Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Τα καθημερινά. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Τα καθημερινά. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Κυριακή 14 Οκτωβρίου 2018

Δεν τρέχει κάστανο...

Δεν τρέχει κάστανο, κι αν περιμένετε από μένα να βγάλω τα κάστανα από τη φωτιά, να ξέρετε ότι δε χαρίζω κάστανα (μεταφορικά και κυριολεκτικά)!

Προτιμώ να τα τρώω, μια και ο αγαπημένος μου καρπός που έρχεται μαζί με το φθινόπωρο είναι όχι μόνο πεντανόστιμος, αλλά και πλούσιος σε διατροφική αξία αφού είναι μια πολύ καλή πηγή πρωτεΐνης.
Περιέχει επίσης βιταμίνες (B1, B2, C), αλλά και ασβέστιο, σίδηρο, κάλιο, νάτριο και άλλα πολλά που τα ξέρουν καλύτερα οι διατροφολόγοι. 

Τα κάστανα, λένε οι κακές γλώσσες, είναι και παχυντικά, αλλά αν τα τρώμε με μέτρο κανένα φόβο δεν έχουμε.
Προσωπικά πολύ δυσκολεύομαι να το βρω αυτό το μέτρο με τα κάστανα, αφού είμαι ικανή να φάω όσα βρω μπροστά μου!
Αλλά είπαμε δεν τρέχει κάστανο!
Και μπορεί να μην τρέχει, αλλά μια χαρά τσιμπάει, αφού ο καρπός προστατεύεται μέσα σε ξυλώδες περίβλημα που έχει αγκάθια και που ανοίγει όταν τα κάστανα ωριμάσουν!
Εχθρός του, ή μάλλον εχθρός του ανθρώπου που επιθυμεί να μαζέψει κάστανα είναι τα πουλιά, μια κι έχουν ένα μαγικό μέσο (το ράμφος τους) για να τα παίρνουν χωρίς κίνδυνο να τρυπηθούν  και να τα αποθηκεύουν για ιδία χρήση.
Όσα προλάβουν δηλαδή, γιατί η συγκομιδή γίνεται σχετικά γρήγορα κι έτσι απολαμβάνουμε τα περισσότερα κάστανα  εμείς και όχι αυτά!
Και τα απολαμβάνουμε με πολλούς τρόπους, τόσο στη μαγειρική, όσο και στη ζαχαροπλαστική.
Αλλά και απλώς βραστά, ή ψητά παραμένουν κορυφαία λιχουδιά!








Τρίτη 1 Νοεμβρίου 2016

Η Google και η παρεξήγηση!

"Μια φορά κι έναν καιρό σε ένα δάσος μυθικό, ήταν όλα μαγικά κι είχαν κόκκινα φτερά...."


Μαζέψτε με, γιατί άλλα ξεκίνησα να γράφω κι άλλα γράφω, μα η πρώτη φωτογραφία με τη γάτα, καθώς και η φωτογραφία με την πασχαλίτσα που ακολουθεί, με έβαλαν σε κλίμα παραμυθιού!

Τινάζω από πάνω μου τις νεραϊδόσκονες, παρκάρω τη σκούπα, σκύβω σαν τα κυκλάμινα το κεφάλι και ξαναπιάνω το θέμα με την google που έπιασα λάθος σε προηγούμενη ανάρτηση με αποτέλεσμα να δημιουργηθούν παρεξηγήσεις.

 Όχι, η αξιότιμος google δεν μου κήρυξε τον πόλεμο.
Δεν μου κλέβει, ούτε ανεβοκατεβάζει μόνη της φωτογραφίες κατά το δοκούν.
Κάποιες φορές δανείζεται κάποιες απ' όσες ανεβάζω, όπως χτες π.χ. που όσο ετοίμαζα την ανάρτηση, μου έστειλε ειδοποίηση πως μου ετοίμασε νέα "στυλιζαρισμένη" φωτό.
Τάχιστη η google. Τσακίστηκε να με εξυπηρετήσει!
Δεν πρόλαβα να ανεβάσω στον blogger την τελευταία φωτογραφία και είχε ήδη αλλάξει τα φώτα της πρώτης.

Κι επειδή έτυχε να δω την ειδοποίηση εγκαίρως, αποφάσισα να ανεβάσω και τον "κόπο" της που δεν μου φάνηκε και πολύ πετυχημένος, η αλήθεια είναι και το σχολίασα σχετικά.

