Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Τρεις λαλούν. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Τρεις λαλούν. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Πέμπτη 20 Σεπτεμβρίου 2018

5 τρόποι για να χαλαρώνουμε...


Όσο κι αν προσπαθούμε να κατακτήσουμε το ζεν, τόσο αυτό μας ξεφεύγει!
Κι όσο τρέχουμε να το πιάσουμε, τόσο λαχανιάζουμε, κι όσο λαχανιάζουμε, τόσο νευριάζουμε κι όσο νευριάζουμε, τόσο το χάνουμε.
Όχι το μυαλό, το ζεν. Το οποίο ζεν, τρομαγμένο όσο δεν πάει, τρέχει πια με ταχύτητα φωτός. Δεν το νοιάζει που θα πάει, μόνο να φύγει μακριά από μας αποζητά κι ας καταλήξει όπου να 'ναι. 
Υπάρχουν όμως τρόποι να το πιάσουμε στον ύπνο.
Πάντα υπάρχουν τρόποι, γι' αυτό θα σας αποκαλύψω πέντε από αυτούς, όπως υπάρχουν και δρόμοι και γι΄αυτό περπατάμε.


1) Ναι, πολύ σωστά μαντέψατε. Ένας τρόπος για να χαλαρώσουμε είναι να πάμε μια μεγάαααλη βόλτα.
Όχι, το περπάτημα που ίσως κάνουμε για να πάμε στη δουλειά, ή για οποιαδήποτε δουλειά, δε βοηθά, γιατί είναι αγχωμένο από μόνο του. Η ώρα πιέζει, βιαζόμαστε, πρέπει να περάσουμε από την τράπεζα, να πάμε σούπερ μάρκετ, να θυμηθούμε και τούτο και κείνο, και γενικά δεν είναι περπάτημα, είναι αγώνας δρόμου!
Και σίγουρα το περπάτημα για χαλάρωση δεν πρέπει να γίνεται εκεί όπου κινούνται οχήματα που κορνάρουν συνεχώς και συνήθως τα οδηγούν κάτι όντα, που υπό άλλες συνθήκες μοιάζουν μάλλον φυσιολογικά, αλλά μεταλλάσσονται με το που θα πιάσουν τιμόνι στα χέρια.

Ιδανικά, πρέπει να απομακρυνθούμε από την πόλη και να πάρουμε το πρώτο μονοπάτι που θα βρούμε. Αν αυτό είναι αδύνατον, βρίσκουμε ένα πάρκο κοντά μας και περπατάμε εκεί.  Η παραλία επίσης είναι ιδανικό μέρος για περπάτημα. 
Βρίσκουμε λοιπόν το πιο κοντινό σε μας και όσο γίνεται πιο κατάλληλο μέρος και περπατάμε. 
Έτσι άνευ λόγου κι αιτίας. 
Χωρίς ρολόι, χωρίς τηλέφωνο, όχι λάθος, το τηλέφωνο το παίρνουμε γατί μπορεί χτύπα ξύλο να παραστεί ανάγκη να το χρησιμοποιήσουμε. Δεν ξεχνάμε επ' ουδενί  να ενημερώσουμε που θα είμαστε, ή έστω που περίπου θα είμαστε, ώστε να μην ανησυχήσουν οι δικοί μας και τηλεφωνούν συνεχώς, γιατί αν απλώς δεν απαντάμε στις κλήσεις, όταν τελειώσουμε τη βόλτα μας, μπορεί να ανακαλύψουμε ότι τα προσφιλή μας πρόσωπα κινητοποίησαν αστυνομία πυροσβεστική και δεν ξέρω τι άλλο, με αποτέλεσμα να μας ψάχνει το μισό σύμπαν όσο εμείς χαλαρώναμε. 
Λούης θα γίνει το ζεν!


Tip: Αν υπάρχει σκύλος στην οικογένεια τον παίρνουμε μαζί μας. Δεν είναι μόνο η καλύτερη συντροφιά για τέτοια εξόρμηση, αλλά και το τέλειο άλλοθι για να γίνει η ρημάδα η βόλτα!




