Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα νεράιδες. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα νεράιδες. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Τετάρτη 7 Μαρτίου 2018

Πως φτιάχνουμε χιονόμπαλες, ή έστω...fairy globes

Όταν ήμουν μικρή η γιαγιά μου συνήθιζε να μου διηγείται παραμύθια, ιστορίες τις έλεγε εκείνη, κι επέμενε πως ήταν πέρα για πέρα αληθινές. Παραμύθια τις έλεγα εγώ, που από τότε ακόμα ό, τι με τρόμαζε, ή ό, τι  δεν πολυκαταλάβαινα, το έβαζα κάτω από το πρίσμα της παιδιάστικης ακόμα λογικής μου και το εξέταζα με σχολαστικότητα από όλες τις μεριές μέχρι να το κατανοήσω. Αν η κατανόηση ήταν αδύνατη, τότε του έβαζα μια ωραιότατη ταμπέλα. Παραμύθια έλεγα, και δεν το έλεγα καθόλου περιφρονητικά, αλλά με όλον το σεβασμό που αρμόζει σε κάθε παραμύθι και σε κάθε ον που έρχεται από τη χώρα του φανταστικού για να παίξει μαζί μας, ή να παίξουμε εμείς μαζί του.

Τα παραμύθια λοιπόν της γιαγιάς μιλούσαν για πανέμορφες γυναίκες με μακριά μαλλιά, για αέρινα πλάσματα πέραν του κόσμου τούτου, που όποιος τα έβλεπε έχανε τη λαλιά του, ή τον έβρισκαν άλλα χειρότερα δεινά.
Συνήθως τα συναντούσαν άντρες που τους έβρισκε η νύχτα κοντά σε ποτάμια, ή δάση και όλο και κάποιος γνωστός της είχε συναντήσει, λέει, μια από δαύτες, κι αν είχε γλιτώσει το κακό, ήταν μόνο και μόνο επειδή είχε προνοήσει να κρυφτεί καλά και να αντισταθεί με νύχια και με δόντια στο αερικό, μην αφήνοντας να του πάρει τα μυαλά η ομορφάδα του, ο αισθησιακός του χορός, ή η εξαίσια, μαγευτική φωνή του. 
Υπήρχαν όμως και οι σπάνιες κι αξιομνομόνευτες εκείνες περιπτώσεις που η νεράιδα δεν έπαιρνε τη λαλιά εκείνου που την είχε δει, αλλά τον ερωτεύονταν παράφορα και οι ιστορίες μιλούσαν τότε για τα παράδοξα αυτά ζευγάρια που ζούσαν αγαπημένα κι ευτυχισμένα για πολλά χρόνια, ή για άλλα που η κακοτυχία τα κατέτρεχε κι έκανε τον έρωτά τους απίστευτη πηγή δυστυχίας.

Πως έγινε κι αυτά τα μυθικά πλάσματα της παιδικής μου ηλικίας ήρθαν να με ανταμώσουν στην ενήλικη πια ζωή μου, έχει εξήγηση.
Δεν είναι βέβαια, ότι έλειψαν στο μεταξύ οι παρουσίες τους, αφού εκείνα τα ακατανόητα ξωτικά της γιαγιάς με τα χρόνια πήραν άλλες μορφές με σημαντικότερη ίσως, την από τη χώρα του Ποτέ Ποτέ προερχόμενη, διάσημη Tinker Bell.  
Και πολύ αργότερα, μινιατούρες τους, ή και μεγαλύτερα κομμάτια, πότε σε χιονόμπαλες και πότε όχι, έρχονταν να με βρουν, μια κι έγινε αγαπημένη συνήθεια της κόρης μου, να μου φέρνει με κάθε ευκαιρία κι ένα τέτοιο μικρό θαύμα. Και είναι παράξενο στα αλήθεια, αν λάβουμε υπόψιν μας πως η ίδια ποτέ δεν έδειξε πραγματικό ενδιαφέρον για τέτοια "παιχνίδια". 
Έγινε όμως κάτι σαν εκκεντρική παράδοση όλο αυτό. Ένα πάρε δώσε που μας χαροποιεί, κάτι απόλυτα δικό μας, σαν ένα φανερό σε όλους μυστικό, μα που την ουσία του άλλος δεν την αισθάνεται, παρά εμείς, κι έφτασα έτσι να έχω μια  αξιόλογη συλλογή που τη φροντίζω προσεκτικά. Ή όχι και τόσο προσεκτικά, αφού στη μάχη του ξεσκονίσματος υπήρξε κάποτε μια απώλεια, με αποτέλεσμα μια μικρή νεράιδα να μείνει χωρίς τη μπάλα της. 
Μια μέρα ωστόσο, είδα πως υπάρχει λύση ακόμα και γι΄αυτό. Έπεσα τυχαία πάνω της, μα στη συνέχεια έψαξα και ό, τι άλλο σχετικό, ώσπου έφτασε και η ώρα να αποκατασταθεί επιτέλους η ζημιά.