Άλλες φορές όμως με εκπλήσσει ευχάριστα. Και μπορεί η πιο αγαπημένη μου από όσες μου "άλλαξε" να είναι η ασπρόμαυρη με τους ανεμόμυλους, αλλά κάποιες με κάνουν να γελάω όπως η γατούλα που βρέθηκε στο χιονιά, αφού ξαφνικά άρχισε να χιονίζει στη φωτογραφία, ή να με κάνουν να παραμιλώ όπως η άλλη γάτα στην πρώτη που μπορεί να χάνει σε καθαρότητα, αλλά κερδίζει σε φαντασία.
Βέβαια συχνά πυκνά χάνει την υπογραφή μου, ειδικά σε κείνες που βάζει μεγαλύτερα περιθώρια, αλλά εντάξει....η google είναι δεν είναι και συμβολαιογράφος!
Όλες όμως οι φωτογραφίες είναι δικές μου και όλες είναι από αναρτήσεις μου, οπότε τοποθετήστε με τη φαντασία σας το "mytripssonblog.blogspot.com", όπου απουσιάζει!

Δεν μου τις αλλάζει όλες και πάω στοίχημα πως κάτι παλεύει να μου πει, ίσως ότι θα επιθυμούσε να αρχίσω να χρησιμοποιώ τις πολύτιμες υπηρεσίες της, αλλά τα παίρνω αργά τα γράμματα και δεν ξέρω τι να τις κάνω αυτές τις υπηρεσίες.
Επίσης είναι απαραίτητο να τονίσω πως δεν μου επιβάλλει με το έτσι θέλω όσες αλλάζει, αλλά έρχεται σαν τη γάτα που πιάνει ποντίκι, το σκοτώνει και και το αφήνει στην πόρτα, σα δώρο.
Όποιος ανοίξει την πόρτα θα τρομάξει, αλλά θα κατανοήσει την προσφορά της γάτας και αν είναι έξυπνος θα την εκτιμήσει κιόλας, γιατί μπορεί να είναι σιχαμερό το ποντίκι, αλλά είναι δώρο και δείχνει πως η γάτα κάνει καλά τη δουλειά της. 
Μάλλον και η google κάνει καλά τη δική της δουλειά και σίγουρα κάτι θέλει να πει, αλλά είπαμε, έξυπνη δεν είμαι και τα παίρνω αργά τα γράμματα!
Και παρόλο που χτες σχολίασα αρνητικά την προσπάθειά της, εκτίμησα τα μάλα την εικαστική της παρέμβαση στο χριστουγεννιάτικο δέντρο μου, πέρυσι, πρόπερσι, δε θυμάμαι ακριβώς, θα σας γελάσω και δεν το θέλω!


Ελπίζω να έλυσα την παρεξήγηση και σας προειδοποιώ για έκτακτο καιρικό φαινόμενο, αφού ακολουθεί χιονιάς βαρύς κι ασήκωτος!
Να έχετε το νου σας!
Φυσικά το χιόνι ήταν ευγενική χορηγία της google!






Πέμπτη 13 Οκτωβρίου 2016

Οι ανόητες αγάπες, ανόητα καίγονται


Κάπου κάπως κάποτε, έλαβε χώρα μια συζήτηση. Δεν ξέρω τι πυροδότησε την έκρηξη που ακολούθησε, δε θυμάμαι καν εκείνη την αρχική ψιλοκουβέντα μεταξύ δυο σχεδόν αγνώστων προσώπων που μετατράπηκε σε ξεγύμνωμα ψυχής.
Ίσως κάποια λέξη να λειτούργησε ως πυροκροτητής, ίσως και να ήταν απλά η στιγμή.

Δούλευα θυμάμαι σε ένα κατάστημα. Όχι σε ένα από αυτά τα πολυκαταστήματα που ο πελάτης είναι απλά πορτοφόλι που περπατάει, όσο κι αν πασχίζουν  οι διαφημιστές να πείσουν για το αντίθετο. Σε ένα πολύ μικρότερο, όπου η προσωπική επαφή με τον πελάτη ήταν δεδομένη. Όπως δεδομένη ήταν και η ευγένεια. Πέρα από δεδομένη όμως, ήταν πολλές φορές κι ευχάριστη. Γνώριζες κόσμο που άλλοτε συμπαθούσες και άλλοτε όχι, μα κρατούσες τη γνώμη σου για τον εαυτό σου και μόνο, και κάποιες φορές, καθόλου σπάνιες, καινούριες φιλίες γεννιόνταν.

Η πελάτισσα που μπήκε εκείνη τη μέρα στο κατάστημα, έρχονταν μια στο τόσο και οι κουβέντες που ανταλλάζαμε στο ταμείο συνήθως, ήταν "μετεωρολογικού" περιεχομένου.
Ώσπου μια μέρα όλα άλλαξαν.
Μπήκε μέσα μάλλον φορτισμένη. 
Έκανε τα ψώνια της ως συνήθως, μα οι τυπικές κουβέντες στο ταμείο, μετατράπηκαν γρήγορα σε κάτι άλλο. Έτυχε να μην είναι κι άλλος πελάτης εκεί, οπότε όλα συνηγόρησαν σε ό, τι ήταν γραπτό να ακολουθήσει.

