 |
| Day 17...key |
Τι κι αν δεν έχεις το κλειδί;
Θα μείνεις απ' έξω να κοιτάς την πόρτα.
Πρώτη φορά θα 'ναι;
Ή θα 'ναι μήπως τελευταία;
Ή θα 'ναι μήπως τελευταία;
Θα θαυμάσεις για ώρα, τους κυματισμούς που κάνουν τα νερά του ξύλου.
Θα μελετήσεις με προσήλωση τους ρόζους και τις πληγές του.
Τα σκουριασμένα του καρφιά, αδέσποτες σκέψεις, στο μυαλό θα καρφωθούν.
Τα σκουριασμένα του καρφιά, αδέσποτες σκέψεις, στο μυαλό θα καρφωθούν.
Ίσως να αρχίσεις να φαντάζεσαι τα μυστικά που πίσω της η πόρτα κρύβει.
Και ίσως,
ίσως λέω,
να προσπαθήσεις κρυφά, να την παραβιάσεις.
να προσπαθήσεις κρυφά, να την παραβιάσεις.
Ό, τι κι αν κάνεις, ένα είναι σίγουρο.
Αργά, ή γρήγορα, θα βαρεθείς να ατενίζεις μια κλειστή πόρτα.
Θα κουραστείς να μετράς ρόζους.
Δε θα αντέξεις άλλα καρφιά.
Δε θα αντέξεις άλλα καρφιά.
Και θα φύγεις.
Έτσι όπως ήρθες.
Αθόρυβα.
Χωρίς κλειδί.
Αξίζει άραγε να ψάχνουμε για χαμένα κλειδιά;
Αφού ο παράδεισος ανοίγει με αντικλείδι!
...
Αλλά εγώ θα σε πάρω να φύγουμε
στου μυαλού μου τα μεγάλα τα δάση
κλειδάκι μυστικό για τον παράδεισο
του ονείρου, του ονείρου μου βάση.
κλειδάκι μυστικό για τον παράδεισο
του ονείρου, του ονείρου μου βάση.
...
Το κείμενο απλά συνοδεύει τη φωτογραφία.
Το τραγούδι το θυμήθηκα μετά από χρόνια, συνειρμικά... κλειδί, αντικλείδι, (απίστευτος συλλογισμός όμως ε; χαχα) και σοβαρεύομαι πάλι για να το αφιερώσω στον Γ. με όλη μου την αγάπη!
Μπαίνει πάραυτα κι αυτό στη συλλογή με τα ξωτικά κι ας μην έχει ούτε ένα. Από την άλλη, όμως, εκείνα τα μεγάλα του μυαλού τα δάση, όλο και κάποιο ξωτικό θα κρύβουν!