2) Αν δεν είμαστε αθλητικοί τύποι, αν κουραστήκαμε μόνο και μόνο που περπατήσαμε μέχρι το πάρκο και τώρα το μόνο που θέλουμε είναι να αράξουμε στο πρώτο καφέ που θα βρούμε αφού ειδοποιήσαμε να έρθουν να μας μαζέψουν, τότε και η γιόγκα βγαίνει εκτός, γιατί κι αυτή μια κίνηση (και παραπάνω θα έλεγα)  τη θέλει.
Ναι, ο δεύτερος τρόπος θα ήταν η γιόγκα, αλλά είδα που βαρεθήκατε με το που το ακούσατε οπότε θα σας πάω αλλού. 
Πάμε λοιπόν να μετρήσουμε ανάποδες και καλές για να μη μετράμε αναποδιές. 
Εγγυημένος τρόπος για να σταματήσουμε να σκεφτόμαστε όσα μας τριβελίζουν το μυαλό. 
Έναν πόντο ανάποδο, έναν πόντο καλή, κρατάμε τρεις πόντους, πλέκουμε τους επόμενους τρεις και πάει λέγοντας, ανάλογα πάντα το σχέδιο και φτάνουμε στο ζεν μετρώντας πόντους. 
Χειρωνακτική εργασία το λένε αυτό και αντίθετα με άλλες που κουράζουν, ξεκουράζει, εκτός.....
Εκτός αν σας γίνει έμμονη ιδέα. Εύκολα κάποιος εθίζεται και πλέκει σαν να μην υπάρχει αύριο, Μια σειρά ακόμα και σηκώνομαι, λέει, ας κάνω και τα κοψίματα και σηκώνομαι, ξαναλέει μετά, για να αλλάξει αμέσως γνώμη, καταλήγοντας όταν τελικά σηκωθεί να έχει πλέξει ένα πουλόβερ, τρία κασκόλ και να χρειάζεται κούρεμα, γιατί τρέχα γύρευε πόσο καιρό πέρασε μετρώντας πόντους.
Ήρεμα. Δε θα κάνουμε παραγωγή εδώ....χόμπι θα κάνουμε το λεγόμενο πλέξιμο! Αν δεν μπορούμε να το ελέγξουμε απλά δεν το ξεκινάμε και πάμε παρακάτω....


3) Η Κηπουρική είναι επίσης μια χαρά χειρωνακτική εργασία. Αν έχουμε κήπο ήδη το γνωρίζουμε, αν δεν έχουμε ας είναι καλά οι γλάστρες και τα μπαλκόνια μας.
Βέβαια τα μπαλκόνια δε σκάβονται, αλλά αν ασχολούμαστε με τα φυτά λίγη ώρα κάθε μέρα θα χαλαρώνουμε καλλιεργώντας ομορφιά.
Εκτός αν...
Εκτός αν, η δημιουργία αυτού του μικρού παραδείσου καταλήξει να γίνει πεδίο μάχης στο οποίο θα πέφτουν αμαχητί τα φυτά που παραμελήσαμε, ή παραπεριποιηθήκαμε. 
Αν η απώλεια ενός βασιλικού μας γεμίζει θλίψη, το πότισμα της ορχιδέας άγχος και το κλάδεμα της τριανταφυλλιάς ενοχές, είναι ώρα να μαζέψουμε τα γάντια της κηπουρικής,  να τα κρύψουμε στην ντουλάπα με τους υπόλοιπους σκελετούς, να φτιάξουμε μια κανάτα παγωμένο τσάι, και να σταματήσουμε να ασχολούμαστε με τα φύλλα των φυτών για να αρχίσουμε το ξεφύλλισμα των βιβλίων.



4) Ώρα για διάβασμα λοιπόν. Αφήνουμε τον κόσμο που ξέρουμε και μπαίνουμε σε άλλους κόσμους, στους οποίους άλλοι σκάβουν, άλλοι περπατάνε και άλλοι πλέκουν, ενώ εμείς χαλαρώνουμε.
Μόνο ένα προβληματάκι υπάρχει εδώ....μπορεί κι αυτό να γίνει εθισμός. Να χάσουμε κι ένα βράδυ ύπνου αν διαβάζουμε κάτι ενδιαφέρον. Να μας βρει το ξημέρωμα στο μπαλκόνι που καθίσαμε χτες με εκείνο το παγωμένο τσάι, (θυμάστε από πού ξεκινήσαμε και που φτάσαμε;), φτάσαμε στο "τέλος" εν ολίγοις, και πρέπει να ετοιμαστούμε για να συρθούμε στη δουλειά με τα μάτια κόκκινα σαν του δράκουλα απ' το ξενύχτι, ή ακόμα χειρότερα να μη θέλουμε  καν να πάμε στη δουλειά γιατί μας έμεινε ένα κεφάλαιο αδιάβαστο.

Αν όταν τελειώσει ένα βιβλίο δυσκολευόμαστε να αποφασίσουμε με ποιο θα συνεχίσουμε, (αν και συνήθως η αναζήτηση του επόμενου μας δίνει χαρά, χώρια που μάλλον μέσα μας ήδη ξέρουμε ποιο θα είναι αυτό), τότε θα προβληματιστούμε για λίγο, αλλά θα το ξεπεράσουμε σχετικά εύκολα.

Αυτό που δεν ξεπερνιέται με τίποτα είναι άλλο κι έχει να κάνει πάντα με τους άλλους.
Αν κάποιος ανησυχεί ή νοιάζεται, για το τι γνώμη θα σχηματίσουν οι άσχετοι, κρίνοντας από αυτά που διαβάζει, τότε το πιθανότερο είναι αυτός ο κάποιος να πάρει στην παραλία όλους τους τόμους του "Αναζητώντας τον χαμένο χρόνο" του Προυστ και να χάσει τον δικό του χρόνο τοποθετώντας τους έτσι που να διακρίνονται καθαρά ακόμα κι από το πλοίο που κάνει τη διαδρομή Πάτρα - Ανκόνα, ενώ κατά βάθος ανυπομονεί να γυρίσει σπίτι του, για να διαβάσει τη συνέχεια απ' το "Οι αναστημένοι" του Ράνκιν που το πρωί άφησε σε κρίσιμο σημείο. 
Προσωπικά τέτοια κολλήματα δεν έχω, οπότε τους διάβασα άνετα στην παραλία! Ελπίζω να μην έχετε ούτε εσείς!


5) Και φτάνουμε στον τέλειο, τον ιδανικό τρόπο για να χαλαρώσουμε. 
Εδώ δε χρειάζεται να πω τίποτα άλλο πέρα από τη μαγική λέξη! 
Μια λέξη που τα λέει όλα, που τα περιγράφει όλα, μια λέξη στην οποία το σώμα, (το οποίο παρεμπιπτόντως έχει μνήμη ελέφαντα), αντιδρά αμέσως! 
Κι έτσι απλά όλα γίνονται πουπουλένια. Κάθε είδους βάρος φεύγει και γινόμαστε ανάλαφροι. Τόσο ανάλαφροι που νιώθουμε να πετάμε! Και ίσως και να πετάμε στα αλήθεια!
Καλά, μαζεύομαι πάραυτα και μένω στο ότι νιώθουμε πως πετάμε.
Κι αν ακόμα δε βρήκατε τη λέξη σας την αποκαλύπτω ευθύς αμέσως: μασάζ!


Κι επειδή πολλοί το χρήμα εμίσησαν (ποιοι είναι αυτοί που το μίσησαν, αλλά δεν το αποχωρίστηκαν, μη με ρωτάτε, τίποτις ψευτοφιλόσοφοι εικάζω ότι είναι, που εκ του ασφαλούς και με την κοιλιά πάααντα γεμάτη, λένε και μια χαζομάρα να περνάει η ώρα και η βαρυστομαχιά), αλλά το ζεν ουδείς, έχω και μπόνους ανάρτηση...
Στις δύο και οι δύο δώρο!

Πέμπτη 9 Νοεμβρίου 2017

Καληνύχτα Τζον Μπόι


Σε λιγότερο από μήνα θα κλείσω αισίως μισό αιώνα ζωής στον πλανήτη γη.
Μη με ρωτήσετε που ήμουν πριν έρθω εδώ, ούτε που θα πάω αν φύγω από δω. Δεν ξέρω, δεν απαντώ! Εξωγήινη μια φορά δεν είμαι, από όσο είμαι σε θέση να γνωρίζω τουλάχιστον.
Γήινη σε όλα μου μοιάζω, τουλάχιστον απ' έξω. Ναι, ναι, το επιβεβαιώνει κι ο καθρέπτης. Λέπια δεν έχω, ενώ διαθέτω αυτάκια συμμαζεμένα. Και τα δάχτυλά μου κανονικά μου φαίνονται τώρα που τα κοιτάζω.
Κοντεύω λοιπόν να πιάσω τα πενήντα κι αν όλα πάνε καλά και τα καταφέρω, θα κάνω μεγάλη γιορτή.
Θα χρειαστώ όμως μεγάλη τούρτα, γιατί σκοπεύω να φωταγωγήσω το σύμπαν ανάβοντας τόσα κεριά όσα χρειάζονται για να πιστοποιήσουν την ακριβή ηλικία μου. Ούτε ένα λιγότερο.
Κάτι νουμεράκια και κάτι ερωτηματικά δε μου λένε τίποτα. Ειδικά τα ερωτηματικά. Δηλαδή ότι δεν ξέρω πόσο χρονών είμαι, γιατί έχασα το λογαριασμό η γραία, ή δεν με δήλωσαν οι δικοί μου αμέσως μόλις γεννήθηκα και μετά μπερδεύτηκαν και πέρασαν τα χρόνια και άντε να θυμηθείς πότε γεννήθηκε τούτο  το παιδί. Πριν τον Τζον Μπόι, μετά τη Σου Έλεν, ή ανάμεσα; Γεννήθηκε τη χρονιά που χάσαμε το σιτάρι, ή τη χρονιά που ήταν παχιές οι αγελάδες;
Αυτά γίνονταν παλιά και δεν είμαι δα και τόσο παλιά! Αφήστε που δεν ανήκω και στην οικογένεια  Γουόλτονς που ομολογουμένως διέθεταν εκπληκτική μνήμη για να θυμούνται με το όνομά τους τόσα παιδιά.
Αλλά τώρα που το σκέφτομαι, ίσως και να καληνυχτίζονταν ονομαστικά κάθε βράδυ, μόνο και μόνο για να μην ξεχνούν.  Σαν τεστ μνήμης ένα πράμα!

Τέλος πάντων, τέτοια θέματα δεν τα είχαμε. Ήμουν το πρωτότοκο παιδί, κι εκείνο για το οποίο πάλευαν οι γονείς μου τόσα χρόνια και θα με ξεχνούσαν; Χώρια που το ληξιαρχείο απείχε δεν απείχε τρία λεπτά απ' την κλινική στην οποία πρωτοαντίκρισα με μεγάλη προφανώς περιέργεια το μάταιο τούτο κόσμο, αφού όσοι ήταν παρόντες στη γέννησή μου, συνήθιζαν να μου λένε πως με το που γεννήθηκα άνοιξα τα μάτια και κοίταζα γύρω μου σα να τους τσέκαρα όλους. Μόνο τσιγάρο που δε ζήτησα δηλαδή, αλλά μάλλον τότε δε θα κάπνιζα. Είναι γνωστό, πως τα νεογέννητα δε βλέπουν καθαρά και δεν πολυκαταλαβαίνουν κιόλας, οπότε αφού δεν υπάρχουν προσωπικές μνήμες θα αρκεστούμε στις εξ ακοής μαρτυρίες και θα συνεχίσουμε τη ζωή μας.
Μόνο κανονιοβολισμούς λοιπόν που δεν έριξαν οι δικοί μου για να αναγγείλουν τη γέννησή μου.
Οπότε η ηλικία δεν επιδέχεται αμφισβήτησης. Η μέρα και η ώρα ξεκάθαρα επίσης. Παρασκευή στις τέσσερις το απόγευμα κατέφτασα για να προλάβω και το Σουκου!

Και κοίτα πως πέρασαν τα χρόνια και με πρόλαβε η πρεσβυωπία! Κι ενώ αυτή μου χτυπούσε την πόρτα, εγώ έκανα πως δεν την άκουγα, μέχρι που ένα φακελάκι με αποφρακτικό με έκανε να την ακούσω για τα καλά!
Όχι δεν ξεβούλωσα τα αυτιά μου, τον νεροχύτη σκόπευα να ξεβουλώσω, αλλά ήμουν μόνη στο σπίτι κι έπρεπε να διαβάσω τα γραμματάκια  με τις οδηγίες στη συσκευασία!
Όσο κι αν προσπάθησα, όσο κι αν τέντωνα το χέρι, όσο δυνατό φως κι αν έριχνα πάνω τους, τόσο δυσνόητα γίνονταν εκείνα και η μόνη λέξη που ξεχώριζα ήταν η λέξη "οδηγίες" και με κόπο έφτασα και δυο λέξεις μετά, αλλά έχω την αμυδρή υπόνοια πως μπορεί και να τις μάντεψα απλώς. Ε, πήρα τηλέφωνο για βοήθεια και μάλλον πρέπει να πάρω και γυαλιά!


Κι ενώ εγώ ξέρω όλες τις λεπτομέρειες που αφορούν τα της γέννησής μου, κάποιος άλλος γνωρίζει μόνο τα βασικά!
Το ότι κάποτε γεννήθηκε δηλαδή!
Οι υπολογισμοί κτηνιάτρων και οι μαρτυρίες λοιπών κοινών θνητών τον τοποθετούν να κλείνει τα πέντε, ή να τα έχει κλείσει εδώ και λίγο καιρό!
Ένα μήνα πάνω, ένα μήνα κάτω δε θα τα χαλάσουμε!

Κι αν αναρωτιέστε για τον άκυρο τίτλο, ήταν που το ένα έφερε το άλλο και ήρθα και θυμήθηκα τη σειρά που παρακολουθούσα κάθε Κυριακή ως παιδί!
Ας δούμε λοιπόν την οικογένεια Γουόλτονς να καληνυχτίζει το δικό της σύμπαν, όσο το δικό μας, το δικό μου και του Μπρίκι δηλαδή, θα σκέφτεται τι δώρα να μας κάνει!
Οι γενέθλιες αναρτήσεις θα ακολουθήσουν εν καιρώ για να ξέρετε πότε να μας ευχηθείτε, αφού αυτή δεν είναι παρά μια προεόρτια ανάρτηση!




Σάββατο 1 Απριλίου 2017

Πες μου ακόμα ένα ψέμα...


"...Με τόσα ψέματα που ντύθηκαν οι λέξεις, πως να σου πω το σ' αγαπώ να το πιστέψεις...", αναρωτιέται ο Αλκίνοος και όχι άδικα αν θέλετε τη γνώμη μου!

Ειδικά σήμερα, καλό είναι να μην πιστέψουμε τίποτα, αλλά να μην πούμε και καμιά αλήθεια, γιατί ελοχεύει ο κίνδυνος να μη μας πιστέψουν.

Κι άντε μετά να παίρνουμε τους πέντε δρόμους και να ψάχνουμε τους πέντε ποταμούς για να πνιγούμε, που λέει ο λόγος, γιατί το τραγούδι τα λέει λίγο διαφορετικά.


Γιατί όμως  λέμε ψέματα την πρωταπριλιά;

Το έθιμο, λένε, έρχεται από την Ευρώπη.
Όχι πως εμείς δεν είχαμε προδιάθεση, αλλά τέλος πάντων!
Κι όσο οι λέξεις θα ντύνονται στα ψέματα, εμείς θα αναζητήσουμε την αλήθεια και θα τη βρούμε στη Γαλλία, όπου μέχρι το 1564 γιόρταζαν την Πρωτοχρονιά την 1η Απριλίου. 
Την εποχή του Καρόλου του 9ου άλλαξαν τα δεδομένα και αποφασίστηκε η πρωτοχρονιά να γιορτάζεται την 1η Ιανουαρίου. Φυσικά υπήρξαν κι εκείνοι που αντέδρασαν στην αλλαγή και συνέχισαν να γιορτάζουν την 1η Απριλίου, με αποτέλεσμα οι υπόλοιποι να τους κάνουν πλάκα και να τους στέλνουν  ψεύτικα πρωτοχρονιάτικα δώρα!


Από την άλλη όμως, είναι γνωστό τοις πάσι, πως οι ψαράδες είναι οι μεγαλύτεροι ψεύτες. Ακόμα κι αν δεν έχουν πιάσει λέπι  θα καυχηθούν πως έπιασαν το μεγαλύτερο ψάρι, οπότε και η άλλη εκδοχή που ισχυρίζεται ότι το έθιμο ξεκίνησε από τους Κέλτες μοιάζει να είναι πέρα για πέρα αλήθεια. 
Οι Κέλτες συνήθιζαν να βγαίνουν για ψάρεμα την πρώτη Απριλίου με την καλυτέρευση του καιρού. 
Εννοείται, πως όταν δεν έπιαναν τίποτα, σαν τον κάθε ψαρά που τιμάει την πετονιά του, έλεγαν ασύστολα ψέματα για τις "μεγάλες" τους ψαριές.

Έχει όμως στ' αλήθεια σημασία, από που ξεκίνησε το συγκεκριμένο έθιμο;

Τα ψέματα της Πρωταπριλιάς κρατάνε μια μέρα και είναι στην πλειονότητά τους αθώα, ενώ τα ψέματα των υπόλοιπων ημερών είναι αυτά που μας κάνουν τη ζωή δύσκολη.

Και μπορεί να μιλάμε για ψέματα, αλλά θα σας πω μια αλήθεια!
Κόλλησα τελευταία με τη σειρά  "Big Little Lies" κι ελπίζω να είναι μεταδοτικό και να κολλήσετε κι εσείς.


Καλό μήνα να έχουμε χωρίς ψέματα!

Δευτέρα 9 Μαΐου 2016

Πώς θα βγάλουμε λεφτά από το blog;

Αν ήρθατε στην ανάρτηση για να μάθετε, μόλις χάσατε!
Τι χάσατε;
Μα τα λεφτά που θα βγάζατε, αν ήξερα να σας πω το πως θα τα βγάζατε!


Μπλόφα ο τίτλος λοιπόν και με την παρότρυνση της Πέτρας στην ανάρτησή της # Παγκόσμια Ημέρα "σαν να μην υπάρχει αύριο".. Γιορτάζεις;.., αλλά και την παγκόσμια ημέρα blogging, που ομολογώ πως δεν ήξερα η blogger πως υπάρχει, παρόλο που θα έπρεπε να το υποψιάζομαι, μια και υπάρχει παγκόσμια ημέρα ακόμα και για το φτέρνισμα, θα σας πω δυο λόγια για το blogging.

Ή μάλλον δε θα πω τίποτα, γιατί δεν υπάρχει τίποτα που να μην έχει ειπωθεί πια. 
Αν θέλετε να τα "ξανακούσετε" από μένα, διαβάστε τα εδώ, αν θέλετε να σας τα πουν άλλοι η Πέτρα έχει χάρτη με χρήσιμες διαδρομές εδώ!
Τότε θα μου πείτε τι σας τραβολογώ κι εδώ κι εκεί και σας βάζω και τίτλο παγίδα!


