Στην καρδιά της πόλης, Zadie Smith (NW)

..."Άπλωσε το χέρι της να κόψει ένα μπουμπουκιασμένο κλαράκι -έχοντας κατά νου μιαν απλή, ανέμελη κίνηση-, μα το κλαράκι ήταν νευρώδες και χλωρό και όχι τόσο εύθρυπτο ώστε να το σπάσει. Αφού είχε κάνει την αρχή ένιωθε ότι δεν μπορούσε να τα παρατήσει (ο δρόμος δεν ήταν άδειος, την έβλεπαν). Άφησε τον χαρτοφύλακά της στον τοίχο του μπροστινού κήπου κάποιου, χρησιμοποίησε και τα δύο χέρια και πάλεψε μαζί του. Αυτό που ξεκόλλησε εντέλει ήταν λιγότερο κλαράκι και περισσότερο κλαδί, καθώς συνδεόταν με διάφορα άλλα κλαράκια, κατάφορτα κι αυτά με μπουμπούκια, και η βάνδαλη Νάταλι Μπλέικ το 'βαλε στα πόδια κι έστριψε στη γωνία κρατώντας το. Ήταν καθ' οδόν προς τον Υπόγειο. Τι θα το έκανε ένα κλαδί;)"...

Το κλαδί της ανθισμένης μηλιάς, ο τρόπος που η Νάταλι πάλεψε να το αποκτήσει, μα κυρίως η σκέψη του τι θα το κάνει, είναι για μένα η καλύτερη, απόλυτα συμβολική, περιγραφή σε όσα πραγματεύεται το βιβλίο που μας μεταφέρει στην καρδιά της πόλης και μας βάζει να παρακολουθήσουμε τις ζωές τεσσάρων νέων ανθρώπων. 

Διαβάζουμε στο οπισθόφυλλο:

"Άνθρωποι ζουν ο ένας δίπλα στον άλλο. Σε κόσμους χωριστούς. Κι έπειτα υπάρχουν οι απρόσμενες επισκέψεις: οι σπάνιες φορές που ένας άγνωστος περνάει ένα κατώφλι δίχως άδεια ή προειδοποίηση, κλονίζοντας συθέμελα ολόκληρο το σύστημα. Όπως το απόγευμα του Απρίλη που μια γυναίκα χτύπησε την πόρτα της Λία Χάνγουελ ζητώντας βοήθεια, διαταράσσοντας τη γαλήνη, αναγκάζοντας τη Λία να βγει από την απομόνωσή της...

Η Ζέιντι Σμιθ παρακολουθεί τέσσερις νέους ανθρώπους, τη Λία, τη Νάταλι, τον Φίλιξ και τον Νέιθαν, που προσπαθούν να ζήσουν την ενήλικη ζωή τους στο Λονδίνο: ένα μέρος σύνθετο, όμορφο όσο και απάνθρωπο, όπου οι ανοιχτοί δρόμοι κρύβουν τα στενά στενά και η λεωφόρος κάποιες φορές καταλήγει σε αδιέξοδο. Μια έξοχη αποτύπωση της σύγχρονης αστικής ζωής, ένα μυθιστόρημα που κυλάει σαν τον υδράργυρο και πάλλεται σαν την ίδια την πόλη."

Το βιβλίο δεν είναι εύκολο. Όπως δεν είναι εύκολη και η ζωή στη μεγάλη πόλη. Άνθρωποι που αγωνίζονται να ξεφύγουν από μια μοίρα που μοιάζει κοινή, αλλά κι εκείνοι που σταμάτησαν να αγωνίζονται κι άφησαν τη ζωή να γίνει ένα ορμητικό ποτάμι, να τους παρασύρει, πετώντας τους εδώ κι εκεί, με μια προδιάθεση στο "εκεί" που τίποτα δεν είναι όμορφο.

Και υπάρχουν κι αυτοί που ενώ κατάφεραν να ανατρέψουν τα δεδομένα, δεν ξέρουν πως να διαχειριστούν τα νέα που προέκυψαν και συμπεριφέρονται αλλόκοτα.

Σαν να είναι ξένοι μέσα στο σώμα τους, μέσα στην ίδια τους τη  ζωή, συνεχίζουν να ψάχνουν κάτι που δε γνωρίζουν αν θέλουν να βρουν.

Στην ουσία δεν ξέρουν τι να κάνουν μ' εκείνο το κλαράκι που λέγαμε, δεν ξέρουν τι να κάνουν τη ζωή που κέρδισαν με τόσους κόπους.

Τι είναι άραγε πιο εύκολο; 

Να τα παρατάς, να συνεχίζεις, να τα ακυρώνεις όλα όταν πια φτάνεις εκεί που ήθελες να φτάσεις, ή να προσπαθείς με τον λάθος πάντα τρόπο να κρατήσεις αυτό που τώρα ζεις αναλλοίωτο στο χρόνο;

Και τι ακριβώς είναι ο χρόνος;

..."Στο τέλος, μόνο μια ιδέα συγκρατείται με σιγουριά: ο χρόνος ως σχετική εμπειρία, διαφορετικός για τον δρομέα, για τον εραστή, για τον βασανισμένο, γι' αυτόν που έχει τη βολή του. Όπως αυτήν ακριβώς τη στιγμή, όταν το λεπτό μοιάζει να εκτείνεται σε ώρα. Κατά τ' άλλα άχρηστος. Ένα ανεξόφλητο, διογκούμενο χρέος."...

Ζωές διασταυρώνονται στους μεγάλους δρόμους καθημερινά, αλλά μπορούν να επηρεάσουν η μια την άλλη;

Η πάλη που δίνεται με κάθε λεπτό που περνάει, αξίζει τον κόπο, ή είναι χαμένη υπόθεση;

Το βιβλίο έχει σίγουρα το δικό του παλμό. Και είναι πολύ δυνατός.

Παρόλο που η δομή του δεν είναι η αναμενόμενη, δεν αργεί να  παρασύρει τον αναγνώστη στο ρυθμό του και να τον κάνει κάτι παραπάνω από παρατηρητή της κοινωνίας του βορειοδυτικού Λονδίνου.

Δείτε την ίδια τη Ζέιντι Σμιθ να διαβάζει τις πρώτες σελίδες του βιβλίου της και μας ξεναγεί σε εκείνη την πλευρά του Λονδίνου που εκτυλίσσεται η ιστορία της.

Το βιβλίο "Στην καρδιά της πόλης" της Ζέιντι Σμιθ κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Μεταίχμιο. Αν πατήσετε το σύνδεσμο, θα δείτε πως αυτή τη στιγμή κυκλοφορεί σε τιμή που θα σας ξαφνιάσει ευχάριστα!

Τη μετάφραση έκανε η Ιωάννα Ηλιάδη.

Η Ζέιντι Σμιθ γεννήθηκε στο βορειοδυτικό Λονδίνο το 1975. Σπούδασε αγγλική φιλολογία στο Κέμπριτζ. Το 2003 συμπεριλήφθηκε στη λίστα των 20 καλύτερων νέων συγγραφέων του λογοτεχνικού περιοδικού Granta, τιμή που της επιφυλάχθηκε και το 2013.

Είναι η συγγραφέας των μυθιστορημάτων "Λευκό χαμόγελο σε μαύρο φόντο", "Συλλέκτης αυτογράφων", "Στην ομορφιά που χάνεται", καθώς και της συλλογής δοκιμίων "Changing my mind".

Έχει επίσης επιμεληθεί το συλλογικό έργο "Το βιβλίο του Άλλου".

Μταξύ άλλων έχει τιμηθεί με τα βραβεία Orange και Somerset Maugham, ενώ ήταν υποψήφια για το βραβείο Booker.

Οικογενειακά μυστικά (Διαγωνισμός Camilla Lackberg)

Camilla Lackberg, μια σύγχρονη παραμυθού, έγραφα πριν λίγους μήνες κι εξηγούσα μεταξύ άλλων, γιατί θέλω να επισκεφτώ τη Φιελμπάκα. 

Το ψαροχώρι που κάθε καλοκαίρι, πλημμυρίζει από κόσμο, είναι το σκηνικό των βιβλίων της κι ένας τόπος που μου έγινε πια οικείος μέσα από αναγνωστικές απανωτές επισκέψεις.

Περιμένοντας την επόμενη που θα γίνει όταν κυκλοφορήσει καινούριο βιβλίο της, σκέφτηκα να μεταδώσω το μικρόβιο σε έναν τουλάχιστον από σας και να τον βάλω στον όλο μυστήρια κόσμο της Ερίκα και του επιθεωρητή Πάτρικ.

Τα "Οικογενειακά μυστικά" είναι ένα βιβλίο που πραγματεύεται, μεταξύ άλλων, το πιο σκληρό πράγμα στον κόσμο. Το χαμό ενός παιδιού. Τη δολοφονία όπως αποδεικνύεται τελικά ενός μικρού κοριτσιού που οι ήρωες γνώριζαν και προσωπικά.

Ο Πάτρικ αναλαμβάνει να λύσει τον αστυνομικό γρίφο και η Ερίκα δε θα μπορούσε να μείνει αμέτοχη.

Γονείς και οι δυο πια, καλούνται να διαπραγματευτούν με το αδιανόητο και κάθε βήμα τους βάζει βαθιά μέσα σε μια υπόθεση όλο μυστήριο, μα κι ανομολόγητα μυστικά. 

Μυστικά που κρύβονται καλά και σκεπάζονται από τα καθημερινά, ακόμα και σε μια κλειστή κοινωνία όπως αυτή της Φιελμπάκα.

Όπως σε όλα της τα βιβλία η Lackberg τοποθετεί την πλοκή σε δυο επίπεδα. Το ένα είναι η προσωπική ζωή των ηρώων της που στην παρούσα φάση έχουν μόλις αποκτήσει το πρώτο τους παιδί, με ό, τι αυτό συνεπάγεται, και το άλλο είναι η λύση του γρίφου και οι έρευνες που γίνονται για την εξιχνίαση της δολοφονίας.

Ωστόσο γίνονται συχνές αναδρομές και στο παρελθόν που εκτός από άκρως ενδιαφέρουσες είναι εκείνες που στην κορύφωση του μυστηρίου έρχονται να φωτίσουν τις πιο σκοτεινές πτυχές.

Για να συμμετάσχετε στο διαγωνισμό που θα λήξει στις 5 Νοεμβρίου τα μεσάνυχτα, υπάρχουν δύο τρόποι.

Αν έχετε facebook, κάντε like στη σελίδα μου Mytripsonblog, αν δεν έχετε ήδη κάνει δηλαδή, like στο ποστ του διαγωνισμού κι αν θέλετε κοινοποίηση.

Αν δεν έχετε, ένα σχόλιο εδώ αρκεί.

Τα οικογενειακά μυστικά κυκλοφορούν από τις εκδόσεις Μεταίχμιο σε μετάφραση Γρηγόρη Κονδύλη.

Ο διαγωνισμός έληξε, η κλήρωση έγινε και τυχερή είναι η Ερμιόνη Τσαπακίδου.

Camilla Lackberg, μια σύγχρονη παραμυθού

Μέχρι πριν λίγο καιρό δεν είχα επιθυμήσει ποτέ να επισκεφτώ τη Σουηδία.
Τώρα θέλω να πάω στη Φιελμπάκα.
Η Φιελμπάκα είναι ένα μικρό ψαροχώρι που κάθε καλοκαίρι γίνεται  τόπος διακοπών και γεμίζει κόσμο.
Από εκεί κατάγεται η συγγραφέας  Camilla Lackberg, που μέχρι πριν λίγο καιρό δε γνώριζα.
Την είχε πάρει το αυτί μου φυσικά, αλλά δεν είχα διαβάσει κανένα βιβλίο της. 
Ώσπου τα διάβασα σχεδόν όλα το ένα μετά το άλλο. Ένα τέλειωνε, ένα άρχιζα. Κάπως έτσι μονοκοπανιά είχα διαβάσει και τα βιβλία της Αγκάθα Κρίστι όταν είχαν πέσει στα χέρια μου, πολλά χρόνια πριν και δεν είναι καθόλου τυχαίο που έπαθα Camilla Lackberg τώρα, όπως ακριβώς είχα πάθει Αγκάθα Κρίστι τότε!
Το μοναδικό μας κοινό στοιχείο άλλωστε με τη συγγραφέα είναι το γεγονός πως είχε πάθει κι αυτή Αγκάθα Κρίστι, σε νεαρή ηλικία!

Η Camilla μετά από ένα σεμινάριο δημιουργικής γραφής, άρχισε να γράφει αστυνομικά βιβλία με πρωταγωνίστρια τη συγγραφέα Ερίκα -alter ego της ίδιας- και τον επιθεωρητή Πάτρικ.
Ξεκινώντας από την "Παγωμένη πριγκίπισσα" γράφει ασταμάτητα και μου δημιουργεί την αίσθηση πως γράφει τόσο αβίαστα, όσο αναπνέει!
Σκαρφίζεται ιστορίες συνεχώς και μπλέκει το σήμερα με το χτες με έναν τρόπο που κάνει την ανάγνωση απόλυτα απολαυστική εμπειρία. 
Ο κεντρικός ιστός των ηρώων της είναι τόσο ανθεκτικός που μπορεί να αντέξει πολλά. Ολοκληρωμένοι χαρακτήρες, κουβαλώντας τα δικά του θέματα ο καθένας, συνυπάρχουν με άλλους που εμφανίζονται στο παρόν, ή έρχονται από το παρελθόν και όλοι μαζί πλέκουν ιστορίες που όχι μόνο κρατάνε το ενδιαφέρον αμείωτο, αλλά το εμπλουτίζουν συνεχώς. 
Το κάθε βιβλίο επιχειρεί να σε βάλει στο επόμενο πριν ακόμα φτάσεις στο τέλος, μα όλα διαβάζονται άνετα και αυτόνομα!

Δε χρειάζεται δηλαδή να τα πάρετε από την αρχή για να πιάσετε το νήμα. Μπορείτε να τα διαβάσετε με τη σειρά αν θέλετε, αλλά δεν είναι απαραίτητο. 
Και με αυτό θέλω να πω, ότι όπου δείτε βιβλίο να το υπογράφει η  Camilla, απλά διαβάστε το!
Θα κολλήσετε, το ξέρω, αλλά θα το ευχαριστηθείτε!
Θα τελειώσετε τις πολλές σελίδες σχεδόν χωρίς ανάσα και θα ψάχνετε ήδη το επόμενο, ή τα προηγούμενά της, πριν ακόμα φτάσετε στις τελευταίες σελίδες!
Αυτά είναι τα συμπτώματα του συνδρόμου Camilla Lackberg!
Μπαίνετε στον κόσμο της και τον ζείτε σε μια παράλληλη πραγματικότητα συνεχώς. Και τον αποζητάτε διαρκώς. 

Ο κόσμος της Camilla Lackberg έχει πολλά κοινά με τον δικό μας κόσμο. Τι κι αν όλες της οι ιστορίες διαδραματίζονται στη Φιελμπάκα, οι χαρακτήρες, μαζί με τα καλά τους και τα κακά τους υπάρχουν σε όλο τον κόσμο ίδιοι ακριβώς!
Αν μου έλεγαν μέχρι πριν λίγο καιρό πως στη Σουηδία δεν υπάρχει κουτσομπολιό και πως για τα μάτια του κόσμου δε θάβονται μυστικά, μπορεί και να το πίστευα, λέω μπορεί, γιατί αλίμονο αν ήμουν τόσο αφελής. Όπου υπάρχουν άνθρωποι, θα υπάρχουν τα πάντα και οι άνθρωποι θα κουβαλούν κοινά χαρακτηριστικά σε όλα τα μέρη του πλανήτη μας.

Η Camilla μπλέκει στον κόσμο που δημιούργησε τα μυστήρια του παρόντος με τα μυστικά του παρελθόντος και όσα αποτελούν τα ανθρώπινα, ή και τα απάνθρωπα.
Από το πως μπορεί να νιώθει μια νέα μαμά, μέχρι το άγριο πρόσωπο του ναζισμού.
Κάθε της βιβλίο πιάνει κι ένα μεγάλο θέμα. Η κακοποίηση στην οικογένεια, οι διακρίσεις, η γνωριμία με σύνδρομα όπως το  Άσπεργκερ, είναι μερικά από αυτά!
Οι σχέσεις των ανθρώπων, μπαίνουν στο μικροσκόπιο και η ανάλυσή τους προσπαθεί να εξηγήσει τις πράξεις τους. 
Όχι όμως και να τις δικαιολογήσει.
Επιχειρείται και μια προσέγγιση σε πιο σκοτεινούς, ολότελα διαβολικούς χαρακτήρες, που ζουν μέσα σε έναν δικό τους κατάμαυρο κόσμο.
 Η συγγραφέας μπλέκει την πραγματικότητα όλου του κόσμου με την καθημερινότητα και την πραγματικότητα των ηρώων, κι όλα αυτά ενώ διαξάγεται κάθε φορά μια αγωνιώδης έρευνα για την εξιχνίαση δολοφονιών!
Εκεί που το μυστήριο και η ένταση κορυφώνονται, οι αναφορές στην ήρεμη οικογενειακή ζωή έρχονται να αποφορτίσουν το κλίμα για λίγο, τόσο όσο να πάρουμε μια ανάσα πριν αρχίσει πάλι το κυνήγι των κακών.

Την έχουν αποκαλέσει  σύγχρονη παραμυθού και είναι!
Κι ευτυχώς για μας μοιάζει να είναι και ανεξάντλητη!

Τα βιβλία της κυκλοφορούν στην Ελλάδα από τις εκδόσεις Μεταίχμιο σε μετάφραση Γρηγόρη Κονδύλη και μπορείτε να τα βρείτε σε κανονική έκδοση και κάποια από αυτά σε έκδοση pocket που κάνει τα βιβλία ακόμα πιο προσιτά!
Περισσότερα για την Camilla Lackberg μπορείτε να βρείτε στην ιστοσελίδα της, αλλά και στη σελίδα της στο facebook, από όπου έκλεψα και τη φωτογραφία της.

Το κορίτσι με το κόκκινο παλτό (Kate Hamer)

"Η Κάρμελ πάντα ήταν διαφορετική. Η μητέρα της η Μπεθ, προσφάτως χωρισμένη, αγωνιά για την ιδιομορφία της κόρης της, καθώς προσπαθεί να ξαναχτίσει τη ζωή τους.

Όταν πάνε με τη μικρή σε ένα τοπικό φεστιβάλ αφήγησης, ο χειρότερος φόβος της Μπεθ θα γίνει πραγματικότητα. Η Κάρμελ εξαφανίζεται.

Η Μπεθ δεν μπορεί να δεχθεί το ενδεχόμενο ότι η κόρη της έχει χαθεί για πάντα και αγωνίζεται για την ανεύρεσή της. Στο μεταξύ η Καρμέλ ξεκινά ένα ταξίδι τόσο απίστευτο όσο και τρομακτικό. Θα καταφέρει να κρατήσει τη θύμηση της μητέρας της ζωντανή;"

Αυτά έγραφε το οπισθόφυλλο και όλα έδειχναν πως ο χειρότερος φόβος κάθε γονιού, αλλά και κάθε παιδιού θα έδιναν μια συναρπαστική ιστορία, με την αγωνία να φουντώνει σελίδα τη σελίδα, για να σε κάνει να διαβάζεις όλο και πιο γρήγορα. Μια αγωνία που θα σου σφίγγει την καρδιά μέχρι και το τέλος.

Το ψυχολογικό θρίλερ της Hamer έχει ένα κορίτσι που θυμίζει αμυδρά την Κοκκινοσκουφίτσα, έχει μια μάνα, και μια αναζήτηση που γίνεται στόχος ζωής.

Στο εξώφυλλο έχει κόκκινα παπούτσια και ίσως φαίνονται λάθος με μια πρώτη ματιά, αφού για κόκκινο παλτό λέει ο τίτλος, μα κάποια κόκκινα παπούτσια άφησαν χνάρια στο βιβλίο.

"Κανείς δεν σου λέει πως θα είναι όταν θα κάνεις παιδί.

Κανείς δεν σου λέει πως θα ανησυχείς συνέχεια, ένας κόσμος ανησυχίας που δεν τελειώνει ποτέ.

Πως κρατάνε τη μοίρα σου, την επιβίωσή σου στα χέρια τους, ενώ πριν ήσουν ελεύθερος, ελεύθερος και δεν το ήξερες.

Πως αν τους συμβεί κάτι θα καταστραφείς κι εσύ...."

Η συγγραφέας χαράζει ανεξίτηλα την αγωνία της μάνας.

Τις σκέψεις της που ακολουθούν τα ίδια και τα ίδια μονοπάτια κάνοντας συνεχώς κύκλους γύρω από τον πόνο και μια ενοχή που έρχεται σαν φυσικό επακόλουθο μιας παράλογης κατάστασης που δε θα έπρεπε να συμβεί ποτέ.

Κάθε ίχνος ελπίδας που γεννιέται, γρήγορα πεθαίνει, για να έρθει η σκοτεινιά ακόμα πιο βαριά να βάλει πάλι στη σειρά τον ίδιο αμείωτο πόνο, την ίδια αφάνταστη αγωνία, τις ίδιες μαύρες σκέψεις και να τα αφήσει να παίρνουν από την αρχή τα ίδια μονοπάτια που δε βγάζουν πουθενά.

"Με κορόιδευε ο καιρός αυτή την εβδομάδα; Ήθελα χαλάζι να καίει τη γη, θύελλες να ξεριζώνουν δέντρα, κεραυνούς να σκίζουν τον ουρανό.

Ένα σημάδι -από κι εγώ δεν ξέρω ποιον και τι- ότι κάτι αφύσικο είχε συμβεί..."

Το κορίτσι από την άλλη ζώντας τη δική του αγωνία, παλεύει να μην ξεχάσει. Να κρατήσει μέσα της ζωντανή τη μορφή της μητέρας της, την αγάπη της.

Οι αναγνώστες γνωρίζουμε που είναι το κορίτσι.

Παρακολουθούμε την πορεία του συνεχώς.

Η αφήγηση άλλωστε είναι διαδοχική και μας πάει από τον ένα κόσμο στον άλλο, από τη μια σκληρή πραγματικότητα στην άλλη, ενώ η Μπεθ και η Κάρμελ βιώνουν τους πόνους τους τόσο μακριά η μια από την άλλη.

Και τα χρόνια περνούν...

Το κορίτσι με το κόκκινο παλτό κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Μεταίχμιο και η μετάφραση είναι της Βάσιας Τζανακάρη.