Η γιόγκα και η...κάμπια!!

Το blog προειδοποιεί: ανάρτηση ελαφρού περιεχομένου που μπορεί να εκνευρίσει τους διανοούμενους και σοβαρούς αναγνώστες. 

Εισέρχεστε με δική σας ευθύνη.  

Συνήθιζα να κάνω γιόγκα ανελλιπώς και είχα τον καλύτερο δάσκαλο γιόγκα στον κόσμο!

Τώρα πια, οι συνθήκες της ζωής μου άλλαξαν, η εργασία μου άλλαξε, όλα άλλαξαν.

Κι όσο άλλαζαν, ήρθε και η αποφράδα, που με πόνο ψυχής σταμάτησα τη λατρεμένη μου συνήθεια, αλλά και καλύτερη γυμναστική για μένα.

Ο δάσκαλός μου όμως, θα είναι πάντα ο δάσκαλός μου.

Την τελευταία φορά που τον συνάντησα τυχαία στο δρόμο, του υποσχέθηκα πως θα τον επισκεφτώ. 

Ακόμα δεν το έκανα, αλλά θα το κάνω σίγουρα.

Και...δάσκαλε, αν διαβάζεις, σε προειδοποιώ ότι μπορεί να ξανααλλάξουν όλα και να ξαναγίνω η "καλύτερη" μαθήτριά σου!

Αν αναρωτιέστε, φυσικά και δεν ήμουν η καλύτερη...αλλά έτσι αποκαλεί τους πάντες!

Ω, καλώς τη Μαρία, την καλύτερη μαθήτριά μου...

Ω καλώς τον Γιώργο, τον καλύτερο μαθητή μου...

Ω καλώς.......κ.λ.π.

Ακόμα και στα πέντε λεπτά που κράτησε εκείνη η τυχαία συνάντηση, ένιωσα να γεμίζω με θετική ενέργεια, να αποφορτίζομαι από το τρέξιμο και τις έγνοιες της μέρας και για άλλη μια φορά συνειδητοποίησα γιατί ήταν, είναι, και θα είναι, ο καλύτερος δάσκαλος γιόγκα που υπάρχει!

Ένας άνθρωπος θετικός, με απίστευτο χιούμορ που έρχεται την κατάλληλη στιγμή και στη σωστή δόση, ένας άνθρωπος που σου γεννά εμπιστοσύνη αμέσως. 

Η φωνή του, εργαλείο τόσο απαραίτητο στη γιόγκα, πάντα ήρεμη κι ευχάριστη, έρχεται αμέσως στο μυαλό μου στις σπάνιες φορές που μπαίνω πια στον κόπο να κάνω μόνη μου ασκήσεις!

Έτσι λοιπόν όταν έμαθα πως στο survivor μεταξύ άλλων ήταν και μια δασκάλα γιόγκα, έδειξα ένα σχετικό ενδιαφέρον!

Γρήγορα κατάλαβα πως ετούτη δε θα την άφηνα να με πλησιάσει ποτέ, ειδικά όταν έχω κλειστά τα μάτια...και στη γιόγκα τα κλείνουμε συχνά!

Γκρίνια, γκρίνια, γκρίνια....Θεέ μου πόση γκρίνια!!

Μια εκνευριστική φωνή πλανιόταν πάνω από τη νησί όλη τη μέρα, κάνοντας περισπούδαστα μαθήματα για αύρες και αναμασώντας κλισέ για θετική ενέργεια, ενώ την ίδια στιγμή σκορπούσε γύρω της στοχευμένα τη λύσσα!

Την ώρα που έθαβε σε πραγματικό χρόνο τους άλλους, τους κατηγορούσε ταυτόχρονα για ανάλογες συμπεριφορές!

Ολημερίς έσκαβε σαν τυφλοπόντικας, ανοίγοντας πηγαδάκια και μετά έλεγε για τα πηγαδάκια που άνοιγαν οι άλλοι!

Κρατήρες άφησε πίσω της, φεύγοντας από το νησί η "δασκάλα" της αρνητικής ενέργειας και φρόντισε πριν αποχωρήσει να τους γεμίσει με όσο φαρμάκι είχε απόθεμα, γιατί αν δε μιλήσει ο ψεύτης για το ψέμα των άλλων, ποιος θα μιλήσει;

Αν δε βλέπετε σαρβάιβορ, καλά κάνετε. 

Αν βλέπετε, κάνετε καλύτερα, και μην ντρέπεστε να το παραδεχτείτε.

Ο κόσμος μπορεί να είναι σκληρός και να χλευάζει όσους παρακολουθούμε τέτοια παιχνίδια, ειδικά αν το παραδεχόμαστε φανερά, αφού οι περισσότεροι τα βλέπουν κρυφά, κι αυτό βγαίνει αβίαστα από το ότι όλοι τελικά έχουν άποψη επί του θέματος!

