Επιστροφή στην κανονικότητα

Θα μπορούσα να ονομάσω την ολική μου επαναφορά σαν "επιστροφή στην κανονικότητα".

Και ίσως να το τολμούσα αν με αυτή τη φράση δεν περιγράφονταν κάτι άλλο, πιο σκοτεινό, πιο εγκληματικό, πιο γνώριμο βρε αδερφέ, μια και όσα εφιαλτικά μας έφεραν στον πάτο κάποιοι τα πεθύμησαν κι αποφάσισαν να μας ρίξουν τελείως στον απόπατο.

Και μπορεί οι καινούριες λαμογιές να μη γίνουν στο όνομα κάποιων Ολυμπιακών Αγώνων, αλλά οι χρυσές κουτάλες έχουν ήδη μοιραστεί και ξεκινάει αυτή η γραφική επιστροφή στην κανονικότητα με φιέστες και πανηγύρια. 

Α όλα κι όλα!

Τη φιέστα την έχουμε στο αίμα μας. Όπως έχουμε και το lifestyle. Γιατί τι θα ήταν η ζωή μας χωρίς  να μας πετάνε αέρινα στη μούρη μοντελάκια αμφιβόλου γούστου; Θα ήταν σαν εκπομπή χωρίς χαζοπαρουσιάστρια  που εκθειάζει το πόσο γκόμενος είναι ο πρωθυπουργός, ή που συγκρίνει τη "μέση" εγκυμονούσα πάμπλουτη με την έγκυο πρόσφυγα. 

Κάποιοι λοιπόν δεν ήθελαν να δίνουν ψίχουλα στους φτωχότερους για να μην τους κάνουν τεμπέληδες λέει, αλλά κανένα πρόβλημα δεν έχουν να τους τα αρπάζουν οι πλούσιοι που ως γνωστόν είναι και εργατικοί. 

Γιατί φυσικά τα άπειρα λεφτά γίνονται με μυστρί και πιλοφόρι και ουχί με λαμογιές.

Γιατί να δώσουν άλλωστε στους ψωριάρηδες ψωμί, όταν μπορούν να δώσουν παντεσπάνι και φιλέτα στους εφοπλιστάδες;

Δε νιώθετε αμέσως κι εσείς ότι ανεβαίνει το επίπεδο;

Ότι αλλάζουμε πίστα;

Φαντασιώθηκαν που λέτε οι έρμοι ότι με ένα μισθό, ή ένα μαγαζάκι ανήκουν στη μεσαία τάξη κι ένιωσαν δυνατοί. Καμώθηκαν λοιπόν τη μαντάμ Σουσού και σνόμπαραν τις τσοκαρίες. 

Ο Μπύθουλας όμως είναι γύρω τους, μα κυρίως είναι μέσα τους. 

Και σε λίγο καιρό θα ξεσηκωθούν για τα επιδόματα που δε θα παίρνουν οι ίδιοι, αφού θα τα φέρει έτσι η ρημάδα η ζωή, ή η ρημάδα η κυβέρνηση, που θα τα χρειάζονται και οι ίδιοι!

Ετοιμαστείτε λοιπόν όλοι εσείς οι φαντασιόπληκτοι να μάθετε αυτό που σας έκρυβαν καλά.

Παιδάκια, δεν ήσασταν ποτέ η μεσαία τάξη για την οποία μιλούσαν. Ήσασταν οι βολικοί ηλίθιοι! 

Και τώρα ήρθε η πίτσα και δεν ξέρετε τι να την κάνετε. Η αγωγή μου πάντως δεν μου επιτρέπει να δώσω ιδέες.

Καθήστε παρόλα αυτά άνετα, και παρακολουθήστε τα ακροδεξιά σκουλήκια να ξερνάνε απανθρωπιά, το σόι να διορίζεται και να διορίζει αρίστους χωρίς καν ένα πτυχίο, τα σκάνδαλα να βαπτίζονται σκευωρίες και το λιβάνισμα του πολυχρονεμένου σας πασά από τους διαπλεκόμενους και τους κουμπάρους. 

"Τι ντεκαντάνς!"  θα αναφωνούσε μια Μαρκορά, ενώ εσείς με τη μύτη ψηλά θα κάνετε πως τινάζετε κάτι αόρατο από τη σκοροφαγωμένη, χιλιομπαλωμένη σας αλεπού.

Εμ, αποδείχτηκε ότι καθόλου αλεπούδες δεν ήσασταν!

Γατάκια!

Ομολογώ ότι θα γελούσα με τα χάλια τους. Θα πέθαινα στο γέλιο με τις φεγγαρόφωτες αψυχολόγητες, απολιτίκ εθελόντριες, τους αγγελοκρουσμένους αρίστους και τις θείτσες που πολεμούν τον λαϊκισμό και που απαρτίζουν αυτή την αορίστου τόπου και χρόνου πλην ε χμ.. άριστη κυβέρνηση, αν δεν μου κόβονταν το γέλιο από τους φασίστες της.

Κι όσο θυμάμαι εκείνη την παράσταση που έδωσαν με το χειροκρότημα στη Βουλή, κάνοντας πως δεν βλέπουν ποιους έχουν πλάι τους, αλλά και στη βάση τους, τόσο φουντώνω. 

Φουντώνει όμως και κάποια άλλη.

Τρέχει τώρα που λέτε αυτή η άλλη να μαζέψει τα ασυμμάζευτα με τσιτάτα και μεγάλα λόγια.