Την άκουγα για ώρα αποσβολωμένη να μονολογεί. Η αίσθηση που είχα, πως δεν απευθύνονταν σε μένα, παρά στον εαυτό της, ήταν ισχυρή. Κι όμως ήθελε κάπου να τα πει. Κι εγώ βρέθηκα κάπως, τυχαία σχεδόν, στο κάπου της, εκείνη ακριβώς τη στιγμή που την έπνιγαν. 

Ένας μονόλογος μπερδεμένος και μονότονος στην αρχή, θύμιζε έντονα τις σταγόνες μιας σιγανής βροχής που πέφτει πάνω σε τσίγκο. Η βροχή απαλή, μα ο θόρυβος τεράστιος. Γρήγορα η βροχή δυνάμωσε, τα λόγια έγιναν χαλάζι κι ο θόρυβος εκκωφαντικός. 
Μια επίθεση άρχιζε, αλλά στόχος ήταν ο εαυτός της και μόνο.

Όταν το χαλάζι σταμάτησε και κόπασε η καταιγίδα έμειναν γύρω μας να αιωρούνται τα φαντάσματα των λόγων της και της ζωής της. Και ξαφνικά, φάνηκε να μετανιώνει που τα είπε όλα!
Ήταν ξεκάθαρο πως ήθελε να τα πάρει πίσω.
Εγώ δεν ήξερα τι να πω, εκείνη δεν προσπάθησε καν να με κοιτάξει στα μάτια. Ξαφνικά μου φάνηκε απίστευτα ντροπιασμένη. Ναι, ήταν ξεκάθαρη ντροπή αυτό που ένιωσε στο τέλος. Δεν τη χωρούσε ο τόπος.

Δυο τυπικές κουβέντες ανταλλάχτηκαν για την τιμή των όπλων, μια δική μου προσπάθεια να την κάνω να νιώσει άνετα πήγε στο βρόντο και οι δρόμοι μας δεν ξανασυναντήθηκαν ποτέ. Ούτε καν τυχαία!
Ωραίος τρόπος να χάνεις πελάτες. Τους αφήνεις να λένε όσα κανείς άλλος δεν ξέρει!

Κάπου, κάπως, κάποτε. Το μέρος δεν έχει σημασία. Το πως ξεκίνησαν όλα, ακόμα μου διαφεύγει. Κι έχουν περάσει χρόνια από τότε!
Ίσως απλά να ένιωσε άνετα επειδή οι σχέσεις μας ήταν τυπικές. Ήμουν ένα πρόσωπο που δεν εμπλέκονταν στη ζωή της με κανένα δυνατό τρόπο. Μια "γνωριμία" που συντηρούνταν από μια ας πούμε επαγγελματική συνιστώσα, που κι αυτή κάηκε μετά την "εξομολόγηση". Βλέπετε μετά ήξερα όσα δεν έπρεπε να ξέρω. Μου είχε ανοίξει την ψυχή της κι αυτό δεν έγινε χωρίς κόστος. Δε θα ένιωθε ποτέ ξανά άνετα με κάποια που ήξερε για τη ζωή της όσα δεν ήθελε να μάθει κανένας.

Από τότε σκέφτομαι καμιά φορά όλες αυτούς τους βαπτισμένους μεγάλους έρωτες, όλες εκείνες τις πραγματικά ανόητες "αγάπες" που δεν είναι τίποτα άλλο από μασκαράδες σε έναν ιδιότυπο αποκριάτικο χορό που διοργανώνεται προς τιμήν της προσωπικής ανασφάλεια και μιας κούφιας επιβεβαίωσης.
Σκέφτομαι πόσο εύκολα καταστρέφονται οικογένειες και ζωές, επειδή κάποιοι νόμισαν πως αγάπησαν.


Ούτε δυο χρόνια δεν είχε εκείνη με τον καινούριο σύζυγο που γνώρισε κι ερωτεύτηκε όταν ο σύζυγος νούμερο ένα ήταν ακόμα στο προσκήνιο, κι ο έρωτας που νόμιζε πως ένιωθε ξεφούσκωσε σαν αποτυχημένο κέικ. 
Εμ, είναι δύσκολη η καλογερική. Ειδικά όταν δεν έχει την πίστη για στήριγμα.

