Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Ταξίδια του νου. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Ταξίδια του νου. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Πέμπτη 15 Νοεμβρίου 2018

Μ' ένα χάρτινο καραβάκι...

Μ' ένα χάρτινο καραβάκι γίνονται τα μεγαλύτερα ταξίδια!
Το λέω συχνά και το φωτογραφίζω με κάθε ευκαιρία.
Και μια από τις πιο αγαπημένες μου αναρτήσεις έχει να κάνει επίσης με αυτό.

Χάρτινο το καραβάκι έγραφα πριν σχεδόν έξι χρόνια και νομίζω ήρθε πια η ώρα να αποκτήσει αυτό το blog την περιγραφή που του αξίζει. 
Μ' ένα χάρτινο καραβάκι άλλωστε αρμενίζει η φαντασία μου εξ απαλών ονύχων!
Με το ίδιο καραβάκι θα αρμενίζει από δω και μπρος και το blog, που μπορεί να πήρε κάποτε το δόλιο το όνομά του βιαστικά και απελπισμένα, αφού ό, τι άλλο είχα σκεφτεί υπήρχε ήδη, αλλά του όφειλα κάτι ακόμα!

Κι αφού η μοίρα το 'ταξε στα ταξίδια, του δίνω και το μέσον!
Χάρτινο ξεχάρτινο, μια χαρά θα την κάνει τη δουλειά του!

Έτσι κι αλλιώς έπρεπε κάποτε να αποφασίσω!
Όλο το άφηνα και το άφηνα, κι όλο έλεγα θα το σκεφτώ αύριο, σαν άλλη Σκάρλετ, που με συντροφεύει κι αυτή από παλιά. 
Πιο παλιά ακόμα κι από εκείνη, την εποχή πάνω κάτω που άρχισαν να αρμενίζουν και τα καράβια μου, με συντρόφευε η Πολυάννα, αλλά "Παιχνίδι της χαράς"; Μπα! Δεν μου κάθονταν καλά. 
Είπαμε να παλιμπαιδίζω ενίοτε, αλλά έχω και μια άλφα σοβαρότητα! Λέμε τώρα!

"Όσα παίρνει κι όσα...φέρνει ο άνεμος" σκεφτόμουν όλο και πιο συχνά, και για λίγο μάλιστα το έβαλα σαν περιγραφή. Για πολύ λίγο, μπορεί μια ώρα, μπορεί μια μέρα, ούτε καν θυμάμαι.
Τελικά νίκησε μέσα μου το παιδί και το καραβάκι του, και η μεσήλιξ έξω μου, χαμογέλασε ικανοποιημένη. 
Οι αδυναμίες δεν κρύβονται...παίρνουν ένα κομμάτι χαρτί κι αρμενίζουν!
Και κάτι ακόμα!
Το καραβάκι έχει χώρο για όλους!
Καλά ταξίδια να έχουμε!

Πέμπτη 19 Ιανουαρίου 2017

Sail away like a snail...Snail Away?


                                  

Το "Orinoco Flow" είναι ένα τραγούδι που αγαπώ πολύ. 
Το ακούω συχνά και το ακούω δυνατά όταν οδηγώ.
Η μουσική του με ταξιδεύει και τα λόγια του μου δημιουργούν άπειρες εικόνες.
Ο ρυθμός του ο ίδιος άλλωστε δίνει μια αίσθηση διαρκής κίνησης. 

Νιώθω να αφήνομαι στα αλήθεια να με παρασύρει η ροή του Ορινόκο. 
Κι εμπιστεύομαι κύματα αγνώστων θαλασσών, για να με βγάλουν σε μέρη που δεν έχω πάει, σε μέρη που δεν έχω δει.

Και όσο το μυαλό κινείται μελωδικά σε εξωτικά ταξίδια, τόσο νιώθω να εγκλωβίζομαι σε ρυθμούς αργούς, που δεν είναι αργοί, κάθε άλλο, το αντίθετο μάλιστα.
Είναι εξοντωτικοί, κι επειδή είναι ακριβώς έτσι, όλα όσα μου αρέσει να κάνω, ή θα ήθελα να κάνω μένουν όλο και πιο πίσω.
Παλεύω με τον χρόνο και χάνω. 
Γίνομαι ένα γιγάντιο σαλιγκάρι που σέρνει αργά τις επιθυμίες του μέσα στη μέρα. 


