Ενοικιάζεται

- Η αγγελία είναι σαφέστατη. Το τριάρι, πλήρως ανακαινισμένο παρακαλώ, είναι τεράστια ευκαιρία, είπε ενθουσιασμένη η Κάτια.

- Το κτίριο πάσχει λίγο, αλλά στις εποχές που ζούμε κάνουμε κι εκπτώσεις, απάντησε ο Κώστας, που δεν είχε πειστεί απόλυτα με την αγγελία. 

Τώρα που στέκονταν έξω από την παλιά πολυκατοικία τους είχε πιάσει μεγάλη αγωνία. Η Κάτια παρέμενε αισιόδοξη, ο Κώστας όμως διατηρούσε τις επιφυλάξεις του.

Είχαν δει αμέτρητα σπίτια μέχρι τώρα και κανένα δεν πλησίαζε εκείνο των ονείρων τους, όχι βέβαια ότι έψαχναν για κάτι τέτοιο, ενώ οι τιμές τους άνετα γίνονταν ο μεγαλύτερος εφιάλτης τους.

Λίγη ώρα μετά, και αφού είχαν τριγυρίσει στο πολλά υποσχόμενο τριάρι, έπαιρναν το δρόμο για το σπίτι που έπρεπε να εγκαταλείψουν λόγω ιδιοκατοίκησης, πλήρως απογοητευμένοι.

-Μα να μην έχει ντουλάπια στην κουζίνα, ξεθύμανε πρώτη η Κάτια. Τι να σου κάνει ένα ντουλαπάκι τόσο δα; Ωραία ανακαίνιση έκανε ο τύπος. Πάλι καλά που είχε νεροχύτη δηλαδή.

- Το ενοίκιο όμως ήταν υπερλούξ, δεν μπορείς να πεις, συνέχισε ο Κώστας.

- Μας βλέπω να ψάχνουμε ως τα βαθιά μας γεράματα και άκρη να μη βγάζουμε. Ας κοιτάξουμε πάλι εκείνο το δυάρι που είδαμε χτες.

- Μα εκείνο δεν έχει ούτε τα στοιχειώδη. Ούτε μια ντουλάπα! Άσε που και ο ιδιοκτήτης του  θεώρησε υπερβολή και τον απορροφητήρα. Χώρια που ο γενικός διακόπτης του σπιτιού είναι στο διπλανό διαμέρισμα. Αυτό πάλι; 

Ωραία κύριος! Αποφάσισες να κάνεις το ένα δύο. Κάνε τα, αλλά βάλε και δυο διακόπτες και δύο ντουλάπες και δυο απορροφητήρες, που ύψωσες απλώς το τοίχος του Βερολίνου. Πάλι καλά δηλαδή που δεν το χώρισε και με καμιά ταινία στη μέση, ή με κιμωλία.

Δεν πρόλαβε να τελειώσει τα λόγια του και η Καίτη είχε διπλωθεί από τα γέλια. Απορούσε με τον εαυτό της, αλλά ξαφνικά της είχαν φανεί τόσο αστεία όλα αυτά.

Γέλασε κι ο Κώστας. Την έπιασε αγκαλιά και συνέχισαν το περπάτημα. Από πάνω τους δυο πουλιά έκοβαν βόλτες ξέγνοιαστα, προφανώς επειδή εκείνα δεν έψαχναν για σπίτι. 

Ήταν η συμμετοχή μου στην Φωτο-Συγγραφική Σκυτάλη που επιμελείται η Μαίρη, ενώ τη σκυτάλη μου την έδωσε η Μαρία μαζί με την υπέροχη φωτογραφία και τη λέξη "πολυκατοικία".

Σας ευχαριστώ πολύ και τις δυο!

Περιπλάνηση

Μια περιπλάνηση είναι η ζωή. 
Δρόμοι που σου δίνονται,
και μονοπάτια που μόνος σου ανοίγεις.
Μπορεί σε κάποια διασταύρωση να χαθείς 
και παραπάνω να κοπιάσεις, 
μα κι απ' το δρόμο αν δε βγεις, 
τα εμπόδια δε θα λείψουν.
Κι αν είσαι άτυχος πολύ 
σε δαιδαλώδη λαβύρινθο
μπορεί και να παγιδευτείς.

Δε θα σου πω ψέματα.
Εύκολη δεν είναι αυτή η περιπλάνηση.
Κανένας δρόμος, δεν είναι χαρτογραφημένος 
και πολλά μονοπάτια είναι δύσβατα.
Υπάρχουν όμως κι εκείνες οι διαδρομές
όπου καταφέρνεις το ακατόρθωτο
και τότε κατακτάς το απίθανο.

