Καριέρες με φούρλες

Πριν λίγα χρόνια, όταν ακόμα άρχιζε η κρίση να δείχνει το πρόσωπό της, κάποιοι βρέθηκαν στο στόχαστρο ως τεμπέληδες. 

Επειδή πολύ εξυπηρετούσε αυτό, φορέθηκε και τα επόμενα χρόνια. Όσο βαθύτερα μπαίναμε μάλιστα στην κρίση, τόσο το μοντελάκι γίνονταν πιο πολύ της μόδας!

Πετάγονταν ο πάσα ένας, σήκωνε ένα δάχτυλο νααααα, με το συμπάθιο, αμπελοφιλοσοφούσε μέχρι που στέγνωνε το σάλιο του και στο τέλος πετούσε και τη θεϊκή ατάκα:"Τι ανεργία μου λες! Τα ροδάκινα στην Έδεσσα (ή όπου ανθούν ροδακινιές) είναι αμάζευτα!".

Φράση και πρόταση κλισέ! 

Το μάζεμα των ροδάκινων, "το μάζεμα" γενικώς, ήταν η απάντηση σε όλα!

Έχανες τη δουλειά σου; Μάζευες ροδάκινα!

Δεν είχες να πληρώσεις τα χαράτσια; Μάζευες φράουλες!

Αδυνατούσες να βάλεις πετρέλαιο; Μη βιαστείς να απαντήσεις, γιατί θα χάσεις! Εδώ την πατούσες κανονικά, γατί το χειμώνα δεν υπάρχουν ούτε ροδάκινα, ούτε φράουλες να σε βγάλουν από τη δύσκολη θέση, όχι πως θα σε έβγαζαν, αλλά κουβέντα ζαρζαβατικών να γίνεται!

Οι έχοντες εργασία και μάλιστα τιμώντας την ποστάροντας αδιάκοπα στα σόσιαλ μήντια όλο το εργάσιμο 8ωρό τους, έδιναν συμβουλές στους "τεμπέληδες".

Ροδάκινα εδώ, κεράσια εκεί, φράουλες παραπέρα, μια χαρά το έλυναν το πρόβλημα της ανεργίας. 

Τι κι αν τα λεφτά (εντάξει το ψευτοχαρτζιλίκι για να κυριολεκτήσω) που θα έπαιρνες δε θα σου έφτανε ούτε για τα ναύλα, πέρα δώθε με το κτελ; 

Μια για να πας και μια για να φύγεις δηλαδή, όταν τέλειωνε η συγκομιδή!

Το ζητούμενο ήταν να μην τους τα πρήζουμε οι άνεργοι με την γκρίνια μας, αλλά και να μαζευτούν τα ροδάκινα-κεράσια-φράουλες, με τα φτηνότερα εργατικά που θα μπορούσε να ονειρευτεί εργοδότης!

Εμείς οι άχρηστοι όμως δεν πηγαίναμε κι αναγκάζαμε τους μεγαλοεπιχειρηματίες που το έπαιζαν αγρότες να εκμεταλλεύονται μετανάστες. Τέτοια κάναμε οι ασυνείδητοι!

Ας μην παραβλέψουμε και το γεγονός πως τονώναμε ταυτόχρονα και το "εγώ" όλων αυτών που "ήταν έξυπνοι κι έφτιαχναν τη ζωή τους με σύνεση", και πάνω από όλα είχαν και προτάσεις! 

Αμέ!

Κι εσύ πεινασμένε μου άνεργε μπορούσες να φας κι ένα δυο ροδάκινα, να μυρίσεις μια φράουλα να ξεχάσεις και να ξεχαστείς! 

Άλλωστε πτωχέ, πλην άτιμε άνεργε που εξαιτίας σου κατέρρευσαν τα πάντα, που δούλευες κι ήθελες να πληρώνεσαι κι από πάνω, το θέμα δεν είναι τα λεφτά, ποτέ δεν ήταν τα λεφτά. 

Οι άνθρωποι της τάξης μας εξάλλου, (μη με ρωτήσετε ποιας τάξης, αν και μάλλον του νηπιαγωγείου τους κόβω), ποτέ δε μιλάμε για λεφτά. Σιγά μη σου πούμε πόσα κερδίζουμε, ή πόσα κλέβουμε από την εφορία. 

Το θέμα πτωχέ άνεργε, είναι να δουλεύεις μέχρι τελικής πτώσης και τις ώρες που σε αφήνουν να ξεκουραστείς να τις επενδύεις στο να γίνεσαι πολυμήχανος.

Πόσο δύσκολο είναι πια να πολλαπλασιάσεις τον άρτο; (Έχει γίνει στο παρελθόν με μεγάλη επιτυχία, άρα δε θες να το κάνεις, όχι πως δεν μπορείς!).

Και στην τελική γίνε Θηβαίος βρε αδερφέ για να σου φτάνουν τρεις ελιές να ζήσεις μια πενταμελή οικογένεια!

Τι θες δηλαδή; Να τρως και κάθε μέρα; 

Σκέψου, αυτό σου λέω μόνο,σκέψου πως θα βγεις στην παραλία σκελετός και οι "τελεταί Μπούκουρας" θα σε ευγνωμονούν αιώνια!

Κι αν δουλεύεις και χωρίς καθόλου λεφτά ακόμα καλύτερα!

Τι να το κάνεις εξάλλου το ψευτοχαρτζιλίκι; Για τίποτα δε φτάνει!

Μειώνεις και κάτι που δε θα μάθεις ποτέ πως λέγεται, αλλά βοηθάει κάποιους να ζουν καλύτερα!

Τι; Μη μου πεις πως δεν είσαι αλτρουιστής;

Εδώ ολόκληρος Ρουβάς και αν ασχοληθεί με την πολιτική, (που κάτι μου λέει πως θα ασχοληθεί, κάνοντας την τελευταία μεγαλειώδη φούρλα σε εκείνες τις στροφές που κάνει στην καριέρα του), θα το κάνει από αλτρουισμό και μόνο!

Ρίξε κι εσύ λίγα ψίχουλα αλτρουισμού στο διάβα σου! Μπορείς!

Τι κοντορεβυθούλης είσαι, χωρίς ψίχουλα;

Ας βγω από το ρόλο και του πτωχού άνεργου, που τον έχω παίξει με μεγάλη επιτυχία κι εξαιρετικές κριτικές στο παρελθόν, ας αποποιηθώ και το ρόλο του εκνευριστικού συμβουλάτορα που ποτέ δεν ήμουν, κι ας αποκαλύψω γιατί ντύθηκα και τους δυο ρόλους.  

Έρχεται που λέτε μια εποχή, που οι συμβουλάτορες ξεχνάνε που φύονται οι φράουλες και που ανθούν οι κερασιές! 

Είναι η άβολη εποχή που στερεύουν οι ιδέες τους και μεμιάς ξεραίνονται τα μποστάνια που είχαν για τους άλλους, τονίζω το "για τους άλλους" στο μυαλό τους!

Εκείνη η πολύ περίεργη εποχή που οι ρόλοι, ουπς,  αλλάζουν!

Μα δεν το 'θελαν, ήταν τυχαίο!

Πίστεψέ με άγνωστε, ή και γνωστέ πρώην συμβουλάτορα, ποτέ μα ποτέ δε θέλησα να έρθεις σε αυτή τη θέση!

Αλλά κανείς μας δεν ξέρει πως τα φέρνει η ζωή. Γι' αυτό λοιπόν, θα σου πω μόνο πως βρίσκομαι στο πλάι σου και σε καταλαβαίνω.

Και ποτέ, μα ποτέ δε θα σου υποδείξω την εποχή συγκομιδής της αγκινάρας ως ανύπαρκτη λύση στα τεράστια προβλήματά σου!

