Μιαν άνοιξη που περιμένουμε... (Σκέψεις και Εικόνες #7)

Την περίμενα! Το ομολογώ!

Δεν κρατούσα και την ανάσα μου, αλλά την περίμενα με τη σιγουριά ότι θα έρθει.

Και κάπου εκεί, μέσα στον Φεβρουάριο, έπιασα τη μυρωδιά της στον αέρα και αναθάρρησα.

Ο χορός της αναγέννησης ξεκινούσε!

Μέσα στα κρύα και την παγωνιά, οι νάρκισσοι έκαναν τα πρώτα τους δειλά βήματα, ώσπου την παράσταση έκλεψε για άλλη μια φορά η κορυφαία του χορού, η αμυγδαλιά!

Μέρα τη μέρα όλα ξυπνούσαν πάλι, ώσπου η φύση μεταμορφώθηκε σε μια παλέτα χρωμάτων που ξεσηκώνει τις αισθήσεις.

Όλα αλλάζουν. Ο αέρας, οι μυρωδιές, ακόμα και η διάθεση.

Ναι, την περίμενα την άνοιξη, όλοι την περιμέναμε, αλλά η άνοιξη δε θα κρατήσει για πάντα.

Όπως δεν κράτησε και ο χειμώνας που μας ταλαιπώρησε τόσο.

Και οι αλλαγές θα συνεχίζονται.

Η "κορυφαία" αμυγδαλιά έχει ήδη ανταλλάξει τα άνθη της με ένα καταπράσινο φουστάνι. 

Δε θα αργήσουν να ακολουθήσουν τα υπόλοιπα δέντρα. Τα άνθη θα δώσουν τροφή στις μέλισσες κι εκείνες θα κάνουν ό, τι μπορούν για να επιτευχθεί το θαύμα που θα δέσει καρπούς τα άνθη.

Η μανόλια που δεν απέκτησε ακόμα, συνεχίζει να ανθίζει μόνο στα όνειρά μου και όσες έχω εντοπίσει κλεφτά σε ξένες αυλές είναι απαγορευτικές για φωτογράφιση.

Να λοιπόν που η άνοιξη έχει και όνειρα που δεν πραγματώνονται.

Απογοητευτικό, ακόμα κι αν το όνειρο αφορά μόνο ένα δέντρο που αξίζει να αποκτήσει κανείς μόνο και μόνο για να απολαμβάνει την τόσο εφήμερη ανθοφορία του, παρόλα αυτά η μανόλια γίνεται σύμβολο όλων εκείνων των ονείρων που μέσα στην άνοιξη θα συνεχίσουν να παραμένουν σε χειμερία νάρκη.

Η άνοιξη ξεχύνεται ακράτητη στον αέρα, μας μεθά με αρώματα, μας μαγεύει με χρώματα μας τάζει ζωή και μοιάζει τελείως αθώα. Κουβαλά κι αυτή όμως τις δικές της αμαρτίες.

Μπορεί να κρύβει μέσα της μιαν Ανάσταση, αλλά  κρύβει και πάθη.

Φέρνει τα χελιδόνια, αλλά ξυπνά και τα φίδια!

Και στον απόηχο της χαράς, βαθιά μέσα στον κόρφο της κρύβει κι έναν μυστικό, ανομολόγητο φόβο.

Ναι, την περίμενα την άνοιξη, μα βαθιά μέσα μου λαχταρώ και μιαν άλλη.

Ιδέα περισσότερο εκείνη, μα αρκετά λυτρωτική ακόμα και στην προσμονή της.

Σαν τη ζωή και η άνοιξη προχωράει ακροβατώντας ανάμεσα στο καλό και στο κακό.

Και σαν τη ζωή, όσα κακά κι αν έχει της αναγνωρίζουμε τελικά μόνο το καλό.

Φέρνω και τη δική μου άνοιξη στο (Σκέψεις και Εικόνες # 7) που διοργανώνει η Μαρία Νικολάου στο "Μια ματιά στον ήλιο με γιορτινά"

Ο βράχος που χαιρετάει...

Το νερό θα στροβιλίζεται γύρω από τον βράχο, ακόμα κι όταν δε θα το βλέπει κανείς κι ο βράχος θα υπομένει όλες τις παραξενιές της θάλασσας αδιαμαρτύρητα. 

Και μπορεί αυτός ο υπομονετικός βράχος να μου τράβηξε το ενδιαφέρον, αλλά σαν τελευταία εικόνα του καλοκαιριού που πέρασε, (που στροβιλίστηκε γύρω μας, πλήγωσε και πληγώθηκε, αλλά και χάρισε όσα μπορεί να χαρίσει ένα καλοκαίρι), κρατάω την εικόνα του άλλου βράχου, εκείνου που μου δίνει την αίσθηση ότι χαιρετάει.

