Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Φωτογράφοι. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Φωτογράφοι. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Τετάρτη 23 Ιανουαρίου 2019

Με τη μαγεία των αστεριών - Αστροφωτογραφίζοντας

Όταν η φωτογραφία γίνεται μαγεία καταφέρνει να φτάσει ως τα αστέρια! 
Ή να φέρει τα αστέρια πιο κοντά!
Μαγικά ταξίδια κάνει τα βράδια με τον φακό του ο Άγγελος Μακρής και μοιράζεται μαζί μας όσα ανακαλύπτει  στον έναστρο ουρανό.

Δεν πάει πολύς καιρός που έμεινα άφωνη μπροστά στην ομορφιά των φωτογραφιών του.
Τα τοπία, γνωστά στους περισσότερους από μας μόνο στο φως της ημέρας, αποκαλύπτουν μια άλλη τους διάσταση κάτω από τον πανέμορφο έναστρο νυχτερινό ουρανό. Όλα μοιάζουν πιο αρμονικά και πιο ειρηνικά. Τόσο ξεχωριστά και θεσπέσια, που κυριολεκτικά κόβουν την ανάσα!

Επικοινώνησα αμέσως μαζί του για να τον συγχαρώ και να ζητήσω την άδειά του για μια παρουσίαση της εξαιρετικής του δουλειάς.
Μια παρουσίαση που κατέληξε θερμή φιλοξενία, αφού όλα όσα θα διαβάσετε παρακάτω είναι λόγια δικά του. 
Οι φωτογραφίες και οι περιγραφές τους είναι από τις αναρτήσεις του στο facebook .
Πριν τον αφήσω να μαγέψει κι εσάς θέλω να του πω ένα μεγάλο ευχαριστώ για την εμπιστοσύνη που μου έδειξε και την προθυμία του να "δανείσει" όλη αυτή την ομορφιά!


Ονομάζομαι Άγγελος Μακρής και τη νύχτα φωτογραφίζω τη μαγεία του έναστρου ουρανού. 
Ζω μόνιμα στο Αγρίνιο με τη σύζυγο μου και τα δυο παιδιά μας, και την ημέρα εργάζομαι ως καθηγητής Φυσικής στον ιδιωτικό τομέα. Το ενδιαφέρον μου για την Αστρονομία και την αστροφωτογράφιση ξεκίνησε κατά τη διάρκεια των σπουδών μου στο Φυσικό τμήμα του Πανεπιστημίου Αθηνών.
Εκεί, ένα βράδυ τον Οκτώβριο του 2007, είδα τη Σελήνη μέσα από το τηλεσκόπιο του Πανεπιστημίου. Η στιγμή εκείνη ήταν ένα πραγματικό σημείο καμπής για τη ζωή μου, καθώς είδα τον νυχτερινό ουρανό με μια πολύ διαφορετική ματιά.
Τον Απρίλιο του 2014, με τη σύντροφο μου αγοράσαμε την πρώτη μας DSLR κάμερα για να είμαστε έτοιμοι για τη γέννηση της κόρης μας.
Ξεκίνησα να τη χρησιμοποιώ για αστροφωτογράφιση τοπίων, και έμεινα πολύ ικανοποιημένος από το αποτέλεσμα που μπορείς να έχεις με μια κάμερα και ένα τρίποδο σε σκοτεινούς ουρανούς.
Φωτογραφίες μου δημοσιεύονται τακτικά από το Μουσείο Φυσικής Ιστορίας Γουλανδρή, και έχουν δημοσιευτεί στην Ελλάδα και στο εξωτερικό σε εφημερίδες, αστρονομικά και φωτογραφικά περιοδικά και ημερολόγια.
Στην προσπάθεια που κάνω να αναδείξω υπέροχα τοπία της Ελλάδας, έχω βρει υποστήριξη σε εταιρείες όπως η Canon και η Microsoft.Τέλος, είμαι περήφανο μέλος των οργανισμών Astronomers Without Borders και International Dark Sky Association, με στόχο την προώθηση της Αστρονομίας και την προστασία του νυχτερινού ουρανού.


Αρχαίο λιμάνι Οινιάδων (3000 ετών)
Κοντά στην πόλη του Μεσολογγίου, βρίσκεται ο αρχαίος οικισμός των Οινιάδων.

Το πιο επιβλητικό μνημείο του οικισμού είναι το αρχαίο λιμάνι που είχε ως χρήση την ανάσυρση των πλοίων στο εσωτερικό του, την επισκευή και παραμονή τους για ορισμένο διάστημα το χειμώνα. Πρόκειται για το καλύτερα σωζόμενο νεώριο του αρχαίου κόσμου και σ’ αυτό βοηθά το ότι είναι λαξευτό στο βράχο κι όχι χτισμένο με υλικά.
Αποτελούσε το ναύσταθμο των Οινιαδών και τα πλεούμενα μέσω της λίμνης Κυνίας είχαν άμεση πρόσβαση στο Ιόνιο. Υπάρχουν εφτά διαζώματα, που σημαίνει ότι μπορούσαν ταυτόχρονα να δέσουν εφτά σκάφη.
3000 χρόνια μετά, εκεί είναι στεριά με λιμνάζοντα νερά, χωρίς πρόσβαση στη θάλασσα.Ο νυχτερινός ουρανός όμως δεν έχει αλλάξει και πολύ! 

Ο πυρήνας του γαλαξία μας - το γάλα της Ήρας, σύμφωνα με τους προγόνους μας - διασχίζει τον Σκορπιό και τον Τοξότη, κοσμώντας τον έναστρο ουρανό.


Γεφύρι Αρτοτίβας (600 ετών, Εύηνος ποταμός)

Τον Ιούνιο πέρασα δυο νύκτες αστροφωτογραφίζοντας το πέτρινο γεφύρι της Αρτοτίβας που χρονολογείται από το 1400μΧ και είναι το αρχαιότερο που σώζεται στον ποταμό Εύηνο.
Το γεφύρι είναι πανέμορφο, στο βάθος μιας πολύ σκοτεινής χαράδρας.Είχα πολύ καιρό να βρεθώ σε τόσο σκοτεινό ουρανό, όπου κυριολεκτικά δεν έβλεπα ούτε το χέρι μου, πόσω μάλλον τρίποδο και κάμερα.


Παλαιομονάστηρο, 600 ετών

Πριν λίγες μέρες εξόρμησα σε μια κοντινή τοποθεσία που είχα επισκεφτεί αρκετές φορές φωτογραφικά, αλλά ποτέ δεν ήμουν ικανοποιημένος από το αποτέλεσμα!
Είναι το μισογκρεμισμένο μοναστήρι των Αγίων Αποστόλων, βόρεια της λίμνης Τριχωνίδας, κτισμένο πριν από περίπου 600 χρόνια.

Η ιστορία της τοποθεσίας όμως δεν σταματά εκεί!
Το μοναστήρι αυτό είναι κτισμένο πάνω στα ερείπια μιας αρχαίας πόλης, του αρχαίου Φιστύου. Εκεί λοιπόν σώζονται ακόμη τμήματα από αρχαία κτίρια και τάφους, μια υπόγεια δεξαμενή καθώς και ένα μέρος της οχύρωσης, που χρονολογούνται τον 2ο αιώνα π.Χ.
Η μόνη σταθερά λοιπόν αυτής της τοποθεσίας καθώς κυλούν οι αιώνες, είναι ο υπέροχος νυχτερινός της ουρανός.
Αρχαίο Φίστυο, 400μ


Τρούλος 1400 ετών
Λίγα χιλιόμετρα νότια της πόλης του Αγρινίου, κοντά στη λίμνη Λυσιμαχία, βρίσκεται ένα μνημείο 1400 ετών.