Κι έτσι από μέρα σε μέρα το μόνο που αφήνει πίσω του που να τις μαρτυρά είναι μια ασημένια κλωστή. 
Αυτή που δένει όλες τις μέρες μεταξύ τους και τυλίγει το χρόνο τόσο σφιχτά, που καμιά χαραμάδα δε μένει για να μπει εκείνο το κύμα που θα με σπρώξει σε μιαν άγνωστη ακτή, ή έστω να ακουστεί για λίγο ο παφλασμός του Ορινόκο, ή ενός άλλου ποταμού, σαν μια κρυφή υπόσχεση για άλλα, αληθινά ταξίδια.
Μπορεί σε λίγες μέρες όλα να αλλάξουν, μπορεί και όχι.
Το σίγουρο είναι πως έστω και με τους δικούς του αργούς ρυθμούς το σαλιγκάρι κινείται προς κάθε κατεύθυνση αφήνοντας τα ίχνη του, και αν και σαλιγκάρι, έχει μια ιδιαίτερη αδυναμία στον ουρανό και όλο προσπαθεί να τον φτάσει.
Όνειρό του να ξετυλίξει την ασημένια κλωστή από το χρόνο και να την απλώσει ως αυτόν. Και πάνω της να καρφιτσώσει όλα του τα όνειρα να τα δει ο ήλιος που κάποτε θα βγει, γιατί δεν μπορεί, να δεις που ακόμα και η βροχή που πέφτει ασταμάτητα εδώ και μέρες θα βαρεθεί το ίδιο της το μοιρολόι και θα πάψει.
Έτσι για να βγουν τα σαλιγκάρια να αρμενίσουν! 


Με αργούς ρυθμούς λοιπόν παρέλαβα και τα δώρα της αγαπημένης Αλεξάνδρας από το abuttononthemoon και με ακόμα πιο αργούς τα φέρνω εδώ για να την ευχαριστήσω ολόψυχα!


Η Αλεξάνδρα είχε και μια ιδέα που πολύ μου άρεσε!
Αλάτι, ζάχαρη κι αλληλεγγύη την ονόμασε κι εδώ μπορείτε να ενημερωθείτε και αν το επιθυμείτε να δηλώσετε συμμετοχή!

https://abuttononthemoon.blogspot.gr/2017/01/blogaki2017.html

Ιδέα καταπληκτική είχε και η Μαριλένα από το marilenaspotofart και μάλιστα την έκανε πράξη, αφού έκανε ήδη την αρχή ενός συλλογικού διηγήματος με τον τίτλο "Το κόκκινο νυφικό".


Ενώ η Τζίνα από το "Εικόνες και ψίθυροι" φιλοξενεί το οδοιπορικό μου στο "Μέγα Σπήλαιο" και την ευχαριστώ θερμά γι' αυτό!


Τρίτη 9 Αυγούστου 2016

Ταξιδεύοντας με μια carte postale


Η Ζάκυνθος είν’ όμορφη. Της δίνουν 
θησαυρούς μύριους τ’ αγγλικά καράβια, 
κι από ψηλά της στέλνει ο αιώνιος ήλιος 
τις ζωογόνες αχτίδες του. Κι ο Δίας 
τα διάφανα σύγνεφα της χαρίζει. 
Κι έχει τους πυκνοφύτευτους ελαιώνες, 
τους αμπελόφυτους του Βάκχου κάμπους, 
και την υγεία τη ρόδινη σκορπίζει 
αύρα γλυκιά που μυρωμένη πνέει 
από κήπους ανθών κι αιώνιων κέδρων.

  Ούγκο Φόσκολο 
μτφρ. Μαρίνος Σιγούρος 
(1885-1961)


Το απόσπασμα από τον "Ύμνο στη Ζάκυνθο", ήταν γραμμένο με φροντίδα στην κάρτα που μου έστειλε η Κατερίνα από το blog just-k-world και δε θα μπορούσε να είναι από αλλού, παρά από τη Ζάκυνθο, μια και η Κατερίνα που έχει ιδιαίτερη σχέση μαζί της την επισκέφτηκε πρόσφατα!

