιμένει τις συμμετοχές σας, μέχρι και τις 8/5/2015 στις 8 το βράδυ στο almikr@gmail.com 

Σας θυμίζω πως το στοίχημα είναι να χρησιμοποιηθούν οι πέντε λέξεις μας: τζάμι, φιλί, βιβλίο, κερί, αγανάκτηση, σε ποιήματα ή πεζά που δε θα ξεπερνούν τις 500 λέξεις!

Μην ξεχνάτε πως από αυτό το παιχνίδι, οι δημιουργίες μας θα συνοδεύονται από φωτογραφίες.

Αν μπορούμε για φωτογραφίες που δεν είναι δικές μας, παραθέτουμε την πηγή τους.

Για παραπάνω πληροφορίες πατήστε εδώ!