Eat, pray, love and hate

Ανικανοποίητη από τη ζωή της είναι η ηρωίδα (Brooke Shields) του "Starting Over". Κάθε τρεις και λίγο ξεκινάει από την αρχή, ανίκανη να ολοκληρώσει το οτιδήποτε.

Βέβαια, το "Starting Over" δεν είναι τίποτα άλλο, από μια παρωδία. Ενώ η ταινία "Eat, Pray, Love" στην οποία πρωταγωνιστεί η Julia Roberts είναι μια μακριά πορεία αναζήτησης χωρίς νόημα. 

Γιατί πολύ βολικά η πρωταγωνίστρια δε βλέπει την αλήθεια που είναι μπροστά της και αρχίζει τα ταξίδια για να βρει τάχα τον εαυτό της.

Δύσκολο να συναντήσεις τον εαυτό σου όταν προσπαθείς συνεχώς να του ξεφύγεις. Και γίνεται δυσκολότερο όταν δεν τον βάζεις κάτω να λογαριαστείτε.

Έχασα κάποτε πολύτιμο χρόνο από τη ζωή μου για μια ταινία που φλυαρεί, χωρίς να λέει τίποτα.

Ζήσε Μάη μου να φας τριφύλλι μονολογούσα καθώς η ηρωίδα μετέφερε τα ανύπαρκτα προβλήματά της από τη μια άκρη του κόσμου στην άλλη.

Ήταν που νόμιζα πως υπάρχει κάποιο νόημα στις άσκοπες περιπλανήσεις της. Έπεσα έξω. 

Θάλασσα τα έκανε και στη συνέχεια, αφού, όπως διάβασα κάποτε, η συγγραφέας του βιβλίου που πάνω του βασίστηκε η ταινία, είναι η ηρωίδα και θα έγραφε, (έγραψε; θα σας γελάσω) κι άλλο βιβλίο, στο οποίο θα μας πληροφορούσε πως βαρέθηκε και τον "μεγάλο έρωτα" που βρήκε στο πρώτο.

Ίσως τελικά οι δημιουργοί του "Starting Over" απλά να προχώρησαν την ιστορία λίγο πιο γρήγορα για να ξεμπερδεύουμε με την περιφερόμενη εγωκεντρική ηρωίδα του "Eat, Pray, Love" μια και καλή!

Καταλάβατε φαντάζομαι πως την ταινία την είχα μισήσει!

Λέω να συνεχίσω με κάτι άλλο που μισώ.

Μίσησα τον Θηβαίο που το καλοκαίρι θεωρούσε ικανοποιητικό το μεροκάματο των 15 ευρώ, όταν ο ίδιος έχει εισιτήριο στη συναυλία του ένα ολόκληρο μεροκάματο (των 15 ευρώ).

Νευρικό γέλιο με έπιασε όταν τον άκουσα να δηλώνει με μεθυσμένο στόμφο πως ο ίδιος ζει πενταμελή οικογένεια με τόσα χρήματα.

Ξεχάστηκε και είπε πολλά! Μετά τον έβαλαν να ζητήσει συγνώμη, γιατί υπήρχε και μια περιοδεία σε εξέλιξη που της έκανε κακό με τις δηλώσεις του.

Όταν πέρασε λίγος καιρός, ξαναξεχάστηκε κι επανήλθε στις πρότερες δηλώσεις του. 

Προχώρησε δε, ακόμα παραπέρα συστήνοντάς μας και το ιδανικό μενού για πενταμελή οικογένεια που μπορεί άνετα να ζήσει με 5 παξιμάδια, 3 ελιές και μια ντομάτα.

Ρίχνει άνετα ιδέες βλέπετε ο κάθε βολεμένος. Κι αν δεν έχετε παξιμάδια μη σκάτε. Φάτε κρουτόν! Οι ελιές όμως πρέπει να παραμείνουν τρεις γιατί έχουν συμβολικό νόημα.
Τρία θα παίρνει ο εν λόγω από δω και πέρα!

Σταμάτησα από το καλοκαίρι να ακούω τραγούδια του, γιατί όσο κι αν μου αρέσουν, δεν μπορώ να βγάλω από το μυαλό μου τον γραφικό δημιουργό τους και ξενερώνω απίστευτα!