Το ταξίδι της στην όμορφη Ζάκυνθο μου έφερε πολλές αναμνήσεις και η κάρτα της, μια πνοή από το Ιόνιο!
Δεν ήταν όμως μόνο αυτά.
Ο φάκελος έκρυβε κι άλλες εκπλήξεις!
Ένα πολύτιμο γράμμα και ξεχωριστά δώρα έκαναν παρέα στην κάρτα και όλα μαζί με έκαναν να χαμογελάω διαρκώς! 

Κατερίνα μου σε ευχαριστώ πάρα πολύ!

Θέλω να ευχαριστήσω όμως και τη Μαρία Νι που από το blog της "Μια ματιά στον ήλιο με γιορτινά", μας προέτρεψε να ταξιδέψουμε με μια καρτ ποστάλ.


Σάββατο 7 Μαΐου 2016

Παίζοντας με τις λέξεις #8, η έναρξη


Ακόμα κι όταν δεν ταξιδεύω, η σκέψη ταξιδεύει πάντα.
Μαγνήτες ουρανοί την τραβάνε ψηλά για να την αφήνουν απαλά σε δρόμους που ξετυλίγονται ατέλειωτοι εμπρός της.
Γνώριμα τοπία εναλλάσσονται συνεχώς και τα μουσεία ανακατεύονται με τις βιβλιοθήκες, τα παλάτια και τις εκκλησίες. Τα δάση χάνονται και σβήνουν μέσα σε ανοιχτές θάλασσες και οι θάλασσες γίνονται πόλεις και χάνομαι στη βοή τους.
Οι άνθρωποι πάντα και παντού ίδιοι παρά τις διαφορές τους. Με όλα τα καλά και τα κακά που τους προίκισε η φύση. Με τους φόβους τους να κρύβονται πίσω από χαμογελαστά, ή βλοσυρά πρόσωπα.
Ο χρόνος ένα ορμητικό ποτάμι που τρέχει συνεχώς και μόνο νοερά καταφέρνω να κολυμπώ για λίγο ανάποδα στο ρεύμα.
Ξαναπαίρνω διαδρομές από την αρχή. Ξαναγράφω με τις ίδιες λέξεις όσα έσβησαν λες και ήταν γραμμένα με κιμωλία και όχι με ανεξίτηλο μελάνι.
Γιατί η σκέψη ταξιδεύει πάντα, ακόμα κι όταν δεν ταξιδεύω!




παλάτι, κιμωλία, φόβος, ουρανός, πόλη

Αυτές είναι οι λέξεις που θα χρωματιστούν κόκκινες στο 8ο παιχνίδι μας και που προέκυψαν σε συνεργασία με τη νικήτρια του 7ου παιχνιδιού μας  Μαρία Κανελλάκη.
Το "Παίζοντας με τις λέξεις" εμπνεύστηκε η Φλώρα από το "TEXNIS STORIES", η οποία ακούραστα διοργάνωνε ένα κάθε μήνα.
Όταν το ανέλαβα εγώ, υπήρχαν ήδη αρκετά δρώμενα σε εξέλιξη, οπότε άλλαξε και η συχνότητά του.
Ελπίζω όμως να συνεχίσει να είναι αγαπητό για πολύ καιρό ακόμη!



Όροι συμμετοχής στο παιχνίδι των λέξεων:


1. Οι λέξεις μπορούν να χρησιμοποιηθούν σε οποιαδήποτε μορφή τους, ονομαστική, γενική, αιτιατική, κλητική, αλλά δεν μπορούν να αλλάξουν μορφή, οπότε υποκοριστικά και παράγωγα δεν πρέπει να χρησιμοποιούνται.
Δεν μπορούν επίσης να χρησιμοποιηθούν ως κύρια ονόματα.


Όσοι θέλετε να συμμετέχετε, θα μπορείτε να στέλνετε τις δημιουργίες σας στο mail μου, almikr@gmail.com
Μπορείτε να γράφετε όπου σας βολεύει, αλλά θα σας παρακαλούσα όταν τις στέλνετε να τις κάνετε copy-paste στο mail και όχι επισύναψη, για να είναι εύκολη η μεταφορά τους στη συνέχεια.
Καλό θα ήταν να είναι γραμμένες με κόκκινο χρώμα οι 5 λέξεις, για να ξεχωρίζουν αμέσως.

2.  Τα κείμενα ας φροντίσουμε να είναι μικρά περίπου 400 λέξεις. 
Δεν θα γίνονται δεκτά κείμενα που υπερβαίνουν τις 500 λέξεις. 