Δε θα σου πω ότι όλα είναι στο χέρι σου.
Αυτό κι αν θα ήταν ψέμα!
Άλλωστε μη γελιόμαστε.
Λίγες είναι οι φορές  
που μόνος σου τον δρόμο θα διαλέγεις.
Τις περισσότερες φορές εκείνος θα σε διαλέγει.
Στο δικό σου χέρι είναι να τον περπατάς
με το κεφάλι ψηλά, 
με το βλέμμα γεμάτο λουλούδια.

Με τη φωτογραφία και τη λέξη που μου έδωσε η Μαριάνα από τον Ονειρόκοσμο περιπλανήθηκα στη Φωτο-Συγγραφική Σκυτάλη #3 που διοργανώνει η Μαίρη στην Γήινη Ματιά

Αφού τις ευχαριστήσω και τις δυο, θα δώσω με τη σειρά μου τη σκυτάλη στην fish eye με μια αγαπημένη μου φωτογραφία.

Η λέξη που θα τη συνοδεύει είναι "γαλήνη" και της εύχομαι καλή έμπνευση!

Επίσης θέλω να δώσω πολλές ευχές σε όλους σας!

Να έχετε έναν υπέροχο μήνα!

Ένας άλυτος γρίφος (Φωτο-συγγραφική σκυτάλη)

Είχα τη φωτογραφία πάνω στο γραφείο μου και την κοίταζα όποτε ήθελα να ξεφύγω για λίγο, να ταξιδέψω έστω με το νου.

Πιο πολύ σαν παρηγοριά, μια ένεση ονείρου μέσα στην πραγματικότητα, παρά σαν ένα ταξίδι που επιθυμούσα στα αλήθεια να πραγματοποιηθεί.

Σαν έναν γρίφο που δεν ήθελα να διαλευκανθεί, αφού δεν μπορούσα καν να καταλάβω γιατί είχα διαλέξει τη συγκεκριμένη εικόνα εξαρχής.

Τι ήταν αυτό που με είχε γοητεύσει τόσο πολύ σε εκείνη; 

Πού ακριβώς με ταξίδευε; 

Μέσα μου ή κάπου εκεί έξω;

Τα χρόνια περνούσαν και η μικρή γέφυρα έστεκε εκεί, πάνω στο φωτογραφικό χαρτί που είχε πια τσακίσει στις άκρες, στο ίδιο σημείο που ήταν πάντα, μόνο, που με το καιρό άρχισε να αλλάζει μορφή. 

Μια γέφυρα ενώνει, σκεφτόμουν, αυτή γιατί μοιάζει να με χωρίζει από κάτι; 

Και τι είναι αυτό το κάτι; Aναρωτιόμουν...

"Σαν το γεφυράκι σου" έφτασαν να μου λένε ειρωνικά οι συνάδελφοι τον τελευταίο καιρό, όταν ήθελαν να περιγράψουν το άπιαστο, το ανέφικτο.

Κι έτσι αποφάσισα να λύσω τον γρίφο. 

Να γκρεμίσω τον μύθο  που χρόνο με το χρόνο χτίζονταν προσεκτικά γύρω του κι έμοιαζε να το βαραίνει όλο και περισσότερο.

Την άλλη μέρα έφυγα. Δεν ξαναγύρισα ποτέ. 

Δεν έλυσα κανέναν γρίφο, μα έσπασα πολλά δεσμά!

Αυτή ήταν η συμμετοχή μου στη "Φωτο-Συγγραφική Σκυτάλη" που διοργανώνει η Mary Pertax από το blog "Γήινη Ματιά"

Τη σκυτάλη παρέλαβα από την Ανέσπερη και την παραδίδω  στην Christina Andromeda από το blog "ANDROMEDA-MY GALAXY" με την παρακάτω φωτογραφία και την ευχή να της δώσει έμπνευση. 

Οφείλω ένα μεγάλο ευχαριστώ στη Μαίρη για τη διοργάνωση της  "Φωτο-συγγραφικής σκυτάλης" κι άλλο ένα στην Ανέσπερη για την υπέροχη εικόνα της!

Τα δελφίνια

Είχε ακούσει κάποτε ότι και τα δελφίνια αυτοκτονούν. Αυτό την είχε λυπήσει πολύ. Καθόλου δεν ταίριαζε με την εικόνα που είχε στο μυαλό της, και που είχε προσπαθήσει να αποτυπώσει στον τοίχο του παιδικού δωματίου. Εκεί τα δελφίνια έμοιαζαν χαρούμενα, παιχνιδιάρικα και καθόλου μα καθόλου δυστυχισμένα.
Προσπάθησε να ανασύρει από τη μνήμη της όλες εκείνες τις φορές που είχε συναντήσει αληθινά δελφίνια στη ζωή της. Όλες έρχονταν από το μακρινό παρελθόν κι αυτό της φάνηκε παράξενο, αλλά συνειδητοποίησε ότι είχε χρόνια που δεν έβλεπε πια δελφίνια στα ταξίδια της. Άραγε έπαψαν τα δελφίνια να ακολουθούν τους ανθρώπους, ή οι άνθρωποι σταμάτησαν να τα προσέχουν; Παλιότερα σχεδόν κάθε ταξίδι στη θάλασσα γέμιζε από άλματα που σκόρπιζαν στους επιβάτες των πλοίων άπειρη χαρά. Θυμάται τις όλο έξαψη φωνές και τα απίστευτα πλάσματα που έμοιαζαν να ανταποκρίνονται στη χαρά που σκόρπιζαν με ακόμα μεγαλύτερη χαρά.
Το πως αυτή η χαρά μπορεί να σβήσει από τη μια στιγμή στην άλλη δεν το χωρά ο νους της. Κι όμως. Τις προάλλες είδε στις ειδήσεις ένα δελφίνι να προσπαθεί να ζωντανέψει το νεκρό μωρό του. Δεν έφευγε στιγμή από δίπλα του. Βουτούσε στο νερό και αναδύονταν συνεχώς σπρώχνοντας το άψυχο κορμί. "Τι κρίμα να μην έχουν χέρια", σκέφτηκε τότε. Να μην μπορεί αυτή η μάνα να πάρει το μωρό της στην αγκαλιά της και να το θρηνήσει. Ούτε ήθελε να σκέφτεται πόσο έμεινε εκεί το δυστυχισμένο πλάσμα να προσπαθεί να αποτρέψει το τετελεσμένο. Άραγε πότε το πήρε απόφαση; Έφυγε από πλάι του ποτέ, ή απλά καταδύθηκε κι αφέθηκε να σβήσει;
Κι αν ο πόνος ενός δελφινιού κάνει την καρδιά να σπαράζει με τόση ένταση, ο πόνος του ανθρώπου τη διαλύει εντελώς. Οι εικόνες που είχαν προηγηθεί στο δελτίο ήταν ακόμα πιο σπαρακτικές. Παιδιά νεκρά, γονείς συντετριμμένοι κι ένας πόλεμος πέρα από κάθε λογική, πέρα από κάθε Θεό…
Πρέπει όμως να έρθει στα συγκαλά της. Να βάλει ένα διαχωριστικό ανάμεσα σε εκείνη και στις αποτρόπαιες εικόνες που προβάλλονται διαρκώς στην τηλεόραση, στο ίντερνετ, στο μυαλό της. Να ξεχάσει πως ακόμα και τα δελφίνια αυτοκτονούν και να διαλέξει ένα παραμύθι να διαβάσει στα παιδιά της. Ίσως ένα με δελφίνια. Και να αφήσει να σβήσει στα βάθη του νου εκείνο που παλεύει να αναδυθεί, αφού ακόμα και η αρχή του περισσότερο τρομακτική, παρά καθησυχαστική είναι. Αλλά ακόμα και τα παραμύθια όσο κι αν παλέψουν να κρύψουν την αλήθεια δεν το καταφέρνουν. Ξετρυπώνει η αφεντιά της σα φίδι που καλωσορίζει την άνοιξη και στριφογυρίζει ανάμεσα σε όσα με πάθος αρνούμαστε. Τα τινάζει όλα στον αέρα και όπου άρνηση, κατάφαση γίνεται…
Όχι σε καμιά περίπτωση δε θα μπορούσε να πει: “Μια φορά κι έναν καιρό σε έναν όμορφο πλανήτη που τον έλεγαν γη, όλα ήταν καλώς καμωμένα. Τα παιδιά δεν σκοτώνονταν και τα δελφίνια δεν αυτοκτονούσαν….”.

Αυτή ήταν η ιστορία που έγραψα για τη "Φωτο-συγγραφική σκυτάλη" που διοργανώνει η Μαίρη στο blog "Γήινη ματιά".
Τη φωτογραφία τη διάλεξε το Δελφινάκι και προέρχεται από εδώ! 
Πήρα τη σκυτάλη, την κράτησα λίγο παραπάνω από όσο έπρεπε, αλλά ήρθε η ώρα να την παραδώσω στην Ελένη και να αφήσω "τα μονοπάτια της φαντασίας της" να μας βγάλουν κάπου όμορφα.
Η φωτογραφία που διάλεξα για την Ελένη είναι μια από τις αγαπημένες μου κι ελπίζω να της αρέσει και να της φέρει έμπνευση!