Δεν αποχαιρετάει, δε λέει αντίο, μα καλωσορίζει όσα θα έρθουν. 

Ο Αύγουστος, λίγο πριν ρίξει αυλαία χάρισε τα τελευταία καλοκαιρινά φωτοστέφανα στα αγριόχορτα. 

Μετά μάζεψε τους ήλιους του κι αποχώρησε για να αφήσει το φως του Σεπτεμβρίου να σκουντήσει απαλά τα κυκλάμινα, να τα ξυπνήσει από τον λήθαργο. 

Το πρώτο κυκλάμινο, το πιο γενναίο από όλα,  πήρε το σήμα κι αναδύθηκε βιαστικό από τη γη. Ήταν θέμα ημερών να ακολουθήσουν τα υπόλοιπα. Ήδη οι πλαγιές ανασαίνουν στο μωβ.

Το ίδιο φως, το φως που θα γλυκαίνει όλο και περισσότερο όσο θα βυθιζόμαστε στο φθινόπωρο, θα μας κρατάει συντροφιά με ένα καλό βιβλίο τα απογεύματα και θα υπόσχεται αξέχαστα δειλινά στη λίμνη.

Και κάθε πρωί θα φωτίζει την ανατολή τάζοντας όσα περισσότερα μπορεί, μόνο και μόνο για να μας κάνει να χαμογελάμε.

Μια καινούρια μέρα, το φθινόπωρο, η ζωή η ίδια αξίζουν πολλά χαμόγελα!

Ο βράχος που χαιρετάει και η παρέα του, συμμετέχουν στο "Σκέψεις και Εικόνες # 6" που διοργανώνει η Μαρία Νικολάου από το blog "Μια ματιά στον ήλιο με γιορτινά".
Όλες οι φωτογραφίες είναι από Αύγουστο - Σεπτέμβριο 2018, εκτός από το "απόγευμα στη λίμνη" που τραβήχτηκε τον Σεπτέμβριο του 2016. 
Έγραφα τότε μεταξύ άλλων:

Τι κι αν ο χρόνος δε στέκεται, το φθινόπωρο ανασαίνει αργά γύρω από τη λίμνη.Σα δειλός επισκέπτης  που δεν ξέρει αν ήρθε να μείνει ή  να φύγει, αφήνει προσεκτικά τα χνάρια του.Στο φθινοπωρινό φως, η λίμνη κρατάει την ανάσα της περιμένοντας να ολοκληρωθεί η αλλαγή!

Ταχύρυθμο μάθημα ισορροπίας

Κάποιες φορές νιώθουμε πως βαδίζουμε πάνω σε τεντωμένο σκοινί. Είναι πολύ δύσκολο και άλλο τόσο επικίνδυνο, αφού κανένα δίχτυ ασφαλείας δεν εγγυάται την ασφάλειά μας. Είμαστε εμείς, το σκοινί και το χάος κι επιβάλλεται να κρατήσουμε την ισορροπία μας. 

Και την ψυχραιμία μας! Γιατί πως θα περάσουμε απέναντι, αν πρώτα δεν ηρεμήσουμε, δε βρούμε τις σωστές ανάσες, το καλύτερο πάτημα; 

Κάποιες άλλες φορές όλα γίνονται πιο χρωματιστά, πιο χαλαρά. Τότε όλα μοιάζουν φυσικά, αυτονόητα και όμορφα.

Κι όλη αυτή την ομορφιά θέλουμε να τη μοιραστούμε με τους άλλους.

Υπάρχουν όμως κι εκείνες οι φορές που καταφέρνουμε να ξεπεράσουμε τα εμπόδια, ακόμα και τον εαυτό μας και να κάνουμε κάτι ξεχωριστό, κάτι πολύ ιδιαίτερο και σημαντικό για μας. Κάτι που θα μας δώσει μεγάλη ικανοποίηση και ακόμα μεγαλύτερη χαρά. 

I am linking to Saturday's Critters #240

Φιγούρες

Δέντρα παράξενα, δέντρα που υποδύονται ρόλους.

 Αυτό το δέντρο μου θυμίζει πληγωμένο άνθρωπο.

Τα κλαδιά - χέρια υψωμένα, το πρόσωπο σχεδόν ήρεμο, μα η πληγή ανοιχτή!

Προσπαθώ να θυμηθώ που το έχω φωτογραφίσει και δυο μέρη έρχονται στο μυαλό μου.

Δεν έχει σημασία όμως το που.

Σημασία έχει πως κάποτε το βλέμμα μου στάθηκε πάνω του και είδε τη φιγούρα να ξεπροβάλει.

Ένας "Μαγεμένος άνεμος" κάνει την ακινησία χορό...και μια άλλη φιγούρα στροβιλίζεται, στροβιλίζεται και στροβιλίζεται....χωρίς τέλος!