3. Μπορείτε να στείλετε μέχρι 2 συμμετοχές.

4. Κάθε συμμετοχή καλό είναι να συνοδεύεται από μια φωτογραφία, ή κινούμενη εικόνα.

5. Όταν λήγει η προθεσμία, τα κείμενα θα αναρτώνται εδώ ανώνυμα και αριθμημένα σύμφωνα με τη σειρά αποστολής τους στο mail.

Μπορείτε να στείλετε τις συμμετοχές σας ως την Παρασκευή 27 Μαΐου στις 7 το απόγευμα!

Καλές εμπνεύσεις σας εύχομαι!

Σάββατο 17 Οκτωβρίου 2015

Το ταξίδι ενός φλιτζανιού



Μια φορά κι έναν καιρό ήταν ένα ταξιδιάρικο φλιτζάνι. Δρόμο έπαιρνε δρόμο άφηνε, όλο προχωρούσε ώσπου έφτασε στην πόρτα μου.
Χτύπησε να του ανοίξω κι από τότε θρονιάστηκε για τα καλά στο σπίτι μου και τη ζωή μου.
Κι άρχισε να παίρνει και μένα στα ταξίδια του.

Γι΄αυτά θα σας μιλήσω. 
Για τα ταξίδια μου με ένα φλιτζάνι. 
Με πολλά φλιτζάνια δηλαδή.
Αν τα έβαζα στη σειρά θα έφτανα ως τη χώρα των θαυμάτων.
Δεν είμαι η Αλίκη, αλλά θυμάμαι σαν σε όνειρο πως έχω πιει τσάι ακόμα και με τον Τρελοκαπελά!
Και όχι μόνο μια φορά, αφού η γνωριμία μας ξεκίνησε από όταν ήμουν μια σταλιά παιδάκι.


Από τότε που η μαμά έφτιαχνε το τσάι μου όταν με πονούσε ο λαιμός κι έβαζε μέσα και μια κουταλιά μέλι!
Πάντα τσάι του βουνού, αν και ανάλογα την περίπτωση, έρχονταν ανεπιθύμητο κι εκείνο το μαύρο το ευρωπαϊκό όπως συνήθιζαν να το λένε, που καθόλου δεν μου άρεσε.
Ενώ εκείνο του βουνού! 
Μμμμ!...σκέτη απόλαυση!
Ολάκερη η δύναμη του βουνού έμπαινε στο φλιτζάνι μου. Και η μυρωδιά του ζυμωμένη με καθαρό βουνίσιο αέρα, απάτητο χιόνι και αμόλυντη βροχή, έφτανε για να νιώσω καλύτερα!
"Δε σε ακούω καλά, Τσαγάκι ήπιες"; συνήθιζε να με ρωτά η μητέρα μου, ακόμα κι όταν μεγάλωσα και ήμουν μακριά της. 
Σαν να ακούω τη φωνή της ακόμα, κι όσα τσαγάκια κι αν πιω πια θα έχουν ένα συστατικό λιγότερο. 
Θα το αφαιρεί η απουσία, αλλά η αγάπη θα το ξαναπροσθέτει μέχρι να αδειάσει το φλιτζάνι.


Και πόσες αλήθεια φορές, το φλιτζάνι μου δε φιλοξένησε ένα άλλο ξεχωριστό κι εξίσου θαυματουργό βότανο, το χαμομήλι;
Ετούτο έρχονταν αθόρυβα να με ξαφνιάσει με την ήπια, ντελικάτη γεύση του. 

Αλλά τις περισσότερες φορές ήταν ένα πολύ βαρετό φλιτζάνι, αφού περιείχε μόνο το γάλα μου.
Θυμάμαι όμως με πόσο ενθουσιασμό υποδεχόμουν εκείνα που ήταν γεμάτα κακάο!


Κι έτσι ταξιδεύοντας, θα φτάσω και στο σήμερα, που τα φλιτζάνια μου έχασαν τον μπούσουλα. Ακόμα και βάζα γίνονται, για να βάλω μέσα το κλαδάκι της πασχαλιάς που μπήκα στον πειρασμό να κόψω... 


...ή να διατηρήσουν φρέσκα λίγα μοσχεύματα δεντρολίβανο, μέχρι να αποφασίσω πού θα τα φυτέψω!