Μαζεύονται μωρέ αυτά τώρα;

Καμαρώστε λοιπόν το μίσος που σπείρατε όλο αυτό το διάστημα. Είδατε πως θέριεψε; 

Θαυμάστε για μια ακόμα φορά τα εθνικά και ιερά σύμβολά μας στα χέρια υπανθρώπων και ενίοτε και γύρω από τους γυμνούς τους κώλους.

Άνθρωποι που καμιά σχέση δεν έχουν με τη θρησκεία αφού αυτή άλλα διδάσκει, στέκονται δίπλα σε εικόνες και ξερνάνε μισαλλοδοξία, φανατισμό και απανθρωπιά!

Πολύ φοβάμαι ότι αυτή τη φορά η κανονικότητα θα είναι πιο αδυσώπητη από ποτέ!

Να δεις ότι οι θερμάστρες που θα μοιράσει ο Άβερελ δε θα φτάσουν να ζεστάνουν την ψυχρή περίοδο που θα διανύσουμε, αν και το σκάνδαλο Novartis που αναζωπυρώνεται σιγά σιγά μπορεί τελικά και να τους κάψει!

Αμήν, μπας και βγάλουμε χειμώνα.

Επιστροφή λοιπόν! Στην κανονικότητα! Χα!

ΥΓ: Εύχομαι σε όλους αυτούς που θα πάνε να τρίψουν στη μούρη των πεινασμένων τα φαγητά τους, να βαρυστομαχιάσουν άσχημα! Αλλά πολύ άσχημα!

Survivor - Will we survive? (update)

Με πληροφόρησαν απ' το κοντρόλ ότι ξεκινάει ένας νέος κύκλος Survivor και οι αναμνήσεις από το πρώτο χύμηξαν να με φάνε!

Όχι δεν έπαιζα στο παιχνίδι, αλλά ενθυμούμαι λίαν καλώς πως είχα μια πελώρια λαχτάρα να το δω.

Περίμενα πως και τι, το πρώτο επεισόδιο, να πάρω μια γεύση από περιπέτεια και ίντριγκα. Δεν το είδα ποτέ γιατί ζούσα ήδη το δικό μου, ευτυχώς αυτοτελές, Survivor στην τεράστια ουρά κάποιου εξωτικού στην κυριολεξία βενζινάδικου.

Εκεί η ίντριγκα έδινε κι έπαιρνε μεταξύ όσων ήθελαν να φουλάρουν, αφού μια απεργία που θα ξεκινούσε από τα μεσάνυχτα είχε κάνει την περιπέτεια πιο ορατή κι από παγόβουνο, και είχε στραγγίσει τα περισσότερα πρατήρια, αλλά και τα αμάξια έτσι όπως αρμένιζαν από βενζινάδικο σε βενζινάδικο με την ελπίδα να εξατμίζεται πιο γρήγορα κι απ' το πολύτιμο καύσιμο.

Η αγωνία για το ποιος θα προλάβει να περάσει τη δοκιμασία και ποιος θα αποχωρήσει, έκανε την ένταση να ανεβαίνει, τα πνεύματα να οξύνονται και τους οδηγούς να κάθονται σε αναμμένα κάρβουνα, πράγμα πολύ επικίνδυνο, αν λάβουμε υπόψιν πως η βενζίνη είναι εύφλεκτο υλικό.

Τελικά αποχώρησα από το παιχνίδι  περνώντας ταυτόχρονα και τη δοκιμασία, και σα νικήτρια εξασφάλισα τα πηγαινέλα σε δουλειά, (ουπς σόρυ, κάτι σεμινάρια παρακολουθούσα τότε στην άλλη άκρη της πόλης), σχολεία και φροντιστήρια των παιδιών και γύρευε τι άλλα δρομολόγια έκανα "τω καιρώ εκείνω".

Μπορεί να έχασα την αρχή, αλλά αξιώθηκα να παρακολουθήσω το παιχνίδι τελικά.

Και δεν ντρέπομαι καθόλου να πω πως το παρακολούθησα πολύ στενά, δίνοντας μάλιστα στεγνά τους παίκτες που μου κάθονταν στο λαιμό, αλλά όχι ψηφίζοντας. Για κορόιδα ψάχνετε; Σιγά μη χρεωνόμουν κιόλας για να δω ένα παιχνίδι.

Κι όσο περνούσε ο καιρός χωνόμουν μέχρι το λαιμό στην άμμο της ίντριγκας, κολυμπούσα στις θάλασσες της υποκρισίας κι έπεφτα από τα σύννεφα με τις συμπεριφορές ατόμων που άλλα έλεγαν κι άλλα έκαναν στη συνέχεια.

Αφήστε...αυτό με τα σύννεφα το έχω εκ γενετής. Μη δω σύννεφο, αμέσως ν' ανέβω να πέσω.

Ακόμα να μάθω πως κάποιοι άνθρωποι άλλα λένε, άλλα εννοούν και άλλα κάνουν.

Το δουλεύω όμως και μπορεί κάποτε να αρχίσω να περιφρονώ και τα ίδια τα σύννεφα με την ευκολία που περιφρονώ πια πάσης φύσεως υποκριτές και Φαρισαίους. Το κακό βέβαια με αυτούς είναι πως αργείς να τους καταλάβεις, αλλά κάποτε τους καταλαβαίνεις, όσο στόκος κι αν είσαι, που είμαι!

