Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα φθινόπωρο. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα φθινόπωρο. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Τετάρτη 31 Οκτωβρίου 2018

Φθινόπωρο, λέει, να ήτανε...


Φθινόπωρο, λέει, να ήτανε που όλα αλλάζουν
κι όλα πιο ήσυχα, πιο ήπια φαντάζουν
δρόμο για το χειμώνα σοφά ανοίγοντας.

Οι ήλιοι, λέει, με φεγγάρια να μοιάζουν
και τα φεγγάρια σε πεντάγραμμο να αράζουν
απόκοσμη μουσική γλυκά συνθέτοντας.

Τα βήματα, λέει, ανάλαφρα να αντηχούν
στο χαλί που στρώνουν φύλλα να πατούν
γήινη χαρά αδιάκοπα προσφέροντας.

Τα δέντρα, λέει, μυστικά περάσματα να ανοίγουν
και μυστήρια παραμύθια να σε τυλίγουν
παιδική ανεμελιά αγνά χαρίζοντας.

Τα δάση, λέει, ζωές καινούριες να γεμίζουν
σε πείσμα της φθοράς κυκλάμινα ν' ανθίζουν   
χρωματιστό χορό τρελά ανοίγοντας.









Με το ποίημα και τo φωτογραφικό λεύκωμα συμμετέχω στις "Ιστορίες του φθινοπώρου" που διοργανώνει η Μαρία Νικολάου στο blog "Το κείμενο"


Κυριακή 14 Οκτωβρίου 2018

Δεν τρέχει κάστανο...

Δεν τρέχει κάστανο, κι αν περιμένετε από μένα να βγάλω τα κάστανα από τη φωτιά, να ξέρετε ότι δε χαρίζω κάστανα (μεταφορικά και κυριολεκτικά)!

Προτιμώ να τα τρώω, μια και ο αγαπημένος μου καρπός που έρχεται μαζί με το φθινόπωρο είναι όχι μόνο πεντανόστιμος, αλλά και πλούσιος σε διατροφική αξία αφού είναι μια πολύ καλή πηγή πρωτεΐνης.
Περιέχει επίσης βιταμίνες (B1, B2, C), αλλά και ασβέστιο, σίδηρο, κάλιο, νάτριο και άλλα πολλά που τα ξέρουν καλύτερα οι διατροφολόγοι. 

Τα κάστανα, λένε οι κακές γλώσσες, είναι και παχυντικά, αλλά αν τα τρώμε με μέτρο κανένα φόβο δεν έχουμε.
Προσωπικά πολύ δυσκολεύομαι να το βρω αυτό το μέτρο με τα κάστανα, αφού είμαι ικανή να φάω όσα βρω μπροστά μου!
Αλλά είπαμε δεν τρέχει κάστανο!
Και μπορεί να μην τρέχει, αλλά μια χαρά τσιμπάει, αφού ο καρπός προστατεύεται μέσα σε ξυλώδες περίβλημα που έχει αγκάθια και που ανοίγει όταν τα κάστανα ωριμάσουν!
Εχθρός του, ή μάλλον εχθρός του ανθρώπου που επιθυμεί να μαζέψει κάστανα είναι τα πουλιά, μια κι έχουν ένα μαγικό μέσο (το ράμφος τους) για να τα παίρνουν χωρίς κίνδυνο να τρυπηθούν  και να τα αποθηκεύουν για ιδία χρήση.
Όσα προλάβουν δηλαδή, γιατί η συγκομιδή γίνεται σχετικά γρήγορα κι έτσι απολαμβάνουμε τα περισσότερα κάστανα  εμείς και όχι αυτά!
Και τα απολαμβάνουμε με πολλούς τρόπους, τόσο στη μαγειρική, όσο και στη ζαχαροπλαστική.
Αλλά και απλώς βραστά, ή ψητά παραμένουν κορυφαία λιχουδιά!








Σάββατο 15 Σεπτεμβρίου 2018

Ο βράχος που χαιρετάει...