Κι από το χτες στο σήμερα, όλο γεμίζουν κι αδειάζουν τα φλιτζάνια μου με βότανα, καφέδες σοκολάτες. λουλούδια!
Μελισσόχορτο, λουίζα, φασκόμηλο, χαμομήλι, τίλιο,δίκταμο, αλλά και πόσα ακόμα βότανα δεν ενώθηκαν σε απίστευτους γευστικούς συνδυασμούς όλα αυτά τα χρόνια, για να "θεραπεύσουν", αλλά και για δώσουν στο ταξίδι της απόλαυσης διαφορετικές διαδρομές, για έναν προορισμό που μοιάζει να είναι πάντα ο ίδιος!



Και καφέδες! 
Αμέτρητοι καφέδες, 
Μοναχικοί, ερωτικοί, φιλικοί, εκείνοι οι ατέλειωτοι των κολλητών που ανοίγουν τις ψυχές τους, οι καφέδες της παρέας, αλλά και της μοναξιάς, 
Οι γιορτινοί καφέδες!
Κι είναι κι εκείνοι της παρηγοριάς.
Όλους τους έχω πιει!







Καμιά φορά, σπάει κι ένα φλιτζάνι.
Έτσι για να δηλώσει αναντικατάστατο.
Κι είναι εκείνο που δε θες να σπάσει!
Εκείνο που θα σου λείψει περισσότερο.
Όσα φλιτζάνια κι αν έχεις, εκείνο θα σου λείπει πάντα.
(Και ναι, δε μιλάω για τις πορσελάνες)



Η Πέτρα από το blog "Ο πιο πιστός φίλος του σκύλου" σκαρφίστηκε "Το ταξίδι ενός φλιτζανιού" και μας έβαλε να ταξιδεύουμε με ένα φλιτζάνι.
Δείτε εδώ την ανάρτησή της και ρίξτε μια (άλλη) ματιά στα φλιτζάνια σας!

Τρίτη 29 Απριλίου 2014

♫ ♩ ♬ ♫ Ετοιμάζω ταξίδι μοναχά για πάρτη μου ♫ ♩ ♬ ♫


Δε θα γράψω για το ταξίδι μου στη Φλωρεντία. Ούτε για εκείνο στο Παρίσι. Δεν θα σας πάω να αγναντέψετε τις ακτές της Κορνουάλης, ούτε τα κάστρα της Σκωτίας.
Δε θα γράψω γι΄αυτά, αλλά και για πολλά άλλα, γιατί απλούστατα δεν τα έχω ζήσει, παρά μόνο με τη φαντασία, ελπίζοντας φυσικά μια μέρα να τα ζήσω και στην πραγματικότητα.
Για μένα το ταξίδι ξεκινάει από το όνειρό του.

Και ίσως αυτό ακριβώς να είναι το ταξίδι. Ένα όνειρο που πότε γίνεται πραγματικότητα και πότε όχι, αλλά παραμένει όνειρο κι ας έχει γίνει ανάμνηση!
Θα ήθελα να έχω ταξιδέψει περισσότερο, αλλά δεν παραπονιέμαι, γιατί μπορώ με τη φαντασία που λέγαμε (ε, και με τις φωτογραφίες) να επισκέπτομαι ξανά όσα έχω ήδη δει, αλλά και να "ταξιδεύω" σε όσα θα ήθελα να δω!

Αν έχετε υπομονή μπορείτε να διαβάσετε εδώ την περιπέτεια ενός ταξιδιού, αλλά κι εδώ , κι εδώ  (ναι, μπορώ να σπάσω νεύρα με τα εδώ κι εδώ, χαχα), τις ομορφιές μιας πόλης που γοητεύει όποιον την επισκέπτεται!
Ήταν από τις πρώτες δοκιμαστικές αναρτήσεις και όχι η καλύτερη δουλειά που θα μπορούσα να κάνω, αλλά τις λατρεύω, γιατί γράφτηκαν σχεδόν αμέσως μετά το ταξίδι.
Αν δεν έχετε χρόνο μην ανησυχείτε.
Δεν θα σας αφήσω παραπονεμένους!
Θα αποκαλύψω το μεγάλο μου "μυστικό".
Η πόλη μάγισσα είναι η Σαλαμάνκα της Ισπανίας, η αλλιώς η χρυσή πόλη.