Όσο εγώ δουλεύω αυτό με τα σύννεφα, οι άλλοι δε σταμάτησαν να με (μας) δουλεύουν και φτάσαμε μ' αυτά και με τ' άλλα, να ζούμε σ' ένα διαρκές, άγριο επεισόδιο του πιο σκληρού παιχνιδιού.

Η παραγωγή γίνεται όλο και πιο τσιγκούνα, δίνει ελάχιστα, κάνοντας ταυτόχρονα τις δοκιμασίες όλο και πιο δύσκολες. 

Και σαν μην έφτανε αυτό, ένα είδος υπανθρώπου έχει σηκώσει κεφάλι, όπως γίνεται πάντα στις δύσκολες εποχές, κι επωάζει συνεχώς αυγά. Ετούτοι παρά την βαθιά κακία τους και τον αποκρουστικό, χυδαίο λόγο, ξεκαθαρίζουν ποιοι είναι και τι θέλουν, ε λίγο τις λεπτομέρειες προσπαθούν να κρύψουν από τους πιο αφελείς, αλλά ο τσιριχτός, μόνιμα οργισμένος, άναρθρος λόγος τους, δε μασκαρεύεται εύκολα, πηδάει σαν παλιάτσος της κακιάς ώρας εδώ κι εκεί και χαϊδεύει το περίεργο, γελοίο μουστακάκι του σε κάθε συλλαβή.

Δε γεννήθηκα χτες φυσικά. Ήξερα πως υπάρχουν τέρατα γύρω μας. Δε φανταζόμουν ίσως πως είναι τόσα πολλά. Φέρτε μου ένα σύννεφο για να πέσω τώρα, ή μάλλον αφήστε.

Ίσως και να το υποψιαζόμουν.

Το σύννεφο και να είναι πολύ ψηλά παρακαλώ, θα το χρειαστώ για όσους επικαλούνται αξίες, μιλάνε γι' αυτές με μεγάλα λόγια και καθαρό λόγο, κλαίνε δημόσια, δυνατότερα ακόμα κι από τους οικείους τους, όσους χάνονται άδικα, κι εκεί που νομίζεις πως είναι φυσιολογικοί, μπουμμμ!!!!!!, πετάνε τη βόμβα, που μπορεί να μην είναι μεγατόνων, μπορεί να μη σκάσει καν, και να κάνει απλά ένα τσιφ και να σβήσει, αλλά δίνει το στίγμα.

Και είναι πιο τρομακτικό από το στίγμα του παλιάτσου παραπάνω που έχει και το μουστακάκι τέλος πάντων να ξεχωρίζει εξαρχής.

Πφφφφφ....όλο και δυσκολεύει το παιχνίδι εδώ και πρέπει να έχουμε μάτια και κυρίως αυτιά, ακόμα και στην πλάτη.

Να δείτε που οι άλλοι, οι πραγματικοί παίχτες του πραγματικού παιχνιδιού, θα κάνουν περίπατο στο Μικρό σπίτι στο λιβάδι, όσο εμείς ζούμε στη Φωλιά του κούκου....

update

Οφείλω να αποκρυπτογραφήσω το κείμενο, που γράφτηκε με μια ανάσα και μάλιστα όταν το διάβασα μετά τη δημοσίευση, έπαθα και δυο τρία εγκεφαλικά με τα λάθη που είχα κάνει, ορθογραφικά και μη...ακόμα και τώρα διορθώνω, και γύρευε πόσα λάθη δε βλέπω ακόμα, οπότε, ίσως έφταιγε η νύχτα, ίσως η ταχύτητα με την οποία γράφτηκε, ίσως τα λόγια του παπά, ίσως η δική μου πετριά, ό, τι και να 'φταιγε, η ουσία είναι πως παρεξηγήθηκε.

Ίσως πάλι φταίει απλά το τραγούδι που οι στίχοι του παραπέμπουν αλλού, παρόλο που νόμιζα πως η παράφραση στον τίτλο και η χρήση του πληθυντικού θα έδειχναν τη διάθεση με την οποία μπήκε.

Απλά παραλληλίζω το παιχνίδι με την κοινωνία.

Νόμιζα πως φράσεις όπως  "τέρατα", "υπάνθρωποι που επωάζουν αυγά", αλλά και το  "γελοίο μουστακάκι" θα φωτογράφιζαν τους ναζί.

Και νόμιζα επίσης πως είναι ξεκάθαρο πως χρειάζομαι το ψηλό σύννεφο για να πέσω, για όσους το παίζουν δημοκράτες, αριστεροί, ή ό, τι άλλο, αλλά τους ξεφεύγουν οι κορώνες μίσους κατά λάθος, ή κι επίτηδες...ποιος μπορεί να ξέρει!!

Χίλια συγνώμη που σας έβαλα στη διαδικασία να αναρωτιέστε τι θέλει να πει η "ποιήτρια"!

Σώπασε...

Η συμμετοχή μου στο "14ο Συμπόσιο Ποίησης", βγήκε πιο πικρή από όσο ήθελα, πιο σκληρή από όσο άντεχα.

Η ζωή είναι έτσι όμως, ή μάλλον οι άνθρωποι είναι έτσι, και γράφτηκε χωρίς, σας διαβεβαιώ, να κρύβει ενοχικά σύνδρομα, ή να απαιτεί να τα μεταδώσει σε σας, αφού εμείς ελάχιστα μπορούμε να κάνουμε, ή και τίποτα στις περισσότερες των περιπτώσεων.

Η ειρωνική μου διάθεση για όσους "γιορτάζουν" δεν είναι τσουβάλιασμα για όσους γιορτάσαμε, χαρήκαμε κι επιβάλλεται να ξαναγιορτάσουμε και να ξαναχαρούμε. 

Στρέφεται αποκλειστικά και μόνο κατά όλων αυτών που από καταβολής κόσμου  και για τον  πλουτισμό τους εκμεταλλεύονται τους ανθρώπους, ειδικά τα παιδιά, που δεν είναι παρά αναλώσιμα "εργαλεία" στη φάμπρικα αίματος και δυστυχίας που στήνουν. Όπου κι αν είναι αυτοί οι κάποιοι. 

Και δυστυχώς είναι παντού, ακόμα και γύρω μας.

Κι εμείς; Εμείς, θα με ρωτήσετε, δεν είμαστε εκείνοι που συντηρούμε έστω κι άθελά μας αυτή τη φάμπρικα, που αγοράζουμε τους πικρούς καρπούς και τα πλαστικά μπιχλιμπίδια, βοηθώντας έτσι να διαιωνίζεται η εκμετάλλευση;

Δεν έχω μαγικές λύσεις, ούτε θα σώσω το κόσμο με μια πρόταση. Το μόνο που μπορούμε να κάνουμε για να βγάλουμε έστω τον εαυτό μας από αυτό το φρικτό γαϊτανάκι είναι να μην αγοράζουμε και να μη στηρίζουμε όσους εκμεταλλεύονται τους άλλους. Ή έστω να το προσπαθήσουμε, γιατί δεν είναι τόσο εύκολο, όσο ακούγεται.

Η φωτογραφία, είναι από την ταινία Όλιβερ Τουίστ και προτίμησα μια σκηνή της ταινίας, από κάποια πιο σκληρή, πιο πραγματική εικόνα. 

Οι "χάρτινοι ήρωες" των παιδικών μου χρόνων, τόσο ο Όλιβερ Τουίστ, όσο κι  Ντέιβιντ Κόπερφιλντ βγαλμένοι και οι δυο από τα βιβλία του Καρόλου Ντίκενς, ήταν ίσως οι πρώτοι που μου έμαθαν πως η ζωή μπορεί να γίνει αδυσώπητη, ειδικά για τους αδύναμους. 

Σώπασε...

Φτωχό γέννημα αδυσώπητης μοίρας, 

άστρο για σένα δε θα λάμψει.

Το πρώτο κλάμα μιας ανάσας πικρής

στην απόγνωση θα τυλιχθεί, θα σβήσει.

Κι ο  κόσμος ήσυχος, πλευρό θ' αλλάξει.

Έρχονται Χριστούγεννα...

Πρέπει να ψηθεί η γαλοπούλα,

να αγοραστούν τα δώρα,

να γεννηθεί η ελπίδα.

Πάνω στη δική σου αληθινή ζωή

μια ψεύτικη χαρά θα χαραχτεί.

Όσο τα πρώτα σου βήματα θα κάνεις σε ορυχεία 

και θα σκοτώνεις τα όνειρά σου στη φάμπρικα

που κατασκευάζει των άλλων τα όνειρα,

όσο στο λιοπύρι και στο κάμα θα λιώνεις

μαζεύοντας καρπούς που ποτέ δε θα γευτείς,

τόσο το αίμα σου θα βάφει τα στολίδια τους

και η κραυγή σου θα στοιχειώνει τα παιχνίδια τους.

Μα, γεννήθηκε σου λέω η ελπίδα...

Κάθε χρόνο γεννιέται...

Χιλιάδες φωτάκια έφτιαξες 

για να λάμπουν οι δρόμοι τους

την ώρα που θα την υποδεχτούν.

Κι άλλα τόσα καμπανάκια 

να ηχούν χαρμόσυνα  την ώρα της χαράς.

Βεγγαλικά θα σκίζουν ουρανούς,

φως θα γεννά το σκοτάδι.

Όλοι θα σωθούν.

Εσύ μόνο χάθηκες για πάντα 

σε έναν άδικο κύκλο 

που στεφάνι ακάνθινο γίνεται

να πνίξει τη γη.

Είσαι η θυσία που απαιτούν οι Θεοί

το γέννημα που χαλάλισαν οι άνθρωποι.

Είσαι ο αδικημένος, ο χαμένος της ζωής.

Σώπασε όμως τώρα...

Οι καμπάνες ηχούν  και ο λυγμός σου σκεπάζει τη χαρά.

Σώπασε....να ακούσω τους ψαλμούς...

"Δόξα ἐν ὑψίστοις Θεῷ καὶ ἐπὶ γῆς εἰρήνη ἐν ἀνθρώποις εὐδοκία..."

Το Συμπόσιο Ποίησης διοργανώνει, με άψογο τρόπο κάθε φορά, η Αριστέα από το blog "Η ζωή είναι ωραία" και θέλω να την ευχαριστήσω για τη φιλοξενία.

Θέλω επίσης να ευχαριστήσω όσους ξεχώρισαν το "Σώπασε..."

Σας ευχαριστώ πάρα πολύ!!

Η υποχρεωτική λέξη ήταν:
γεννάω 

(γέννα ή γέννηση ή γέννημα ή Χριστούγεννα)

Γρίφοι

Τι είναι μαύρο κι άραχνο (στην ψυχή), συγκαλύπτει βιασμούς ανηλίκων, μισεί όλο τον κόσμο, αδιαφορεί παντελώς για τους πρόσφυγες και το δράμα τους και παρόλα αυτά μιλάει για αγάπη;

Τι είναι εκείνο το ον (αδιάφορο το φύλο) που σκίζει τα ιμάτιά του μιλώντας για τιμή όταν ξεπουλιέται καθημερινά στα χειρότερα παζάρια;

Τι είναι εκείνος που καταφέρεται ενός 15χρονου παιδιού με τα χειρότερα λόγια, το βρίζει και το στοχοποιεί, κολλώντας του φρικτές ετικέτες, ενώ χύνει κροκοδείλια δάκρυα για το bullying;

Πώς λέγεται εκείνη που κάνει όλα τα παραπάνω, αλλά επειδή είναι και γυναίκα (!) και ίσως και μάνα (!) το πάει κι ένα βήμα παραπέρα δικαιολογώντας ακόμα και...βιασμό!!!

Πώς λέγονται όλοι εκείνοι που ντύνονται άνθρωποι, προσποιούνται τους σωστούς οικογενειάρχες και το παίζουν στυλοβάτες της κοινωνίας κι όταν βγάζουν τη μάσκα γίνονται τα τέρατα που πραγματικά είναι;

Μια φωτογραφία...χίλιες αντιδράσεις...

Αυτή η ανάρτηση δε θα έχει καμιά φωτογραφία, γιατί η φωτογραφία (και όχι μόνο μία, και όχι μόνο ενός παιδιού) είναι παντού.
Είναι βαθιά χαραγμένη μέσα μας και θα μας σημαδεύει για πάντα. Όπως μας σημάδεψαν οι προηγούμενες και όπως θα αφήσουν τα δικά τους σκληρά σημάδια κι εκείνες που θα ακολουθήσουν. 
Γιατί θα έρθουν κι άλλες, αφού η φρίκη συνεχίζεται. 
Και θα συνεχίζεται όσο κι αν παίρνουμε με βιάση τα μάτια μας από εικόνες που μας είναι αβάστακτες.
Οι αντιδράσεις απίστευτες.
Δε θέλω να κρίνω κανέναν. 
Ούτε θα μετρήσουμε εδώ τον πόνο μας να δούμε ποιος τον έχει μεγαλύτερο.
Μόνο όσοι μάτωσαν στην προσπάθειά τους να βοηθήσουν μπορούν να κρίνουν όλους εμάς που από το σπιτάκι μας γκρινιάζουμε για την "αισθητική" του θέματος, κι αν είναι πρέπον ή όχι να δημοσιεύονται φωτογραφίες. 
Μόνο όσοι είναι δίπλα σε αυτούς που υποφέρουν μπορούν να μιλήσουν.
Οι υπόλοιποι ας μην πέφτουμε από τα σύννεφα κάθε φορά που αντικρίζουμε τη φρίκη καταπρόσωπο.
Το να βλέπουμε την εικόνα δεν μας κάνει να συνηθίζουμε τη βία. 
Απλά μας ξεβολεύει και μας ταρακουνάει!
Ας μην ξεχνάμε πως υπάρχουν και κάποιοι που ενοχλούνται, επειδή οι πρόσφυγες τους χαλάνε την αισθητική, ή τις διακοπές.
Δεν έχουν πρόβλημα με όσα γίνονται, αρκεί να μην τα βλέπουν. 
Πνίγονται άνθρωποι καθημερινά και το μόνο που θέλουν αυτοί οι κάποιοι, είναι να πνίγονται αθόρυβα, να μην διαταράσσεται η ησυχία τους.
Για να μην πω για εκείνους που θέλουν να πνίγονται οι άλλοι. Δε θα πω, γιατί για μένα οι ρατσιστές και οι σκατόψυχοι δε λογαριάζονται για άνθρωποι. 

Από δω το φέραμε πάντως, από εκεί το πήγαμε, καταφέραμε να το κάνουμε δικό μας θέμα και να που το σπρώχνουμε για άλλη μια φορά κάτω από το χαλί, με πρόσχημα τις τάχα δήθεν ευαισθησίες μας. 
Σε όποια φυλή κι αν ανήκουμε (των ευαισθητούληδων, των ενοχικών, των δικαστών, των εισαγγελέων, των υπεράνω, των απελπισμένων...ατέλειωτη η λίστα, αρκεί να μην ανήκουμε σε εκείνη των μισανθρώπων-τεράτων), ας κοιτάξουμε πως μπορούμε να βοηθήσουμε, αντί να "μετράμε" τις όποιες ευαισθησίες μας με αφορμή την τραγωδία που έχει αρχίσει εδώ και χρόνια και συνεχίζεται αδιάκοπη.

Μη σας κάνει εντύπωση αν η κοινοποίηση της φρίκης ακολουθείται από άλλες δημοσιεύσεις με όμορφα ηλιοβασιλέματα, ή παραλίες. 
Αλίμονο αν η θάλασσα μείνει στη συνείδησή μας σαν φόνισσα. 
Φονιάδες είναι οι μεγάλοι και ισχυροί που δημιουργούν πολέμους για να πουλάνε τα όπλα τους!
Η ζωή συνεχίζεται, κανένας δε θα σταματήσει να ζει και αλίμονο αν ήταν αυτό το ζητούμενο.
Το ζητούμενο είναι να ξημερώσει εκείνη η μέρα που θα μπορούν να ζουν όλοι!

Κάποιοι ίσως λένε για τον Eric Kempson πως κρατάει την κάμερα αντί να βοηθάει. 

Δεν είναι έτσι, φυσικά και βοηθάει.

Ας μην ξεχνάμε όμως, ότι και η καταγραφή των όσων συμβαίνουν καθημερινά είναι απαραίτητη!

Εδώ μπορείτε να βρείτε τις ομάδες αλληλεγγύης  για τους πρόσφυγες.

Κάποιοι δε μένουν Ευρώπη...

...γιατί στην Ευρώπη γίνονται συγκεντρώσεις κατά της λιτότητας, ενώ κάποιοι εδώ κάνουν υπέρ της και κατά της Ελλάδας!

Τέτοια παράνοια μόνο στην Ελλάδα συναντάς.

Να επαναστατούν ποιοι; 

Ο μπουμπούκος και ο Κυριάκος!!

Ούτε ανέκδοτο με τον Τοτό τόσο γέλιο!

Διαβάζοντας εδώ και μέρες διάφορα πόνεσαν τα μάτια μου από το μίσος και τις αηδίες που έντεχνα σερβίρουν κάποιοι.

Θα πίστευες πως όλοι αυτοί είναι Αρειανοί που μετοίκησαν μόλις τη μέρα της περίφημης συγκέντρωσης στην Ελλάδα και δε γνωρίζουν τι εστί φασισμός, αλλά και τι σημαίνει η δυνατότητα να μπορείς να το βροντοφωνάζεις ελεύθερα μέσα από τη Βουλή.

Ελεύθερα διαδήλωσαν λοιπόν ενάντια του "φασισμού" που έχουν λέει πέντε μήνες  και καλά έκαναν αφού έτσι ένιωθαν.

Γιατί όμως νιώθουν έτσι;

Γιατί θέλουν να ρίξουν μια κυβέρνηση που παλεύει 5 μήνες τώρα για να κάνει ό, τι καλύτερο μπορεί;

Γιατί της καταλογίζουν ευθύνες που δεν της αναλογούν;

Για να φέρουν πάλι τους παλιούς, που κορώνα στο κεφάλι τους τους είχαν και στη συγκέντρωση;

Γιατί άραγε ήταν τόσο ευχαριστημένοι με τις προηγούμενες κυβερνήσεις;

Εκείνες δηλαδή που και στα Τάρταρα μας έφεραν και μας τα πήραν όλα (δουλειές, μισθούς, αξιοπρέπεια) για να πληρώσουμε τη διαμονή. 

Όλοι αυτοί πέντε χρόνια τώρα τα έβλεπαν όλα καλά και δεν κατέβαιναν ούτε για να ξεμουδιάσουν στις πλατείες και ξαφνικά τρόμαξαν;

Τι φωνές ακούνε στο κεφάλι δεν ξέρω. 

Ξέρω όμως πως στην πιο κρίσιμη φάση της διαπραγμάτευσης το να είσαι με τον εχθρό και να διαδηλώνεις υπέρ του ξεκάθαρα και απροκάλυπτα είναι προδοσία!

Και αν είναι να μένω Ευρώπη, προτιμώ την Ευρώπη όλων εκείνων που κατέβηκαν σήμερα στους δρόμους να διεκδικήσουν τα αυτονόητα, αυτά που διεκδικούμε δηλαδή οι περισσότεροι, παρά την Ευρώπη με το μουχλιασμένο αέρα που ευνοεί μόνο τους μύκητες και λέει ναι σε όλα όσα μας καταστρέφουν!!!

Η εποχή της παπαρούνας...

Tuesday 21: Season

Οι παπαρούνες κόκκινες κόκκινες, δραπέτευσαν κι ανέβηκαν στην κορυφή, αφού τώρα είναι η εποχή τους.

Κι όσο το παγωτό λιώνει στον ανοιξιάτικο ήλιο, συνειδητοποιώ πως είμαι κακός άνθρωπος.

Ο πιο κακός άνθρωπος που πέρασε από τη γη.

Friday 17: An ordinary moment

 Βαθιά μέσα μου, όχι ακριβώς στα έγκατα, εκεί συνήθως κρύβονται τα πολύτιμα, λίγο πιο επιφανειακά εύχομαι να ψοφήσουν οι κατσίκες κάποιων κατσικών που προσπαθούν να κάνουν λιτό βίο (αλλά είναι δύσκολο), ή που έχουν παίξει με επιτυχία τις πτωχές, πλην τίμιες!

Μπορεί να είναι η εποχή της παπαρούνας, αλλά έπαψε να είναι η εποχή της κατσίκας, και όχι δεν αναφέρομαι στο συμπαθές τετράποδο, αλλά σε πολύ συγκεκριμένα αντιπαθητικά δίποδα, που προωθούνται συνεχώς!

Monday 20: This happened

Βαθιά ανάσα και βόλτα για να σβήσω από τα αυτιά μου τις μανιασμένες κραυγές μιας σάπιας αντιπολίτευσης που καταλογίζει πάσης φύσεως ευθύνες στη νέα κυβέρνηση.

Βρε τι καλοί και σωστοί άνθρωποι μας έσωζαν τόσον καιρό κι εμείς οι αχάριστοι δεν το εκτιμήσαμε;

Επειδή δηλαδή οι άνθρωποι έβαζαν το δάχτυλό τους στο μέλι και το έγλειφαν (ολόκληροι στο βάζο, είχαν μπει, αλλά τέλος πάντων), δεν έπρεπε εμείς να εκτιμήσουμε τα όσα έκαναν για μας;

Sunday 19: Together

Μα αφού το λένε όλοι!

Η κρίση δεν είναι οικονομική.

Κρίση αξιών ήταν!

Χάρη σε αυτούς γίναμε καλύτεροι άνθρωποι. 

Thursday 23: Mess

Βοηθήσαμε ο ένας τον άλλον. Κάναμε φιλανθρωπίες, Δεχτήκαμε ελεημοσύνες. Δείξαμε ταπεινοφροσύνη, ήρθαμε κοντύτερα στο Θεό βρε αδερφέ! 

Για την ψυχή μας φρόντιζαν όλοι αυτοί.

Θυσιάστηκαν με μεγαλείο ψυχής στον επίγειο παράδεισό τους για να αποκτήσουμε εμείς εκείνον τον άλλον παράδεισο!

Λίγο είναι αυτό;

Saturday 18: Fluffy

Κι αν αυτοί οι καλοί άνθρωποι συνεχίζουν να μη νιώθουν καμιά λύπηση, καμιά συμπόνοια, για κανέναν άλλον παρά για τα τίμια δίκια των μεγαλοκαρχαριών και σηκώνουν με περισσή αθωότητα τους ώμους στη φρίκη που συντελείται στις θάλασσες της Μεσογείου καθημερινά και στο δράμα των προσφύγων, δεν είναι γιατί δεν έχουν καρδιά.

Είναι γιατί η δική τους η καρδιά δε χωράει πολλούς. Δεν το λέει και το τραγουδάκι;

Καφενείο θα την κάνουν την καρδιά τους οι άνθρωποι;

Πριβέ καρδιά έχουν.

Χωράει λίγους κι εκλεκτούς τραπεζικούς λογαριασμούς.

Thursday 23: Snack

Δεν μας προτρέπουν όλοι αυτοί, εμάς τους άκαρδους να πάρουμε έναν πρόσφυγα σπίτι μας;

Δεν είναι αυτή θεάρεστη πράξη;

Αν δεν μας το έλεγαν θα το σκεφτόμασταν ποτέ;

Εμείς σαν μονοκύτταροι οργανισμοί, μόνο την αξία της ανθρώπινης ζωής και την αξιοπρέπεια σκεφτόμαστε.

Θα μπορούσαμε ποτέ, να ακολουθήσουμε από μόνοι μας, χωρίς έναν τσοπάνη να μας καθοδηγεί, τόσο περίπλοκα μονοπάτια σκέψης;

Friday 24: Fill the frame

Και κάθομαι και σκέφτομαι πως όλα είναι ατμός.

Να δεις που κάποιος φιλόσοφος θα το είπε κι αυτό, αλλά το μυαλό μου δεν πιάνει τα σήματα αυτή τη στιγμή.

Χάθηκε σε ένα βενζινάδικο, συγκεντρώθηκε σε ένα υψωμένο δάχτυλο και πέφτει σε αφασία με τους εργατικούς αγώνες σε διαδηλώσεις με χορηγούς.

Και μπροστά μπροστά να μάχεται, εκείνος που έκανε την υγεία να καταρρεύσει κι απέλυε κόσμο για προσωπική ευχαρίστηση!!

Μονοκύτταρος οργανισμός είμαι, μη μου ζητάτε και πολλά!

Saturday 25: I sat here

Μια φάρσα η ζωή...

Wednesday 1: Lunch

Αντιπαθώ τις πρωταπριλιάτικες φάρσες!

Ειδικά εκείνες τις χοντροκομμένες που κάνουν το θύμα να φτάνει μισό βήμα από το εγκεφαλικό.

Ποτέ δε θα έκανα φάρσα σε κάποιον, για κάτι που αγαπά (ιερό), για κάτι που λαχταρά (σεβαστό), για κάτι που φοβάται (κατανοητό).

Για να το πω πιο απλά, δε θα πετούσα ποτέ σε άνθρωπο με αραχνοφοβία ταραντούλες, για να γελάσω με τις αντιδράσεις του.

Παρόλο λοιπόν που δεν αντέχω τις φάρσες, η ζωή τα έφερε να ζω μια συνεχόμενη και αρκούντως κακόγουστη φάρσα.

Tuesday 31: Two tone

Χρειάζεται να κοιτάξω το ημερολόγιο για να σιγουρευτώ, πως δε ζούμε στο μεσαίωνα, παρόλο που κάποιοι προσπαθούν να μας πείσουν για το αντίθετο, προσκυνώντας, κάτι παντόφλες...άντε ρε παιδιά, με το καλό και σε σωβρακοφανέλα σας εύχομαι.

Monday 30: On my table

Δε χρειάζεται να το ξανακοιτάξω όμως για να θυμηθώ πως πέρυσι, όταν γιορτάζαμε το Πάσχα, το ελληνικό, τη γιορτή της αγάπης, ένας σεβάσμιος γέροντας (συνταξιούχος, αλλά που πήγαινε για αρπαχτή στην επαρχία), κάθισε δίπλα μου σε ένα παγκάκι σε κάποιον σταθμό.

Παγκάκι και σταθμός θα μείνουν αγεωγράφητα για ευνόητους λόγους.

Φαίνονταν σεβάσμιος...και πίστεψα πως ήταν. Τον αντιμετώπισα λοιπόν με τον ανάλογο σεβασμό κι όταν σιγά σιγά ξετυλίχτηκε ο "σεβάσμιος" χαρακτήρας του, άρχισα να κουμπώνομαι και να απαντάω μονολεκτικά πια.

Κόμπαζε για τη μόρφωσή του(!), για την οικογένειά του, για το πόσο καλός άνθρωπος είναι. 

Μέχρι που κουβέντα στην κουβέντα στην αρχή και μονόλογο το μονόλογο στη συνέχεια, ήρθαμε και στην κρίση. Την οικονομική. Η άλλη κρίση ήρθε αργότερα! 

Εκεί πια κλαίγονταν που λόγω της οικονομικής πάντα κρίσης είχαν περιοριστεί κατά πολύ τα "τυχερά" όπως τα αποκαλούν γενικά και αόριστα.

Τυχερά είναι τα χρήματα που δίνουμε όταν θέλουμε να κάνουμε από αγιασμό, μέχρι τρισάγιο. Να μην πιάσουμε τα μυστήρια, γιατί εκεί είναι υπερτυχερά!

 Όλοι κάτι δίνουμε λοιπόν. Και είναι και αφορολόγητα και μαύρα και γι΄αυτό απολύτως τυχερά!

Κι αφού κλάφτηκε γι΄αυτά, πέρασε στα πιο σκληρά.

Ανατροπή της τότε κυβέρνησης οραματίζονταν, και θα μου πείτε σιγά τα ωά, το 80% του λαού το ίδιο ήθελε τότε. 

Το θέμα είναι το πως το ήθελε. Εμ, αυτός το ήθελε με γύψο και με πουλί!

Κι επειδή στο στοκ δεν υπήρχε, συμβιβάστηκε με μια κατάμαυρη αυγή. 

Να μην πιστεύω τίποτα, μου είπε, από όσα ακούω, (λες και δεν είχα κρίση, ή άποψη, παρά περίμενα τον κάθε τυχάρπαστο να μου ανοίξει τα μάτια). Αυτοί μόνο, είπε θα φέρουν την πραγματική αυγή, κι ας μην έχουν καθόλου πουλί (καλά αυτό με το πουλί εγώ το συμπλήρωσα).

Ήδη η ψυχραιμία μου στις αηδίες και η ανοχή μου στις ανοησίες με είχαν εγκαταλείψει και μάλλον είχαν πάει για καφέ οι κάργιες. Οπότε άφησα τα μονολεκτικά και η συζήτηση θέριεψε.

Προσπαθούσε να με νουθετήσει!! 

Να μου δείξει το σωστό,  αλλά το "σωστό" του ήταν ό, τι  πιο λάθος θα μπορούσε να πει.

Από κει και πέρα δεν άντεξα άλλο. Του είπα πόσο λυπάμαι που είναι παπάς και σηκώθηκα κι έφυγα.

Αυτός ο "ποιμένας" λοιπόν θα πήγαινε σε κάποιο χωριουδάκι και θα διέδιδε το μήνυμα της Αναστάσεως, (κι όλο και κάποιον αμνό θα ξεγελούσε) κατά πως ήθελε.

Την αγάπη για το συνάνθρωπο, όπως τον βόλευε.

Θα εκμεταλλεύονταν το Θεό μέχρι τέλους για να περάσει τις δικές του γελοίες απόψεις!

Ένα μικρό παράδειγμα έδωσα και προσωπικό βίωμα για να περάσω και στα όσα θαυμάσαμε  πριν λίγες μέρες στη συνέντευξη που έδωσε εκπρόσωπος της εκκλησίας σε γνωστό "καλόπαιδο"  της τηλεόρασης!

Είδαμε τι αγάπη κρύβεται συνήθως κάτω από τα μαύρα ράσα και πόσο άπλωσε τις φτερούγες του να αγκαλιάσει όλα τα τέκνα του Θεού.

Είδαμε και θαυμάσαμε εικόνα και ήχο!!!

Μαζί με τα κόμπλεξ, δώρο τα σύνδρομα. Πακέτο άλλωστε είναι όλα με τη φάρσα που μας πετάνε στα μούτρα.

Sunday 29: Zen

Και μετά τη χριστιανική αγάπη, έρχονται τα "αντρίκια" λόγια πρώην πρωθυπουργών.

Η απόλυτη φάρσα!

Τι να πω εδώ. Τα είπε όλα μονάχο του το δόλιο!

Ακόμα τα σέρνει...τα λόγια του!

Saturday 28: Give

Κι από φάρσα σε φάρσα, περνώντας ποτάμια και κανάλια περίεργα, κάνοντας ένα ανάρμοστο καγιάκ σε αφρίζουσες συνειδήσεις, και Γολγοθάδες (αλλωνών πάντα), βλέπουμε μπροστά μας ένα φούρνο.

Όχι έναν, πολλούς φούρνους, αλυσίδα ολόκληρη. 

Ψωμί δεν είχαν οι φούρνοι. Πουλούσαν ανθρώπους.

Και μάλλον έχουν ζήτηση οι άνθρωποι, τους αγοράζουν, λέει, κάτι υπάνθρωποι, γιατί η επιχείρηση ανθούσε.

Και το 'χε πει η κυρά μας η μαμή...θέλουμε ξεμάτιασμα!

Μάτι είναι, δεν εξηγούνται αλλιώς όλα αυτά τα παράλογα.

Ή μάτι, ή πιο σκληρή φάρσα που μπορεί να κάνει άνθρωπος σε άνθρωπο!

Ας έχουμε ένα καλό μήνα, χωρίς φάρσες!

Κυκλοφόρησε το νέο τεύχος του ηλεκτρονικού περιοδικού "Ανθρώπων Έργα".

Διαβάστε το εδώ!

Κι εδώ "πετάει" το "Life Images #14"