Φθινόπωρο, λέει, να ήτανε...

Φθινόπωρο, λέει, να ήτανε που όλα αλλάζουν

κι όλα πιο ήσυχα, πιο ήπια φαντάζουν

δρόμο για το χειμώνα σοφά ανοίγοντας.

Οι ήλιοι, λέει, με φεγγάρια να μοιάζουν

και τα φεγγάρια σε πεντάγραμμο να αράζουν

απόκοσμη μουσική γλυκά συνθέτοντας.

Τα βήματα, λέει, ανάλαφρα να αντηχούν

στο χαλί που στρώνουν φύλλα να πατούν

γήινη χαρά αδιάκοπα προσφέροντας.

Τα δέντρα, λέει, μυστικά περάσματα να ανοίγουν

και μυστήρια παραμύθια να σε τυλίγουν

παιδική ανεμελιά αγνά χαρίζοντας.

Τα δάση, λέει, ζωές καινούριες να γεμίζουν

σε πείσμα της φθοράς κυκλάμινα ν' ανθίζουν   

χρωματιστό χορό τρελά ανοίγοντας.

Με το ποίημα και τo φωτογραφικό λεύκωμα συμμετέχω στις "Ιστορίες του φθινοπώρου" που διοργανώνει η Μαρία Νικολάου στο blog "Το κείμενο"

Δεν τρέχει κάστανο...

Δεν τρέχει κάστανο, κι αν περιμένετε από μένα να βγάλω τα κάστανα από τη φωτιά, να ξέρετε ότι δε χαρίζω κάστανα (μεταφορικά και κυριολεκτικά)!

Προτιμώ να τα τρώω, μια και ο αγαπημένος μου καρπός που έρχεται μαζί με το φθινόπωρο είναι όχι μόνο πεντανόστιμος, αλλά και πλούσιος σε διατροφική αξία αφού είναι μια πολύ καλή πηγή πρωτεΐνης.
Περιέχει επίσης βιταμίνες (B1, B2, C), αλλά και ασβέστιο, σίδηρο, κάλιο, νάτριο και άλλα πολλά που τα ξέρουν καλύτερα οι διατροφολόγοι. 

Τα κάστανα, λένε οι κακές γλώσσες, είναι και παχυντικά, αλλά αν τα τρώμε με μέτρο κανένα φόβο δεν έχουμε.
Προσωπικά πολύ δυσκολεύομαι να το βρω αυτό το μέτρο με τα κάστανα, αφού είμαι ικανή να φάω όσα βρω μπροστά μου!
Αλλά είπαμε δεν τρέχει κάστανο!
Και μπορεί να μην τρέχει, αλλά μια χαρά τσιμπάει, αφού ο καρπός προστατεύεται μέσα σε ξυλώδες περίβλημα που έχει αγκάθια και που ανοίγει όταν τα κάστανα ωριμάσουν!
Εχθρός του, ή μάλλον εχθρός του ανθρώπου που επιθυμεί να μαζέψει κάστανα είναι τα πουλιά, μια κι έχουν ένα μαγικό μέσο (το ράμφος τους) για να τα παίρνουν χωρίς κίνδυνο να τρυπηθούν  και να τα αποθηκεύουν για ιδία χρήση.
Όσα προλάβουν δηλαδή, γιατί η συγκομιδή γίνεται σχετικά γρήγορα κι έτσι απολαμβάνουμε τα περισσότερα κάστανα  εμείς και όχι αυτά!
Και τα απολαμβάνουμε με πολλούς τρόπους, τόσο στη μαγειρική, όσο και στη ζαχαροπλαστική.
Αλλά και απλώς βραστά, ή ψητά παραμένουν κορυφαία λιχουδιά!

Είναι κι αυτές οι ανατολές...

Είναι και κάτι ανατολές που ανάβουν φωτιά στον ορίζοντα κι αφήνουν τα χρώματα να μιλάνε...

Όταν το σύννεφο είναι...φλέγον!

Η καταιγίδα πέρασε.

Ένα χλωμό ουράνιο τόξο παλεύει να εμφανιστεί, μα δεν τα καταφέρνει. 

Γαντζώνεται στο πιο κοντινό σύννεφο και μένει αναποφάσιστο για ώρα.

Ο ήλιος που δύει, διαχέει  το φως του παντού. Το σκορπάει αλόγιστα στον ουρανό καθώς αποτραβιέται, και το αφήνει να κάνει τα μαγικά του.

Τα δυτικά σύννεφα πιάνουν το σινιάλο κι αρχίζουν να προβάλλουν τη δική τους χρωματιστή ιστορία ταξιδεύοντας στο απέραντο σκηνικό.

Το ουράνιο τόξο, ακόμα αναποφάσιστο. 

Γαντζωμένο στο σύννεφο που γίνεται όλο και πιο φωτεινό πριν σβήσει στο σκοτάδι, αποξεχνιέται τελείως παρακολουθώντας τη μοναδική αυτή ιστορία, κι αφήνεται να γίνει σκιά που χάνεται...

Το δέντρο της γης και οι καλικάντζαροι

Σύμφωνα πάντα με την παράδοση, σήμερα οι καλικάντζαροι επιστρέφουν στα έγκατα της γης και πιάνουν να πριονίζουν από την αρχή το δέντρο που τη στηρίζει, το οποίο στο μεταξύ, όσο οι καλικάντζαροι ήταν εδώ δηλαδή ανακατεύοντας και μαγαρίζοντας, ανάρρωσε από τα παλιά πριονίσματα και ξανάνιωσε.