Και θα σας αποκαλύψω κι ένα μεγάλο λάθος μου!
Με την παρακάτω φωτογραφία συμμετείχα στο διαγωνισμό "Φωτογραφίζειν" που διοργανώνει η Μαρία Νι από το blog "Μια ματιά στον ήλιο με γιορτινά"
Η φωτογραφία πήγε καλά κι ευχαριστώ θερμά όσους την βαθμολόγησαν.
Όπως είχα γράψει στην Μαρία όταν την είχα στείλει, είχα ανατρέξει σε παλιά μου αρχεία, για να βρω ένα μέρος που δεν θα με φωτογραφίζει, αντί να το φωτογραφίζω και ήμουν σίγουρη πως τη φωτογραφία αυτή δεν την είχα βάλει στο blog.
Σήμερα με φρίκη ανακάλυψα πως άθελά μου καταπάτησα έναν από τους βασικούς όρους του παιχνιδιού.
Τελικά εκεί που έψαχνα για τη σημερινή ανάρτηση, έπεσα πάνω της. Την είχα βάλει παλιότερα (όχι επεξεργασμένη), μα δεν το θυμόμουν. Και το κυριότερο δεν έπεσα πάνω της όταν έπρεπε να πέσω.
Ζήτησα ήδη συγνώμη από τη Μαρία για τη αστοχία μου (για να μην πω τίποτα βαρύτερο), αλλά θέλω να ζητήσω συγνώμη από όλους σας!
Η φωτογραφία είχε τίτλο "Βράχια που γεννιούνται σκίζοντας γαλανά νερά, πλεούμενα του ονείρου, πράσινο που γαληνεύει και μια άσπρη προσευχή να υψώνεται. Τολό Αργολίδας"
Είναι κι αυτή ένα ταξίδι από μόνη της....


Η ανάρτηση είναι μια ιδέα της  Πέτρας από το blog "Ο πιο πιστός φίλος του σκύλου".
Όποιος θέλει μπορεί να δηλώσει συμμετοχή εδώ! (ουπς κι άλλο εδώ έβαλα!)

Πέμπτη 24 Απριλίου 2014

Το απόσπασμα της δύσης


"...Ένα μικρό ψαροκάικο είναι η ζωή μου. Ένα μικρό φθαρμένο ψαροκάικο που έχει σμαραγδιά φεγγάρια στο κατάρτι του κι έναν ξεσκούφωτο ήλιο αληταρά για τιμονιέρη.
Ένα ψαροκάικο, δίχως ρότα.
-Πού πάμε καπετάνιο; με ρωτάει ο τιμονιέρης και μου κλείνει το μάτι.
-Όπου πάν' τα κύματα! λέω επίσημα εγώ.
Και τα σμαραγδιά φεγγάρια που είναι στο κατάρτι, σκάνε σαν ρόδια στην κουβέρτα.
Κι ο ξεσκούφωτος ήλιος ο αληταράς παρατάει το τιμόνι του και χορεύει. Και η νύχτα γεμίζει χιλιάδες ήλιους αληταράδες. Και η ψυχή μου γεμίζει νύχτες πολύχρωμες.
Γεμίζει σμαραγδιά φεγγάρια και θαλασσινά πουλιά. Πού να χωρέσουν μέσα μου όλα αυτά; Πού να στριμωχτούν, πανάθεμά τα;..."
Απόσπασμα από το βιβλίο της Αλκυόνης Παπαδάκη "Σκισμένο ψαθάκι"


Κι έρχεται εκείνη η ώρα που το ψαροκάικο τραβιέται στη στεριά. Τελειώνει τα ταξίδια του. Τα χρώματά του ξεθωριάζουν και το σκαρί του ταλαιπωρημένο από τα αμέτρητα κύματα που έσπασαν και ξέσπασαν πάνω του ζητάει μόνο ησυχία κι ένα μέρος να θρηνήσει όσα δεν μπόρεσε να χωρέσει.
Ο τιμονιέρης, ο αληταράς, εγκαταλείπει το πόστο του και γέρνει στη δύση του να ξεκουραστεί κι αυτός. Τόσες και τόσες νύχτες φώτισε. Αφήνει τα φεγγάρια να αχνοφέγγουν τον πόνο τους που άφησαν το κατάρτι και καρφώθηκαν πάλι στο ουρανό.