Στο μυαλό της ο πρώτος σύζυγος είχε πάρει πλέον διαστάσεις μυθικές. Ήταν ο τέλειος. Αυτά μου εξιστορούσε εκείνη τη μέρα. Πόσο χαζή ήταν που κατέστρεψε ό, τι καλύτερο της είχε τύχει, για να ακολουθήσει έναν  περίπου "έρωτα".
Πόσο καλός πατέρας ήταν ο πρώτος για τα παιδιά που είχαν και πόσο αδιάφορος ετούτος όχι μόνο για τα δικά της παιδιά, αλλά και για τη μόλις λίγων μηνών κόρη τους.

Στιγμές στιγμές με κοιτούσε σα να ήθελε να της πω πως όλα θα αλλάξουν. Ή πως τίποτα δε συνέβη τελικά και όταν πάρει τα ψώνια της και φύγει από το κατάστημα θα επιτρέψει στο πρώτο της σπιτικό, στον πρώτο της άντρα, στον πρώτο της έρωτα.
Δε βρήκα τίποτα να της αποκριθώ.

Σε κάποια πράγματα είμαι απόλυτη. Αν μιλούσα θα έκανα τα πράγματα χειρότερα. 
Πώς να της έλεγα πως πιστεύω ακράδαντα πως οι "έρωτες" που δήθεν γεννιούνται εν μέσω άλλων είναι καταδικασμένοι να αποτύχουν;
Μα, μπορεί να μου πείτε, μπορεί να μην ήταν πια ερωτευμένη, να την παραμελούσε ο άντρας της, να μην ήταν σωστός και χίλιες δυο άλλες δικαιολογίες. 
Και πάλι απόλυτα θα απαντήσω. 
Όποιος δεν είναι ευχαριστημένος φεύγει. Δεν κρατάει ομήρους ούτε τον εαυτό του και πολύ περισσότερο τον άλλον, σε μια σχέση που δεν τραβάει, σε έναν γάμο που βάλθηκε έτσι κι αλλιώς να τινάξει στον αέρα με τον πρώτο τυχόντα.
Και πώς να της έλεγα, πως κάποιος που δεν έχει κανέναν ενδοιασμό να μπει ανάμεσα σε ένα ζευγάρι, και κυρίως ανάμεσα σε μια οικογένεια, δεν είναι ακριβώς ο τύπος που επιλέγει κάποιος για να ξαναφτιάξει οικογένεια;
Κι αυτό φυσικά λειτουργεί τέλεια κι αντίστροφα!

Ω ναι, ευτυχώς δε μίλησα τελικά!

Έτσι κι αλλιώς η καταιγίδα είχε ήδη αφήσει πίσω της θύματα.
Και η πραγματική καταιγίδα, είχε ξεσπάσει λίγα χρόνια πριν!




Την καταιγίδα, την ξαναθυμήθηκα για χάρη της Αριστέας (Η ζωή είναι ωραία) και το δρώμενο Family Stories

Κυριακή 5 Ιουνίου 2016

Ταμείο


Ταμείο

Σε ταμείο σούπερ μάρκετ χάνω πάσες στη σειρά
πράγματα πετάνε γύρω και όλα τρέχουνε γοργά
Φόβο έχω να προλάβω για να σπάσω τα ρεκόρ
να μη χάσω τη ντομάτα, να αρπάξω το ροκφόρ!
Να κοιτάξω και τι λένε ένα γύρω οι προσφορές
σειρήνες μ' άσπρη κιμωλία, όμορφες σα ζωγραφιές!
Οι σακούλες δεν ανοίγουν κι η ταμίας με βοηθά
Ώπα! Έρχεται το τέλος! Τώρα  μπλέκονται γλυκά
υγρό για πιάτα και σαπούνι γάλα και ζυμαρικά
Όχι έτσι όπως τους πρέπει, μα άτσαλα και βιαστικά
και να δεις που θα γεμίσω όλη την πόλη αρακά
Μα τι αχταρμάς μεγάλος, τι πελώρια συμφορά!
Πώς θα τα καταφέρω να μην κάνω σαματά;
Ω Ουρανοί βοηθήστε με, μη χάσω τα μυαλά
κι αρχίσω να ωρύομαι σα δράκος που ξυπνά! 
Ευτυχώς βαριέται εκείνη, γρήγορα τα παρατά,
εστιάζει στο υπερπέραν κι ονειρεύεται τρελά
Μάλλον σκέφτεται παλάτια όσο αλλάζω τη σειρά
γιατί, για δες, τα μάτια κλείνει και σαφώς χαμογελά!


Στο ταμείο με περίμενε  η συμμετοχή μου στο "Παίζοντας με τις λέξεις".
Ευχαριστώ πολύ όσους γέλασαν και την ξεχώρισαν!