Αφιερωμένο σε κάποιον που αγαπούσε κάποτε τις ροδακινιές περισσότερο από τους ανθρώπους, αλλά που δεν τις αγαπά πια καθόλου!

Friends

Θες να το παίξεις διανοούμενος;
Παίρνεις ένα σήριαλ, (ή ό, τι άλλο δε συμπαθείς), κολλάς δίπλα σε σκηνές που δεν καταλαβαίνεις (κρίμα τα πτυχία σου), ή που τις ερμηνεύεις κατά πως θες, (αυτό ξεπερνά την απλή αδυναμία αντίληψης και γίνεται ακόμα χειρότερο), τρανταχτές ανακρίβειες που ενισχύουν τις όποιες θέσεις σου, και γράφεις ένα άρθρο, λίγο πολιτικοκοινωνικό, λίγο κουλτουριάρικο, λίγο συμβουλευτικό, δήθεν προτρεπτικό, με άπειρες προστακτικές τύπου "διάβασε ένα βιβλίο", "μάθε κάτι" κ.λ.π., με τρόπο που να φαίνεται καθαρά (μην μπερδευτούμε κιόλας), ποιος είναι ο φωτισμένος και ποιοι ζουν στα σκοτάδια!

Ένα άρθρο  ό, τι να 'ναι δηλαδή, γιατί πάνω από όλα είσαι συγγραφέας (τουλάχιστον αυτό δηλώνεις), αλλά είσαι (ήσουν) και καθηγητής και πρέπει να το παίξεις έξυπνος, γιατί αλίμονο, όλοι οι άλλοι είναι ηλίθιοι (η λέξη ηλίθιος άλλωστε πρέπει να είναι λατρεμένη σου, μια και τη χρησιμοποιείς συνέχεια).
Επειδή όμως πάνω από όλα είσαι "άνθρωπος", ανακαλύπτεις ένα ρατσισμό - φάντασμα και αρχίζεις τον πόλεμο, υπερασπιζόμενος με σθένος έναν άνθρωπο, που ουδέποτε υπήρξε θύμα, ενώ ταυτόχρονα καλλιεργείς πάρα πολύ έντεχνα τον ίδιο το ρατσισμό, ποτίζοντάς τον στη ρίζα του. 

Σας μπέρδεψα;
Είναι που δεν έχω διδακτορικό!

Γιατί σύμφωνα με τον κύριο αυτό, το σοφό αυτόν συγγραφέα, καθηγητή, μα πάνω από όλα "άνθρωπο", μια παρέα που αποτελείται από 5 άτομα, οφείλει να δείχνει σεβασμό μόνο στον έχοντα το μεγαλύτερο πτυχίο, γιατί οι άλλοι που δεν έχουν είναι ηλίθιοι.
Ξεχνάει, ή δεν μπορεί να ανακαλέσει η μνήμη του παρέες και φιλίες, γιατί προφανώς, ποτέ του δεν τις είχε, πως μέσα σε μια δεμένη παρέα θα υπάρξουν και πειράγματα και διαφωνίες, ακόμα κι εντάσεις κάποιες στιγμές, αλλά πάνω από όλα θα υπάρχει πάντα αυτό που έδεσε την παρέα, που θα παραμένει γερό κι ανθεκτικό μέσα στο χρόνο!

Ας δούμε όμως ποια παρέα ευθύνεται για "την πτώση του δυτικού πολιτισμού", μια και ο τίτλος του άρθρου ήταν το βαρύγδουπο "Πώς ένα τηλεοπτικό σήριαλ προκάλεσε την πτώση του δυτικού πολιτισμού", (και ναι, το μυαλό σταματά για λίγα δεύτερα προκειμένου να επεξεργαστεί την πληροφορία - καταγγελία, πριν ξεσπάσει σε τρανταχτά γέλια)!

Ο Ρος (David Schwimmer), λοιπόν που πάνω του στηρίχτηκε και το άρθρο, είναι παλαιοντολόγος, με διδακτορικό και κατά τον συντάκτη του άρθρου, ο αδικημένος του κόσμου τούτου, μια και η άτιμη η μοίρα τον έριξε στην παρέα που αποτελούσαν οι:

Ο Τσάντλερ (Matthew Perry), που είναι της θετικής κατεύθυνσης, αλλά χωρίς διδακτορικό (έτσι, για να ζυγίζουμε και το μέγεθος σεβασμού που οφείλουμε)!

Η Μόνικα (Courteney Cox), σεφ στο επάγγελμα, που τυγχάνει να είναι και η αδερφή που δεν άξιζε στον Ρος, αν και μάλλον ο συγγραφέας ποτέ δεν κατάλαβε τη συγγενική τους σχέση.

Η Ρέιτσελ (Jennifer Aniston) ένα κακομαθημένο πλουσιοκόριτσο, όπως την αποκαλεί μέχρι και το τέλος του άρθρου, χωρίς να κάνει ούτε μια νύξη πως η ίδια από το πρώτο σχεδόν επεισόδιο απαρνείται τα λεφτά του πατέρα της και παίρνει τη ζωή στα χέρια της, ξεκινώντας ως σερβιτόρα. Γιατί ακριβώς αυτό θα πει κακομαθημένο πλουσιοκόριτσο!

Η Φοίβη (Lisa Kudrow), είναι η αντικομφορμίστρια της παρέας. Έχει υπάρξει ακόμα και άστεγη στο παρελθόν, αφού η ζωή της δεν ήταν ποτέ ρόδινη, αλλά καταφέρνει να επιβιώνει και να αντιμετωπίζει τη ζωή με το δικό της ξεχωριστό τρόπο. 

Ο Τζόι (Matt LeBlanc) είναι ο ηθοποιός της παρέας. Δεν έχει πτυχίο (στον Καιάδα), κατάγεται από ιταλική πολύτεκνη οικογένεια και ίσως να μην είναι τετραπέρατος, αλλά έχει άλλα καλά!

Οι Θεοί (σεναριογράφοι), βλέπετε έδωσαν σε όλους και καλά και καλά στοιχεία, γιατί όλοι οι άνθρωποι, ακόμα και οι χαρακτήρες ενός σήριαλ, έχουν κι από τα δυο.
Σε ένα κωμικό σήριαλ, εννοείται πως όλα θα είναι πιο τραβηγμένα, για να βγαίνει γέλιο, αλλά για να μπορείς να γελάσεις, πρέπει και να ξέρεις να το κάνεις.

Κατά τον συντάκτη λοιπόν, όλοι αυτοί είναι απλά οι χαζοί φίλοι του έξυπνου Ρος!
Δε στάθηκε στιγμή στα πραγματικά μηνύματα που περνούσε αυτή η παρέα, πως άτομα δηλαδή διαφορετικά, μπορούν να συνυπάρχουν, να αγαπιούνται, να ερωτεύονται!
Θεωρεί σχεδόν καταδίκη το ότι ο Ρος καταλήγει στο τέλος με το μεγάλο του έρωτα, τη Ρέιτσελ!

Απλά, αλλά προς Θεού, ποτέ απλοϊκά, καθοδηγούμαστε στα συμπεράσματα που ο συγγραφέας έβγαλε. 
Δε θα αναλύσω τα σοβαρά προβλήματα μιας κοινωνίας που ο ίδιος έπλεξε - έμπλεξε στο κεφάλι του με το σήριαλ, γιατί εγώ διδακτορικά δεν έχω, ξέρω όμως από καλό λάδι, ε συγνώμη, από φιλίες! 
Πάντως καλά καταλάβατε! Ο συγγραφέας ζητάει εξηγήσεις από ένα τηλεοπτικό σήριαλ (μια κωμωδία!!) για όλα τα κακά. Φανταστείτε λοιπόν τι ανεμόμυλους έστησε το μυαλό του και πήρε να τους πολεμά με μανία! 
Έβλεπε το σήριαλ για δέκα χρόνια και τα κατάλαβε όλα αλλιώς.