Είναι ένας βυζαντινός ναός του 6ου αιώνα, που σήμερα βρίσκεται μισοβυθισμένος λόγω των προσχώσεων ενός παραποτάμου του Αχελώου, που επί αιώνες συγκεντρώνονταν στις ακτές της λίμνης.
Το εντυπωσιακό στοιχείο είναι ότι το µοναδικό τµήµα που εξέχει είναι ο τρούλος, όλος ο υπόλοιπος ναός είναι βυθισµένος, αθέατος σε μια βαθειά λεκάνη νερού (περίπου 5μ βάθος)!
Όταν έφτασα εκεί για να αστροφωτογραφίσω το μνημείο, είχε συννεφιά και απογοητεύτηκα. Αποφάσισα να παραμείνω για λίγο για να χαρώ την απόλυτη ηρεμία, και τελικά αποζημιώθηκα καθώς ο καιρός έκανε "ανοίγματα".


Αρχαία Στράτος, Αιτωλοακαρνανία
Ο βασιλιάς των θεών στον ναό του

Ένα βράδυ πριν από μερικές μέρες εξόρμησα στον υπέροχο αρχαίο ναό του Στρατίου Διός, ηλικίας 2300 ετών. 
Θεωρείται σύγχρονος του Ασκληπιού στην Επίδαυρο και υπήρξε κέντρο λατρείας της ισχυρής Ακαρνανικής Συμπολιτείας.
Στα ερείπια λοιπόν του ναού, απόλαυσα ολομόναχος την θεαματική σύνοδο τριών ουράνιων σωμάτων.
Ο βασιλιάς των θεών Δίας, είναι το φωτεινό "αστέρι" από πάνω μου, ενώ ο Άρης και ο Κρόνος φαίνονται αριστερά ανάμεσα στα δέντρα, στον ανατέλλοντα αστερισμό του Σκορπιού.
Ο απολογισμός της βραδιάς ήταν ότι κέρδισα στιγμές ψυχικής ηρεμίας στα ερείπια ενός ναού των προγόνων μου, με ένα υπέροχο ουράνιο θέαμα, τις μυρωδιές από τα βρεγμένα αγριολούλουδα και τους ήχους από τα βατράχια και τα νυχτοπούλια.


Μακρυνεία, Αιτωλοακαρνανία
Κοσμικός καταρράκτης

Ένας καταρράκτης που φαίνεται να διυλίζει τον έναστρο ουρανό, δημιουργεί μια μικρή λιμνούλα και μια πραγματική όαση.
Το δύσκολο σε αυτό το εγχείρημα αστροφωτογράφισης του τοπίου, ήταν ότι για να έχω πρόσβαση στο σημείο έπρεπε να κάνω καταρρίχηση σε έναν κάθετο βράχο ύψους 5 μέτρων περίπου. Αυτό δεν είναι και πολύ εύκολο κουβαλώντας όλον τον εξοπλισμό, και μέσα στη νύχτα.


Instagram: Aggelos Makris

Κυριακή 10 Απριλίου 2016

Η δύναμη της στιγμής


"...Η φωτογραφία δεν καταγράφει το χρόνο, αλλά τον συλλαμβάνει με έναν τρόπο μοναδικό, στην κυριολεξία ανεπανάληπτο. Αυτό συμβαίνει διότι η Φωτογραφική Τέχνη κατέχει τη δύναμη της στιγμής..."
Χρήστος Ψαρρίδης

Ο φωτογράφος Χρήστος Ψαρρίδης θεωρεί πως η ασπρόμαυρη φωτογραφία έχει μεγαλύτερη εκφραστική δύναμη διότι ξεφεύγει από το ρεαλισμό της έγχρωμης!
Έτσι γέμισε ένα λεύκωμα με εκπληκτικές ασπρόμαυρες φωτογραφίες! 
Ένα μικρό δείγμα της τέχνης του, τόλμησα να σας μεταφέρω εδώ!

Αυτό το λεύκωμα ήρθε στα χέρια μου ως δώρο για τη διάκρισή μου στον 21ο διαγωνισμό του "Φωτογραφίζειν" που διοργανώνει η Μαρία Νι.


 Λατρεύω τις ασπρόμαυρες φωτογραφίες, αλλά αγαπώ και το ρεαλισμό των έγχρωμων!
Δεν είμαι φωτογράφος βέβαια. 
Δεν έχω γνώσεις, δεν έχω καν κατάλληλη φωτογραφική μηχανή!
Ίσως απλά να αγαπώ τη δύναμη της στιγμής!
Και ίσως αυτό να μου δίνει δύναμη!
Μαρία μου σε ευχαριστώ πολύ για αυτό το πολύτιμο δώρο!

Πέμπτη 18 Φεβρουαρίου 2016

Waves (Ray Collins)

Ο Ray Collins είναι ανθρακωρύχος, αλλά αγαπάει τη θάλασσα!
Έχει αχρωματοψία, αλλά είναι εξαιρετικός φωτογράφος και τα χρώματα τα ζει!


Φωτογραφίζει τα κύματα την ώρα που δημιουργούνται...


 ...και τα αιχμαλωτίζει στην πιο όμορφη στιγμή τους!


Αναζητώντας την πρόσκληση και τη συγκίνηση, καταφέρνει να αποτυπώνει εικόνες που προκαλούν δέος!


Εικόνες βγαλμένες από όνειρα κι εφιάλτες ταυτόχρονα.
Όμορφες, αλλά κι άγριες.


Φωτογράφος: Ray Collins
Πηγή φωτογραφιών

Η συμμετοχή μου στο "Παίζοντας με τις λέξεις" είχε κύματα.
Τα κύματα που σηκώνονται κάποιες φορές μέσα στις ψυχές και δεν μπορεί να τα αποτυπώσει στο φακό ούτε ο Ray Collins!
Δανείστηκα όμως μια δική του φωτογραφία να τα συνοδέψει!



Τρικυμία

Τα κύματα μέσα του δεν ησυχάζουν ποτέ.
Δε θυμάται πια πως ήταν παλιά. 
Πως ήταν η ζωή του πριν σηκωθούν τα κύματα, τότε που ο απαλός κυματισμός τους, νανούριζε την ύπαρξη του κι έδινε ρυθμό στις σκέψεις του.
Πότε σηκώθηκε αυτή η τρικυμία μέσα του που τον τράβηξε στα ανοιχτά, αφήνοντάς τον να θαλασσοδέρνεται; Θυμάται μόνο πόσο είχε παλέψει στην αρχή. 
Έφτιαχνε μανιασμένα σχεδίες κι εκείνες έπεφταν πάνω στα βράχια και διαλύονταν. Πότε σταμάτησε να τις φτιάχνει κι αυτές; 
Ίσως πήρε την απόφαση να εγκαταλείψει τη μάχη, όταν όλοι του γύρισαν την πλάτη.

Κι έτσι μονάχος έμεινε να χάνει, ώσπου τα έχασε όλα.
Νιώθει πως έχασε και την ψυχή του. Έτσι όπως τη σμίλεψαν τα κύματα δεν την αναγνωρίζει πια! Τη σκάλισαν τόσο βαθιά που τη γέμισαν ρωγμές. Κάποιες φορές, όλο και πιο σπάνια πια, αποτραβιούνται για λίγο κι αφήνουν τις ρωγμές  να χάσκουν γεμάτες αλμυρό νερό. Μόνο τότε μοιάζει να γαληνεύει λίγο, καθώς εκείνο ανεβαίνει ως τα μάτια του και χύνεται.

Στεγνώνει τις πληγές του από το νερό και η ψυχή του κάνει να πιάσει πάλι το τραγούδι που έμεινε μισό. Αλλά η καταιγίδα ξανάρχεται. Το γιασεμί που πήρε να ανθίζει μέσα του, χάνει το άρωμά του, απουσία γίνεται  και τα κύματα ξανασηκώνονται αδυσώπητα!

Τα βλέμματα φταίνε. Οι άνθρωποι δεν τον κοιτάζουν απλά, τον διαπερνούν. Η συστολή που ένιωθε στην αρχή και τον έκανε να χαμηλώνει το κεφάλι, αντικαταστάθηκε από ντροπή, που τον έκανε να θυμώνει. Στο τέλος ο θυμός γέμισε την ύπαρξή του, ξεχείλισε στο βλέμμα του, απλώθηκε γύρω του κι έγινε μίσος.

Οι ματιές που καρφώνονται πάνω του, κρίνοντάς τον, θρυμματίζουν κάθε του αντίσταση κι η οργή του μεγαλώνει συνεχώς.
Βολεύεται καλύτερα στο παγκάκι, παλεύει να  πνίξει την οργή, πριν κάνει κανένα κακό. Αποκοιμιέται, μα γρήγορα ξυπνά. Αισθάνεται να τον κοιτάζουν, αλλά δε θέλει να ανοίξει τα μάτια του.
Αν τα ανοίξει τώρα, η οργή του θα βρει πόρτα ανοιχτή και θα ξεχυθεί. 

Οι γροθιές του σφίγγονται με μανία, αλλά  χαλαρώνουν πάλι. Η καταιγίδα παύει, όσο αυτός βυθίζεται στο βελούδινο, άκριτο βλέμμα ενός σκύλου. Ένας μορφασμός που θα μπορούσε να είναι χαμόγελο, απλώνεται στο πρόσωπό του.
Ο σκύλος απομακρύνεται και τα κύματα αρχίζουν πάλι να σηκώνονται. 
Η κραυγή του σχίζει τη νύχτα σε χίλια κομμάτια!


Τετάρτη 18 Νοεμβρίου 2015

Μεγάλοι φόβοι


Μεγάλοι φόβοι

Βαθιά, σε απάτητο, ανήλιαγο δάσος, τους πιο μεγάλους μου φόβους έκρυψα. 
Ανάμεσα σε δέντρα πανάρχαια και πλάσματα μυστήρια, είπα θα τους εγκαταλείψω. Ακούραστα έσκαβα για μέρες. Κι όσο έσκαβα, τόσο ψηλά ανέβαινα. Αιωρούμουν πάνω από το δάσος, πάνω από τη γη, πάνω από μένα. Μια πόρτα έβρισκα μισάνοιχτη στα σύννεφα, την έσπρωχνα με θράσος κι έμπαινα ακάλεστη στα παραμύθια.


Πότε κακιά μάγισσα, πότε αθώα πριγκίπισσα και πότε παιδί κατατρεγμένο γινόμουν κι ολοένα βασάνιζα και βασανιζόμουν πριν ζήσω καλά κι αυτοί καλύτερα.

Τις νύχτες κατέβαινα πάλι στη γη, κουλουριαζόμουν στη ρίζα μιας βελανιδιάς και κοιμόμουν ύπνο βαθύ χωρίς όνειρα.

Με χώματα στα νύχια, με φύλλα στα άπλεκα μαλλιά μου, σηκωνόμουν το χάραμα.

Κι έπιανα να σκάβω πάλι. Με χέρια ματωμένα, με μανία ανείπωτη. Ολοένα και με μεγαλύτερη βιάση ανέβαινα στη βάρκα της φαντασίας που θα με έβγαζε στη γη των άλλων. Στη γη των μονόκερων και των πικρών θαυμάτων.



Κι όσο έλειπα, τόσο ήμουν εκεί.
Γέμιζε το δάσος από τους ήχους που πνιχτοί έβγαιναν από το στόμα μου. 
Κάθε τόσο ένα ουρλιαχτό έσκιζε τον αέρα. Σήκωνα το κεφάλι ανατριχιάζοντας. Ώσπου κατάλαβα πως ήταν το δικό μου κι έπαψα να ανατριχιάζω. Κοντοστεκομόνουν μόνο να ακούσω τον αντίλαλο έτσι όπως χτυπούσε από κορμό σε κορμό ψάχνοντας μάταια διέξοδο.
Τα ζώα είχαν εξαφανιστεί εδώ και μέρες μην αντέχοντας να ακούν, μη θέλοντας να ξέρουν. 
Φοβήθηκαν τους φόβους μου που ορθώνονταν γυμνοί τριγύρω παρακαλώντας με να σταματήσω.
Για αντιπερισπασμό τους χάριζα πότε πότε ένα χάδι.
Τους άφηνα τότε να με κλείνουν στην αχόρταγη αγκαλιά τους και να με πνίγουν...να με πνίγουν...να με πνίγουν...
Λίγο πριν στερέψει η ανάσα μου, τους έσπρωχνα μακριά, συνέχιζα το σκάψιμο απελπισμένη, μα χίλιες φορές πιο αποφασισμένη.
Κάποτε τέλειωσα. Όρθωσα το κορμί και τους πρόσταξα να πέσουν στο λάκκο τους.


Εκείνοι τυλίχτηκαν στο λαιμό μου, πιάστηκαν από τα πόδια μου, τραβολογούσαν τα κουρέλια που είχαν μείνει από τα ρούχα του. 
Σα λύκαινα τινάχτηκα και τους πέταξα από πάνω μου.
Και για πάντα τους έθαψα.
Έτσι νόμιζα καθώς άφηνα το δάσος κι έφευγα μακριά.
Ένας άνθρωπος μισότρελος, χωρίς φόβους πια.
Κι εκείνοι; 
Ω, εκείνοι, σάπισαν όλοι τους. 
Γέμισαν σκουλήκια και τα σκουλήκια ένα φόβο φορτώθηκαν το καθένα κι άρχισαν να σέρνονται στα σκοτεινά. 
Από τότε με ψάχνουν.
Αλλάζω συνέχεια. 
Αλλάζω όνειρα, αλλάζω σχέδια, αλλάζω τις σκέψεις μου. 
Μιαν άλλη γίνομαι.
Θα με βρουν όμως. 
Το ξέρω. 
Θα με βρουν από τη μυρωδιά.
Τη μυρωδιά μου που πότισε για πάντα η δική τους.


Αυτή ήταν η συμμετοχή μου στο "Παίζοντας με τις λέξεις"
Ευχαριστώ πάρα πολύ όσους την ξεχώρισαν!


Οι έξοχες φωτογραφίες δέντρων είναι της φωτογράφου Beth Moon.


Σάββατο 18 Απριλίου 2015

Εαρινή πνοή


Εαρινή πνοή

Σ' εκείνο το αγροτόσπιτο, στην άκρη στο ποτάμι
πάντα χειμώνας η εποχή, η απελπισία πλοκάμι
που γύρω του τυλίγεται, το πνίγει, το αφανίζει,
γιατί δεν είναι η αφροντισιά που τάχα το γκρεμίζει.
Χρόνια η ζωή δε σταματά σ' αυτό το ερειπωμένο,
δεν είναι ακατοίκητο, μα είναι στοιχειωμένο.
Ένας θλιμμένος γέροντας, περιπλανιέται μόνο
σκιά λειψή και μοναχή χαμένη μες στο χρόνο.
Δάκρυα πόνου τα όνειρα από ντουβάρια στάζουν
και μιαν αγάπη αναπολούν, τα μάγια λες να σπάσουν.
Η ευτυχία σύννεφο κι έφυγε, ο θάνατος σαν ήρθε
κι αντί για γάμους και χαρές μια θλίψη τον επήρε.
Στέκεται ώρες και θωρεί εκείνο το φουστάνι.
Το άσπρο της το νυφικό, δεν πρόκαμε να βάλει.
Το έαρ που περίμενε, το έαρ που λαχταρούσε,
με μιαν ανάσα την στερνή, εκείνης που αγαπούσε,
για πάντα χάθηκε στο χτες, τίποτα δεν το φέρνει.
Κρεμάστηκε η εαρινή η πνοή, μ' ένα λευκό κουρέλι.