Ο Μάιος ήταν ένας μήνας που μπήκε με αργίες, αλλά τις εξαγόρασε γρήγορα.
Τις εξαργύρωσε με απίστευτη κούραση και για κάθε μέρα ξεκούρασης που έδωσε όταν ήταν ακόμα νεαρός και δεν ήξερε, παραφόρτωσε όλες τις υπόλοιπες μέρες τόσο, που μέχρι να εκπνεύσει, παραλίγο να εκπνεύσω κι εγώ.
Το παιχνίδι μας έτρεχε και δεν είχα χρόνο ούτε να σκεφτώ, όχι να γράψω.
Ώσπου μια συνηθισμένη - ξεψυχισμένη επίσκεψη στο σούπερ μάρκετ και η ταμίας που μου έλαχε ξύπνησαν την έμπνευση (λέμε τώρα), που το έπαιζε ωραία κοιμωμένη, και μέχρι να φτάσω σπίτι είχα σκαρώσει δυο στιχάκια που σημείωσα στο πρώτο χαρτί που βρήκα εμπρός μου και πριν ακόμα, που λέει ο λόγος, αφήσω τα ψώνια από τα χέρια!

Εδώ θέλω να τονίσω πως η περίπτωση είναι μοναδική και δεν καταγράφει στο σύνολό τους όσα ζούμε στα ταμεία.
Αν και μου έχει τύχει και πολύ χοντρότερο από το να μου βάζουν τα ψώνια όπως όπως, ανακατεύοντας φαγώσιμα με καθαριστικά, και με τέτοιο τρόπο που κάποτε πραγματικά κυνηγούσα τις ντομάτες στο δρόμο.

Μου έχει τύχει να πιάσει την κουβέντα η ταμίας με πελάτη, προφανώς γνωστό της, που ακολουθούσε και να μη μου δώσει τα ρέστα (!!) και να επιμένει πως μου τα έδωσε!
Με τα πολλά τα πήρα, αφού έδωσα τηλέφωνο για να ειδοποιηθώ να τα επιστρέψω (!!!), όταν θα έκλεινε ταμείο, αν δεν ήταν όπως τα έλεγα.
Φυσικά ήταν όπως τα έλεγα!
Δεν είναι δύσκολο αν έχεις συνολικά 50 ευρώ, να ψωνίζεις τα 20, να μη σου δίνουν τα 30 και να μην το καταλαβαίνεις....λύνεται εύκολα η εξίσωση!

Αλήθεια, σας έχει τύχει κάτι ανάλογο, ή ακόμα και χειρότερο;

Κυριακή 14 Φεβρουαρίου 2016

Λεωφορείον ο πόθος

Με μεγάλη επισημότητα γιορτάζεται και φέτος ανά την υφήλιο η μέρα του έρωτα, τηρώντας όλες τις παραδόσεις και τα έθιμα!
Την τιμητική τους έχουν οι σοκολατένιες καρδούλες, οι ναζιάρικες καρτούλες και τα κόκκινα μπαλόνια!
Οι απανταχού ερωτευμένοι δε θα αφήσουν πελεκούδι για πελεκούδι που να μην το ρίξουν στη φλόγα του πάθους!
Και φωτιές ανάβανε στους απάνω δρόμους, τ' Άη Βαλεντίνου ήτανε θαρρώ ...λαλαλαλα!...
Και του χρόνου να είμαστε ερωτευμένοι, να...ξαναγιορτάσετε!
Ευκαιρία για γιορτή είναι και κανείς, ή σχεδόν κανείς δε λέει όχι στις γιορτές, ή επιλέγει τις δικές του μάχες, ε γιορτές ήθελα να πω, αλλά και τούτη έχει το γούστο της και την τσαχπινιά της!


Τι είναι όμως ο έρωτας; 
Τι είναι το ζουμί του;
Η αγάπη γεννήθηκε για δύο;
Ο τρίτος φέρνει μόνο συμφορά;
Ο τέταρτος κι ο πέμπτος φέρνουν το κατιτίς τους, ή έρχονται με άδεια χέρια;
Πόσο κρατάει μια ρημαδομπαταρία πια;
Σε πόση ώρα φτάνουμε;

Θεμελιώδη ερωτήματα της καθημερινότητας που ευελπιστώ να απαντηθούν εντός ολίγου!


Το λεωφορείο έκλεισε τις πόρτες και ξεκίνησε. Άφησε πίσω του το σταθμό, βγήκε με τα χίλια ζόρια στην κυκλοφορία κι άρχισε να διασχίζει την Πάτρα με κατεύθυνση τη γέφυρα του Ρίου Αντιρρίου. Σε κάθε σταμάτημα στα φανάρια, σε κάθε ξεκίνημα, σε κάθε στροφή, ένα μελωδικό γκλιν γκλον ακούγονταν, που παρατείνονταν σε γκλιν γκλον γλιν γκλον γκλιν, γκλιν γκλιν, αν το κούνημα ήταν γενναιόδωρο.
Κοίταζα πάνω, κοίταζα κάτω, κοίταξα δεξιά, κοίταζα την κυρία στο διπλανό κάθισμα με απορία, αλλά δεν μπορούσα να καταλάβω από πού έρχονταν.
Κάποια στιγμή εκείνη μου έδειξε με το βλέμμα της πως είχε εντοπίσει τον ήχο. Βοηθούσε και η καλύτερη θέα που είχε στο αχανές τοπίο των μπροστινών θέσεων.