Γεμάτο ανακρίβειες το άρθρο, αλλά θα σας πω δύο για να καταλάβετε την εμπάθεια του συντάκτη στο έπακρο!

1. Αναφέρει πως το τραγούδι It’s the End of the World as We Know (And I Feel Fine) ακούγεται στο πιλοτικό επεισόδιο της σειράς. Δεν μπορώ να πω, έκανε καλή επιλογή τραγουδιού, για να ενισχύσει τις θέσεις του, αλλά στην πραγματικότητα, το τραγούδι που ακούγεται είναι το Shiny Happy People.

2. Επιμένει πως ο Ρος τρελαίνεται και γίνεται ενοχλητικός.
Φυσικά ο Ρος δεν τρελάθηκε ποτέ, οι τηλεθεατές τον συμπαθούσαν και η παρέα του τον αγαπούσε, αλλά ποιος νοιάζεται; Έπρεπε να τον τρελάνει για να έχει νόημα το άρθρο!

Υγ1: Στη φωτογραφία ο Ρος ενώ δέχεται bullying!
Στη σειρά άπειρες σκηνές παρόμοιου άγριου bullying θα σας κάνουν να κλείνετε τα μάτια. Προφανώς γι αυτό ο συντάκτης του άρθρου δεν έβλεπε όσα βλέπαμε οι άλλοι. Τα είχε κλειστά!

Υγ2: Η σειρά που προκάλεσε όλα τα κακά είναι τα πασίγνωστα φιλαράκια (Friends) που παίζονταν από το 1994 έως το 2004.

Υγ3: Εδώ μπορείτε να διαβάσετε το περίφημο άρθρο!

Υγ4: Ήθελα εδώ και καιρό να κάνω ένα αφιέρωμα στα φιλαράκια, μα βλέποντας το άρθρο να αναπαράγεται συνεχώς εδώ κι εκεί, τελικά το αφιέρωμα βγήκε αλλιώς!

Υγ5: Ναι, τα φιλαράκια μου άρεσαν πολύ!

Για μια κάρτα ανεργίας

Πριν πολύ καιρό, τα βήματά μου (βαριά κι ασήκωτα) με είχαν οδηγήσει στον ΟΑΕΔ.
Όποιος έχει φτάσει ως εκεί καταλαβαίνει πως δεν πρόκειται για περίπατο.
Ή μάλλον μπορεί να είναι και περίπατος, αλλά στα όρια της απελπισίας, στο χείλος του γκρεμού, στην κόψη της τρέλας, εκεί που φτάνεις να λες ας τα πάρει όλα το ποτάμι. Ποιο ποτάμι; Θα προτιμήσω τον Αχελώο που τον έχω και πρόχειρο. Δεν πιστεύω να σας πέρασε από το νου κανένα άλλο, πιο...χμ...ας το πούμε "θολό";
Καθόλου ευχάριστος λοιπόν ο συγκεκριμένος περίπατος!!
Εκείνη τη μέρα δεν είχα αυτοκίνητο και ο ΟΑΕΔ της πόλης μου για αδιευκρίνιστους και μάλλον σαδιστικούς λόγους μετακόμισε πριν χρόνια από το κέντρο της πόλης κάπου στην εθνική οδό.
Πληροφορήθηκα με δυσαρέσκεια πως συγκοινωνία δεν υπάρχει και δεν περνάνε από εκεί ούτε τα λεωφορεία που εξυπηρετούν τα γειτονικά χωριά.
Δε σας κρύβω πως μου πέρασε απ' το μυαλό η σκέψη πως το μέρος εκείνο ήταν κατά πάσα πιθανότατα και στοιχειωμένο. Έτσι αποκομμένο από τον πολιτισμό έρχονταν αβίαστα στη φαντασία μου σαν εκείνα τα σπούκι σπίτια στις ταινίες μυστηρίου που υψώνονται στη μέση του πουθενά, παγίδες θανάτου που προσμένουν το επόμενο θύμα τους.

Ετούτο το θύμα πάντως αποφάσισε πως εκείνα τα βαριά βήματα δε θα κατάφερναν ποτέ να το οδηγήσουν ως εκεί. 
Έχω περπατήσει κι έχω περπατήσει στη ζωή μου, αλλά το να περπατάω σε μια εθνική οδό καρμανιόλα δεν ήθελε μόνο αντοχές και κότσια, απαιτούσε να έχω ετοιμάσει τη διαθήκη μου και να διαθέτω άπειρο χρόνο.
Άνεργη ήσουν θα μου πείτε, είχες χρόνο. Χα! Ναι, καλά! Κι εγώ με την Πολυάννα είμαι, αλλά το παιχνίδι της χαράς σε αυτή την περίπτωση αρνούμαι να το παίξω!

Αφού προμηθεύτηκα από τον πρώην εργοδότη μου τα σχετικά έγγραφα κι έβγαλα όσες φωτοτυπίες χρειάζονταν συν κάτι παραπανίσιες για να καλύψω παν ενδεχόμενο, τσέκαρα και ξαναματατσέκαρα μην έχω ξεχάσει κάποιο έγγραφο κι έψαξα ακόμα και με μεγεθυντικό  φακό μην τυχόν λείπει καμιά τελεία από κάπου που θα άνοιγε μεγάαααλη παρένθεση στην Οδύσσειά μου, μπήκα σε ένα ταξί κι έδωσα σαν θανατοποινίτισσα τον προορισμό μου με τη σκέψη πως όλο και θα έβρισκα κάποιον με αυτοκίνητο εκεί (αν ήταν και γνωστός ακόμα καλύτερα) να επιστρέψω μετά στην πόλη.
Ο ταξιτζής με έπεισε πως δε θα με χρέωνε για όσο περίμενε αν ήθελα να με ξαναφέρει. 
Λάθος του που το πρότεινε και λάθος μου που το δέχτηκα, δυο λάθη δηλαδή, γιατί τελικά ο άνθρωπος περίμενε πάααρα πολύ και όσο με ταλαιπωρούσαν εντός του κτιρίου, δεν είχα μόνο τον πόνο μου, αλλά είχα και την έγνοια του!

Όταν μπήκα μέσα αναθάρρησα. Δεν είχε πολύ κόσμο. Ακολούθησα με αυτοπεποίθηση κι έξτρα χάρη που ούτε η Αλίκη στη χώρα των θαυμάτων δεν είχε, το δικό μου κουνέλι, που δεν ήταν άλλο από τις πινακίδες. Οδηγήθηκα με ύποπτη ευκολία σε ένα γκισέ όπου η υπάλληλος ζητούσε από το νεαρό θύμα μπροστά της τα ίδια χαρτιά που είχα φέρει κι εγώ.
Δεν ησύχασα. Εδώ μια φορά στο Πικαντίλι είχα ρωτήσει μέχρι και τις ράγες αν το τρένο που θα έπαιρνα ήταν το σωστό και θα τα άφηνα όλα στην τύχη τους στην Ελλάδα; Νο ουέι!!
Σκύβω και ρωτάω ευγενικά την υπάλληλο αν είμαι στο σωστό μέρος, εξηγώντας της φυσικά τι θέλω.
Ναι, μου απαντάει και συνεχίζει τη διαδικασία με το νεαρό. Χρονοβόρα διαδικασία που κάποια στιγμή έφτασε στο τέλος της με έναν τραγικό τρόπο!!
Σηκώνει το βλέμμα και ζητάει το τελευταίο χαρτί.
- Κάρτα ανεργίας.
Δυο ζευγάρια μάτια γίνονται σαν πιατάκια του καφέ και αλληλοκοιταζόμαστε με το νεαρό σαστισμένοι.
- Μα γι΄αυτό ήρθαμε λέω. Να καταθέσουμε χαρτιά για ανεργία.
- Ναι, μας εξηγεί ευγενικά εκείνη, αλλά πρέπει πρώτα να βγάλετε στο τάδε γκισέ την κάρτα.
Το χρονόμετρο αρχίζει να μετράει πάλι από την αρχή και ξαναμπαίνουμε στην ουρά στο τάδε γκισέ!
Εκεί ένας άλλος νεαρός διαπληκτίζεται με την τάδε υπάλληλο επειδή του έβγαλε κάρτα ανεργίας, όπως προστάζει το πρωτόκολλο που όλοι αγνοούμε, πλην των υπαλλήλων που υποθέτουν πως όλοι είμαστε γνώστες των πανάρχαιων κρυφών τους μυστικών, αλλά του είχε βγάλει λάθος κάρτα!
Σας αφήνω λίγα δευτερόλεπτα να αναρωτηθείτε πόσες κάρτες υπάρχουν.