Το νερό θα στροβιλίζεται γύρω από τον βράχο, ακόμα κι όταν δε θα το βλέπει κανείς κι ο βράχος θα υπομένει όλες τις παραξενιές της θάλασσας αδιαμαρτύρητα. 
Και μπορεί αυτός ο υπομονετικός βράχος να μου τράβηξε το ενδιαφέρον, αλλά σαν τελευταία εικόνα του καλοκαιριού που πέρασε, (που στροβιλίστηκε γύρω μας, πλήγωσε και πληγώθηκε, αλλά και χάρισε όσα μπορεί να χαρίσει ένα καλοκαίρι), κρατάω την εικόνα του άλλου βράχου, εκείνου που μου δίνει την αίσθηση ότι χαιρετάει.
Δεν αποχαιρετάει, δε λέει αντίο, μα καλωσορίζει όσα θα έρθουν. 




Ο Αύγουστος, λίγο πριν ρίξει αυλαία χάρισε τα τελευταία καλοκαιρινά φωτοστέφανα στα αγριόχορτα. 
Μετά μάζεψε τους ήλιους του κι αποχώρησε για να αφήσει το φως του Σεπτεμβρίου να σκουντήσει απαλά τα κυκλάμινα, να τα ξυπνήσει από τον λήθαργο. 
Το πρώτο κυκλάμινο, το πιο γενναίο από όλα,  πήρε το σήμα κι αναδύθηκε βιαστικό από τη γη. Ήταν θέμα ημερών να ακολουθήσουν τα υπόλοιπα. Ήδη οι πλαγιές ανασαίνουν στο μωβ.
Το ίδιο φως, το φως που θα γλυκαίνει όλο και περισσότερο όσο θα βυθιζόμαστε στο φθινόπωρο, θα μας κρατάει συντροφιά με ένα καλό βιβλίο τα απογεύματα και θα υπόσχεται αξέχαστα δειλινά στη λίμνη.
Και κάθε πρωί θα φωτίζει την ανατολή τάζοντας όσα περισσότερα μπορεί, μόνο και μόνο για να μας κάνει να χαμογελάμε.
Μια καινούρια μέρα, το φθινόπωρο, η ζωή η ίδια αξίζουν πολλά χαμόγελα!







Ο βράχος που χαιρετάει και η παρέα του, συμμετέχουν στο "Σκέψεις και Εικόνες # 6" που διοργανώνει η Μαρία Νικολάου από το blog "Μια ματιά στον ήλιο με γιορτινά".
Όλες οι φωτογραφίες είναι από Αύγουστο - Σεπτέμβριο 2018, εκτός από το "απόγευμα στη λίμνη" που τραβήχτηκε τον Σεπτέμβριο του 2016. 
Έγραφα τότε μεταξύ άλλων:
Τι κι αν ο χρόνος δε στέκεται, το φθινόπωρο ανασαίνει αργά γύρω από τη λίμνη.Σα δειλός επισκέπτης  που δεν ξέρει αν ήρθε να μείνει ή  να φύγει, αφήνει προσεκτικά τα χνάρια του.Στο φθινοπωρινό φως, η λίμνη κρατάει την ανάσα της περιμένοντας να ολοκληρωθεί η αλλαγή!

Τετάρτη 11 Οκτωβρίου 2017

Η εποχή του κυκλάμινου


Τα κυκλάμινα δε θα μπορούσαν να διαλέξουν καλύτερη εποχή για να γεννηθούν.
Κάτω από το γλυκό φως του φθινοπώρου κι ενώ η φύση ετοιμάζεται για τη μεγάλη αλλαγή σηκώνουν το κεφάλι και τολμούν να διεκδικούν γη.