Εκεί, ένα ντέφι που με το ζόρι χωρούσε στη σακούλα που το προστάτευε, αναπαύονταν στα πόδια μιας κοπέλας!
Συνέχισα να κοιτάζω έξω από το παράθυρο, ώσπου στο ύψος της Ρωμαϊκής Γέφυρας, η κοπέλα εκτός από το ντέφι, έπιασε και το κινητό.
Κι έτσι, με μελωδικά γκλιν γκλον γκλιν, παρακολουθήσαμε όλο το τηλεφωνικό σήριαλ που παίχτηκε μπροστά μας κι έβαζε τα γυαλιά σε όλα τα ξενέρωτα μεξικάνικα.

Το πρώτο τηλεφώνημα κράτησε ώρα!
Γουργούριζε εκείνη σαν περιστέρα και χαχάνιζε συνεχώς, σαν να τη γαργαλούσαν, αλλά αφού αυτό δε γίνεται ακόμα από τηλεφώνου,  προφανώς ο συνομιλητής της, της καθάριζε αυγά.
Πάνω στη γέφυρα, θες ο ήλιος που στράβωνε καθώς μεσορανούσε, θες η θέα από ψηλά, θες που πήραν τα μυαλά της αέρα, έκανε την κρίσιμη, αλλά και τόσο κλισέ ερώτηση. 


"Μ' αγαπάς;"  (Γέμισε μπαλόνια, ο ουρανός, ο θεός έρωτας τα έβαλε στο σημάδι με το τόξο του, το ντέφι κουδούνισε ακόμα πιο μελωδικά και τα φρένα του λεωφορείου στρίγκλισαν αφού έκοψε απότομα ταχύτητα, κι όλοι περιμέναμε με κομμένη ανάσα την απάντηση.)

Φοβήθηκε ο άλλος πως τούτη θα ζητήσει και μονόπετρο με το καλημέρα σας, σταμάτησε να καθαρίζει αυγά, μάζεψε τα κουλά του από όπου κι αν τα είχε κι έδωσε απάντηση καταπέλτη, που μόνο να τη μαντέψουμε μπορούσαμε, από το μονόλογο που ακολούθησε και ήταν αποκαλυπτικότατος.

"Ε, ναι μόλις χτες γίναμε φίλοι στο face book, αλλά δεν ένιωσες κι εσύ ότι μας δένει κάτι ξεχωριστό; " (Ούτε που θέλω να ξέρω τι ήταν αυτό το ξεχωριστό που τους ένωσε!)


"Τι θα πει είσαι παντρεμένος;" (Θα πει πως κάποτε φόρεσε ένα κουστούμι και μια γραβάτα που του την είχαν σφίξει κομματάκι παραπάνω από όσο ήταν απαραίτητο και πνίγονταν. Μετά στήθηκε στα σκαλιά της εκκλησίας γιατί δεν είχε τίποτα καλύτερο να κάνει εκείνη τη μέρα, αλλά έχε χάρη που το γυναικάκι είχε προίκα. Σοβαρά δεν το είδε ποτέ, αυτό αποδεικνύει και το ξεχωριστό που μοιραστήκατε χτες.)

"Κοίταξα στο προφίλ σου και δεν έχεις δηλώσει ούτε σχέση, όχι γάμο.Και ποια είναι η γυναίκα σου;" (Μια κακομοίρα που νομίζει πως ο άντρας της παίζει candy crash, ενώ αυτός μοιράζεται τα ξεχωριστά του).


Το λεωφορείο σταμάτησε στο Αντίρριο. Σας ορκίζομαι πως είδα έναν να διστάζει να κατεβεί. Το δίλημμα να πάει σπίτι του, ή να μείνει να κρυφακούει, ήταν ξεκάθαρο στο βλέμμα του!
Τελικά κατέβηκε και συνεχίσαμε οι υπόλοιποι να παρακολουθούμε το εργάκι, χωρίς διακοπές.

Να μην τα πολυλογώ, μέχρι να φτάσουμε στο Ευηνοχώρι, κι αφού εξαντλήθηκαν οι ερωτήσεις της, ξέχασε τα αισθήματά της γι' αυτόν και άρχισε να τον ρωτάει για κάποιον άλλο.