Η φωτογράφος Chris Corthouts  είναι συμπαίκτριά μου στο Photo A Day και η παραπάνω φωτογραφία της ήταν για μένα έμπνευση! 
Η χαρά μου μεγάλη που μου επέτρεψε να κοσμήσω με αυτή τους στίχους μου και την ευχαριστώ πολύ!
Θέλοντας να μοιραστώ άμεσα αυτή τη χαρά, την έστειλα μαζί με τη συμμετοχή μου στην Αριστέα, η οποία μου εκμυστηρεύτηκε πως από καιρό σκέφτονταν να βάλει και φωτογραφίες στο Συμπόσιο. Η χαρά μου έγινε μεγαλύτερη για παραπάνω από έναν λόγους!
Γνωστή η τρέλα μου με τη φωτογραφία άλλωστε!

Όπως καταλάβατε αυτή ήταν η (μια) συμμετοχή μου στο "Συμπόσιο ποίησης"!
Θέλω να ευχαριστήσω πολύ την Αριστέα που το έφερε σε πέρας άψογα όπως πάντα, να ζητήσω ένα συγνώμη που αυτή τη φορά δεν κατάφερα να είμαι συνεπής στην ανάγνωση των ποιημάτων, ώστε να μπορέσω να βαθμολογήσω και φυσικά να ευχαριστήσω μέσα από την καρδιά μου όσους αφέθηκαν στην Εαρινή Πνοή!


Μην ξεχνάτε το "Παίζοντας με τις λέξεις" που περιμένει τις συμμετοχές σας!
Και λέω, αν φυσικά συμφωνείτε κι εσείς, να το εμπλουτίσουμε κι αυτό με εικόνες.
Σας έχω όμως και μια έκπληξη!
Η συμμετοχή που θα βγει πρώτη σε βαθμούς, θα δημοσιευτεί στο επόμενο τεύχος του ηλεκτρονικού περιοδικού "Ανθρώπων Έργα", αν φυσικά το επιθυμεί και ο/η δημιουργός της.


Δευτέρα 22 Δεκεμβρίου 2014

Οι νεράιδες έχουν βασίλισσα (Kirsty Mitchell)


Η φωτογράφος Kirsty Mitchell είναι βασίλισσα στο είδος της, αφού καταφέρνει και δημιουργεί την ίδια τη μαγεία.
Μέσα από το φακό της, ζωντανεύουν εικόνες από τα παραμύθια που της έλεγε η μητέρα της.
Μαγικά πλάσματα και τοπία απαράμιλλης ομορφιάς, σε κάνουν να αποζητάς το όνειρο.
Σε κάνουν να το ζεις!
Και λίγο πριν αφεθείς, δεν μπορείς παρά να θαυμάσεις τον άνθρωπο που αναβιώνει με περισσή τέχνη την ίδια τη φαντασία.

Θυμάμαι, κάποτε, θέλησα να της κάνω ένα αφιέρωμα.
Της έστειλα mail και της ζητούσα την άδεια, μια και πάντα παίρνω πολύ στα σοβαρά τα πνευματικά δικαιώματα.
Δεν μου απάντησε φυσικά και το αφιέρωμα δεν έγινε.

Δεν μπορώ όμως, να μη σας δείξω κάποιες φωτογραφίες της.
Έτσι κι αλλιώς η ανάλυση είναι χαμηλή και οι φωτογραφίες "κλεμμένες". 
Πηγή: theguardian.com

Ας βυθιστούμε στη μαγεία της, στα ονειρικά χρώματα, στις εικόνες που διηγούνται ολόκληρες ιστορίες, στην απίστευτη ομορφιά τους.
Ας μπούμε στο παραμύθι της.
Κι ας ανταμώσουμε όσα ζουν μονάχα στη φαντασία!

Kirsty Mitchell's rainbow wonderlands