Δυο είναι η σωστή απάντηση και όποιος τη βρήκε κερδίζει τη συμπόνοια όλων μας, επειδή προφανώς πέρασε τον ίδιο Γολγοθά!
Μία που αποκτάς χωρίς εργοδότη ως μακροχρόνια άνεργος φαντάζομαι και μία από απόλυση.
Εκεί λοιπόν έπρεπε να πεις το συνθηματικό "κάρτα ανεργίας από απόλυση", γιατί αν το έλεγες μισό όπως κάθε λογικός άνθρωπος σε τούτο τον πλανήτη, κανείς δε θα ζητούσε διευκρινήσεις. 
Εννοείται λέμε πως τα ξέρεις όλα αστοιχείωτε άνεργε!!
Έτσι κληρονόμησε ο νεαρός μια άχρηστη κάρτα που όχι μόνο δεν του έδινε δυνατότητα να καταθέσει για ανεργία, αλλά η υπάλληλος βαριόταν και να την αλλάξει, γιατί είχε...διαδικασία!
Άρχισε να τον μαλώνει κιόλας που δεν της είπε ακριβώς τι ζητούσε...λες και ήξερε ο έρμος.
Δεν κρατήθηκα άλλο...
- Συγνώμη της λέω, αλλά κι εγώ σκέτη κάρτα ανεργίας θα ζητούσα, επειδή δεν ξέρω πως υπάρχουν πολλές. Εσείς που το γνωρίζετε δε θα έπρεπε να μας ρωτάτε;
Κάπου εκεί κατάλαβε το σφάλμα της κι έγινε μεγαλόψυχη. Πέρνα από εβδομάδα λέει στο νεαρό να την αλλάξουμε.
Τζιζας Κράιστ!!! Πέρνα από εβδομάδα, λέει σε άνεργο που θα περάσει το Σαββατοκύριακο να σκέφτεται πως στην οργή θα ξαναπάει στου διαόλου τον τόπο χωρίς να πληρώσει ταξί, ή να βάλει βενζίνη και που εδώ ο χρόνος είναι χρήμα με όλη τη σημασία της έκφρασης!!!
Χάνονται μέρες πληρωμής δηλαδή αν αργήσεις να κάνεις χαρτιά!
Τελικά η τάδε υπάλληλος φόρτωσε το νεαρό με τη...διαδικασία στη δείνα υπάλληλο που μάλλον ήταν πιο πονόψυχη και σίγουρα πιο εργατική, έβγαλε την κάρτα του άλλου νεαρού και όταν έφτασε η σειρά μου αποφάσισε να κάνει διάλειμμα!
Ξεφόρτωσε κι εμένα με απίστευτη άνεση στον δίπλα υπάλληλο, ο οποίος ήδη εξυπηρετούσε άλλη απελπισμένη, οπότε το χρονόμετρο τα έπαιξε την προσπάθειά του να συντονιστεί με το αλλόκοτο!
Όταν έφτασε η σειρά μου το μετάνιωσα που δεν είχα προνοήσει να πάρω μαζί μου κολατσιό.
Θυμήθηκα την αποφράδα εκείνη μέρα πριν πολλά χρόνια που είχα τη φαεινή να πάω αξημέρωτα στο (κρατικό τότε μόνο) ΚΤΕΟ χωρίς καφέ με τη σιγουριά πως σε καμιά ώρα το πολύ θα έχω ξεμπερδέψει. Γιατί ποιος άλλος θα πήγαινε τόσο πρωί; Όπως αποδείχτηκε πάρα πολλοί και συνεχώς έρχονταν κι άλλοι!!
Και με τούτα και με εκείνα έφτασα να ρημαδοπίνω εκείνον τον πολυπόθητο καφέ αγκαλιά με την παράνοια, όταν οι άλλοι έτρωγαν μεσημεριανό!

Ο υπάλληλος που μου 'λαχε, δεν ξέρω αν ήταν υπάλληλος του μήνα, υπάλληλος της χρονιάς ή σούπερ σταρ υπάλληλος. Ξέρω όμως πως είχε πολλούς γνωστούς. Κάθε τρεις και λίγο κάποιος περνούσε από εκεί κι έτσι έμαθα πολλά νέα που δε με αφορούσαν καθόλου!
Και σήκωνε και το τηλέφωνο όταν χτυπούσε, που χτυπούσε συνέχεια το αναθεματισμένο. Λογικό θα μου πείτε, αλλά απολύτως εκνευριστικό θα σας απαντήσω!
Όσο η διαδικασία προχωρούσε, έδωσα τη σειρά μου (οικειοθελώς) σε μια έγκυο, μου την πήραν με το έτσι θέλω κάτι γνωστοί (του) και με άφησε και δυο τρεις φορές γιατί πήρε το μάτι του κάτι παλιόφιλους εκεί παραπέρα που είχε να δει από το στρατό.
Σκεφτόμουν πως ο ταξιτζής αν και απλήρωτος θα είχε φύγει πια, ή θα είχε αυτοκτονήσει κι εγώ θα αναγκαζόμουν να περπατήσω χιλιόμετρα μέσα στην (αλίμονο) ηλιόλουστη μέρα!
Με τα πολλά, και ήταν πάρα πολλά, απέκτησα την περιβόητη κάρτα και ετοιμάστηκα ψυχολογικά για την επόμενη διαδικασία. Το χρονόμετρο ξανασυντονίστηκε και μετρούσε πια αντίστροφα με μια αισιοδοξία που δεν ξέρω από που ακριβώς πήγαζε...
Και ω του θαύματος! Η υπάλληλος χωρίς διακοπές για διαλείμματα, τηλεφωνήματα κι επαφές τρίτου τύπου με εξυπηρέτησε σε λίγα μόλις λεπτά. 
 "Συγχαρητήρια για το χρόνο που κάνατε" της είπα συγκινημένη. Σπάσατε όλα τα ρεκόρ". 
Εκείνη με κοίταξε ξαφνιασμένη...Την άφησα να αναρωτιέται αν έπρεπε να καλέσει το Δαφνί να με μαζέψει κι έφυγα.
Όταν βγήκα ο ταξιτζής με περίμενε ακόμα. Η παρέα όμως είχε μεγαλώσει, μια και ήταν μαζί του άλλα δυο άτομα...τελικά δεν έπρεπε να ανησυχώ (και) γι΄αυτόν.
Δεν πήγε ολότελα χαμένη η αναμονή του.

(Τα έζησα όπως ακριβώς περιγράφονται κι επέζησα προφανώς για να τα καταγράψω).

ΥΓ. Μια και το φόντο μου για τη φωτογραφία της κάρτας ήταν το εξώφυλλο του "Frankenstein", ας κλείσω με μια πρόταση του βιβλίου που κατά τη γνώμη μου θα μπορούσε να είχε γραφτεί (και) για την ανεργία....
"...Η πρόβλεψή μου βγήκε σωστή κι έπεσα έξω σε μια και μόνη περίπτωση: πως για τη δυστυχία που προέβλεπα και φοβόμουν, δεν είχα φανταστεί ούτε το ένα εκατοστό από το σπαραγμό που επρόκειτο να περάσω...."

Mary Shelley

Κυνηγώντας όνειρα και θάβοντας ελπίδες

Σε αυτή τη χώρα όλοι καταπίνουμε πολλά.
Άλλα τα καταπίνουμε εύκολα κι άλλα δυσκολότερα.
Βάζουμε μπροστά την αξιοπρέπεια και το ήθος μας και απαξιούμε να ασχοληθούμε με όσα μας πνίγουν, γιατί τάχα είμαστε ανώτεροι.
 Ή κότες.
 Όπως το βλέπει ο καθένας.
Ώσπου κάτι γίνεται και σπάμε.
Να, όπως έσπασε η κυρία Διαβάτη.

Πιστεύω, (χωρίς να την ξέρω τη γυναίκα και χωρίς να θέλω να δικαιολογήσω συμπεριφορές), πως κάτι τέτοιο έπαθε.
Φαντάζομαι πως στο χώρο της θα έχει δει πολλά.
Ίσως και να τα συζητούσε με τον άντρα της, με το περιβάλλον της, με τον κόσμο.
Ίσως να έδινε και τόπο στην οργή.
Και μια σταγόνα (σταρούμπα η σταγόνα) έκανε το ποτήρι να ξεχειλίσει, τα νεύρα να σπάσουν και το θυμό να φουντώσει.
Κι ο θυμωμένος μπορεί να είναι ο καλύτερος άνθρωπος στη ζωή του, αλλά να φανεί τελείως αλλοπρόσαλλος όταν στα νεύρα του πάνω δεν ξέρει τι λέει.
Είπε πολλές αλήθειες, αλλά τις μπέρδεψε με την οργή της, μπέρδεψε και μια αστυνομία μέσα που παρέπεμψε σε σκοτεινά χρόνια (τα ζούμε κιόλας, να μην τα ξαναλέω) κι έχασε όλο της το δίκιο.

Όλο;
Μπα!...όλοι μέσα μας ξέρουμε πως στην ουσία τα λόγια της είχαν αλήθειες.
Σάμπως λίγες φορές μας πέταξαν στο περιθώριο για να πάρει τη δουλειά μας, ο γνωστός του βουλευτή, ή να βραβευτεί ο γιος του πολιτευτή;
Δεν μιλάμε, μια ζωή ολόκληρη, για αξιοκρατία και ίσες ευκαιρίες και στο τέλος όποιος "τρελός" σπάει και τα φωνάζει χαρακτηρίζεται γραφικός και ανάξιος λόγου, για να συνεχίσει να λάμπει το τίποτα, λες και στο τίποτα είμαστε ταγμένοι;
Ναι, θα μου πείτε, μα δεν είχε τρόπους. 
Μίλησε άσχημα.
Κι από πότε ο θυμός βγαίνει με σαβουάρ βιβρ;

Άραγε είμαστε  ταγμένοι στη λάμψη των stars, ή στην ουσία των πραγμάτων;

Ούτε τον κύριο Ρουβά γνωρίζω.
Επί προσωπικού εννοώ, να μην μπερδευόμαστε.
Δεν ήπιαμε ποτέ αντάμα ένα φρεντουτσίνο που λέει ο λόγος.
Ούτε στο στρατό πήγαμε μαζί!
Δεν είδα και την περιβόητη παράσταση (άτιμη κοινωνία που άλλους τους κάνεις θεούς και σε άλλους δε δίνεις ούτε για ένα εισιτήριο), και δεν ξέρω αν ήταν καλός.
Καλά κάνει και καταπιάνεται με ό, τι αγαπάει.
Το κοινό του θα τον υποστηρίξει.
Ξεκινάει ήδη έτοιμος.
Δε νομίζω να πάλεψε, πηγαίνοντας από οντισιόν σε οντισιόν και να ίδρωσε για μια θεσούλα στο όνειρο.
Λαθρεπιβάτης σε αλλωνών τα όνειρα έγινε.
Ίσως να πλήρωσε και εισιτήριο για την πρώτη θέση, δεν ξέρω, δεν μπορώ να πω!
Πάντως όταν ναυαγίσουν όλα, αυτός θα έχει μια θέση στη βάρκα και φοράει από τώρα και το σωσίβιο!
Είναι το κάρμα παιδί μου.
Το κισμέτ.
Πώς το λένε, κάτσε να δεις...
Α, η μοίρα μας η ζαβή, το λένε!
Άλλοι παλεύουν με τα κύματα και άλλους τους καλεί η ίδια η Επίδαυρος με το γλυκοχάραμα, πριν ακόμα πιουν τον εσπρέσσο τους.

Κι αυτά τα λέω επειδή άκουσα πολλά.
Μεταξύ άλλων, για νέους λέει, που κυνηγούν τα όνειρά τους.
Σε αυτή ειδικά την εποχή που οι νέοι πνίγουν τα όνειρά τους στη γέννα, είναι τουλάχιστον ιλαροτραγικό να υπερασπιζόμαστε τα όνειρα που έρχονται ουρανοκατέβατα σαν θεοί Διόνυσοι.
Ας αφήσουμε τα άλλα επαγγέλματα, που κι εκεί γίνεται της τρελής κι ας πιάσουμε το σανίδι.
Είδα, (είχα κάποτε για λίγο την τιμή και τη χαρά να δουλέψω στο δημοτικό θέατρο της πόλης μου), πολλούς καταξιωμένους ηθοποιούς, αλλά και πολλά ταλέντα που πραγματικά πάλευαν για την τέχνη τους.
Νέοι και νέες με όρεξη για δουλειά, με όνειρα κι ελπίδες.
Νέοι και νέες, που ήξεραν τι θέλουν, τι αγαπούν, που το μελέτησαν και το σπούδασαν.
Όχι, όχι, για το ρημαδοχαρτί που έτσι κι αλλιώς ντουβάρια κοσμεί, αλλά επειδή το είχαν ανάγκη.
Μπορεί και κάποιοι να μην το διέθεταν καν.
Με αυτούς τους νέους είμαι και το δηλώνω ευθαρσώς γνωρίζοντας τις συνέπειες του νόμου!
Πάω στοίχημα πως και η κυρία Διαβάτη, με αυτούς τους νέους είναι!

Ας κάνουμε ενός λεπτού σιγή για να αναλογιστούμε λίγο, πόσοι και πόσοι ταλαντούχοι σπάνε τα μούτρα τους καθημερινά, επειδή οι σταρς αποφασίζουν να κάνουν στροφή στην καριέρα τους, ή επειδή οι σκηνοθέτες αντιλαμβανόμενοι ίσως, πως κάτι δεν τους βγαίνει, θέλουν ένα μεγάλο όνομα, μια λαμπερή προσωπικότητα, βρε αδερφέ, να φωτίσει το έργο τους.
Θέλουν πολύ απλά να κόψουν εισιτήρια.
Καλά κάνουν κι αυτοί.
Αμπέλι τους είναι, του παππούλη τους δεν είναι, αλλά μπερδεύονται και κάνουν ό, τι θέλουν.

Και το κοινό τσιμπάει το δόλωμα και όλα βαίνουν καλώς, ώσπου μαζεύονται τα σόγια και οι κουμπάροι και αποφασίζουν πως καλό είναι να το προικίσουν κιόλας το ταλαντούχο πρωτοεμφανιζόμενο "παιδί".
Αμ πώς;
Έτσι ξεβράκωτο, σα να βγήκε κατευθείαν από την παράσταση, με ένα βρακί που λέει ο λόγος, θα το στείλουν να εκτοξευθεί στο στερέωμα;

Και τότε σπάει το σκοινί.
Κι όταν σπάει, ο δίκαιος χάνει τα δίκια του μαζί με την ψυχραιμία του και οι άλλοι που είχαν έτοιμες τις απαντήσεις από πριν, λάμπουν περισσότερο κι από τον ήλιο.
Είναι κι επίσημα προικισμένοι πια και ήδη καταξιωμένοι στη συνείδηση του κόσμου μια χαρά.
Ο σκοπός επετεύχθη.

Όλα βαίνουν καλώς στη χώρα που το δίκιο χάνεται, επειδή αυτός που το αναζητά έχει καταπιεί τόσα πολλά, που όταν επιτέλους αποφασίζει να μιλήσει, τα μπερδεύει και λέει άλλα αντί άλλων.
Σε αυτή τη χώρα μένουμε μόνιμα στους τύπους.
Κι έτσι βγαίνουν ελεύθεροι οι άλλοι τύποι κι αλωνίζουν, ή ακόμα, ακόμα, έρχονται εκείνοι οι τύποι με τα άσπρα και μαζεύουν όσους τα λένε, μια και στην "τρέλα" τους απάνω, πού να περάσουν για λογικοί;

Όσο για τον κύριο Ρουβά, εδώ στην περιοχή μου κυνηγάει κι άλλα όνειρα.
Ω, ναι, εκτός από ηθοποιός θέλει να γίνει, ας πούμε και "νέος αγρότης".
Επένδυση το λένε οι φραγκάτοι!
Αχ, αυτές οι επιδοτήσεις, τα προγράμματα και γύρευε τι άλλο!!!!
Ω, συγνώμη, τα όνειρα ήθελα να πω!
Τελειωμό δεν έχουν!
Με την υγειά του και μακάρι να πάνε όλα καλά.
Ας φέρει αυτός την ανάπτυξη (την τσέπη του και στα νούμερα του κράτους) και να μου το θυμηθείτε.
Ακόμα κι ο Σαμαράς, Ρουβίτσα θα γίνει!

Κι αν μια Διαβάτη που έσπασε, λοιδορήθηκε τόσο, αλίμονο στους νέους (πραγματικούς αγρότες, ηθοποιούς και όχι μόνο)!
Βλέπω να θάβονται με συνοπτικές διαδικασίες!

Α! Να μην ξεχάσω:
Να κατέβω σε πορεία για το δικαίωμα στο όνειρο της Πάολα, του Παντελίδη, της Πετρούλας, αλλά και της Τσιμισλή (μα πώς τη λένε αυτή, τέλος πάντων;)
Με όποιον τέλος πάντων αποφασίσει το σύστημα να με πετροβολήσει!
Τα δικά μας όνειρα, οι ελπίδες μας κι εκείνη η ρημάδα η αξιοκρατία, ας μείνουν στον πάγο.

Να θυμηθώ: Όταν θυμώνω να μη μιλάω!
Μπα, άστο, είναι δύσκολο!

Childfree...Κι όμως είναι κίνημα....

Μεγάλο, τι μεγάλο, τεράστιο θέμα θα ανοίξω σήμερα κι είναι και καλοκαίρι που ανεβαίνουν οι θερμοκρασίες και φουντώνουν ευκολότερα τα αίματα.

Πόσες φορές έχετε σκεφτεί κάτι που δεν έχετε και να διαπιστώσετε πως είστε χαρούμενοι που δεν το έχετε;
Κι αν τυχόν το έχετε κάνει, γιατί προσωπικά προτιμώ να είμαι χαρούμενη με όσα έχω, παρά με όσα δεν έχω, πόσες φορές νιώσατε την ανάγκη να το διατυμπανίσετε και να πείσετε τους γύρω σας πως επειδή δεν το έχετε είστε πιο χαρούμενοι, πιο ευτυχισμένοι, πιο γε(α)μάτοι και πιο έξυπνοι από όσο θα ήσασταν αν το είχατε;
Πόση ενέργεια θα καταναλώνατε καθημερινά σε αυτό τον σκοπό;

Υπάρχουν λοιπόν άνθρωποι που δημιουργούν κοινότητες για να τονίζουν και να προσπαθούν να πείσουν τους εαυτούς τους πρώτα (αυτή την εντύπωση δίνουν) και μετά τους άλλους πως είναι ευτυχισμένοι επειδή δεν έχουν παιδιά.
Το να είναι ευτυχισμένοι είναι κατανοητό και αυτό είναι και το ζητούμενο φαντάζομαι σε τούτη τη ζωή και πολύ καλά κάνουν και είναι. Μαζί τους κι εγώ και να στηρίξω την επιλογή τους με νύχια και με δόντια.

Δεν είναι όλοι οι άνθρωποι ίδιοι για να θέλουν τα ίδια πράγματα, ούτε είναι αφύσικο να μη θέλει κάποιος παιδιά. Το πραγματάκι αρχίζει και στραβώνει από την υπερπροσπάθεια που κάνουν να τονίσουν τα προτερήματα που έχει μια τέτοια επιλογή και με χαλάει τελείως όταν βλέπω νέα άτομα από 20 έως 30 χρονών να μπαίνουν στις κοινότητες και να παίρνουν συμβουλές για στειρώσεις, από γυναίκες ειδικά που ξεπέρασαν τα 40 και που οι περισσότερες είχαν προσπαθήσει για χρόνια να γίνουν μητέρες, δεν τα κατάφεραν, έζησαν με την κατάθλιψη αγκαλιά κι έκλαιγαν κάθε φορά που αντίκριζαν μωρά (δικά τους λόγια) και στράφηκαν ξαφνικά στο άλλο άκρο κι έγιναν μαγικά ευτυχισμένες.

Ένα άτομο στα 25 του ας πούμε, συνήθως δε θέλει παιδιά. Θέλει να εστιάσει στα επαγγελματικά του και στην διασκέδασή του. 
Λογικό να μη θέλει ούτε υποχρεώσεις, ούτε παιδιά ακόμα. 
Αν όμως κάποτε αλλάξει γνώμη;
Πώς μπορούν μεγαλύτεροι (άρα και σοφότεροι, ή μήπως όχι;) να συμβουλεύουν τόσο νεαρά άτομα για κάτι τόσο αμετάκλητο όσο οι στειρώσεις;
Είναι σωστό να δίνονται τέτοιες συμβουλές από μεγαλύτερους σε μικρότερους;

Δεν κατακρίνω φυσικά την ανάγκη τους να συναναστρέφονται άτομα που έχουν τις ίδιες ανησυχίες και να μοιράζονται τους φόβους τους.
Υπάρχουν άλλωστε δεκάδες, εκατοντάδες κοινότητες, με μαμάδες και μπαμπάδες που θέλουν να μοιραστούν τους δικούς τους, ή ακόμα και να διαγωνιστούν σε ακραίες περιπτώσεις για το ποιος μεγαλώνει καλύτερα τα παιδιά του (αυτούς θα τους περιλάβω άλλη φορά).
Αλλά για στάσου. Αφού είναι σίγουροι για την επιλογή τους και είναι κι απόλυτα ευτυχισμένοι γιατί έχουν φόβους κι ανησυχίες;

Οι ίδιοι τα βάζουν με την κοινωνία που δε δέχεται αυτή τους την επιλογή.
Αυτό κι αν μου μοιάζει ακατανόητο. 
Με νοιάζει εμένα αν θα κάνει παιδί ο γείτονας, ή γιατί δεν θα κάνει τελικά;
Καθόλου, έως πεθαίνω από πλήξη και μόνο του να το σκεφτώ. Που σημαίνει πως δεν θα με απασχολήσει καθόλου το γεγονός και δε θα πάω ποτέ να τους ζητήσω το λόγο που δεν διαιώνισαν το είδος.