"Είναι κι αυτός παντρεμένος;" (Σσσσσςςςςςς να ακούσουμε, το έργο βρίσκεται σε κρίσιμη καμπή και οι ανατροπές είναι συνεχόμενες).


Η απάντηση που δόθηκε, την έκανε να συντομεύσει το τηλεφώνημα και να κλείσει άρον άρον, ξεχνώντας και τα ξεχωριστά και τα πασχάλια.

Πήρε άλλο νούμερο κι εκείνο το νούμερο της έδωσε άλλο νούμερο.
Κι έτσι πατώντας από νούμερο σε νούμερο έφτασε στο σούπερ νούμερο, που η μοίρα του κλήρωσε να γίνει νούμερο σε ένα λεωφορείο με πάνω από 50 επιβάτες που κρατούσαν και την ανάσα τους για να παρακολουθούν τα τεκταινόμενα. Αν θέλετε τη γνώμη μου, τζάμπα πήγαν να σκάσουν οι άνθρωποι, μια και η κοπέλα νόμιζε προφανώς πως είναι στο σαλόνι της και η φωνούλα της έφτανε παντού αβίαστα μαζί με τα γλιν γκλον, γκλιν, γκλιν...

Κι από το Μεσολόγγι μέχρι το Αιτωλικό, θυμήθηκε τα ξεχωριστά που είχε και με τούτο το νούμερο. Κανόνισαν μάλιστα ραντεβού, αλλά όχι "απόψε", γιατί ήταν κουρασμένη!


"Μ' αγαπάς;" ξαναρώτησε κάποια στιγμή και ξαναγέμισε ο ουρανός μπαλόνια, ξαναφτερούγισε ο Θεός έρωτας ανάμεσά τους σκάζοντας κάμποσα, ξανάρθε και το ντέφι στο τσακίρ κέφι, ενώ το λεωφορείο έκοβε απότομα ταχύτητα κι έστριβε στον κόμβο της Ιόνιας Οδού, καθώς η απάντηση ήταν "Ωωωω ουρανοί, τι ευτυχία!", θετική. Ετούτος την ηγάπησε σφόδρα απ' όταν πρωτόδε το ντακ φέις της στο φατσιβιβλίο. 

Ο Θεός έρωτας, χτυπούσε το σγουρόμαλλο κεφαλάκι του στα μπαλόνια με μανία, ενώ ο Άγιος Βαλεντίνος σε κατάσταση σοκ ποδοπατούσε ένα ρεντ βέλβετ κέικ, γιατί ναι, πως αλλιώς, οι άνθρωποι αγαπιούνται, αφού!

Φτάσαμε στον προορισμό μας και η κοπέλα έτρεξε να συναντήσει έτερο Βαλεντίνο, που μάλλον την αγαπούσε κι αυτός, αφού σας ορκίζομαι, μόλις αντάμωσαν και αγκαλιάστηκαν, άρχισε να βρέχει σοκολατάκια σε σχήμα καρδιάς.


Η ιστορία είναι πραγματική, (κι έχω κι άλλες από άλλα δρομολόγια, μία μάλιστα την είχα αναφέρει παλιότερα), αλλά διανθίστηκε με κόκκινα μπαλόνια, και φτερωτούς Θεούς ένεκα του Αγίου! 
Τα σοκολατάκια μπήκαν στο σκηνικό λόγω λιγούρας!
Στολίστηκε και με φωτογραφίες (έριξα πάνω της ό, τι κόκκινο βρήκα πρόχειρο, ακόμα και ντομάτες και άλλα ζαρζαβατικά) και βουαλά, ανήμερα του Αγίου σας τη δίνω.
Βοήθειά μας, μα προπάντων βοήθεια τους!

Εδώ, αλλά κι αλλού, ξεσαλώνει  ο Βαλεντίνος!

Σάββατο 10 Οκτωβρίου 2015

Ιστορίες από τη λαϊκή αγορά


-Τρία κιλά να το αφήσω; Ρωτάει ο χασάπης τον πελάτη που ζήτησε δύο.
- Να το αφήσεις αυτό και να μου βάλεις άλλο! Απαντά ο έξυπνος πελάτης!