Τα πράγματα ήταν απλά!

Για να φτιάξουμε μια χιονόμπαλα χρειαζόμαστε:

βάζο
κόλλα δυνατή
απεσταγμένο νερό, ή και βρασμένο απλώς
λίγη γλυκερίνη 
χρυσόσκονη, ασημόσκονη και πάει λέγοντας...μια κι εδώ τα μέσα που μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε είναι ανεξάντλητα και ναι, για να δικαιολογήσουμε και το όνομα του αποτελέσματος, μπορούμε να βάλουμε και χιόνι αν το επιθυμούμε. Όχι αληθινό ε;

Τι κάνουμε τώρα με όλα αυτά!

Πρώτα κολλάμε το αντικείμενο που θέλουμε, τη νεράιδα εν προκειμένω, πάνω στο καπάκι του βάζου και περιμένουμε να στεγνώσει η κόλλα.
Όταν κρίνουμε πως είναι εντάξει, τότε βάζουμε στο βάζο το νερό, που αν το έχουμε βράσει εννοείται πως περιμένουμε να κρυώσει, και στάζουμε μέσα λίγη γλυκερίνη που έχουμε προμηθευτεί από φαρμακείο και είναι πάμφθηνη. 
Ο σκοπός της γλυκερίνης είναι να καθυστερεί την απότομη πτώση των "χρυσοασημόσκονων", που προσθέτουμε στη συνέχεια και στην ποσότητα που επιθυμούμε, και να τις κάνει να πέφτουν πιο αργά.

Φροντίζουμε το νερό να πάει όσο πιο ψηλά γίνεται για να μην έχουμε κενό, κάτι που ομολογουμένως δεν κατάφερα στην πρώτη μου κατασκευή, μια και το κενό είναι ευδιάκριτο.
Τελικά, όσο ασχολείσαι με κάτι τόσο σου γίνεται μανία, οπότε πέρασα αμέσως στην επόμενη χιονόμπαλα, όπως βλέπετε στις φωτογραφίες και όπως θα διαβάσετε και πιο κάτω.
Στη συνέχεια βάζουμε κόλλα γύρω γύρω στο καπάκι, το βιδώνουμε καλά και το γυρνάμε ανάποδα μόνο όταν η κόλλα στεγνώσει για να μην έχουμε απρόοπτα!


Επειδή βαζάκια υπάρχουν, νερά υπάρχουν και υπήρχαν ήδη οι άφθονες σκόνες και η γλυκερίνη, μια άλλη νεράιδα που κάποτε στόλιζε μια πασχαλιάτικη λαμπάδα εκδήλωσε έντονα την επιθυμία να αποκτήσει κι αυτή μια πιο μόνιμη κατοικία.
Κι έτσι έγινε. Αυτή τη φορά κατάφερα στο μέτρο του δυνατού να νικήσω και το κενό, βλέπετε το βάζο μας ξεγελάει κάνοντας το γεμάτο, μα καθόλου γεμάτο δε θα είναι όταν γυρίσει ανάποδα!



Κι όλα αυτά τα θαυμαστά κι εξωπραγματικά άρχισαν να αποκτούν υπόσταση λίγο πριν η Αριστέα ανακοινώσει το 3ο "Άλλαξέ το".
Έτσι περίμεναν υπομονετικά να γίνει ο διαγωνισμός, να κλέψουν οι νεράιδες τη φωνή όλων και κάνοντας τα αλλόκοτα μαγικά τους, να περάσουν τελείως απαρατήρητες σαν κάθε ξωτικό που σέβεται τον εαυτό του άλλωστε, για να καταλήξουν εντέλει εκεί όπου ήταν προορισμένες να καταλήξουν εξαρχής!
Αριστέα μου σε ευχαριστώ πολύ για τη φιλοξενία!