Α, λένε πως οι μαμάδες και οι θειάδες τους πιέζουν. Αυτό δεν είναι κοινωνία γενικά. Είναι το σόι τους μέσα!
Και πείτε μου τώρα τι θα καταλάβει η θεια από την Άνω Ραχούλα στην Ελλάδα, ή από το βαθύ Τέξας στο Αμέρικα, που ρωτάει επίμονα κάθε που βλέπει την ανιψιά της πότε θα βάλει μπρος για παιδί, αν η ανιψιά της απαντήσει περήφανα είμαι "Childfree". 
Το πολύ πολύ να της πει "Και εις ανώτερα κορτσούδιμ, αλλά πότε θα γίνω granny;"
Άρα τον καημό τον έχουν οι συγγενείς και ουχί η κοινωνία ολάκερη!

Οι εργοδότες ειδικά αν το μάθουν θα κάνουν και πάρτι!
Άσε που καθόλου χλωμό δεν το κόβω σε αγγελίες για εργασία στο μέλλον να ζητάνε μαζί με τα υπόλοιπα προσόντα απαραίτητα και πιστοποιητικό στείρωσης, μαζί με την υπεύθυνη δήλωση πως ο υποψήφιος είναι "Childfree".

Αυτό που μου κάνει όμως τη μεγαλύτερη εντύπωση, είναι ότι σε μια κοινωνία που τάχα παλεύει να καταργήσει τις ταμπέλες κάθε είδους, να ξετρυπώνουν ταμπελάκια και διαχωρισμοί από το πουθενά και να αρχειοθετούνται οι άνθρωποι σύμφωνα με το καρτελάκι που οι ίδιοι επινόησαν.
Τα πράγματα είναι πάντα πιο απλά από όσο τα κάνουμε να μοιάζουν!

Και στο φινάλε οι τυχαίες ερωτήσεις των γνωστών, ή αγνώστων, αν έχουμε παιδιά ή γιατί δεν έχουμε, είναι καθαρά κουβέντες για να γίνει η συζήτηση, ή για να κλείσει μια ώρα αρχύτερα αν δε θέλουμε να απαντήσουμε.  Σκασίλα τους μεγάλη και δέκα παπαγάλοι που λέγαμε και στα νιάτα μου. Κάτσε να δεις πως το λέτε εσείς  εκεί γιατί δε θυμάμαι πως το λέμε εμείς εδώ...α, είναι το περιβόητο chit chat.
Με τις υγείες μας! (Ε, μα!! σα φτάρνισμα δεν ήταν;)

Ο Αύγουστος, οι χειμώνες κι εμείς...

Υπάρχουν άνθρωποι σκοτεινοί.
Σκοτεινοί, όπως ο χειμώνας την χειρότερή του στιγμή, σκοτεινοί όπως η ψυχή τους στην πιο μαύρη της πτυχή.

Υπάρχουν άνθρωποι που δεν μπορούν να δεχτούν την αγάπη.
Άλλωστε πως θα μπορούσαν;
Δεν την αντέχουν, μια και οι ίδιο δεν μπορούν να αγαπήσουν. 
Υπάρχουν άνθρωποι που φοβούνται το διαφορετικό. 
Που φοβούνται αυτό που τους ξεπερνάει, αυτό που τους κυνηγάει, αυτό που τους έμαθαν ίσως να φοβούνται.
Δεν με νοιάζει γιατί φοβούνται τόσο τις αλήθειες των άλλων και τις ζωές των άλλων. 
Έχω από καιρό σταματήσει να δίνω ελαφρυντικά σε όσους καμώνονται τους ανθρώπους, ενώ δεν είναι.
Δεν τους συμπονώ για την αστείρευτη βλακεία τους.
Μόνο τους απεχθάνομαι πια!
Αφιερωμένο σε όσους φοβούνται....

Θα γίνω ο εφιάλτης σου πριν να χαράξει!
Τι άλλο φοβάσαι και θα γίνω....θα γίνω Αύγουστος!

Και μέσα σε όλους αυτούς τους χειμώνες είμαστε κι εμείς που προσπαθούμε να φέρουμε την άνοιξη.
Που παλεύουμε για τα αυτονόητα. 
Γι΄αυτά που θα έπρεπε να είναι αυτονόητα.
Δυο παιδιά παλεύουν για τη ζωή τους. 
Δυο δικά μας παιδιά.
Η Αριστέα από το Η ζωή είναι ωραία και η Πέτρα από το Ο πιο πιστός φίλος του σκύλου, κάνουν εκκλήσεις ανθρωπιάς.

Το Life Images, ζητάει συγνώμη και παίρνει μια ακόμα άδεια.

Αρκάς και...εργασιακά!

Οι ειδικοί - άσχετοι βρήκαν και τη λύση στο πρόβλημα της ρευστότητας της αγοράς.

Την Κυριακή τα μαγαζιά θα είναι ανοιχτά!

Γιατί τι νομίζατε; 

Πως ο κόσμος δεν είχε λεφτά; 

Χρόνο δεν είχε!

Δε λένε πως ο χρόνος είναι χρήμα;

Ορίστε κυρίες και κύριοι!

Η λύση βρέθηκε!

Τώρα όλα θα πάνε καλά!

Κάντε κουράγιο....ή θα ξυπνήσουμε μια μέρα ή θα πεθάνουμε δουλεύοντας σαν σκλάβοι χωρίς αμοιβές!

Άλλωστε πάντα έχουμε επιλογές...

...αλλά και άποψη...για τους άλλους!

Κι ενώ όλοι φροντίζουν για την υγεία μας...

...πάντα μένουμε με απορίες...

Μας έβαλαν αλυσίδες και μας τραβάνε από τη μύτη κι εμείς στηρίζουμε ακόμα τα μεγάλα συμφέροντα.

Είμαστε άνθρωποι εμείς;

ΟΧΙ...

...δε θα πω στην αγάπη, 

δε θα αρνηθώ τη χαρά, 

ούτε την ευτυχία.

Θα πω ναι στο χορό, 

στην ομορφιά,

στο χαμόγελο,

σε εκείνο το ξημέρωμα που ροδίζει τον ουρανό, ενώ το φεγγάρι στέκεται ακόμα φρουρός μιας νύχτας που πέρασε...

Θα συνεχίσω να απολαμβάνω το διάβασμα,

και τις μικρές καθημερινές χαρές,

Δε θα πω όχι στη ζωή!

Θα πω όμως ΟΧΙ σε όλα τα άλλα!

Σε όλα όσα μας πληγώνουν και μας πονούν.

Σε όσα μας στερούν την ελπίδα και τα όνειρα.

Όχι στην κατοχή των ζωών μας από όσους καπηλεύονται το μέλλον μας και το ξεπουλάνε φτηνά στις αγορές που θησαυρίζουν στην πλάτη μας.

Όλοι αυτοί σήμερα θα σταθούν εκεί στην εξέδρα των επισήμων, σαν γύφτικα σκεπάρνια θα καμαρώνουν, δε θα ντραπούν ούτε λίγο για όσα έφαγαν κι όσα ξεπούλησαν.

Κι εκείνα τα άμοιρα παιδιά που θα παρελάσουν, θα είναι αναγκασμένα να τιμήσουν τους προδότες της χώρας τους.

Το μεσημέρι οι επίσημοι θα φάνε με δικά μας έξοδα σε χλιδάτα εστιατόρια και αργότερα θα ξαπλώσουν τα άθλια σαρκία τους σε αναπαυτικά στρώματα.

Ίσως βγουν και σε εκπομπές lifestyle να δηλώσουν πως κι αυτοί δυσκολεύονται να πληρώσουν το χαράτσι και να μας δουλέψουν με στυλ.

Τα δικά μας παιδιά θα γυρίσουν σε σπίτια που παλεύουν σκληρά για την επιβίωση και τα δικά τους στην ασφάλεια που δίνει το χρήμα.

Αυτός ο πόλεμος έχει καιρό που άρχισε και πολεμάμε ο καθένας με ό, τι βρει για να αντέξουμε!

Δεν είναι που δεν τιμώ τους ήρωες του 40.

Είναι που υποψιάζομαι πως οι καιροί θα φέρουν κι άλλους ήρωες.

Αν δεν είμαστε εμείς, θα είναι αυτοί που γεννήσαμε για να ζήσουν κι όχι για να θυσιαστούν.

(Αντ)Έχεις Πακέτο;

Ο γέρος που κάθονταν στην μια πλευρά ήταν αυτό που λέμε με μια λέξη "στραβόξυλο".

Όλα στη ζωή του ήταν διαλυμένα κι αυτός στη δύση της, απελπισμένος και ολομόναχος, θυμήθηκε το παιδί που είχε κάνει κάποτε και που είχε απαρνηθεί πολύ εύκολα.

Το παιδί είχε μεγαλώσει. Δεν τον είχε ανάγκη, αλλά το είχε αυτός.

Αλλά ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή.

Όταν ήταν νέος είχε δεσμό με μια κοπέλα. Η κοπέλα έμεινε έγκυος κι αυτός για να γλιτώσει "τα δεσμά" την κατηγόρησε πως το παιδί το είχε κάνει με άλλον.

Την έκανε τότε με ελαφρά και συνέχισε να καταστρέφει γύρω του ανθρώπους.

Παντρεύτηκε, έκανε παιδιά, χώρισε, δεν του μιλάνε ούτε η γυναίκα του, ούτε τα παιδιά του.

Πάντα λέω πως όταν φτάνει ένα παιδί να μη θέλει ούτε να βλέπει τους γονείς του, είναι απόλυτα δικαιολογημένο.

Ποιος ξέρει τι του έχουν κάνει. Βέβαια οι άλλοι λένε για το χρέος του παιδιού απέναντι στο γονιό, αλλά εγώ λέω πως μόνο ο γονιός έχει χρέος απέναντι στο παιδί.

Το παιδί απλά ξεπληρώνει αυτά που παίρνει. Παίρνει αγάπη, θα δώσει αγάπη.

Παίρνει απόρριψη θα την επιστρέψει στο διπλάσιο.

Και είναι απόλυτα δικαιολογημένο.

Ο γέρος της ιστορίας μας δεν έπειθε κανέναν για τις καλές του προθέσεις.

Κατηγορούσε τους πάντες, ενώ όλα έδειχναν πως αυτός κομμάτιαζε τις ζωές των άλλων συστηματικά.

Γύρευε, λέει τώρα, να βρει το παιδί εκείνο, παρόλο που μέσα στην αγωνία του μπέρδευε τα λόγια του και συνέχιζε να κατηγορεί εκείνη την κοπέλα που πάνω από 50 χρόνια πριν, έφερε στον κόσμο ένα κοριτσάκι που μεγάλωσε με χίλια προβλήματα και πρώτο αυτό της κοινωνικής κατακραυγής (μην ξεχνάμε πως ήταν η κοινωνία εκείνα τα χρόνια), ώσπου παντρεύτηκε και το παιδί απέκτησε πατριό.

Απέκτησε τον πατέρα που δεν είχε.

Μεγάλωσε ευτυχισμένο.

Και βρέθηκε μια μέρα να κάθεται απέναντι σ' έναν άγνωστο τύπο που της έμοιαζε και που ακόμα και τώρα, παρόλο που έβλεπε κι ο ίδιος τις ομοιότητες, αλλά και παραβλέποντας πως αυτός την είχε αναζητήσει, ζητούσε τεστ DNA, ανάμεσα σε δυο κροκοδείλια δάκρυα που έριξε και στην αγωνία του για το αν θα συνέχιζε να είναι μόνος.

Η "κόρη" του, μίλησε με λεπτομέρειες για το πόσο καλά είχε μεγαλώσει με τη μητέρα της και τον πατριό της και μέσα από αληθινά δάκρυα δέχτηκε να γνωρίσει κι έναν "πατέρα" που κάποτε απλά είχε κάνει σεξ με τη μάνα της.

Εγώ έμεινα με την απορία. Δεν ξέρω τι έγινε μετά.

Ξέρω πως και η μάνα και ο πατριός καθόλου δε χάρηκαν που ένας άλλος διεκδικούσε ξαφνικά πατρότητες στα γεράματα και τους έφερνε τη ζωή τα πάνω κάτω. Αυτό το ξέρω, γιατί το είπε το παιδί.

Υποθέτω πως αφού γνωρίστηκαν ίσως κατάλαβε και η κοπέλα πόσο λάθος ήταν τελικά όλο αυτό.

Ο άνθρωπος δεν αλλάζει. Φαίνονταν στα λόγια του, στη στάση του, στις κατηγορίες του για όλους ποιος ήταν ο αδύναμος κρίκος της ιστορίας και απλά απαριθμούσα πόσους ανθρώπους πλήγωνε στο διάβα του.

Πρόσθεσα ένα ακόμα όνομα στον ατέλειωτο κατάλογο. Ή μάλλον τρία!

Αναρωτήθηκα τι είναι αυτό που σπρώχνει τόσο κόσμο που έχει μια ικανοποιητική και τακτοποιημένη ζωή να ψάχνει, ή να αφήνει να τον βρίσκουν τα φαντάσματα του παρελθόντος.

Τι θα μπορούσε να συνδέσει ένα παιδί με έναν γονιό που το απαρνήθηκε;

Ξέρω δεν είναι όλες οι περιπτώσεις ίδιες, αλλά πόσες αλήθεια είναι πραγματικά τραγικές και πόσες σαν την παραπάνω;

Προβληματίστηκα.

Σκέφτηκα αν εγώ ήμουν υιοθετημένη κι αν οι γονείς μου ήταν θετοί γονείς και με είχαν μεγαλώσει όπως με μεγάλωσαν, με όλη αυτή την αγάπη, θα ήθελα να σκαλίσω ένα παρελθόν που δε μου λέει τίποτα;

Θα είχε αξία να ξέρω;

Ή θα είχε αξία να κρατήσω την οικογένειά μου στη γαλήνη της και να τιμήσω μέχρι το τέλος τους ανθρώπους που τους χρωστάω τα πάντα;

Πόσο πατέρας είναι ένας άνθρωπος και πόσο θα μπορούσε να γίνει μετά από τόσα χρόνια απουσίας;

Η δική μου απάντηση είναι καθόλου.

Η δική σας;

Σημείωση: Είχα πέσει τυχαία στην εκπομπή πέρυσι, πρόπερσι, δε θυμάμαι ακριβώς και πριν κάνω ζάπινγκ με κράτησε μια φράση του γέρου.

Μια φράση που έδειχνε ότι όχι μόνο δε μετάνιωνε και δεν ένιωθε τίποτα για κανέναν, αλλά κι ότι έψαχνε καθαρά για δικό του όφελος.

Μου κίνησε την περιέργεια και την είδα ολόκληρη.

Μια συζήτηση πριν λίγες μέρες με έκανε να τη θυμηθώ και να αναρωτηθώ πάλι από την αρχή!