Παλιό ανέκδοτο. Δεν καλοθυμάμαι τα κιλά, αλλά το νόημα παραμένει αναλλοίωτο με όσα κιλά κι αν το "παίξουμε"!
Πού το θυμήθηκα στα καλά καθούμενα;
Μου το θύμισε το πρωί στη λαϊκή ένας που πουλούσε κάστανα.
Τρελαίνομαι για τους φθινοπωρινούς αυτούς καρπούς, οπότε  ήταν αναμενόμενο να μην καταφέρω να τους αγνοήσω, ούτε μέσα στην αναταραχή που επικρατούσε. 
Βλέπετε οι πρώτες σταγόνες της βροχής τα έκαναν όλα να κινούνται πιο γρήγορα από ό, τι συνήθως! 
Γρήγορα ψώνιζες, αν προλάβαινες δηλαδή να αρπάξεις κάτι από τις πραμάτειες που κατάπιναν εν ριπή οφθαλμού τα φορτηγάκια, γρήγορα πλήρωνες και ακόμα γρηγορότερα τα μάτια "σάρωναν" ήδη τον επόμενο πάγκο. 
Το τελευταίο που περιμένεις σε τέτοιες συνθήκες είναι τα παζάρια.
Και όχι παζάρια στην τιμή, αλλά στα κιλά.
Πράγμα που συνηθίζεται στη λαϊκή και που αποφεύγω συνήθως λέγοντας τη μαγική φράση:
"Δεν έχω παραπάνω χρήματα, αλλά αν επιμένετε να τα πάρω, ευχαρίστως θα δεχτώ το δώρο σας"!
Η διαπραγμάτευση κόβεται μαχαίρι, γιατί όπως καταλαβαίνετε, κανείς δεν το κάνει επειδή τρομάζει στη σκέψη να ξεμείνω μεσοβδόμαδα από μπρόκολο, ή επειδή γνωρίζει καλύτερα τις ανάγκες μου σε βιταμίνη C και συμπληρώνει, με το έτσι θέλω, στα πορτοκάλια που διάλεξα και λίγα χτυπημένα.
Με τη μαγική αυτή φράση πληρώνω και παίρνω αυτά ακριβώς που έβαλα στη σακούλα και όχι εκείνα που καίγεται να προσθέσει ο άλλος για να γίνουν τα χίλια διακόσια γραμμάρια δύο κιλά, τα δύο εκατό τρία και πάει λέγοντας!


 Δυο πάγκους είχε με κάστανα.
Και τι κάστανα!!! 
"Μαρόνια ΑΑΑ από Κεράσοβο" έγραφε η ταμπέλα του πρώτου πάγκου. Δε σταμάτησα γιατί δεν έγραφε τιμή και δεν ήθελα να μπλέξω, με τη βροχή προ των πυλών, σε διακανονισμούς που δεν μπορούσα να αντέξω.
Φτάνοντας όμως στο δεύτερο πάγκο, που ούτε εκείνος είχε τιμή, αλλά διέθετε παρόμοια ταμπέλα πάνω στον πολυπόθητο καρπό, δεν άντεξα άλλο, έσπασα και ρώτησα!
"Τα τρία κιλά προσφορά 10 ευρώ, τζάμπα πράγμα"! Απαντά χαρωπά ο κυριούλης, παίρνει σακούλα κι αρχίζει να τη γεμίζει.
"Το ένα κιλό που θέλω να αγοράσω εγώ, πόσο το πουλάτε;"
"Γιατί να πάρεις ένα, αφού μπορείς να πάρεις  3 με 10 ευρώ;" 
"Γιατί ένα θέλω" επέμενα εγώ.
Για να μη σας κουράζω, η στιχομυθία για το πόσα κάστανα χρειάζομαι, κράτησε αρκετά. Η βροχή από ψιχάλα πήρε προαγωγή κι έπεφτε πια κανονικότατα, η σακούλα εγκυμονούσε ήδη τα τρία της κιλά κι εκείνη τη στιγμή ένιωσα όλο τον παραλογισμό και σκέφτηκα πως τζάμπα δεν ήταν τα κάστανα, αλλά ο χρόνος που έχανα. Πολύτιμος χρόνος!
"Αφήστε τα του λέω, ευχαριστώ"
"Όχι εντάξει, θα βάλω ένα κιλό", βιάζεται να πει εκείνος. 
"Άλλη φορά" του λέω και φεύγω. 
Κι ακόμα δεν έμαθα πόσο είχε το ένα κιλό!


Κάστανα δεν πήρα τελικά, αλλά γύρισα σπίτι με ένα ωραιότατο χρυσάνθεμο! Η βροχή που μας συντρόφευε με το έτσι θέλω στην επιστροφή μάλλον το πότισε κανονικά!
Αναρωτήθηκα μάλιστα αν θα έπρεπε να του δώσω το ένα ποτήρι νερό όπως με συμβούλεψε ο ανθοπώλης, μια και ήταν απότιστο για ευνόητους λόγους!
Ονειρευόμουν φθινοπωρινούς καρπούς και απέκτησα φθινοπωρινά άνθη, γιατί η διαπραγμάτευση με τον ανθοπώλη ήταν ευκολότερη.
"Πόσο έχει το χρυσάνθεμο;"
"Τόσο."
Ξεκάθαρα πράγματα!!!