Αιώνιος είναι και ο χορός της ντυμένης στα πράσινα κυρίας!

Χρόνια τώρα ορθώνεται στην ίδια θέση, φορώντας τα πράσινα.

Τα βρύα και η πρασινάδα το αγκαλιάζουν, το σφίγγουν, το ντύνουν.

Τα κλαδιά του απλωμένα προς όλες τις κατευθύνσεις, ικέτηδες του χτες.

Δε ζει το σήμερα, δεν περιμένει το αύριο.

Το χτες ήταν ο δικός του κόσμος του και το χτες αποζητάει.

Το αύριο δε θα το βρει στην ίδια θέση.

Οι ρίζες του βγαίνουν από το χώμα σα να ονειρεύονται ταξίδια.

Ταξίδια που δεν μπορούν να κάνουν.

Απομεινάρι του παλιού του εαυτού, περιμένει τον κεραυνό ή το πριόνι.

Λαχταράει τον κεραυνό.

Θέλει να το βρει εκείνος, να το ενώσει με τον ουρανό και το δημιουργό του η φωτεινή πύρινη γραμμή, πριν οι άνθρωποι το πλησιάσουν.

Πριν το νικήσουν.

Προτιμά τη δύναμη της φύσης, από την αδυναμία των ανθρώπων

Κι όταν δε θα είναι πια εκεί, πάλι εκεί θα βρίσκεται.

Οι άνθρωποι θα το βλέπουν για μια στιγμή ντυμένο στα πράσινα με τα κλαδιά απλωμένα και δε θα καταλαβαίνουν πως είναι εικόνα από το χτες.

Μια στιγμή μόνο θα φανερώνεται, αλλά θα μένει στη μνήμη για πάντα.

Read more:http://mytripssonblog.blogspot.gr/2012/11/blog-post_28.html

Τα δέντρα  αυτά, μοναχικοί πρωταγωνιστές παλιότερων αναρτήσεων, αποφάσισαν να σμίξουν για να πάρουν μέρος στο "Σκέψεις και Εικόνες #5" της Μαρίας Νι.

To "Παίζοντας με τις λέξεις" σήκωσε αυλαία και σας καλεί να διαβάσετε, αλλά και να βαθμολογήσετε τις καταπληκτικές συμμετοχές μας, μέχρι και την Παρασκευή στις 8 το βράδυ...

Κάποτε τελειώνουν οι γιορτές

Σήμερα, για πρώτη φορά από τότε που το στολίσαμε, κοίταξα το δέντρο με άλλη διάθεση.

Πρόσεξα το αστέρι που έγερνε ελαφρά προς τα κάτω, λες και είχε κουραστεί πια τόσο καιρό μόνο του στην κορυφή και αμέσως πήρα την απόφαση!

Έτσι σεμνά και ταπεινά, χωρίς τελετή λήξης, ανάλογη με εκείνη της έναρξης, το δέντρο ξεστολίστηκε!

 Όλα πήραν πάλι τη θέση τους και η εορταστική περίοδος έληξε πρόωρα, μια και κανονικά κρατά δυο μερούλες ακόμα!

Του Άι Γιαννιού, λένε, γίνεται το ξεστόλισμα, να περάσουν και τα Φώτα, που είναι μεγάλη γιορτή, να χαθούν και οι καλικάντζαροι! 

(Όχι, πως έχει σημασία που θα βρίσκονται οι καλικάντζαροι όταν ξεστολίσουμε, αλλά τους έβαλα στο μπακγκράουντ να κάνω ατμόσφαιρα!)

Σε διαδικασία ξεστολίσματος, βρίσκεται και ο πλάτανος, μόνο που αυτός το παλεύει καιρό τώρα!

Και να σήμερα που κάτι είχε καταφέρει!

Τον θυμάμαι στις δόξες του, να θροΐζει τριγύρω τα μυστικά του, καθώς περνούσε το αεράκι ανάμεσα από τα φύλλα του!

Τα φύλλα που εδώ και καιρό είχαν λησμονήσει το πράσινο κι όλο άλλαζαν χρώματα μέχρι να καταλήξουν στο χρυσοκίτρινο!

Ώσπου ξεράθηκαν τελείως κι άρχισαν να πέφτουν!

Και η γη γέμισε χρυσάφι!

Τα λιγοστά φύλλα που υπήρχαν σήμερα στα κλαδιά, θα πέσουν με την επόμενη πνοή του ανέμου. 

Κι ο πλάτανος θα μαζέψει όλες του τις δυνάμεις, για να περάσει το χειμώνα!

Ξέρει πως η άνοιξη θα έρθει με δώρα και θα την περιμένει!

Η ανάρτηση έγινε για το "Σκέψεις και εικόνες #4" που σκέφτηκε η Μαρία Νι από το blog "Μια ματιά στον ήλιο με γιορτινά" και συμμετέχει στον "Απόηχο των γιορτών" στο blog της Έλεν Β. "Καρυδότσουφλο".

Χριστούγεννα στην πόλη

Η πόλη το βράδυ γεμίζει μαγεία κι αν αφεθείς λίγο, μια στιγμή αν ξεχαστείς, σε παίρνει μαζί της στο παραμύθι.

Πρωταγωνιστής το έλατο, που σηκώνει με προθυμία, όλο το βάρος του ρόλου του κι έτσι γεμάτο κόκκινες μπάλες κι αμέτρητα φωτάκια τραβάει τα βλέμματα ως την κορυφή που στέκει περήφανο το μεγάλο αστέρι!

Κι όταν τα βλέμματα χαμηλώνουν, συναντούν ένα χαμογελαστό Άγιο Βασίλη αλλά...και άλλα πολύχρωμα μπαλόνια!

Μου αρέσει η πόλη τα Χριστούγεννα.

Δρόμοι στολισμένοι, φωτάκια παντού να παίρνουν πρωτοβουλίες, αλλάζοντας τα περιγράμματα των δέντρων και των κτιρίων, δημιουργώντας μια δική τους ιστορία για το κάθε τι, αλλάζοντας τη διάθεση όλων.

Η ανάρτηση έγινε για το γιορτινό "Σκέψεις και εικόνες" στο blog ¨Μια ματιά τον ήλιο με γιορτινά" της Μαρίας Νι.

Το εφέ με το χιόνι το ανακάλυψα στο lunaPic .
Εκεί είχα ανακαλύψει και το "καλειδοσκόπιο", που χρησιμοποίησα στο δικό μου δέντρο στη "Μικρή (σκοτεινή) Χριστουγεννιάτικη ιστορία"!

Χρώματα φθινοπώρου (Σκέψεις και Εικόνες #2)

Όπου να 'ναι χειμωνιάζει.

Σήμερα ο καιρός μια προσπαθούσε να σοβαρευτεί και μια έσκαγε ένα χαμόγελο σα να είχε ακούσει τα πιο όμορφα νέα.

Θύμωνε τότε για το χαμόγελο που άφησε να του ξεφύγει και γίνονταν πιο αυστηρός.

Έβαζε τα σύννεφα να το σβήσουν κι εκείνα έριχναν λίγα δάκρυα, έτσι για να επιτελέσουν το σκοπό τους.

Ο αέρας έμπαινε κι εκείνος στο παιχνίδι, μα ξεχνιόνταν ο απρόσεκτος κι όλο έσπρωχνε τα σύννεφα και τα έδιωχνε. Τότε χαμογελούσε πάλι ο ουρανός και θύμωνε ακόμα περισσότερο ο καιρός.

Κι όλη η μέρα κύλησε με τα παράλογα παιχνίδια τους.

Ακόμα είναι φθινόπωρο και τα παιχνίδια του καιρού δεν έχουν τη σκληράδα που θα έχουν εκείνα του χειμώνα.

Ακόμα τα χρώματα πρωταγωνιστούν παντού.

Χρώματα που αγκαλιάζουν τη φύση ολόκληρη κουβαλώντας γεύσεις κι ευωδιές.

Ποιος μπορεί να αντισταθεί στα χρυσοκόκκινα ρόδια, στα κάστανα, στα κυδώνια;

Ποιος δε θαυμάζει τα χρώματα που παίρνουν τα φύλλα πριν αποχαιρετίσουν τα κλαδιά;

"Σαν τα φύλλα που πέφτουν,

σαν τους κορμούς που μένουν,

σαν τις φωλιές που επιμένουν.

Σαν πείσμα για ζωή!

Κι όσο το πράσινο γίνεται χρυσάφι που λιώνει και στάζει στη γη,

τόσο οι λεύκες ανοίγουν τα κλαδιά τους στον ουρανό, 

διεκδικώντας το αύριο.

Και πάντα το κερδίζουν!"

Έτσι έγραφα εδώ πριν δυο χρόνια!

Στα υψώματα τα κυκλάμινα στήνουν γιορτή και το μωβ γίνεται ένας ακόμα πρωταγωνιστής της εποχής.

Τα χρώματα φτάνουν μέχρι τους κήπους. Τα τριαντάφυλλα ζουν ακόμα μια εποχή έντονης ανθοφορίας και ομορφιάς!

Τα χρώματα, οι γεύσεις και τα αρώματα του φθινοπώρου πήραν εδώ τη θέση τους, αλλά και στο "Σκέψεις και Εικόνες #2" στο blog "Μια ματιά στον ήλιο με γιορτινά"