Δευτέρα 22 Δεκεμβρίου 2014

Οι νεράιδες έχουν βασίλισσα (Kirsty Mitchell)


Η φωτογράφος Kirsty Mitchell είναι βασίλισσα στο είδος της, αφού καταφέρνει και δημιουργεί την ίδια τη μαγεία.
Μέσα από το φακό της, ζωντανεύουν εικόνες από τα παραμύθια που της έλεγε η μητέρα της.
Μαγικά πλάσματα και τοπία απαράμιλλης ομορφιάς, σε κάνουν να αποζητάς το όνειρο.
Σε κάνουν να το ζεις!
Και λίγο πριν αφεθείς, δεν μπορείς παρά να θαυμάσεις τον άνθρωπο που αναβιώνει με περισσή τέχνη την ίδια τη φαντασία.

Θυμάμαι, κάποτε, θέλησα να της κάνω ένα αφιέρωμα.
Της έστειλα mail και της ζητούσα την άδεια, μια και πάντα παίρνω πολύ στα σοβαρά τα πνευματικά δικαιώματα.
Δεν μου απάντησε φυσικά και το αφιέρωμα δεν έγινε.

Δεν μπορώ όμως, να μη σας δείξω κάποιες φωτογραφίες της.
Έτσι κι αλλιώς η ανάλυση είναι χαμηλή και οι φωτογραφίες "κλεμμένες". 
Πηγή: theguardian.com

Ας βυθιστούμε στη μαγεία της, στα ονειρικά χρώματα, στις εικόνες που διηγούνται ολόκληρες ιστορίες, στην απίστευτη ομορφιά τους.
Ας μπούμε στο παραμύθι της.
Κι ας ανταμώσουμε όσα ζουν μονάχα στη φαντασία!

Kirsty Mitchell's rainbow wonderlands 












Σάββατο 2 Νοεμβρίου 2013

Ο μαγεμένος άνεμος

Οι νεράιδες κατάκοπες από το ολονύχτιο γλέντι τους, πέφτουν να κοιμηθούν με το πρώτο φως της μέρας. Τα τραγούδια τους γίνονται ψίθυροι και οι ψίθυροι, σβήνουν σιγά σιγά σε ανάσες γαλήνιες καθώς μία μία ξαπλώνουν στις φυλλωσιές και τις παίρνει ο ύπνος. Ακούω τα θροΐσματα των φύλλων και δεν υποψιάζομαι καν την ύπαρξή τους.
Κάπου κάπου ένα γελάκι σκίζει τη σιγαλιά. Μοιάζει τόσο πολύ με κελάηδημα πουλιού που δε δίνω σημασία.
Ακόμα δεν ξέρω.


Περπατάω πάνω σε μονοπάτια στρωμένα με χρυσά φύλλα.
Πολύτιμα και όμορφα, με οδηγούν χωρίς να το ξέρω στα βαθύτερα μυστικά.


Τα δέντρα από πάνω μου, ενώνουν τα κλαδιά τους σχηματίζοντας έναν πανέμορφο θόλο που με κρύβει από κάθε τι άσχημο.


Ένας μαγεμένος άνεμος με καλωσορίζει και μου γνέφει να τον ακολουθήσω.


Τον ακολουθώ χωρίς δισταγμό και τον αφήνω να μου διηγηθεί την πιο παράξενη ιστορία.


Με προστάζει να καθίσω και να κοιτάξω γύρω μου προσεκτικά.


-Τι βλέπεις; Με ρωτάει
-Βλέπω τα φύλλα που έπεσαν από τα δέντρα. Τη ζωή που ξεπετιέται από τη γη να ανταμώσει τον ήλιο.
-Πφφφ....άσε τον ήλιο, μου λέει περιφρονητικά. Τα σπουδαία εδώ γίνονται μόλις κρυφτεί.
Εδώ πάτησαν νεράιδες. Η ζωή που βλέπεις είναι τα χνάρια τους. Η υπόσχεση πως θα επιστρέψουν μόλις έρθει το δειλινό.