Ένα δέντρο γερό και δυνατό, άλλο να μας το λένε, κι άλλο να το βλέπουμε. Τύφλα να έχει ο Άτλαντας μπροστά του.

Αυτά λέει η παράδοση πάνω κάτω, αλλά είναι μακριά νυχτωμένη. 

Οι καλικάντζαροι μένουν εδώ όλο το χρόνο και μάλιστα όχι μόνο δε χώνονται στη γη, αλλά σκαρφαλώνουν ψηλά, και δεν το κάνουν για να μας βλέπουν καλύτερα.

Και κάπως έτσι, εν μέσω καλικαντζαρέων και λοιπόν στοιχειών, φυσικών ή άλλων καταστροφών, Θεέ μου φύλαγε δηλαδή, καλούμαστε να τη βγάλουμε καθαρή και το σωτήριον έτος 2017.

Μπορεί το δέντρο της  φωτογραφίας  να δείχνει εκ πρώτης  όψεως  πως  έχει παραδοθεί στην όποια μοίρα του, έτσι όπως  σηκώνει χέρια-κλαδιά ψηλά, αλλά ακόμα και τα φαινόμενα απατούν. Κυρίως  αυτά.

Το δέντρο έχει στήσει έναν προκλητικό χορό και όχι αυτόν του Ζαλόγγου, κοροϊδεύοντας  όσους  θέλουν να το εξοντώσουν, με την ελπίδα να εξοντωθούν πρώτοι. 

Και να εξοντωθούν γρήγορα.

Και με αυτό το μήνυμα "αγάπης" για κάθε εχθρό μας , κάνω ποδαρικό εδώ και σας  εύχομαι μια πολύ καλή χρονιά με υγεία!

Γλυπτά από πάγο

Στην πιο κρύα ανάσα του χειμώνα, όλα παγώνουν και η απόκοσμη ομορφιά γίνεται γνήσιο, έργο τέχνης!

Ένα άγριο, έργο τέχνης!

Όχι, δεν μετακόμισα στη Σιβηρία, κι ούτε πρόκειται.

Το κρύο με ενθουσιάζει μόνο όταν αφήνει πίσω του τέτοιες συναρπαστικά εξαίσιες πινελιές και ο ενθουσιασμός, πάντα,  κρατάει λίγο.

Καίγεται γρήγορα στην παγωνιά, όπως κάηκαν ήδη τα πιο ντελικάτα λουλούδια.

Ούτε ο πάγος θα κρατήσει πολύ. Γρήγορα θα αρχίσει να λιώνει, αφού οι ηλιαχτίδες φλερτάρουν επίμονα με το εφήμερο.

Σε λίγο, τίποτα δε θα θυμίζει πως η παγωνιά πάσχισε, αριστοτεχνικά, αυτό της το αναγνωρίζω, να αφήσει τα ίχνη της.

Όμως το μεγαλείο της ασάλευτης, ψυχρής ομορφιάς, θα μείνει για πάντα φυλακισμένη στο νου (και στις φωτογραφίες).

Σίγουρα αναρωτιέστε πως δημιουργήθηκε αυτό το υπερθέαμα. Ένας σωλήνας ύδρευσης που έσπασε από την παγωνιά (τι πεζό στ' αλήθεια), έδωσε αυτά τα υπέροχα γλυπτά!

Οι νεράιδες έχουν βασίλισσα (Kirsty Mitchell)

Η φωτογράφος Kirsty Mitchell είναι βασίλισσα στο είδος της, αφού καταφέρνει και δημιουργεί την ίδια τη μαγεία.

Μέσα από το φακό της, ζωντανεύουν εικόνες από τα παραμύθια που της έλεγε η μητέρα της.

Μαγικά πλάσματα και τοπία απαράμιλλης ομορφιάς, σε κάνουν να αποζητάς το όνειρο.

Σε κάνουν να το ζεις!

Και λίγο πριν αφεθείς, δεν μπορείς παρά να θαυμάσεις τον άνθρωπο που αναβιώνει με περισσή τέχνη την ίδια τη φαντασία.

Θυμάμαι, κάποτε, θέλησα να της κάνω ένα αφιέρωμα.

Της έστειλα mail και της ζητούσα την άδεια, μια και πάντα παίρνω πολύ στα σοβαρά τα πνευματικά δικαιώματα.

Δεν μου απάντησε φυσικά και το αφιέρωμα δεν έγινε.

Δεν μπορώ όμως, να μη σας δείξω κάποιες φωτογραφίες της.

Έτσι κι αλλιώς η ανάλυση είναι χαμηλή και οι φωτογραφίες "κλεμμένες". 

Πηγή: theguardian.com

Ας βυθιστούμε στη μαγεία της, στα ονειρικά χρώματα, στις εικόνες που διηγούνται ολόκληρες ιστορίες, στην απίστευτη ομορφιά τους.

Ας μπούμε στο παραμύθι της.

Κι ας ανταμώσουμε όσα ζουν μονάχα στη φαντασία!

Kirsty Mitchell's rainbow wonderlands 

http://kirstymitchellphotography.com/

Μια βόλτα στην Αθήνα...

Η βόλτα έγινε πριν καιρό. 

Οι αναμνήσεις της σε άσπρο μαύρο.

Όλα όμως είχαν χρώμα τότε.

Κι ενώ ο χρόνος κυλάει στην κλεψύδρα της ζωής, ένα "ΟΧΙ" επιμένει!

Μια τόση δα λεξούλα που λέει πολλά.

Εσείς σε τι λέτε όχι;