Τα στοιχειώδη έλεγε κι ο Μποκόρος, αλλά δεν εννοούσε την εξαθλίωση που συστήνει (για τους άλλους πάντα κι όχι για τον ίδιο) ο αοιδός.

Υπάρχει μεγάλη διαφορά ανάμεσα στο να έχεις όλα όσα χρειάζονται για να ζεις αξιοπρεπώς, από το να επιβιώνεις (και αν) απλά.

Φυσικά καταλαβαίνετε τι εννοώ! 
Στα περιττά που δυσκολεύουν πολλές φορές τη ζωή μας εστίαζε ο ζωγράφος, προβάλλοντας τα στοιχειώδη, στα στοιχειώδη εστιάζει ετούτος, προσπαθώντας να μας πείσει πως είναι κι αυτά περιττά!

Χάσμα μεγάλο και αγεφύρωτο ανάμεσά τους, που το κατανοούμε ευκολότερα στη σκέψη πως η ηρωίδα της ταινίας παραπάνω, τα είχε όλα και ικανοποιημένη δεν ήταν, γιατί νόμιζε πως αυτό που της λείπει ήταν σπουδαιότερο.
Βέβαια δεν ήξερε τι της λείπει κι ούτε το έμαθε ποτέ!

Ψευδαισθήσεις δεν έχω. Ξέρω καλά τι εννοεί ο ένας, δεν καταλαβαίνω όμως τι θέλει να πει ο άλλος με τις απίστευτες προσβολές του. Ούτε αυτός καταλαβαίνει θα μου πείτε και θα με αποστομώσετε!

Ωμά τα είπα, αλλά κάποια πράγματα δε λέγονται αλλιώς!

Κι αν σας έκανε εντύπωση που άρχισα από το Α και τέλειωσα στο Ω, δεν είναι γιατί μαθαίνω την αλφαβήτα.

Είναι γιατί η Blogger της διπλανής πόρτας μας ζήτησε να αποκαλύψουμε κάποιες σκέψεις της μέρας μέσα από τα γράμματα. 
Περισσότερες λεπτομέρειες εδώ: myverysecrethoughts

Δε σκεφτόμουν αυτά όλη μέρα φυσικά. 

Τα σκέφτηκα όταν παρακολούθησα το πρώτο βίντεο. 

Μην ξεχνάτε το παιχνίδι μας! 

Το"Παίζοντας με τις λέξεις" συλλέγει τις συμμετοχές σας μέχρι και τις 7 το απόγευμα  της Παρασκευής 6 Νοεμβρίου.

"τα στοιχειώδη" Χρήστος Μποκόρος

Με είχε απορροφήσει η καθημερινότητα.

Ξεχάστηκα στις υποχρεώσεις και με έβρισκε η κάθε νύχτα να έχω χάσει ακόμη μια μέρα, χωρίς να έχω προλάβει να δει το φως.

Να δω "τα στοιχειώδη", την έκθεση του Χρήστου Μποκόρου που για λίγες ακόμα μέρες θα φιλοξενείται στο Αγρίνιο στο κτίριο της Παλαιάς Δημοτικής Αγοράς.

Κυριακή χτες, μια μουντή, συννεφιασμένη μέρα, που άξαφνα φωτίστηκε περνώντας μια πόρτα κι ατενίζοντας μια άλλη, που έμοιαζε να κλείνει πίσω της όλο το φως.

"Στοχάζομαι τα απολύτως αναγκαία στη ζωή. Πώς θα ορθώσουμε το ανάστημά μας, απαλλαγμένοι απ' τα περιττά. 

Δε θέλει ο άνθρωπος πολλά να ζήσει. 

Λίγο να φάει, λίγο να πιει, να αγαπηθεί, να ερωτευτεί, να επιθυμήσει, να χαίρεται του ήλιου το φως, ν' αντέχει το σκοτάδι και να στοχάζεται ψηλά. Ψηλότερα απ' αυτά!"