Πρόσφατα π.χ. σε παρέα, μια κι έχω δεν έχω δυο εβδομάδες που παρακολουθώ το παιχνίδι, είπα λάθος ονόματα παικτών και με διόρθωσε κάποιος που ΔΕΝ το έβλεπε!!!

Καταλαβαίνετε λοιπόν τι εννοώ σε όλα τα επίπεδα!

Πάμε πάλι στην παραλία τώρα!

Οι κλίκες άρχισαν να σχηματίζονται και η πρώτη κάμπια της κλίκας των "διάσημων", αποχώρησε, αφού μας έπνιξε στη "θετική" ενέργεια κι άφησε πίσω της μπηχτές, γιατί πώς αλλιώς θα άφηνε τη μαύρη την αύρα της να αιωρείται στο νησί και να ανακατεύει τα πράγματα, όσο και τους άλλους;

Και δεν πέφτω από τα σύννεφα όταν βλέπω εκείνους που σκάβουν το λάκκο των άλλων με μοχθηρία να πέφτουν οι ίδιοι μέσα, ενώ επικαλούνται αξίες που ποτέ δεν είχαν!

Μην ξεχάσω πως η μικρή κάμπια που σύρθηκε στην έξοδο, αλλά και οι υπόλοιπες κάμπιες της κλίκας που σέρνονται ακόμα στο νησί, είχαν ψηφίσει Σπαλιάρα για αποχώρηση και τον έβγαλαν ψεύτη στο ίδιο συμβούλιο όταν είπε τα πράγματα με το όνομά τους και όσα βλέπαμε και οι ίδιοι οι τηλεθεατές..

Και συνειδητοποιώ πως χάρη στις κάμπιες που τον μισούν και του λένε συνέχεια να μη μιλάει, γιατί τους χαλάει προφανώς την ησυχία, συμπάθησα τον Γιάννη πολύ!

Τον Γιώργο δεν ξέρω αν τον συμπαθώ ακόμα, αλλά αν συνεχίσει έτσι η κλίκα θα τον συμπαθήσω κι αυτόν, γιατί η κλίκα λειτουργεί μια χαρά...εις βάρος της!

(Αντ)Έχεις Πακέτο;

Ο γέρος που κάθονταν στην μια πλευρά ήταν αυτό που λέμε με μια λέξη "στραβόξυλο".

Όλα στη ζωή του ήταν διαλυμένα κι αυτός στη δύση της, απελπισμένος και ολομόναχος, θυμήθηκε το παιδί που είχε κάνει κάποτε και που είχε απαρνηθεί πολύ εύκολα.

Το παιδί είχε μεγαλώσει. Δεν τον είχε ανάγκη, αλλά το είχε αυτός.

Αλλά ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή.

Όταν ήταν νέος είχε δεσμό με μια κοπέλα. Η κοπέλα έμεινε έγκυος κι αυτός για να γλιτώσει "τα δεσμά" την κατηγόρησε πως το παιδί το είχε κάνει με άλλον.

Την έκανε τότε με ελαφρά και συνέχισε να καταστρέφει γύρω του ανθρώπους.

Παντρεύτηκε, έκανε παιδιά, χώρισε, δεν του μιλάνε ούτε η γυναίκα του, ούτε τα παιδιά του.

Πάντα λέω πως όταν φτάνει ένα παιδί να μη θέλει ούτε να βλέπει τους γονείς του, είναι απόλυτα δικαιολογημένο.

Ποιος ξέρει τι του έχουν κάνει. Βέβαια οι άλλοι λένε για το χρέος του παιδιού απέναντι στο γονιό, αλλά εγώ λέω πως μόνο ο γονιός έχει χρέος απέναντι στο παιδί.

Το παιδί απλά ξεπληρώνει αυτά που παίρνει. Παίρνει αγάπη, θα δώσει αγάπη.

Παίρνει απόρριψη θα την επιστρέψει στο διπλάσιο.

Και είναι απόλυτα δικαιολογημένο.

Ο γέρος της ιστορίας μας δεν έπειθε κανέναν για τις καλές του προθέσεις.

Κατηγορούσε τους πάντες, ενώ όλα έδειχναν πως αυτός κομμάτιαζε τις ζωές των άλλων συστηματικά.

Γύρευε, λέει τώρα, να βρει το παιδί εκείνο, παρόλο που μέσα στην αγωνία του μπέρδευε τα λόγια του και συνέχιζε να κατηγορεί εκείνη την κοπέλα που πάνω από 50 χρόνια πριν, έφερε στον κόσμο ένα κοριτσάκι που μεγάλωσε με χίλια προβλήματα και πρώτο αυτό της κοινωνικής κατακραυγής (μην ξεχνάμε πως ήταν η κοινωνία εκείνα τα χρόνια), ώσπου παντρεύτηκε και το παιδί απέκτησε πατριό.