"Ο πρίγκιπας του φθινοπώρου, το κυκλάμινο, δειλά δειλά, αλλά αποφασιστικά σηκώνει το ανάστημά του να αναμετρηθεί με τις σκιές.
Γεμίζει τις πλαγιές με χρώμα και διαλαλεί μια ομορφιά που κόβει την ανάσα.
Ξαφνιάζεσαι με την τόλμη του. 
Κάθε, μα κάθε φορά!
Είχες ξεχάσει πόσο φως μπορεί να φυλακίσει ένα τόσο δα λουλούδι.
Λαχταράς λίγη από την ξεγνοιασιά του!
Και κλέβεις φεύγοντας λίγη από τη λάμψη του.
Πάνω σου την καρφιτσώσεις φυλαχτό, και η δύναμή του, δύναμή σου γίνεται."

Αυτά έγραφα εδώ πριν λίγα χρόνια....και παρόλο που δε θα έπρεπε πια να ξαφνιάζομαι, ακόμα το παθαίνω!

Τετάρτη 4 Οκτωβρίου 2017

Αίσθηση ελευθερίας


Μια πρωινή βόλτα στο δάσος, δεν είναι μόνο μια ευχάριστη ανάπαυλα από την καθημερινότητα, αλλά και μια εμπειρία που παραμένει ξεχωριστή όσες φορές κι αν επαναληφθεί.
Δεν έχει σημασία που είναι το δάσος. Αν είναι μεγάλο, ή μικρό. Σημασία έχει να καταφέρεις να πιάσεις εκείνον το μυστικό κώδικα που εκπέμπει, να καταφέρεις να τον αποκρυπτογραφήσεις και να κατορθώσεις να αφεθείς στη γαλήνη του. Να  παραδοθείς  άνευ όρων στην απόλαυση που θα σου προσφέρει και ταυτόχρονα να διατηρήσεις όλες σου τις αισθήσεις σε πλήρη εγρήγορση, ώστε να μη χάσεις τίποτα από όσα θα σου φανερώσει. Γιατί έχει πολλά να σου φανερώσει. Παρόλα αυτά δε θα στα δείξει όλα. Όσα όμως σου επιτρέψει να δεις θα είναι σπουδαία!


Μπορεί οι αισθήσεις να μπαίνουν σε επιφυλακή, αλλά το σώμα χαλαρώνει και το μόνο άγχος που απομένει είναι να μη χάσεις απ' τα μάτια σου το φλύαρο σκίουρο που βάλθηκε να παίξει μαζί σου ένα ιδιότυπο κρυφτό. Σε καλεί από ψηλά, κι όταν σηκώνεις όλο προσδοκία το κεφάλι σταματά. Αυτό επαναλαμβάνεται πολλές φορές, μέχρι εκείνος να βαρεθεί και να παρατήσει το παιχνίδι. Τότε μόνο θα τον δεις. Θα πιάσεις με την άκρη του ματιού σου την αστραπιαία κίνησή του καθώς κατεβαίνει από το δέντρο και λίγο πριν απομακρυνθεί, θα σταθεί να σου αντιγυρίσει το βλέμμα, παίρνοντας ύφος νικητή. 


Το απαλό θρόισμα των φύλλων θα αφηγείται ψιθυριστά τις δικές του ιστορίες, ενώ ο ανεπαίσθητος ήχος του φύλλου που αποκολλάται από το κλαδί για να προσγειωθεί πάνω στα ήδη ξερά, με έναν άλλον ήχο πιο διακριτό αυτή τη φορά, θα δίνει τον τόνο στον περίπατο, αλλά και στη μελωδία του δάσους. Τα τερετίσματα των πουλιών θα σε κάνουν να σηκώνεις διαρκώς το κεφάλι, αναζητώντας την πηγή τους και θα κρατήσεις την ανάσα σου στο άκουσμα της εξαίσιας τρίλιας.


Τα βήματα γίνονται όλο και πιο ανάλαφρα όσο προχωράς στην καρδιά του δάσους. Οι ρυθμοί σου συγχρονίζονται με τον αιώνιο ρυθμό του και οι σκέψεις αποκτούν τη σβελτάδα του σκίουρου και φεύγουν μακριά. Εδώ σημασία έχουν μόνο όσα μπορείς να νιώσεις. 