Χρήστος Μποκόρος

Τα λόγια του ζωγράφου με όλη τους τη σοφία, γυρνάνε συνέχεια στο μυαλό μου. Όχι γιατί είναι πρωτάκουστα, ή γιατί πίστευα κάτι άλλο, αλλά επειδή με βρίσκουν απόλυτα σύμφωνη.

Και σκέφτομαι όλους εκείνους που δυστυχούν από "επιλογή". Που ενώ έχουν τα αναγκαία, που ενώ έχουν και παραπάνω από τα αναγκαία, δε βολεύονται πουθενά και με τίποτα. Που τους τρώει εκείνο το ανικανοποίητο τα σωθικά, επειδή ακριβώς δεν μπορούν να χαρούν το φως.

Κι αναζητούν συνέχεια ένα τίποτα.

Εκείνο που ίσως να τους χαροποιήσει για μια στιγμή, αλλά δεν θα τους ικανοποιήσει ούτε αυτό και θα τους οδηγήσει στην επόμενη χωρίς νόημα αναζήτηση.

 Βγαίνοντας πάλι στη μουντή μέρα, με το ψιλόβροχο να κρατάει το ρυθμό στις σκέψεις μου, όλα τα βλέπω λίγο πιο φωτεινά.  

Και μετά "τα στοιχειώδη" στο Αγρίνιο, έρχεται η έκθεση "της εξόδου" στο Αιτωλικό.

«Τα στοιχειώδη» στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιά, από τις 4 Απριλίου, ως τις 30 Σεπτεμβρίου!

Life Images #13, κι αυτή τη φορά λέω να μοιραστούμε το φως.

Να μοιραστούμε όσα μας κάνουν να αντέχουμε το σκοτάδι!

Το αντίδωρο!

Ένα αντίδωρο από τον ζωγράφο Χρήστο Μποκόρο έλαβα, που θα ήταν εγωιστικό να κρατήσω μόνο για μένα!

Κρατάω δικά μου, σαν θησαυρούς κάποια λόγια του, αλλά θα μοιραστώ μαζί σας την ανεκτίμητη φωτογραφία που μου έστειλε, μα και την ποιητική περιγραφή της. 

"...στέλνω αντίδωρο μια "αρχαία" φωτο απ' την Αγία Τριάδα στο Μαύρικα.

Αρχές του '70, ο πατέρας μου Θωμάς Μποκόρος αναλημμένος απ' το φως και δίπλα του ο Τάκης Μελισσινός μπροστά της. Μόλις αποκαλυμμένη από τα βάτα που τη σκέπαζαν.

Έχει μια μεταφυσική απόκριση για μένα, μνήμη αποκαλυμμένη και με φως και με θάνατον ακαταπαύστως..."

Κι όλα αυτά χάρη στη Μαριλένα μας!

Οι αναρτήσεις για τον Χρήστο Μποκόρο εδώ κι εδώ.

Και η ανάρτηση για την Αγία Τριάδα του Μαύρικα εδώ.

Κεράκι στην έναστρη νύχτα

Τον πίνακα του Χρήστου Μποκόρου "Κεράκι στην έναστρη νύχτα" διάλεξα για την πρό(σ)κληση της Μαριλένας "Ένας πίνακας...δυο ιστορίες" που μας ζητάει να εμπνευστούμε από έναν πίνακα κι αφού τον συστήσουμε, να γράψουμε δυο ιστορίες (πεζό ή ποίημα) διαφορετικές. 

α) Αντανάκλαση: Η ιστορία-αντανάκλαση θα είναι μια ιστορία που είτε απεικονίζει το θέμα του πίνακα είτε αντικατοπτρίζει ακριβώς αυτό που νιώθετε εσείς για τον πίνακα.

β) Παραμορφωτικός καθρέφτης: Η ιστορία-παραμορφωτικός καθρέφτης θα είναι το αντίθετο.. Μια ιστορία που είτε θα παραμορφώνει το θέμα του πίνακα είτε θα περιγράφει το εντελώς αντίθετο από αυτό που νιώθετε για τον πίνακα.