Απέκτησε τον πατέρα που δεν είχε.

Μεγάλωσε ευτυχισμένο.

Και βρέθηκε μια μέρα να κάθεται απέναντι σ' έναν άγνωστο τύπο που της έμοιαζε και που ακόμα και τώρα, παρόλο που έβλεπε κι ο ίδιος τις ομοιότητες, αλλά και παραβλέποντας πως αυτός την είχε αναζητήσει, ζητούσε τεστ DNA, ανάμεσα σε δυο κροκοδείλια δάκρυα που έριξε και στην αγωνία του για το αν θα συνέχιζε να είναι μόνος.

Η "κόρη" του, μίλησε με λεπτομέρειες για το πόσο καλά είχε μεγαλώσει με τη μητέρα της και τον πατριό της και μέσα από αληθινά δάκρυα δέχτηκε να γνωρίσει κι έναν "πατέρα" που κάποτε απλά είχε κάνει σεξ με τη μάνα της.

Εγώ έμεινα με την απορία. Δεν ξέρω τι έγινε μετά.

Ξέρω πως και η μάνα και ο πατριός καθόλου δε χάρηκαν που ένας άλλος διεκδικούσε ξαφνικά πατρότητες στα γεράματα και τους έφερνε τη ζωή τα πάνω κάτω. Αυτό το ξέρω, γιατί το είπε το παιδί.

Υποθέτω πως αφού γνωρίστηκαν ίσως κατάλαβε και η κοπέλα πόσο λάθος ήταν τελικά όλο αυτό.

Ο άνθρωπος δεν αλλάζει. Φαίνονταν στα λόγια του, στη στάση του, στις κατηγορίες του για όλους ποιος ήταν ο αδύναμος κρίκος της ιστορίας και απλά απαριθμούσα πόσους ανθρώπους πλήγωνε στο διάβα του.

Πρόσθεσα ένα ακόμα όνομα στον ατέλειωτο κατάλογο. Ή μάλλον τρία!

Αναρωτήθηκα τι είναι αυτό που σπρώχνει τόσο κόσμο που έχει μια ικανοποιητική και τακτοποιημένη ζωή να ψάχνει, ή να αφήνει να τον βρίσκουν τα φαντάσματα του παρελθόντος.

Τι θα μπορούσε να συνδέσει ένα παιδί με έναν γονιό που το απαρνήθηκε;

Ξέρω δεν είναι όλες οι περιπτώσεις ίδιες, αλλά πόσες αλήθεια είναι πραγματικά τραγικές και πόσες σαν την παραπάνω;

Προβληματίστηκα.

Σκέφτηκα αν εγώ ήμουν υιοθετημένη κι αν οι γονείς μου ήταν θετοί γονείς και με είχαν μεγαλώσει όπως με μεγάλωσαν, με όλη αυτή την αγάπη, θα ήθελα να σκαλίσω ένα παρελθόν που δε μου λέει τίποτα;

Θα είχε αξία να ξέρω;

Ή θα είχε αξία να κρατήσω την οικογένειά μου στη γαλήνη της και να τιμήσω μέχρι το τέλος τους ανθρώπους που τους χρωστάω τα πάντα;

Πόσο πατέρας είναι ένας άνθρωπος και πόσο θα μπορούσε να γίνει μετά από τόσα χρόνια απουσίας;

Η δική μου απάντηση είναι καθόλου.

Η δική σας;

Σημείωση: Είχα πέσει τυχαία στην εκπομπή πέρυσι, πρόπερσι, δε θυμάμαι ακριβώς και πριν κάνω ζάπινγκ με κράτησε μια φράση του γέρου.

Μια φράση που έδειχνε ότι όχι μόνο δε μετάνιωνε και δεν ένιωθε τίποτα για κανέναν, αλλά κι ότι έψαχνε καθαρά για δικό του όφελος.

Μου κίνησε την περιέργεια και την είδα ολόκληρη.

Μια συζήτηση πριν λίγες μέρες με έκανε να τη θυμηθώ και να αναρωτηθώ πάλι από την αρχή!

Σκέφτομαι και γράφω...Θέμα: Η τηλεόραση

Όταν η τηλεόραση είναι κλειστή μπορεί άνετα να διακοσμήσει ένα χώρο.

Συνήθως τη βάζουμε απέναντι από καναπέδες και ο χώρος αποκτά αυτόματα μια βαρύτητα.

Υπάρχουν τηλεοράσεις για όλα τα γούστα και όλα τα πορτοφόλια, ε, εντάξει, σχεδόν όλα!