Κοίτα γύρω σου τα δέντρα. Οι κορμοί τους χρόνια τώρα προσπαθούν να μιμηθούν το χορό τους. Όλοι τις φοβούνται και όλοι τις ζηλεύουν. Ακόμα και τα δέντρα μερικές φορές κι ας είναι η συντροφιά τους.
Πιστεύεις στις νεράιδες;


Κοίταξα ψηλά ψάχνοντας τις αχτίδες του ήλιου που δεν ήθελα να ξεχάσω. 
-Ναι, μάλλον πιστεύω, απάντησα τελικά. Αλλά δεν τις έχω δει ποτέ.


-Αν μείνεις ως το βράδυ θα τις δεις. Θα σου φανερωθούν και θα προσπαθήσουν να σε βάλουν στον κόσμο τους. Στο χέρι σου είναι να μείνεις εδώ για πάντα και να περάσεις τη ζωή σου χορεύοντας τις νύχτες.
Δίστασα. Ήθελα και δεν ήθελα. Ήθελα να γλιτώσω από τόσα πολλά, αλλά θα μου έλειπαν ακόμα περισσότερα.
-Πρέπει να αποφασίσεις πριν πέσει ο ήλιος μου είπε. 
Να! Κοίτα εκείνο το δέντρο!


Μοιάζει με δέντρο, αλλά είναι σαν κι εσένα.
Ήταν σαν κι εσένα.
Δεν μπορούσε να αποφασίσει αν θέλει να μείνει ή να φύγει.
Στο τέλος έμεινε από περιέργεια. Νόμιζε η καημένη πως αν άλλαζε γνώμη θα μπορούσε να επιστρέψει στον κόσμο της.
Δεν μπόρεσε ποτέ.
Κάθε βράδυ, όταν οι άλλες νεράιδες γελούσαν και γλεντούσαν, αυτή έκλαιγε και χτυπιόνταν.
Στο τέλος τη λυπήθηκαν και την έκαναν δέντρο. Τώρα τουλάχιστον χορεύει συνέχεια ευτυχισμένη.
-Εμένα μου μοιάζει απελπισμένη, τόλμησα να ψελλίσω.
Ο άνεμος φύσηξε λυπημένος και με κοίταξε με συμπόνοια.
-Φύγε, μου είπε. Δεν μπορείς ακόμα να δεις την αλήθεια. Γύρνα στο δικό σου κόσμο. Δεν μπορείς να νιώσεις τη μαγεία. Ίσως είναι νωρίς ακόμα για σένα.


Μόλις που πρόλαβα να ρίξω μια ματιά πίσω από τις φυλλωσιές, καθώς με έσπρωχνε με δύναμη, ψάχνοντας για μια τελευταία φορά να δω τα ίχνη εκείνης της άλλης ζωής, της κρυφής. Εκείνου του χορού που δεν τελειώνει ποτέ, πριν βρεθώ έξω από τον μαγικό κόσμο της λησμονιάς.
Μα για στάσου! 
Κάτι κρατάω στο δεξί μου χέρι. Ανοίγω την παλάμη μου και νεραϊδόσκονη με τυλίγει ολόκληρη και με φέρνει πάλι πίσω.
Ποτέ δεν ήταν δική μου η απόφαση, συλλογίστηκα, φοβισμένη. Οι νεράιδες είχαν αποφασίσει το μέλλον μου από καιρό κι έχω δυο επιλογές. Μόνο αυτές είναι δικές μου. Οι δυο επιλογές μου. Και μοιάζουν τόσο πολύ με τις δυο όψεις ενός νομίσματος.
Ή θα αρχίσω να χορεύω μαζί τους τα βράδια ή θα κλαίω μόνη μου μέχρι να με λυπηθούν.
Δεν ξέρω ακόμα τι θα κάνω.

 

Κυριακή 14 Οκτωβρίου 2012

Οι νεράιδες που είχαν ξεχάσει!!