Θα αφήσω όμως τον ίδιο τον ζωγράφο  Χρήστο Μποκόρο να παρουσιάσει τον πίνακά του πριν περάσω στις ιστορίες:

"Όσο ζωγράφιζα το "κεράκι στην έναστρη νύχτα" είχα στο νου μου δυο στίχους του Ραμπιντρανάθ Ταγκόρ από τις "πυγολαμπίδες" και τα "παραστρατημένα πουλιά".
"Για να ενθαρρύνει το ντροπαλό κερί μου
Η νύχτα η απέραντη ανάβει όλα της τ΄αστέρια".
"Τ’ αστέρια δεν τα νοιάζει να φανούνε σαν πυγολαμπίδες".
Μου φαινόταν τόσο μετρημένα αισιόδοξο, τόσο φιλάνθρωπο, σαν την ευχή που χρειαζόμαστε για την χρονιά που έρχεται. Οι άνθρωποι κατοικούμε ποιητικά τη γη. Ας πάρουμε την ευθύνη μας κι από το τίποτε να φτιάξουμε το παν. Και την άκρη της νύχτας ημέρα τη χαράζει."

α) Αντανάκλαση

Κερί σαν άστρο

Ανάβουν στον ουρανό τα αστέρια
φωτίζοντας θαυμάσια νυχτέρια.
Σε μπλε βελούδο ξεδιπλώνονται τα όνειρα
χαράσσοντας μονοπάτια με χρώματα.

Κεράκι ανάβεις, η φλόγα δυναμώνει,
και η ελπίδα μέσα σου φουντώνει.
Πόσο σκοτάδι ένα φως καταπίνει,
 πόσο φως ένα μικρό κεράκι πνίγει!

Κερί κι αστέρια μπλέκουν το φως τους,
το κερί κλέβει λίγο απ'τον ουρανό τους
Ένα αστέρι στα χέρια σου γέρνει,
ο κόσμος όλος στη χούφτα σου μένει.

β) Παραμορφωτικός καθρέπτης

Σκιές

Περπατάς μονάχος. 
Το σκοτάδι γύρω σου ολοένα πυκνώνει. 
Δε βλέπεις που πατάς, δε βλέπεις να αγαπάς.
Περπατάς μόνο σκοντάφτοντας.
Ψάχνεις απεγνωσμένα ένα φως να φωτίσει τη νύχτα σου.
Μια φλόγα ελπίδας να αναστήσει την πίστη σου.
Οι σκιές γύρω σου έχουν από ώρα στήσει χορό.
Να σε κλείσουν στον κύκλο τους προσπαθούν.
Να σε τραβήξουν στην αγκαλιά τους.
Αντιστέκεσαι!
Δε θες να γίνεις σκιά.
Δε θες να μάθεις τα βήματα που θα σε κάνουν ένα μ' αυτές.
Προχωράς μόνο με το βλέμμα μπροστά.
Τα πόδια σου αρνούνται να κινηθούν σε άσκοπους ρυθμούς
τα χέρια σου σπρώχνουν με μανία τις σκιές.
Η ανάσα σου γίνεται λαχάνιασμα,
η καρδιά σου χτυπάει ακανόνιστα.
Πάει να σπάσει από το φόβο της.
Τα μάτια σου αναζητούν το φως.
Και λίγο πριν σε βρει εκείνο αφήνεσαι.
Δεν έχεις άλλη δύναμη.
Οι σκιές σε τραβάνε στη δίνη τους και χάνεσαι για πάντα.
Εκεί στο βάθος κάποιος άναψε ένα κεράκι για σένα.
Μα εσύ δε βλέπεις πια.
Είσαι σκιά!

Μην χάνεις απ' τα μάτια σου το φως (Χρήστος Μποκόρος)

Στους πίνακες του Χρήστου Μποκόρου, το φως είναι πρωταγωνιστής.

Όλα δείχνουν πως δεν το έχασε ποτέ από τα μάτια του κι εύκολα το φέρνει με την τέχνη του μέχρι και τα δικά μας, άσβεστο, λαμπερό κι ελπιδοφόρο.

Ένα μικρό αφιέρωμα στον ζωγράφο που δικό του πίνακα διάλεξα να στοχαστώ, στην πρό(σ)κληση της Μαριλένας "Ένας πίνακας...δυο ιστορίες" σε επόμενη ανάρτηση.

Τα κείμενα είναι αναδημοσιεύσεις και οι πηγές αναφέρονται.