Μπορεί να ενταχθεί με σχετική ευκολία σε όλα τα στυλ διακόσμησης.

Από το μινιμαλιστικό ως το βλαχομπαρόκ.

Σαν διακοσμητικό στοιχείο έχει μια περίεργη γοητεία, που τη χάνει όμως αυτόματα με το πάτημα ενός κουμπιού.

Γιατί τότε ανοίγει.

Κι από μαύρη γίνεται κατάμαυρη!

Γίνεται τρομακτική.

Ένας συρφετός από ανθρωπάκια σφάζεται και συζητά ώρες ολόκληρες για το τίποτα.

Άκρη ποτέ δε βγαίνει.

Απαντήσεις ποτέ δε δίνονται.

Τα θέματα κόβονται ακριβώς εκεί που αρχίζουν να οδηγούν κάπου.

Μένουν χωρίς άκρες, χωρίς ουσία, χωρίς συνοχή.

Από την άλλη βέβαια, η τηλεόραση υποστηρίζει τα ανθρώπινα δικαιώματα.

Το δικαίωμα που κατακτήθηκε πρόσφατα μετά από πολλές βρισιές, είναι το δικαίωμα στη σφαλιάρα και στο ξύλο.

Αργότερα θα ακολουθήσει το δικαίωμα στην εκτέλεση με συνοπτικές διαδικασίες, αλλά πρέπει να ωριμάσουν λίγο ακόμα οι καταστάσεις.

Κι επειδή κάποιοι βιάζονται προσπαθούν να τις ωριμάσουν.

Κάνουν ό, τι καλύτερο μπορούν και αυτό πρέπει να τους το αναγνωρίσουμε!

Πάντα με μάγευε η τηλεόραση.

Νιώθω σαν να παρακολουθώ όλο αγωνία, ένα μάγο που προσπαθεί να βγάλει ένα κουνέλι από το καπέλο του και αντί να βγάζει το κουνέλι, να χάνει και το καπέλο.

Στο επόμενο πλάνο το κουνέλι φορώντας στραβά το καπέλο, τρέχει ελεύθερο κι ευτυχισμένο που γλίτωσε σε πράσινα δροσερά λιβάδια.

Αναλύουν για ώωωρες τη διαδρομή μιας λίστας ή την τιμή του μαρουλιού χωρίς να θίξουν στο ελάχιστο κανέναν.

Ούτε αυτόν που έκρυβε τη λίστα, ούτε αυτόν που ευθύνεται για την ακρίβεια.

Χμ..ποτέ δεν κατάλαβα την εμμονή της τηλεόρασης με το συγκεκριμένο ζαρζαβατικό.

Μάλλον τα μαρούλια καλλιεργούνται μόνο και μόνο για να δείχνουν την ακρίβεια.

Γι΄αυτό κι εγώ έκοψα τα μαρούλια και παίρνω λάχανο.

Όλοι αυτοί λοιπόν, που στρογγυλοκάθονται καλοσιδερωμένοι και με μπόλικη πούδρα στα πάνελ δημιούργησαν την κρίση και τώρα προσπαθούν να μου τη φορτώσουν.

Και ξέρω γιατί το κάνουν.

Γιατί όποιος φταίει δεν έχει δίκιο.

Και δε θέλουν να έχω δίκιο!

Θέλουν να κρύβομαι και να ντρέπομαι!

Φοβούνται μη σηκωθώ από τον καναπέ που είναι απέναντι από την τηλεόραση.

Και για να με νανουρίσουν πριν με αποκοιμίσουν μου πετάνε κι ένα τούρκικο να βλέπω άλλα ήθη κι άλλα έθιμα, να μορφώνομαι.

Γιατί γι΄αυτό το κάνουν.

Μας θέλουν μορφωμένους.

Μα να μη ξέρουμε πως αγαπά ή χωρίζει η γείτονος;

Τι καημούς κουβαλάει κάτω από τον φερετζέ;

Αύριο θα έρθει να ζητήσει ένα λεμόνι (νησί για την ακρίβεια), να μην μπορούμε να συνεννοηθούμε;

Άμα ξέρουμε όμως το σεβντά του Ιμπραήμ για τη Φατμέ θα μπορέσουμε να κατανοήσουμε και την επιθυμία του γείτονα για το λεμόνι και να φερθούμε ανάλογα.

Να του το δώσουμε βρε αδερφέ..τόσες λεμονιές έχουμε!

Έτσι δεν πρέπει δα να φέρεται ο καλός ο γείτονας;

Τηλεόραση.

Συρματόπλεγμα, μισές εικόνες κι ένα μπουμπούκι....

...που ίσως κάποτε αποκτήσει χρώμα και άποψη..ίσως!!

Μια ανάσα...

...να πάρω και θα σας τα πω όλα.

Δεν εξαφανίστηκα, είμαι εδώ!

Είμαι εδώ και εξοργίζομαι που η βία αρχίζει να γίνεται πλάκα.

Νευριάζω που αρχίσαμε να τη νομιμοποιούμε και να την ανεχόμαστε αδιαμαρτύρητα.

Λυπάμαι που κάποιοι δεν συνειδητοποιούν το πραγματικό της πρόσωπο.

Ο Πιγκουίνος, στην τοπογραφία του τρόμου σας το δείχνει χωρίς φτιασιδώματα.

Έτσι θέλουμε να καταλήξουμε;

Πάλι;

Ανατριχιαστικό ε;

Και τόσο κοντά μας!

Θυμώνω που εμπορικοί συγγραφείς, βλέποντας προφανώς τις πωλήσεις των βιβλίων τους να πέφτουν, τα βάζουν με τις δανειστικές βιβλιοθήκες αγνοώντας το έργο τους, αλλά και την αξία των πραγματικών συγγραφέων.

Είμαι αναγνώστρια από τότε που έμαθα να διαβάζω.

Τα τελευταία χρόνια ανακάλυψα και την πιο ελαφριά "λογοτεχνία".

Τα βιβλία της κυρίας τα είχα ακουστά, είχα κάνει και like στη σελίδα του εκδότη της για να αποκτήσω ένα δωρεάν μπας και τη μάθω.

Δεν το απέκτησα ποτέ και μου έμεινε άγνωστη.

Άγνωστη;

Χμμ...όχι και τόσο.

Την είχα δει στην τηλεόραση να προωθεί το τότε καινούριο της βιβλίο σετάκι με ένα παιδικό που είχε γράψει στην εκπομπή της Μενεγάκη.

Χάριζε, ναι χάριζε! κάποια βιβλία της σε τηλεθεατές.

Είδατε τι κάνει η τζάμπα διαφήμιση;

Σε κάνει να μοιράζεις τζάμπα βιβλία.

Εκεί ήταν όλο χαμόγελα, αλλά τώρα μας αποκάλυψε ότι νευριάζει απίστευτα όταν της ζητούν οι σχολικές βιβλιοθήκες  ή οι αναγνώστες της βιβλία.

Και καλά κάνει και νευριάζει, αλλά θα μπορούσε πριν αρχίσει τα "δε βγαίνω" και "τι παίρνω", να σκεφτεί λίγο ποιοι της τα δίνουν και να κρατήσει την ψυχραιμία της πριν προσβάλει το κοινό της.

Σα συγγραφέας ειδικά θα έπρεπε να γνωρίζει ότι οι δανειστικές βιβλιοθήκες δημιουργούν αναγνώστες και οι αναγνώστες αγοράζουν βιβλία.

Ειδικά όσα τους αρέσουν.

Εκτός αν...

εκτός αν φοβάται μήπως τα δικά της δεν αρέσουν τόσο, ώστε κάποιος να τα θέλει και στη δική του βιβλιοθήκη.

Άλλο αυτό!...κι εδώ η επιστήμη σηκώνει ψηλά τα χέρια.

Όπως τα σήκωσε ψηλά και το καλό γούστο.

Την επόμενη φορά που θα επισκεφτώ τη δανειστική βιβλιοθήκη θα ζητήσω να δω έργα της.

Κι αν έχουν θα δανειστώ ένα, να τη μάθω κι εγώ καλύτερα.

Έτσι, μόνο και μόνο επειδή δε θέλει να τα δανειζόμαστε.

Α! και δε θέλει, λέει, να τα δανείζει σε φίλους όποιος τα έχει αγοράσει.

Να πάνε να τα πληρώσουν οι φίλοι σας οι τζαμπατζήδες.

Αν η δανειστική βιβλιοθήκη δεν έχει τίποτα δικό της (που είναι και το πιθανότερο, ε, δεν μπορεί θα τα είχε πάρει το μάτι μου), πολύ φοβάμαι πως η γνωριμία μας θα περιοριστεί σε κείνη την παρουσίαση της Μενεγάκη.

Δε χάρηκα, δε χάρηκε και τέλος!

Η Δάφνη στο Μην πυροβολείτε τις Δανειστικές Βιβλιοθήκες, κυρία μου αποκαλύπτει τις λεπτομέρειες και η Georgina  αναρωτιέται για τους Συγγραφείς (οι)

πριν πει "ΟΧΙ" αλλά σε τι? Σε ποιον και γιατί?

Φυσικά -σχεδόν- κανονικά γίνονταν οι ενημερώσεις στη σελίδα της  Fat Mum Slim

για το #FMSphotoaday.

Αυτή τη φωτογραφία την τράβηξα σήμερα το πρωί.

Το εφήμερο και η περίεργη ομορφιά του στο πρώτο φως της αυγής.

Two and a half men

Η σειρά ξεκίνησε το 2003 και συνεχίζεται ακόμα.

Ένα βράδυ, ο Άλαν  (Jon Cryer)   φτάνει  στο σπίτι του αδερφού του ζητώντας του να τον φιλοξενήσει προσωρινά, επειδή τον έδιωξε η γυναίκα του.

Η άλλη επιλογή του να πάει να μείνει με τη μητέρα του Έβελιν (Holland Taylor)  δεν τον ενθουσιάζει καθόλου!

Μετακόμισε λοιπόν στο σπίτι του αδερφού του που βρίσκεται πάνω στην παραλία κι από τότε μένει εκεί, ακόμα κι όταν ο αδερφός του του θύμιζε με κάθε τρόπο πως πρέπει να φύγει!

Ο γιός του Άλαν τον επισκέπτεται τα Σαββατοκύριακα και ο Τσάρλυ που ζει μια μάλλον έκλυτη ζωή με αλκοόλ και γυναίκες αναγκάζεται να συμβιώνει πια με τον αδερφό του και τον ανιψιό του.

Όχι πως αυτό τον κάνει βέβαια να αλλάξει στο παραμικρό τις συνήθειές του.

Όλα αυτά τα χρόνια παρακολουθούμε τις ζωές τους.

Ο Άλαν που  είναι συμφεροντολόγος μέχρι θανάτου, έχει βολευτεί για τα καλά στο σπίτι και φυσικά ούτε που του περνάει από το μυαλό να βρει δικό του.

Ακόμα κι όταν κερδίζει στο καζίνο ένα εκατομμύριο δολάρια και φεύγει για λίγο με μια μικρότερή του που παντρεύεται, όταν χάνει όλα τα λεφτά επιστρέφει πάλι εκεί.

Ο Τσάρλυ (Charlie Sheen)  γράφει μουσική για διαφημιστικά και είναι αρκετά ευκατάστατος.

Έτσι ο Άλαν μόνιμα «ξεχνά» το πορτοφόλι του και ζει παρασιτικά.

Την τελευταία χρονιά ο Τσάρλυ  διώχνεται από τη σειρά και τη θέση του παίρνει ο  Ashton Kutcher .

Ο Γουόλντεν, που είναι μάλλον το αντίθετο του Τσάρλυ, αγοράζει το σπίτι του Τσάρλυ (που οι παραγωγοί τον «πεθαίνουν») χωρίς να ξέρει ακόμα πως ο Άλαν θα καταφέρει να συνεχίσει να μένει εκεί.

Ο μικρός    Τζέικ (Angus T. Jones)   μεγάλωσε πια και τελειώνει το Λύκειο.

Φέτος μεταξύ άλλων παρακολουθήσαμε και τις αγωνιώδεις προσπάθειές του (που είχαν τραγικά αποτελέσματα) να βρει δουλειά μια και δε θα πάει στο κολέγιο.

Οι περιπέτειές τους  πάντως θα συνεχιστούν και τη χρονιά που μας έρχεται.

Θα ήταν παράλειψη να μην αναφέρω καθόλου τη Ρόουζ  (Melanie Lynskey) μια και η εμμονή της από την αρχή και για πολλά-πολλά  επεισόδια με τον Τσάρλυ μόνο άφθονο γέλιο προσφέρει!

Είναι μια πάρα πολύ καλή κωμική σειρά.

Αν θέλετε απλά να γελάσετε σας τη συνιστώ.

Μην ασχοληθείτε και μην αναλύσετε καθόλου τους χαρακτήρες.

Απλά απολαύστε το γέλιο που σας χαρίζουν!!

V-visitors (2009-2011)

Ένα βράδυ, πολύ αργά,  έπεσα στο πρώτο επεισόδιο μιας σειράς επιστημονικής φαντασίας στο star.
Δεν μου πολυαρέσουν οι σειρές και οι ταινίες αυτού του είδους, αλλά με τον τρόπο που ξεκίνησε η συγκεκριμένη και βλέποντας την Άννα (τη διοικητή των εξωγήινων που επισκέφτηκαν τη γη) να με διαβεβαιώνει ότι ήρθαν ειρηνικά την πίστεψα και είδα όλο το επεισόδιο.
Επειδή όμως  τη σειρά το star τη βάζει πολύ αργά με αποτέλεσμα να βλέπω ένα επεισόδιο και  να χάνω δύο, αποφάσισα να ακολουθήσω το γνωστό τρόπο του internet για να τη δω.
Τώρα πια έχω δει και τους δυο κύκλους της  και μπορώ να πω ότι αριστούργημα του είδους μπορεί να μην είναι σύμφωνα με τους "ειδήμονες", αλλά για "αδαείς" του είδους όπως εγώ ήταν μια αρκετά ενδιαφέρουσα σειρά.

Η ιστορία έχει ως εξής:
Μια μέρα γιγάντια διαστημόπλοια εμφανίζονται πάνω από 29 πόλεις σε όλο τον κόσμο.
Δημιουργούν αναταραχή και μικροσεισμούς, αλλά όταν εμφανίζεται η Άννα η διοικητής των εξωγήινων και δηλώνει ότι έρχονται ειρηνικά γίνονται δεκτοί με ενθουσιασμό.
Κάποιοι όμως έχουν αντίθετη άποψη.

Έτσι οργανώνεται μια ομάδα η πέμπτη φάλαγγα που προσπαθεί να αντισταθεί στα κρυφά σχέδια που έχουν οι ερπετοειδείς εξωγήινοι μια και τα ανθρώπινα σώματά τους είναι απλά κάλυψη.
Η Άννα, η βασίλισσα και διοικητής τους μόνο αγνές προθέσεις δεν έχει, ενώ ταυτόχρονα προσπαθεί να πείσει την ανθρωπότητα  ότι ήρθε για να τους σώσει και να τους χαρίσει την τεχνολογία τους.
Καλεί κόσμο να ζήσει στα διαστημόπλοια κι επιλέγει κάποιους που τους χρησιμοποιεί σαν πειραματόζωα για να πραγματοποιήσει τους  σκοτεινούς σκοπούς  της.

Τα δόντια έχουν και "λίγη Άννα"...

Η πέμπτη φάλαγγα όμως, έχει στα μέλη της και κάποιους  από τους εξωγήινους.
Αυτοί είχαν έρθει από παλιά στη γη, έχουν επηρεαστεί από το ανθρώπινο συναίσθημα και λειτουργούν πια ανθρώπινα.
Τα συναισθήματα είναι  ο μεγάλος εχθρός αυτών των πλασμάτων που κανονικά δε νιώθουν κανένα.
Η Άννα εξετάζει τους πάντες τακτικά για να βεβαιωθεί ότι δεν έχουν επηρεαστεί.
Κάποιοι καταφέρνουν να την ξεγελάνε και συνεχίζουν να αγωνίζονται εναντίον της.
Οι γνώσεις αυτών των συγκεκριμένων  και η πρόσβαση που έχουν στα διαστημόπλοια και στα σχέδια της Άννας ίσως αποδειχτούν σωτήριες για το ανθρώπινο είδος.
Ή μήπως όχι;
.
Δε θα σας πω φυσικά το τέλος για να έχει ενδιαφέρον αν το παρακολουθήσετε.

Περισσότερες λεπτομέρειες για τη σειρά καθώς και για τους πρωταγωνιστές, μπορείτε να βρείτε στο
IMDb

Desperate housewives

Και κάπου εκεί στην οδό Wisteria Lane όλα  τα μυστήρια ξεδιαλύνονται, παίρνονται αποφάσεις  και τελειώνει μετά από οχτώ χρόνια μια ιστορία που ξεκίνησε με μια αυτοκτονία.

Μια αυτοκτονία που τάραξε την ήρεμη γειτονιά με τα όμορφα σπίτια και τις φαινομενικά ταχτοποιημένες ζωές των κατοίκων της, φέρνοντας στο φως θανάσιμα μυστικά.

 Οι ζωές όλων αναστατώνονται και κατά κάποιο τρόπο αλλάζουν.

Από τότε μέχρι τώρα κύλησε πολύ νερό στο αυλάκι.

Οι ηρωίδες πέρασαν πολλά και τα ξεπέρασαν.

Η Σούζαν  (Teri Hatcher)  στην αρχή της ιστορίας είναι μια χωρισμένη μητέρα που στηρίζεται ψυχολογικά στην κόρη της για να τα βγάλει πέρα .

Είναι αφελής και ανασφαλής.

Στα χρόνια που πέρασαν η Σούζαν ωρίμασε.

Γνώρισε τον Μάικ (Janes Denton) κι έκανε κι ένα γιο μαζί του.

Έμεινε χήρα, αλλά βρήκε το κουράγιο να στηρίξει το γιό της και επιτέλους και την κόρη της βοηθώντας τη να πάρει αποφάσεις ζωής.

Και όπως λέει και η ίδια στο τελευταίο επεισόδιο είναι τόσο γεμάτη από αναμνήσεις που όποτε και να νιώσει μόνη αρκεί να τυλιχτεί σε αυτές για να είναι εντάξει.

Η Σούζαν είναι η πρώτη που φεύγει από την Wisteria Lane.

Η Γκάμπι  (Eva Longoria) από ένα κακομαθημένο μοντέλο  που τη νοιάζει μόνο το χρήμα μεταμορφώνεται σε μια γυναίκα που μπορεί να ανταπεξέρθει σε δύσκολες καταστάσεις.

Είναι εκεί όταν η οικογένειά της τη χρειάζεται και παρόλο που το χρήμα εξακολουθεί να την ενδιαφέρει πάντα, έδειξε πως μπορεί να ζήσει και χωρίς αυτό όταν χρειάζεται.

Με τον άντρα της τον Κάρλος  (Ricardo Chavira)  πέρασαν πολλά.

Το κακομαθημένο πανέμορφο πρώην μοντέλο, με τη χιουμοριστική πινελιά του σεναριογράφου, είναι πια μητέρα δυο κακομαθημένων χοντρών και ασχημούλικων κοριτσιών, αλλά πάντα πανέμορφη και ερωτευμένη με τον άντρα της.

Με τη βοήθεια του Κάρλος φτιάχνει τη δική της επιχείρηση ,παίρνει εκπομπή στην τηλεόραση και μετακομίζουν στο Λος Άντζελες.

Η Λινέτ  ( Felicity Huffman) είναι η ανικανοποίητη νοικοκυρά-διαφημίστρια.

Όταν έχει το ένα της λείπει το άλλο, όταν έχει και τα δυο τα βάζει με τον άντρα της.

Μητέρα πέντε παιδιών και σύζυγος του Τομ (Doug Savant), νικήτρια στη μάχη με τον καρκίνο, πότε αφήνει τη δουλειά της για την οικογένεια, πότε τα κάνει και τα δυο, αλλά νιώθει πάντα πως κάτι της λείπει.

Όπως είπε η ίδια προσπαθούσε μάταια να γεμίσει το κενό που νόμιζε ότι ένιωθε, αλλά δεν είχε καταλάβει ότι δεν υπήρχε κανένα κενό στην πραγματικότητα.

Αυτό το κατάλαβε όταν χώρισε με τον Τομ

Τότε κατάλαβε πως είχε όλα όσα ήθελε.

Τελικά βέβαια τα ξανάφτιαξε με τον άντρα της και  είχε και επαγγελματική πρόταση που την οδήγησε μαζί με την οικογένειά της στη Νέα Υόρκη.

                                                      

Η Μπρι  (Marcia Cross)  είναι η τέλεια σύζυγος και νοικοκυρά.

Πάντα όμορφη, πάντα περιποιημένη θέλει όλα να είναι τέλεια συμπεριλαμβανομένης και της οικογένειά της -που φυσικά δεν είναι-.

Το νιώθει μέσα της, αλλά το αγνοεί μέχρι που τα γεγονότα την αναγκάζουν να το δει καθαρά.

Κοιτάζει την αλήθεια καταπρόσωπο και δεν της αρέσει καθόλου.

Περνάει από πολλές καλές και άσχημες σχέσεις και καταστάσεις  για να βρει στο τέλος τον μοναδικό άνθρωπο που την αγάπησε για αυτό που στα αλήθεια  είναι .

-Δε θέλω να αγαπάω μια ιδέα, θέλω να αγαπάω έναν άνθρωπο της λέει  ο Τριπ (Scott Bakula) στο τελευταίο επεισόδιο και η Μπρι καταλαβαίνει ότι όλα όσα έγιναν έγιναν για να την οδηγήσουν σε αυτό ακριβώς το σημείο.

Τελευταία φεύγει η Μπρι από την Wisteria Lane.

Μετακομίζει με τον άντρα της και αρχίζει να ασχολείται με τα κοινά.

Η Μαίρη Άλις (Brenda Strong) είναι η νοικοκυρά που τα μυστικά και οι ενοχές της οδηγούν στην αυτοκτονία και αρχίζουν την ιστορία που μας κράτησε συντροφιά οχτώ χρόνια.

Είναι επίσης η αφηγήτρια της σειράς.

Όλα αυτά τα χρόνια  πέρασαν πολλά πρόσωπα από αυτή τη «γειτονιά».

Άλλοι πέθαναν, άλλοι μετακόμισαν.

Η Κάρεν Μακλάσκι  (Kathryn Joosten)  πεθαίνει στο τελευταίο επεισόδιο την ίδια στιγμή που γεννιέται το εγγόνι της Σούσαν και της Λινέτ.

Μια ζωή τελειώνει, μια άλλη αρχίζει και το σήριαλ κατεβάζει αυλαία.      

Ένα από τα καλύτερα επεισόδια κατά τη γνώμη μου ήταν το ένατο (Something's coming) της τέταρτης σεζόν  με τον τυφώνα που χτυπάει την Wisteria Lane.