Μα για να σας ζητήσω τα φώτα σας.
Όποιος ξέρει ας μιλήσει τώρα, αλλιώς ας σιωπήσει για πάντα, όπως λένε και στους γάμους στις ταινίες!
Αν, λέω αν, αποφασίσω να αλλάξω όνομα στο blog, μπορώ να το κάνω, ή τζάμπα ονειρεύομαι;
Δέχομαι μόνο σοβαρές και τεκμηριωμένες προτάσεις από ειδήμονες , γιατί δε θέλω και πολύ για να μου ξεφύγουν τα όνειρα και να τρέχω να τα μαζέψω...
Αν δεν είστε ειδήμονας, μπορείτε να αυτοσχεδιάσετε, αλλά και να προτείνετε ονόματα που θα μπορούσε να έχει.
Πού ξέρετε, μπορεί να γίνεται νονός/ά και πάντα άξιοι να είστε που λένε!
Μα δεν είναι κρίμα, να του μείνει του καημένου του μπλογκακίου το όνομα ανάγκης για πάντα; Τι φταίει αυτό που τη μέρα που το έπλασα δεν είχα έμπνευση και ό, τι σκεφτόμουν ήταν αγκαζέ; 
Τόσα χρόνια τώρα το κουβαλάει αδιαμαρτύρητα και μου σκίζει την καρδιά. 
Αφήστε που δεν του έχω κάνει ούτε μια γενέθλια ανάρτηση, να μαζευτούν και τα άλλα μπλογκς να φάνε τούρτα, να τραγουδήσουν Happy Birthday και να χορέψουν, να έχει να θυμάται και τούτο το έρμο πόσων χρονών γίνεται, που αντί να σοβαρευτεί με το βάρος των χρόνων που περνάνε τόσο το χάνει!



Τι λέτε θα βοηθήσετε;
Αααα...κι αν ξέρετε πως να βγάλουμε λεφτά, πείτε το κι αυτό!

Το κολάζ με τις θάλασσες και τον ιβίσκο, που εμφανίζεται ανέμελα εδώ κι εκεί, κόσμησε κάποτε το μπλογκ για λίγο κι επανεμφανίστηκε τιμής ένεκεν.
Οι φωτογραφίες είναι τραβηγμένες στο λιμάνι του Αστακού η πρώτη, στον κήπο της θείας μου της Σοφίας η δεύτερη και σε κάποια παραλία του Αστακού η τρίτη.


Και μην ξεχνάτε!! 
Το "Παίζοντας με τις λέξεις" περιμένει τις συμμετοχές σας!!

Παρασκευή 29 Ιανουαρίου 2016

Βαρύγδουπη ανάρτηση!


Έχω τονίσει πολλές φορές, την εξής μία δηλαδή που έχω και πρόχειρη, πως:
"Δεν είμαι βόας δεν είμαι γκουρού, δε θα σας δώσω μυστικές συνταγές και μαγικές λύσεις.
Θα περνάμε καλά, θα μοιραζόμαστε, θα γελάμε ή θα θυμώνουμε με όσα συμβαίνουν...απλά κι ανθρώπινα!"

Αυτή πάνω κάτω είναι η φιλοσοφία μου όσον αφορά τα blogs και ειδικότερα το δικό μου!
Δε φαντασιώνομαι πως είμαι κάτι παραπάνω από αυτό που είμαι.
Τώρα θα με ρωτήσετε τι είμαι.
Σωτήρας δεν είμαι, λύσεις δεν έχω, τι στην ευχή ήρθα εδώ να σας ζαλίζω;
Πώς να απαντήσω αυτό το θεμελιώδες ερώτημα με λίγες λέξεις;
Είχα κάνει παλιότερα μια προσπάθεια!
Γυρίστε το blog στη σελίδα 2.

"Είμαι η Μαρία και προσπαθώ όσο μπορώ και όσο γίνεται να είμαι καλά, σε πείσμα όλων όσων προσπαθούν να κάνουν τη ζωή μας ανυπόφορη."
Read more: http://mytripssonblog.blogspot.com/p/about-me.html#ixzz3yZuDUCEY
(Εντάξει το υπόσχομαι, τέρμα το κόπι πέιστ!)

Είμαι και τοξότης.
Αυτό τώρα θα μου πείτε γιατί το αναφέρω, αφού έτσι κι αλλιώς με τα ζώδια δεν το έχω καθόλου και οι γνώσεις μου εξαντλούνται πριν ακόμα αρχίσουν το ζέσταμα.
Το λέω γιατί σε πολλά θέματα δεν έχω γνώσεις ειδικού, αλλά έχω άποψη.
Και η άποψή μου για τους τοξότες στην προκειμένη περίπτωση είναι η καλύτερη!



Εμείς οι τοξότες, και θα το πω με δικά μου λόγια, είμαστε λίγο "όρτσα τα πανιά", αλλά αγαπάμε και την καλοπέραση! Μην κουνάτε το κεφάλι, δεν καταλάβατε (ακόμα) τι θα πω!
Αν περιμένετε να μας δείτε πρώτο τραπέζι πίστα θα απογοητευτείτε, πρώτον, γιατί ενώ αγαπάμε τα ζώα (εντάξει Μπρίκι, τα σκυλιά) δεν αγαπάμε όλα τα σκυλιά (Μπρίκι μην προτρέχεις, διάβασε κι ό, τι καταλάβεις)!
Και δεύτερον, γιατί ποτέ, μα ποτέ δεν έχουμε λεφτά για περιττά (μερικές φορές δεν έχουμε ούτε για τα αναγκαία, αλλά δεν το κάνουμε θέμα), οπότε δηλώνω υπεύθυνα και γνωρίζοντας τις συνέπειες του νόμου, πως κανένας τοξότης δεν ήταν υπεύθυνος για την κατάσταση που είδατε τις προάλλες στα σόσιαλ μήντια, όπου γνωστός αοιδός κατάντησε από άνθρωπος, επιτάφιος.

Σαν τον Αρχιμήδη,  λέμε "μη μου τους κύκλους τάραττε", και το εννοούμε κάθε φορά!
Βαριόμαστε εύκολα, αλλά εύκολους δε μας λες. 
Αγαπάμε δυνατά, μα δε θέλουμε καθόλου καταπίεση, και να η ευκαιρία που γύρευαν να χωθούν τα blogs στην κουβέντα μας!
Αν ένιωθα έστω και για μια στιγμή πως αυτό που κάνω εδώ με καταπιέζει, θα το σταματούσα πάραυτα!
Για να είμαι εδώ σημαίνει πως το γουστάρω απεριόριστα!
Και μοιράζω και κάρτες απεριορίστων διαδρομών για όσους επιθυμούν να ταξιδέψουν μαζί μου!
Όσοι δεν το επιθυμούν, απλά τους εύχομαι καλά ταξίδια όπου κι αν πάνε, και καλή αντάμωση!
Φυσικά αν επιθυμούν μια στο τόσο να μου γράφουν και "κάνα γράμμα", είναι πάντα καλοδεχούμενοι!
Δε βάζω απουσίες, δε θέλω να μου μετράνε παρουσίες!

Καταλαβαίνω, μια και το έχω σπουδάσει πρώτα σε μένα, πως ο χρόνος είναι αλήτης που σου κλέβει τις ώρες και μην "τον είδατε μην τον απαντήσατε, τον Κίτσο το λεβέντη, τον αρχιληστή"!
Ως εκ τούτου, δράττομαι της ευκαιρίας να τονίσω πως όλα είναι σχετικά! 
Ολόκληρος Αινστάιν το είπε και δε θα επιχειρήσω να το καταρρίψω γιατί θα ρίξει ο Θεός φωτιά και θα με κάψει. 
Τι ποιος θεός; 
Ο Αινστάιν!



Όλα δεν τα προλαβαίνει ούτε ο Τσακ Νόρις κι ας κυκλοφορούν φήμες για το αντίθετο.
Θα μπορούσαν να πουν π.χ. πως "Ο Τσακ Νόρις σχολιάζει πριν ακόμα γράψεις ανάρτηση", αλλά πες πως το έλεγαν, που  κι αυτό δεν τόλμησε να το πει κανένας ακόμα, ποιος θα το πίστευε;
Για ποιο λόγο τώρα σχολιάζει ο καθένας μας, και γιατί το κάνει έτσι κι όχι αλλιώς, γιατί απαντάει, ή δεν απαντάει στα σχόλια, ή γιατί γράφει γενικότερα, το ξέρει αυτός, η ψυχή του κι ο...ψυχοθεραπευτής του!

Μια φορά κι έναν καιρό ξεκίνησα να γράφω ένα σχόλιο στη Νάσια. Το σχόλιο έλεγε πάνω κάτω να δούμε χαλαρά, το όλο θέμα "blogging", αλλά είπα να το αναλύσω λίγο παραπάνω, να γελάσουμε!

Πάγια θέση μου είναι πως υπάρχει χώρος για όλους, καλούς, κακούς, άσχημους και προπάντων τοξότες!
Ίσως οι μόνοι που να περισσεύουν να είναι οι αντιγραφείς, γιατί αυτά που λεν, μας τα 'παν κι άλλοι.


Εδώ θα βρείτε το "Παίζοντας με τις λέξεις"!
Όσοι πιστοί προσέλθετε!

Τρίτη 26 Ιανουαρίου 2016

Φσσσστ μπόινγκ!


Ο Άγιος Σόιμπλε είναι γιατρός και γιατρεύει την οικονομία (της Γερμανίας).
Αυτό το γράμμα γράφτηκε από άτομο με ελαφρύ εγκεφαλικό και βαριά ψυχοπάθεια και πρέπει να κάνει το γύρο του κόσμου σε 80 μέρες.
Ο Άγιος Σόιμπλε θα σε ανταμείψει σε 4 μέρες, 4 χρόνια, 4 αιώνες; (Κανείς δεν ξέρει ακριβώς,αλλά κάποτε θα σε ανταμείψει).
Πολλοί από όσους το έγραψαν την τσάκωσαν την ανταμοιβή!
Δώσε βάση και προσευχήσου!
Σόιμπλε πιστεύω σε σένα.
Δουλειά, μισθό και λεφτά δώσε μου!
Αυτό το χαρτί, δεν είναι από τη softex, γιατί έκλεισε ΚΑΙ αυτή, κι έχει σταλεί σε σένα (σε σένα που το διαβάζεις τώρα δηλαδή) για καλή τύχη! Όλα γύρω σου θα καταρρέουν, αλλά εσύ θα στέκεσαι γονατιστός, γιατί δεν είσαι της γερακίνας γιος!
Το γνήσιο αντίγραφο φυλάσσεται σε ιερό μέρος της Γερμανίας (τον απόπατο του Σόιμπλε).
Έχει κάνει το γύρω του κόσμου 9 φορές, και τώρα σου έφεξε!
Ήρθε σε σένα!
Σε 4 μέρες από τώρα η τύχη θα σου χτυπήσει την πόρτα! Καλού κακού, μην της ανοίξεις! Αρχίζουν και οι κατασχέσεις! Ποιος ξέρει ποιο κοράκι θα είναι από πίσω!
Πρέπει όμως να το στείλεις και σε άλλους, σε όσους δηλαδή θεωρείς πως χρειάζονται τύχη! 
Μη στείλεις χρήματα γιατί η μοίρα δεν έχει τιμή και η τιμή τιμή δεν έχει!
Μην το κρατήσεις! Στείλε 20 αντίγραφα σε 4 μέρες. Στρώσου και γράφε!
Κάποιος που πήρε την επιστολή το 1993 και έκανε ό, τι του ζητήθηκε, κέρδισε το τζόκερ.
Ένας άλλος που την ξέχασε, ξέχασε να ρίξει και το τζόκερ.
Κι ένας άλλος, άπιστος ετούτος, πέθανε και μόλις θυμήθηκε η χήρα του το γράμμα και το έγραψε, αναστήθηκε!
Παρακαλώ μην το αγνοήσεις...μας δουλεύουν!

Φσσσσσσσσσσσσσστ μπόινγκ!!

Κι έτσι εύγλωττα και με τη συνοδεία του ανάλογου άσματος, θα επιχειρήσω να περάσω τα μπλόκα!


Όχι τα μπλόκα των δρόμων! 
Όχι τα μπλόκα των αγροτών!
Αλλά τα μπλόκα εκείνων που επιθυμούν να μην παράγουν οι αγρότες, να τρώμε τα δικά τους και να τρώνε τα σωθικά μας!
Τα μπλόκα μιας κυβέρνησης που βγήκε τελικά για να περάσει όσα μέτρα δεν τόλμησαν να περάσουν οι άλλες κυβερνήσεις!
Τα μπλόκα της καλής και πονετικής Ευρώπης, που γδύνει τους πρόσφυγες από τα τιμαλφή τους και κάνει και προτάσεις, μόνο και μόνο για να σώσει (ανθρώπους είπατε; καλό! ξέρω άλλο ένα με τον Τοτό), για να σώσει επαναλαμβάνω τις ακριβές της μπουχάρες από τα πόδια των προσφύγων!
Τα μπλόκα των αφελών που πιστεύοντας πως ο Άγιος τάδε (ο ορίτζιναλ άγιος τέλος πάντων του γράμματος, που έφερε μεγάλη τύχη στον εαυτό του, μια και αναστήθηκε και επανακυκλοφορεί στις μέρες μας) θα φέρει και σε αυτούς ολίγη από τύχη, επειδή θα σκορπίσουν παντού τα ακατάληπτα λόγια ενός γράμματος που το έγραψε λέει ένας ιεραπόστολος.
Τώρα γιατί ένας ιεραπόστολος, κάθεται και γράφει τέτοιες χαζομάρες, καμιά επιστήμη δεν μπορεί να το εξηγήσει,παρά μόνο η καφεμαντεία, και το ξορκίζει μοναχά η κυρά μας η μαμή!


Φσσσσσσσσσττττττττ μπόινγκ!!!

Και η ζωή συνεχίζεται!
Διακοπή για μπλόκα!