Οι φωτογραφίες είναι από τη σελίδα του ζωγράφου στο facebook. 

Στο Aγρίνιο γεννήθηκα. Kι εκεί μεγάλωσα. Θυμάμαι τον εαυτό μου πάντα με ανθρώπους, μέσα σε σπίτια ή έξω στην ύπαιθρο. Θυμάμαι το χαμόγελό τους και ένα βάρος που πολύ αργότερα συνειδητοποίησα ότι ήταν συσσωρευμένος κόπος και δυσκολίες Έμπα ψυχή, έβγα ψυχή. H πόλη κι ο κόσμος άλλαζαν γρήγορα. Ντόπιοι, ορφανά τσελιγκάδων και κτηματιών τα αδέλφια του πατέρα μου, που όντας αριστεροί είχαν πια χάσει τα πολλά σε θανάτους, εξορίες και κατατρεγμούς μετά τον εμφύλιο. Πρόσφυγες από το Hisarlik, την αρχαία Tροία, καπνεργάτες το σόι της μητέρας μου. Μεγάλωνα με μια μικρότερη αδερφή. Ο παππούς κι η γιαγιά, πολύτεκνοι στον συνοικισμό των προσφύγων, μας έλεγαν ιστορίες της Aνατολής απ’ τη Mικρασία. O πατέρας μου, ο Θωμάς Μποκόρος, αντί για παραμύθια, μου απάγγειλε Όμηρο από στήθους. Με ταξίδευε στη μυθολογία και την ιστορία της σκέψης και του πολιτισμού των ανθρώπων. Nα πάμε μπροστά και να μην ξεχνάμε “πούθε κρατάμε” έλεγε. Με ξεκούμπωτο το πουκάμισο των ατάκτων της πληγωμένης αριστεράς, μου αποκάλυπτε κρυμμένα κι εγκαταλελειμμένα, ξέφωτα βαθιάς ιστορίας, όταν με οδηγούσε ακούραστος παντού όπου μπορούσε να αναστήσει ένα βαθύτερο νόημα στην αγάπη των ανθρώπων για τον τόπο τους . O αδελφός του, δάσκαλος κι αυτός κι η γυναίκα του, με μάθανε γράμματα, μου 'δειχνε να ζωγραφίζω, με σπούδασε στη Nομική. “Διάβασμα” ήταν η πρώτη του κουβέντα με το που με έβλεπε. Η μητέρα μου ήθελε να δουλεύω σκληρά και να επιμένω για το ανέφικτο. “Δεν υπάρχει δεν μπορώ, δεν θέλω μόνο”, έλεγε, μπας και σπρώξουμε λίγο με την επιθυμία τα όρια που ήταν πάντα στενά και στριμόχωρα. Kαθένας με τον τρόπο του, πίστευαν ότι το ζητούμενο είναι η αρετή, όχι το κέρδος. Τα καλοκαίρια καλλιεργούσαμε τα κτήματα. Όταν ήμουνα μόνος ονειρευόμουνα. Πριν καλά καλά ξεκινήσω και σπουδές ζωγραφικής, άρχισαν να φεύγουν όλοι, εκτός απ’ τη μητέρα μου. Έμεινε ζωντανό το πρότυπο της επιμονής και η μνήμη της αναζήτησης της αρετής.Σε τέτοιο κλίμα είναι ενταγμένες οι εικόνες που αναγνωρίζω σαν παιδικές. Από 18 χρόνων που εγκατέλειψα το Aγρίνιο, όλα αυτά απομακρύνονται σαν μυθικό παρελθόν. Οι ανθισμένες χλωρασιές στα χωράφια, το αρμάθιασμα του καπνού κάτω απ’ τα δέντρα, τα νερά, τα πηγάδια, το ρέμα, το πέτρινο σπίτι στην πόλη, το μαντεμένιο μπαλκόνι, ο δρόμος, η πίσω αυλή. Ασπρόρουχα απλωμένα, καθαρά, ζεστά σιδερωμένα το Σάββατο. Όλοι μαζί στο τραπέζι. Μαγειρέματα και γλυκά στην κουζίνα. Φρέσκο ψωμί να μοσχοβολάει και καμμένα χαμόκλαδα να καπνίζουν.

Ύστερα όλα έμοιαζαν έτοιμα πολύν καιρό πρίν, από παιδί τα κουβαλάω. Νύχτα, θυμάμαι, φεύγαμε πρίν ξημερώσει, πεζοί, απ’ την οδό Μεγάλης Χώρας για το Ψηλογέφυρο. Χωματόδρομος. Ηλεκτρισμός δεν έφτανε στα καπνοχώραφα. Δέντρα ύψωναν τεράστιες κι απροσδιόριστες τις σκοτεινές σκιές τους στον ξάστερο καλοκαιρινό ουρανό τριγυρισμένα νυχτερινούς ήχους, θροίσματα πουλιών ή μικρών ζώων στις φυλλωσιές και στά χορτάρια. Βατράχια και καλαμιές έτριζαν στο ρέμμα. Τριζόνια, κουκουβάγιες, νυχτερίδες, γκιώνηδες κι άλλα αδιάγνωστα ανάμεσα στα βήματα και στα σκοντάματά μας. Σκυλιά που αγριεύονταν και μακρινά κοκόρια. Κάποιες φορές μας έκλειναν το δρόμο αργοκίνητα γαιδούρια ή μουλάρια αμολυτά που έσερναν τα σκοινιά τους βοσκώντας στο σκοτάδι. Στα παρακείμενα χωράφια, πίσω από καπνόπανα κι ασβεστωμένους τοίχους χάνονταν και θεριεύαν σκιές από λάμπες θυέλλης, ήρωες μυθικοί. Σούρσιμο ποδιών και ψεκαστήρες χάλκινοι να απλώνουν σύννεφα δροσιάς στα ξεραμένα φύλλα που κροτάλιζαν στο γύρισμα ή το βαντάκιασμα στις λιάστρες. Οι μοσχοβολιές του κάμπου ανάσταιναν τα νυσταγμένα κορμιά. Αρετή τους η εργασία κι η ευθύνη. Στα μισά της διαδρομής, πριν διασχίσουμε την εθνική άσφαλτο, δεξιά μας, ένα ασβεστωμένο 'κόνισμα ανάμεσα σε φραγγοσυκιές και καλάμια. Ανάβαμε καμιά φορά το σβησμένο καντήλι. Άστραφτε η αψάδα του σπίρτου στο σκοτάδι κι ύστερα γλύστραγε μαλακά στο λάδι η φλόγα κι έμενε ένα φέγγος γλυκό στο πουθενά της νύχτας.

Πηγή:www.bokoros.com/

Ο Χρήστος Μποκόρος γεννήθηκε στο Αγρίνιο το 1956. Σπούδασε  στο Δημοκρίτειο Πανεπιστήμιο της Θράκης   Νομικά και  ζωγραφική στη Σχολή Καλών Τεχνών της Αθήνας. Είναι από τους περισσότερο καθιερωμένους νέους καλλιτέχνες. Πριν μερικά χρόνια εξέθεσε έργα του στο Αγρίνιο, στις παλιές αποθήκες Παπαστράτου. Στη ζωγραφική του Χρήστου Μποκόρου, η δύναμη απλών αντικειμένων ή φυσικών φαινομένων όπως η φλόγα ενός κεριού, βρίσκεται όχι μόνο στην πειστικότητα της αναπαράστασης αλλά και στην υπαινικτική αναφορά τους σε άλλες ουσίες. Η ήρεμη και βέβαιη κυριαρχία στην τεχνική, καλεί τον θεατή να μετακινηθεί ένα βήμα πέρα από την καθαρά αναπαραστατική όψη των αντικειμένων, προς μια διαφορετική ερμηνεία, μια άλλη θέα. Κι ο Μποκόρος δεν φείδεται στη χρήση της αναπαραστατικής του δυνατότητας ώστε να μας οδηγεί μέσα απ' την εξωτερική μορφή στην άλλη, την ενδότερη, να μας βοηθάει να δούμε τον κόσμο και τα οικεία αντικείμενα με έναν διαφορετικό και βαθύτερο τρόπο.

Πηγή:www.epoxi.gr