Όλα μοιάζουν να τελειώνουν και μένει το ψαροκάικο να ατενίζει τη θάλασσα και τον ήλιο να του στέλνει έναν τελευταίο χαιρετισμό πριν βουτήξει στο χτες για να ξαναγίνει αύριο.
Τα φεγγάρια γνέφουν αντίο από ψηλά. Γδύνονται τα σμαραγδένια κι αφήνουν το ασήμι τους να βάψει τη νύχτα στα χρώματα που της πρέπουν.
Λίγο πριν το τέλος, όλα μπορούν να ξαναρχίσουν...όλα, εκτός από τη ζωή που σβήνει...
Απόσπασμα από την ψυχή μου


Παρασκευή 5 Ιουλίου 2013

Τα όμορφα και τα ταξίδια του νου (Weekly Moodboard 26)


Η ζέστη κάνει όλο και πιο αισθητή την παρουσία της και το μυαλό φτερουγίζει σε πελάγη.
Μπαίνω σε καράβια και αφήνω την ψυχή να συντροφεύει τους γλάρους στο πέταγμά τους.
Χαίρομαι με τα δελφίνια και σκύβω να θαυμάσω τα παιχνίδια τους.
Αφήνω το θαλασσινό αεράκι να παίξει με τα μαλλιά μου και να ποτίσει το σώμα μου στην αλμύρα του.
Το αγαπημένο μου ταξίδι ξεκινά από τη Βασιλική. Εκεί όπου ο άνεμος ανοίγει τα πανιά με ευκολία, με περιμένει το καράβι που θα με πάει στο νησί.
Ξέρω το δρομολόγιο καλά και δε χρειάζεται να υπολογίσω αποστάσεις και ώρα.
Γρήγορα θα φτάσω στο Φισκάρδο και θα πάρω εκείνον το δρόμο που θυμάμαι με κάθε λεπτομέρεια από την πρώτη φορά που τον διάβηκα πριν πολλά χρόνια.
Θα ατενίσω από ψηλά το Μύρτο, θα αφήσω το βλέμμα μου να αγκαλιάσει το κάστρο της Άσσου και θα μείνω εκεί πάνω να ονειροπολώ, κοιτώντας το βαθύ μπλε του Ιονίου και ανασαίνοντας τη μυρωδιά του.
Λίγο πριν περάσω τη γέφυρα, θα σταθώ πάλι, αυτή τη φορά για να δω την εικόνα της πόλης που αγαπώ.
Δεν έχει τη γραφικότητα του Φισκάρδου, αφού ο Εγκέλαδος κάποτε αποφάσισε να τη ρημάξει, αλλά το Αργοστόλι που γνώρισα μπερδεύεται στις αναμνήσεις μου με το Αργοστόλι που χαράχτηκε ανεξίτηλα στο μυαλό μου, όλες εκείνες τις ώρες στο μουσείο, που έψαχνα κι ανακάλυπτα την παλιά του ομορφιά.

Μαζεύω το μυαλό από τα ταξίδια του και το προσγειώνω στην καυτή πραγματικότητα του κάμπου.
Το ξεγελάω με άλλα όμορφα. Μπορεί να μην έχουν τη φρεσκάδα και τη δροσιά του πελάγους, αλλά έχουν κι αυτά μεγάλη δύναμη.

Δύναμη έχει κι ένα όμορφο δώρο. Η αγαπημένη Φλώρα από το TEXNIS STORIES μου έστειλε ένα υπέροχο βραχιόλι για την τρίτη θέση στο  "Παίζοντας με τις λέξεις".
Φλώρα μου σε ευχαριστώ πολύ πολύ!!!



Η Βασιλική βρίσκεται στο νότιο άκρο της Λευκάδας και το Φισκάρδο στο βόρειο της Κεφαλονιάς. 
Ο Μύρτος είναι μία από τις πιο όμορφες παραλίες της Ελλάδας (αντικειμενικότατα).
Η Άσσος ένα μικρός παραδοσιακός οικισμός. Στη χερσόνησο που ενώνεται με το νησί με μια στενή λουρίδας στεριάς  υπάρχει το κάστρο. 
Το Αργοστόλι είναι η πρωτεύουσα της Κεφαλονιάς και είχε καταστραφεί το 1953 από το μεγάλο σεισμό.

Η ιδέα των Weekly Moodboards ανήκει στην Lyriel από το Biscoto. 
Τα ιστολόγια που συμμετέχουν μέχρι στιγμής είναι :