Μια φορά κι έναν καιρό  σε ένα πανέμορφο ποτάμι χωμένο μέσα στο πράσινο ζούσε μια μικρή νεράιδα.Τα αρχαία πλατάνια, της χάριζαν τον ίσκιο τους τα μεσημέρια και το θρόισμα των φύλλων τους τη νανούριζαν τα βράδια.
Ήταν ολομόναχη και δε θυμόνταν καν πως είχε βρεθεί εκεί.
Σαν σε όνειρο είχε μια και μόνη ανάμνηση.
Πολλές νεράιδες, πανέμορφες όλες τους  να χορεύουν τη νύχτα κάτω από το ολόγιομο φεγγάρι.
Άκουγε τα γέλια τους και τα τραγούδια τους και μύριζε την ευωδιά που σκορπούσαν γύρω τους.
Κρατούσε μέσα της σα θησαυρό αυτή την όμορφη ανάμνηση και κάθε φορά που  το φεγγάρι γέμιζε, κατέβαινε το ποτάμι μέχρι κάτω, εκεί που άρχιζαν τα πρώτα σπίτια και το ανέβαινε μέχρι πάνω, εκεί που γεννιόνταν ψηλά στο βουνό,  ψάχνοντας για την εικόνα που γέμιζε την καρδιά της και τη μνήμη της.
Κάθε φορά γύριζε απογοητευμένη πίσω.
Έτρωγε λίγο μέλι από την κερήθρα που της έφερναν οι μέλισσες μια στο τόσο, γιατί τη λυπόνταν που την έβλεπαν έτσι μοναχή της κι έπεφτε στην αγκαλιά των φύλλων να ονειρευτεί όσα δεν μπορούσε να βρει.
Ένα πρωί, ξύπνησε τρομαγμένη από ένα περίεργο κουβεντολόι.

Της φάνηκε παράξενο, γιατί στο συγκεκριμένο σημείο του ποταμιού δεν πλησίαζε ποτέ κανείς.
Άνοιξε τα μάτια της  και κρυμμένη πίσω από τις πυκνές φυλλωσιές, είδε μια παρέα κορίτσια να κάθονται στις πέτρες και να είναι λυπημένες.
Όλες φορούσαν γυαλιά για τον ήλιο, μια και δεν άντεχαν να τον αντικρύσουν κατάματα.
Συζητούσαν χαμηλόφωνα, λες και θα τις άκουγε κανείς στην ερημιά.
Της φάνηκε σα να έκλαιγαν κιόλας, αλλά δεν μπορούσε να είναι σίγουρη.
Έπρεπε να πλησιάσει κι άλλο, για να σιγουρευτεί.
Στην προσπάθειά της να πλησιάσει γλίστρησε κι έπεσε από τον πλάτανο.
Αναγκάστηκε να ανοίξει τα φτερά της και να πετάξει.
Τα κορίτσια ξεφώνησαν τρομαγμένα και σηκώθηκαν από τις πέτρες που θρηνούσαν αυτό, που δεν ήξεραν πως θρηνούσαν.
Παρόλο που δε γνωρίζονταν, μια περίεργη σύμπτωση τις είχε φέρει εκεί αυτό το πρωινό.
Δυσκολεύτηκαν μάλιστα να φτάσουν και κόντεψε πολλές φορές ακόμα και να τις παρασύρει το ρεύμα του ποταμού, αλλά έφτασαν τελικά, η καθεμιά μόνη της.
Συναντήθηκαν για πρώτη φορά μεταξύ τους εκεί στην όχθη του παράξενου ποταμού και άρχισαν να μιλάνε και να κλαίνε μαζί.