Κι αυτό που νιώθεις με τη μεγαλύτερη ένταση είναι η αίσθηση της ελευθερίας που σε μεθά και η απόλυτη χαρά που τη συνοδεύει. Ο ενθουσιασμός για όσα σου αποκαλύπτονται, μα και η προσμονή για εκείνα που παραμένουν κρυμμένα. Αφουγκράζεσαι με προσοχή κάθε μικρή κραυγή που σκίζει τη σιγαλιά, κάθε τυχαίο, ή μη, κελάηδισμα.  


Το βλέμμα σου στέκεται πότε στα κλαδιά που η κίνηση μικρών πλασμάτων τα κάνει να σείονται και πότε στο στρωμένο με φύλλα και κουκουνάρια έδαφος.
Φυλακίζεται για λίγο στον ιστό της αράχνης. Οι πρωινές ηλιαχτίδες τον κάνουν να λάμπει και να μοιάζει με δίχτυ που απλώθηκε να πιάσει ευχές. Αιχμάλωτός του ο μικρός σπόρος που δεν είναι παρά ευχή ζωής.



Το φως κάνει τα πάντα να αποκτούν άλλη διάσταση και το μικρό λευκό φτερό συνεχίζει να δίνει την αίσθηση του πετάγματος κι ας είναι σκαλωμένο πάνω στο κλαδάκι.



Και το χρώμα! Το υπέροχο μωβ, σπάει θριαμβευτικά την ηρεμία του πράσινου, μόνο και μόνο για να κάνει την καρδιά να αναπηδήσει χαρούμενη.



Κυκλάμινα ξεπροβάλλουν από παντού για να θυμίσουν πως το φθινόπωρο τους ανήκει δικαιωματικά.



Δειλά δειλά στην αρχή, αλλά πιο αποφασισμένα όσο προχωράει η εποχή, ετοιμάζονται να κυριαρχήσουν και πάντα, μα πάντα το καταφέρνουν.


Βγαίνοντας απ' το δάσος οι εικόνες του σε ακολουθούν. Η ενέργειά του έχει ποτίσει όλο σου το κορμί και ξέρεις πως σου έκανε ένα ακόμα δώρο, πολύ σημαντικό.
Νιώθεις τη δύναμή του σε κάθε σου κύτταρο κι αισθάνεσαι πως κατέχεις μυστικά που κανείς άλλος δε γνωρίζει. Μυστικά που μόνο σε όποιον έχει μπει βαθιά μέσα στο δάσος αποκαλύπτονται.
Βγαίνεις χαμογελώντας, με τη σιγουριά πως ό, τι κι αν γίνει, τα κυκλάμινα θα επιστρέφουν κάθε φθινόπωρο, κι εσύ θα επιστρέφεις στο δάσος. 

Σάββατο 15 Οκτωβρίου 2016

Σε απόχρωση...κάστανου


Ο πολύτιμος καρπός του φθινοπώρου, βρίσκεται στις δόξες του.


Μπορεί να οχυρώνεται πίσω από αγκάθια, να σκεπάζεται με σκληρό φλοιό, παλεύοντας να γλιτώσει από τον "εχθρό", αλλά ο αγώνας του είναι μάταιος.


Τα πουλιά γρήγορα εντοπίζουν τη χαραμάδα στην πανοπλία του κι αρχίζουν να κλέβουν το θησαυρό.
Τότε μπαίνει κι ο άνθρωπος στο παιχνίδι.
Το κάστανο χάνει τη μάχη, μα στέφεται βασιλιάς της γεύσης!


Ψητά, ή βραστά τα κάστανα είναι μια λιχουδιά με πλούσια διατροφική αξία.


Σε περσινή ανάρτηση θα βρείτε: "Μαρόνια ΑΑΑ"