Όλες τους το βράδυ είχαν δει το ίδιο όνειρο.
Φορούσαν, λέει, αέρινα ρούχα και χόρευαν στο φεγγαρόφωτο.
Έπιναν το ζουμί από τα λουλούδια και ήταν απόλυτα και απέραντα ευτυχισμένες.
Εκεί που ζούσαν δεν ήταν ευτυχισμένες.
Όλα ήταν πάντα ίδια και ένας αριθμός από άχρηστα αντικείμενα τις έκανε να νιώθουν παγιδευμένες μέσα σε έναν κόσμο που οι αριθμοί είχαν μεγάλη σημασία, μεγαλύτερη ακόμα και από τις ψυχές.
Η μικρή νεράιδα αμέσως αναγνώρισε στα πρόσωπά τους τις αγαπημένες φιγούρες που έβλεπε στον ύπνο της κι ας ήταν ντυμένες περίεργα.
Εκείνες, βλέποντάς την, θυμήθηκαν πως δεν ήταν άνθρωποι.
Ήταν νεράιδες  και βρέθηκαν από λάθος στον κόσμο των ανθρώπων όταν ξεγελάστηκαν ένα βράδυ και κατέβηκαν προς το χωριό.
Εκεί συνάντησαν όμορφα παλικάρια που τους έταξαν τον ουρανό με τα άστρα, κι επειδή αγαπούσαν και τα άστρα και τον ουρανό τα ερωτεύτηκαν κι αυτά και ξέχασαν τι ήταν στην πραγματικότητα.
Νόμιζαν πως βρήκαν τη χαρά, αλλά είχαν πια καταλάβει πως η δική τους χαρά ήταν στην ελευθερία και μόνο στην ελευθερία.
Οι άνθρωποι δεν ήταν ελεύθεροι κι ούτε θα γίνονταν ποτέ.
Ακόμα κι ο έρωτας και η αγάπη δεν κατάφερνε να τους ελευθερώσει.
Πάντα θα ήταν σκλάβοι των αριθμών.
Όλα τα μετρούσαν, μετρούσαν τόσο πολύ, που είχαν φτάσει να λογαριάζουν ακόμα και την αγάπη, την ευτυχία, την πίστη και τη χαρά.
Η μεταμόρφωση δεν άργησε.
Τα ξεχασμένα φτερά αναδιπλώθηκαν και μετά άνοιξαν μεγαλόπρεπα σε όμορφους ώμους.
Η χαρά της μικρής νεράιδας ήταν απερίγραπτη!


Αυτή ήταν η συμμετοχή μου στο  "Παίζοντας με τις λέξεις" που διοργανώνει η Φλώρα.
Μπορείτε να δείτε εδώ τους νικητές, αλλά και τις ιστορίες.
Συγχαρητήρια στις νικήτριες και μπράβο σε όλους όσους έλαβαν μέρος με τις ιστορίες τους!
Πιο κάτω είναι το βραβείο που πήραμε όλοι.
Φλώρα ευχαριστώ για το βραβείο, αλλά και για το παιχνίδι με τις λέξεις!!
Μου άρεσε και λέω να ξαναπάρω μέρος.
Ευχαριστώ πολύ και όσους με ψήφισαν.



Κι ένα βραβείο από την τρελά ευτυχισμένη Μαρία.
Κι επειδή έρχεται από έναν πολύ χαρούμενο άνθρωπο είμαι σίγουρη ότι θα μου πάει γούρι!!
Μαρία μου σε ευχαριστώ πολύ και σου εύχομαι τα καλύτερα!!!



Πέμπτη 28 Ιουνίου 2012

On the shelf...day 28 (photo a day June)


Λίγες νεράιδες στο ράφι!
Κόλλημα κι αυτό ε;






Η περίπτωση μάλλον χρήζει θεραπείας!






*****************
Το ποστ αυτό είναι μέρος μια φωτογραφικής "πρόκλησης"
για την οποία μπορείτε να διαβάσετε περισσότερα εδώ.
Έλληνες συμμετέχοντες (μέχρι στιγμής) στην πρόκληση του Ιουνίου είναι:

Δευτέρα 18 Ιουνίου 2012

Something we don't know about you...day 18 (photo a day June)




Something you don't know about me

Με αυτή τη φωτογραφία μαθαίνετε δυο πράγματα.
Μου αρέσουν οι νεράιδες και ο ύπνος(!).

Η ίδια μπάλα με τη νεράιδα φωτογραφημένη στον πρωινό ήλιο και στο ηλιοβασίλεμα...

Δεν μπορώ να αποφασίσω ποια μου αρέσει περισσότερο!
















*****************
Το ποστ αυτό είναι μέρος μια φωτογραφικής "πρόκλησης"
για την οποία μπορείτε να διαβάσετε περισσότερα εδώ.
Έλληνες συμμετέχοντες (μέχρι στιγμής) στην πρόκληση του Ιουνίου είναι: