Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Αστυπάλαια. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Αστυπάλαια. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Δευτέρα 28 Μαΐου 2018

Στα σοκάκια της Χώρας (Αστυπάλαια)

Για την Αστυπάλαια  έχω μιλήσει πολλές φορές. Είπα για τι το κάστρο, για τους ανεμόμυλους, για τις θάλασσες και τις εκκλησιές της, για όλες τις ομορφιές της! 

Ήρθε όμως η ώρα να κάνουμε και μια βόλτα εκεί που χτυπάει η καρδιά της.
Στα σοκάκια της Χώρας. 

















Σάββατο 22 Ιουλίου 2017

Αστυπάλαια, μια πεταλούδα στο Αιγαίο

Η Αστυπάλαια έχει μια μαγική αύρα που τραβά τον επισκέπτη σα μαγνήτης.
Όποιος την έχει επισκεφτεί έστω και μια φορά, όποιος έχει δει την ομορφιά της, αφήνει τη μνήμη του να φτερουγίζει κοντά της με την παραμικρή αφορμή, ή και χωρίς αφορμή.
Σε σχήμα πεταλούδας το ίδιο, κατανοεί απόλυτα αυτά τα φτερουγίσματα νοσταλγίας.
Το παρακάτω άρθρο συντάχθηκε για το Εικόνες και Ψίθυροι και θέλω να ευχαριστήσω την Τζίνα για την άψογη φιλοξενία της!


Την Αστυπάλαια πρώτα την ένιωσα, μετά την είδα κι όταν τη γνώρισα τη λάτρεψα.
Ξημερώματα έφτασε το καράβι στο λιμάνι και μέσα στο σκοτάδι με καλωσόρισε με μυστικοπάθεια, κρύβοντας καλά τα θαύματά της.
Το λεωφορείο αγκομαχούσε ακολουθώντας το δρόμο που οδηγούσε στη Χώρα, ώσπου σε κάποια στροφή το πρώτο θαύμα άρχισε να αποκτά μορφή.

Το φωτισμένο κάστρο της Χώρας, μεγαλόπρεπο και μυστηριώδες μια πρόβαλε και μια κρυβόταν παίζοντας κρυφτό, ώσπου το λεωφορείο σταμάτησε στους ανεμόμυλους.
Φωτισμένοι κι αυτοί γίνονταν ένα μονοπάτι που έδειχνε το κάστρο. 
Το πρωί μέσα από τα στενά σοκάκια της Χώρας ανηφορίσαμε για να χωθούμε στην ιστορία του.
Εδώ άλλωστε χτυπούσε κάποτε η καρδιά του νησιού, αφού οι κάτοικοί του ζούσαν οχυρωμένοι πίσω από τα τείχη του. 
Η καστροπολιτεία που κλειδώνονταν κάθε βράδυ και από ψηλά παρατηρούσε τη θάλασσα, αφού ζούσε με τη διαρκή απειλή των πειρατών.
Με την εκκλησία της Παναγιάς του Κάστρου χτισμένη πάνω από την τοξωτή είσοδό του και του Άη Γιώργη στο εσωτερικό του δίνει και το ιδιαίτερο στίγμα του νησιού, που είναι διάσπαρτο από 350 εκκλησίες και εκκλησάκια, με την Παναγία την Πορταΐτισσα να αποτελεί το θρησκευτικό  κέντρο και το μεγαλύτερο προσκύνημα του νησιού 
Από ψηλά η θέα είναι μαγευτική. Εξίσου μαγευτικό είναι και το ταξίδι στο παρελθόν. Όσο εξερευνείς το κάστρο, τόσο βαθύτερα μπαίνεις στην ιστορία του.
Και όσο βαθύτερα μπαίνεις στα σοκάκια και στα καλντερίμια της Χώρας, τόσο το νησί ολόκληρο μπαίνει στην καρδιά σου.
Η Αστυπάλαια έχει κυκλαδίτικο αέρα, ανήκει όμως στα Δωδεκάνησα.



Οι ανεμόμυλοι είναι ένα ακόμα χαρακτηριστικό του νησιού. Οι οκτώ απ' αυτούς ανακαινισμένοι και ολόλευκοι δημιουργούν μια εξαίσια εικόνα, ενώ κάποιοι ανοίγουν τις πόρτες τους στο κοινό φιλοξενώντας διάφορες εκθέσεις, αλλά και δανειστική βιβλιοθήκη.
Μικρά θαύματα κρυμμένα στο μεγαλύτερο θαύμα που λέγεται Αστροπαλιά.


Ένα αλλιώτικο νεκροταφείο, εκείνο των βρεφών, ανακαλύφτηκε στην πλαγιά Κυλίνδρα το 1995 και δυστυχώς παραμένει αναξιοποίητο, ενώ είναι το μοναδικό σε όλο τον κόσμο.


Άλλοι οικισμοί του νησιού είναι η Ανάληψη ή Μαλτεζάνα, αφού λένε πως την πρωτοκατοίκησαν Μαλτεζάνοι πειρατές και το Λιβάδι.
Το νησί έχει πάρα πολλές παραλίες, άλλες εύκολα προσβάσιμες και άλλες πιο απρόσιτες, που δίνουν όμως την πολυτέλεια της ησυχίας σε όποιον την προτιμά.


Πέρα Γιαλός, Καμινάκια, Βάτσες, Λιβάδι, Μπλε Λιμανάκι, Πλάκες, Άγιος Κωνσταντίνος και άλλες πολλές, οργανωμένες ή μη καλούν τον επισκέπτη να βουτήξει στα καθαρά τους νερά, ενώ καραβάκια τον μεταφέρουν στα νησάκια Κουνούπες και Κουτσομίτη.


Στην Αστυπάλαια οι λάτρεις του εναλλακτικού τουρισμού έχουν πολλές επιλογές. Πέρα από τις θαλάσσιες δραστηριότητες, υπάρχει κι ένα αξιόλογο αναρριχητικό πεδίο, δίκτυο πεζοπορικών διαδρομών, καθώς και δυο σπήλαια χαρτογραφημένα.
Τα βράχια των βουνών της προσφέρονται για ορειβασία, όσο για τους υπόλοιπους που προτιμούν να μένουν στη γη, έστω και πάνω σε δυο ρόδες, η ποδηλασία μέσα από εξαίρετες διαδρομές θα τους χαρίσει απλόχερα την ομορφιά και τις μυρωδιές του νησιού.
Είναι αδύνατον να επισκεφτείς την Αστυπάλαια και να μην την αφήσεις να σε μαγέψει με την ιστορία της και την ομορφιά της.

Δευτέρα 13 Μαρτίου 2017

Άρωμα Αστυπάλαιας - Ανεμολόγιο


Ο άνεμος μπαίνει με φόρα στο κάστρο. 
Ορμάει στα παράθυρα που χάσκουν και στροβιλίζεται σε άδεια από καιρό δωμάτια, αναμοχλεύοντας τα μυστικά τους. 

Βρίσκει αντίσταση στα λίγα σφραγισμένα παντζούρια όσων καστρόσπιτων αναπαλαιώθηκαν και τα τραντάζει ελαφρά, καθώς σφυρίζει τον μοναδικό σκοπό που γνωρίζει και που κάποτε στέγνωνε εδώ πάνω απλωμένες μπουγάδες.

Οι λίγοι τουρίστες αντιστέκονται στις ριπές του και όσοι είναι ανεβασμένοι στις πέτρινες σκάλες, απλώνουν ενστικτωδώς το χέρι στον τοίχο για να κρατηθούν. Τόση είναι η ορμή του. Εκείνος, πριν τους αφήσει στην ησυχία τους, τους δίνει μια τελευταία ώθηση και συνεχίζοντας το κεφάτο του σφύριγμα, χύνεται ακράτητος στα στενοσόκακα και στα καλντερίμια της Χώρας. 

Εδώ έχει πολλή δουλειά. Πρέπει να ανακατέψει καλά τα λουλούδια, να κλέψει μια ιδέα από τα αρώματα του γιασεμιού και του βασιλικού, να πάρει ένα κόκκινο φιλί από τον ιβίσκο, να παρηγορήσει τις άδειες γλάστρες, να χαϊδέψει τις γάτες, να κάνει λευκές κουρτίνες να ανεμίσουν. 

Χορτάτος με αρώματα, ξελογιασμένος από την ίδια του τη δύναμη, δυναμώνει κι άλλο.Τώρα είναι έτοιμος να φουσκώσει όσα πανιά ανεμόμυλων βρει στο διάβα του.


Ένα θυμωμένο τρίξιμο από τις δεμένες, γυμνές φτερωτές, του θυμίζει πως οι ανεμόμυλοι αρνούνται εδώ και καιρό να χάσουν τη στάσιμη βολή τους για ένα άνευ λόγου τελευταίο φτερούγισμα.

Πριν καν προλάβει να αναρωτηθεί πως έγινε και ξεχάστηκε έτσι, δίνει μια βουτιά, φτάνει στον Πέρα Γιαλό και παίρνει να σπρώχνει καραβάκια ως τα Καμινάκια και τις Βάτσες, ή ως πέρα στα νησάκια και να κλέβει ψάθινα καπέλα από ανέμελα κεφάλια.Όταν βαρεθεί να παίζει με μπούκλες ανηφορίζει πάλι, προσκυνητής αυτή τη φορά, στο κάστρο. 

Στην επόμενη κατάβαση θα ακολουθήσει άλλη διαδρομή.Θα ψαχουλέψει όλη τη ρεματιά του Λιβαδιού, θα μεθύσει στα αμπέλια του και μετά, κομματάκι ζαλισμένος, θα πέσει στη θάλασσα, κάνοντάς την ν’ αναριγήσει και να στείλει αγγελιοφόρους χαράς στην ακτή ανάλαφρα κύματα.

Δε θα σταματήσει να γυρνάει σε όλο το νησί σήμερα.Ακούραστα θα πλέκει τη μυρωδιά του θυμαριού που φέρνει από το βουνό με την αλμύρα της θάλασσας.Θα ανασαίνει φως από κεράκια που τρεμοσβήνουν καθώς χώνεται από χαραμάδες στα ξωκλήσια και θα χριστεί πειρατής στη Μαλτεζάνα.

Ξυστά θα περάσει από τις σκουριασμένες αιχμές του ναυαγίου και πριν τον καταπιεί το πέλαγο, θα δώσει μια και θα ανέβει στα ψηλότερα βουνά.Θα κρυφοκοιτάξει μέσα σε σπηλιές, θα αναμετρηθεί με τα κατσίκια στις πιο απόκρημνες πλαγιές και θα αφεθεί για λίγο στην αγκαλιά του Βάι. 

Σε κάποιο από αυτά τα ατέλειωτα πήγαινε έλα, πώς έγινε, κάθισε για λίγο δίπλα μου στο παγκάκι, εκεί σιμά στους ανεμόμυλους.Με χαιρέτισε φεύγοντας με μια πνοή που έκανε το μακρύ μου φόρεμα να ανεμίσει.Κι έτσι όπως με τύλιξαν οι ευωδιές που μου έφερε πεσκέσι, έτσι όπως μου χάρισε σε μια του ανάσα όλο το νησί, ένιωσα απόλυτα ευτυχισμένη. 


Δημοσιεύτηκε πρώτη φορά στο 

"Κάθε τόπος, μια ιστορία…


Γράψε μια ιστορία με αφορμή έναν τόπο…

Γράψε μια ιστορία για ένα νησί, για ένα χωριό, για μία χώρα, ή ακόμα και για μία γειτονιά.
Γράψε για το μέρος που δεν έχεις πάει ποτέ, αλλά έχεις ταξιδέψει με το μυαλό σου.

Εκεί όπου έβλεπες τη θάλασσα, εκεί όπου φύσαγε το αεράκι.

Αυτό είναι και το ανεμολόγιο, μια πυξίδα που κατευθύνει το σώμα και τη ψυχή σου...."...περισσότερα εδώ!

Κυριακή 13 Νοεμβρίου 2016

Εκκλησίες στην Αστυπάλαια

"Είμαι πάνω σε μια πεταλούδα που βρέχεται από μπλε, που γαληνεύει με λευκό...", είχα γράψει το καλοκαίρι.
Τώρα πια το καλοκαίρι είναι ανάμνηση. 
Ο Νοέμβριος μας σέρνει με το έτσι θέλω στο χειμώνα και το μυαλό ζητάει να φτερουγίσει για λίγο πάλι πίσω σ' εκείνη την πεταλούδα που βρέχεται από μπλε.


Ένα από τα πολλά που μου έκαναν εντύπωση στην Αστυπάλαια ήταν οι εκκλησίες και τα ξωκλήσια της, που είναι κι αυτά πολλά.
Το νησί έχει δεν έχει σύνολο 1200 κατοίκους, έχει όμως γύρω στις 350 εκκλησίες κι εκκλησάκια!


Ξεπροβάλλουν μπροστά σου συνεχώς.
Πότε στέκουν ξεχασμένα στην πλαγιά, πότε χάνονται ανάμεσα στα σπίτια της Χώρας και πότε εμφανίζονται εκεί που δεν περιμένεις να υπάρχει τίποτα άλλο, παρά φύση.
Και σου μένει η εντύπωση πως εδώ ψάχνεις συνεχώς το Θεό, ή πως ο Θεός σε ψάχνει.



Ξωκλήσια μια σταλιά, ολόλευκα και περιποιημένα σε περιμένουν να ανάψεις ένα κερί και να πάρεις μια ανάσα στο σκιερό εσωτερικό τους.


Όλα τόσο διαφορετικά μεταξύ τους, μα και τόσο όμοια στην απλότητά τους.
Και υπάρχουν κι εκείνες οι εκκλησίες που γίνονται σημείο αναφοράς.


Στη χώρα, η εκκλησία της Μεγάλης Παναγιάς  εντάσσεται σε ένα συγκρότημα πέντε ναών και μας υποδέχεται με τη βοτσαλοστρωμένη της αυλή.
Κοιτάζω την αυλόπορτα που μόλις διέσχισα κι έχω την εντύπωση πως ο σταυρός στην κορυφή της πόρτας έχει φυλακίσει όλο το φως του ήλιου μέσα του.


Το απλό καμπαναριό υψώνεται στον ουρανό, χάνεται στο γαλάζιο του.


Το πιο πολύπλοκο και φημισμένο καμπαναριό της Παναγίας της Πορταΐτισσας, περιμένει τη γιορτή της, το Δεκαπενταύγουστο για να ηχήσει χαρμόσυνα. 
Χτισμένη ακριβώς κάτω από το κάστρο, αποτελεί το θρησκευτικό κέντρο του νησιού και τραβάει τις ματιές όσων το επισκέπτονται.

Άρχισε να χτίζεται το 1762 από τον τυφλό Όσιο Άνθιμο από την Κεφαλλονιά και είναι αφιερωμένη στην Παναγία την Πορταΐτισσα της μονής Ιβήρων, αντίγραφο της εικόνας της οποίας έφερε ο ίδιος στην Αστυπάλαια.
Η ανέγερση κράτησε εννιά χρόνια και στη διάρκειά της η παράδοση μιλάει για πολλά θαύματα. 


Αλλά και μέσα στο κάστρο υπάρχουν δυο εκκλησίες.
Κι ενώ η μία, εκείνη του Αγίου Γεωργίου παλεύει να εναρμονιστεί  με το περιβάλλον της, η άλλη, της Παναγιάς του κάστρου, που είναι χτισμένη ακριβώς πίσω από την είσοδο, στη θέση του πύργου, νομίζεις πως απαιτεί να αποσπάσει την προσοχή από το κάστρο.


Και το καταφέρνει με ευκολία, αφού από όπου κι αν κοιτάξεις προς το κάστρο, η ματιά σου είναι αδύνατον να την προσπεράσει.

Χτισμένα κοντά στη θάλασσα, ή σπαρμένα εδώ κι εκεί στο άγονο τοπίο του νησιού, τα ξωκκλήσια της Αστυπάλαιας διαρκώς συνδιαλέγονται με το γαλάζιο και το μπλε.
Και είναι τόση η απλή ομορφιά τους, όση και η απέραντη γαλήνη που υπόσχονται με το λευκό τους.

Σχεδόν όλη η Αστυπάλαια ανήκει σε εκκλησιαστικό ίδρυμα. 
Κι αν όχι όλη, τουλάχιστον η μισή και νοικιάζεται στους ντόπιους.
Αυτό το παράξενο ιδιοκτησιακό καθεστώς προέκυψε στο μεγαλύτερο μέρος του από δωρεές.
Κι αυτό είναι κάτι που μου αφήνει μια στυφή γεύση, αν και λένε πως το ίδρυμα κάνει πολλές φιλανθρωπίες.
Θα φταίει που και οι φιλανθρωπίες με όλα όσα συνεπάγονται, (άνθρωποι σε ανέχεια, όσο ο πλούτος συσσωρεύεται από τους λίγους, όποιοι κι αν είναι αυτοί οι "λίγοι") μου αφήνουν την ίδια αίσθηση!

Τελικά όσο κι αν ψάχνουμε το Θεό, όσο κι αν μας ψάχνει κι αυτός, διαρκώς θα χανόμαστε σε κάποιο σταυροδρόμι που οι άνθρωποι χαρτογράφησαν λάθος.


Κυριακή 9 Οκτωβρίου 2016

Ανασκαφές


Πάλι στην Αστυπάλαια θα σας πάω και συγκεκριμένα στο βρεφικό νεκροταφείο.
Πολύ σωστά, αναρωτηθήκατε, πώς έμεινε ένας τέτοιος χώρος, μοναδικός μάλιστα στον κόσμο, ανεκμετάλλευτος.
Την ίδια απορία έχω κι εγώ, αλλά  και οι κάτοικοι του νησιού.
Αυτά που έμαθα ήταν πως η ανασκαφή έγινε το 1995.

Έκτοτε μεταφέρθηκαν κάποια ευρήματα αλλού όπου και φυλάσσονται προφανώς, αλλά η περιοχή έχει ακόμα πολλά που δε φυλάσσονται.
Πιθανολογείται μάλιστα, πως σε όλη την πλαγιά που βρέθηκε το νεκροταφείο, και η οποία φαίνεται καθαρά στη φωτογραφία, υπάρχουν  ανάλογοι τάφοι.
Η περιοχή δεν απαλλοτριώθηκε ποτέ, λόγω έλλειψης χρημάτων καθώς λένε.

Αυτό σημαίνει πως τα οικόπεδα ανήκουν σε κάποιους, οι οποίοι συνεχίζουν να χτίζουν σε χώρο που θεωρείται αρχαιολογικού ενδιαφέροντος.
Λογικό θα μου πείτε, αφού το κράτος έχει δυσκαμψία. Ποιος δε θα ήθελε να χτίσει στο οικόπεδό του;
Παρόλα αυτά είναι και παράλογο.
Και όχι, δεν τα βάζω με τους ιδιοκτήτες που θέλουν να αξιοποιήσουν την περιουσία τους, αλλά με το κράτος που δεν αξιοποιεί ποτέ την περιουσία όλων μας.
Το νεκροταφείο βρισκόταν πιθανότατα κοντά σε Ιερό της Ειλειθυίας που ήταν θεότητα-προστάτιδα της λοχείας, ένα ιερό που βρίσκεται πιθανότατα σε κάποιο σημείο της Χώρας της Αστυπάλαιας αλλά δεν έχει αποκαλυφθεί ακόμη. Δεχόταν νεογέννητα παιδιά που πέθαναν στη γέννα ή και βρέφη μέχρι δύο ετών, τα οποία σύμφωνα με το έθιμο τοποθετούνταν μέσα σε αγγεία για να έχουν την αίσθηση της μήτρας.
«Η πληθώρα των εγχυτρισμένων βρεφών και η μεγάλη χρονική έκταση που καταλαμβάνουν τα ευρήματα μιλούν για τη σπουδαιότητα της Αστυπάλαιας τα αρχαία χρόνια ως κόμβου στρατηγικής σημασίας. Πιθανολογείται ότι θάβονταν εδώ βρέφη από όλη τη Μεσόγειο, πράγμα που θα επιβεβαιώσει ή όχι η ανθρωπολογική έρευνα. Στο παλιό Σχολείο όπου έχουν μεταφερθεί οι εγχυτρισμοί του οικοπέδου Σταυριανού εργάζονται ανθρωπολόγοι από το Ινστιτούτο του Πανεπιστημίου του Λονδίνου, το UCL, υπό τη διεύθυνση του καθηγητή Σάιμον Χίλσον, ενώ τα δύο τελευταία χρόνια εργάζεται πάνω στο ίδιο αντικείμενο και διεθνής ομάδα από Άγγλους, Καναδούς, Φινλανδούς και Αμερικανούς μελετητές με διάφορες ειδικότητες στον ανθρώπινο σκελετό».
πηγή:http:www.archaiologia.gr


Το άρθρο που παραθέτω είναι από το 2011, αλλά όσο ήμουν στο νησί, επισκέφτηκα το παλιό σχολείο και είδα πως εκεί υπήρχαν ενδείξεις έντονης δραστηριότητας.
Αν δεν έχει αλλάξει κάτι λοιπόν, υποθέτω πως οι έρευνες από τους ανθρωπολόγους τουλάχιστον, συνεχίζονται ακόμα.


Από την Αστυπάλαια θα πάμε στην Πάτρα και θα επισκεφτούμε ένα μεγάλο σούπερ μάρκετ.
Όσο απίστευτο κι αν μοιάζει, ένα ταφικό μνημείο βρίσκεται στο χώρο του γκαράζ του καταστήματος.

Όταν άρχισε να χτίζεται το σούπερ μάρκετ ήρθαν στο φως ρωμαϊκοί τάφοι, και δεν είμαι ειδική για να γνωρίζω πως και γιατί, αλλά η κατασκευή ολοκληρώθηκε, αφού διασώθηκε μέρος του ταφικού μνημείου.
Αντιγράφω από την επιγραφή:
Στο οικόπεδο ερευνήθηκε η γνωστή ταφική οδός, η οποία όπως έχει διαπιστωθεί, διερχόμενη διαμέσου του εκτεταμένου βόρειου νεκροταφείου, συνεχίζονταν κι εκτός της πόλης ως via publica, που οδηγούσε από την Πάτρα στο Αίγιο και την Κόρινθο.
Αποκαλύφθηκαν 46 τάφοι, οι οποίοι ήταν διατεταγμένοι εκατέρωθεν  της ταφικής οδού.
Συγκεκριμένα 39 κεραμοσκεπείς και 7 κιβωτόσχημοι.
Ιδιαίτερα αξιόλογο από όλα τα ευρήματα του χώρου ήταν υπέργειος τάφος....

Σε μια χώρα που σκάβοντας βρίσκεις συνέχεια αρχαία, είναι προφανώς μια περίπτωση που μόνο σπάνια δεν τη λες, αλλά ρωμαϊκό τάφο σε σούπερ μάρκετ, πρώτη φορά έβλεπα, το ομολογώ!
Σίγουρα όσο παράξενη κι αν μοιάζει δεν είναι η μοναδική περίπτωση.

Στο Αγρίνιο, πριν λίγα χρόνια, έγιναν νέοι δρόμοι εκεί που κάποτε ήταν μόνο χωράφια. Όπως αποδείχτηκε, τα χωράφια έκρυβαν καλά τα μυστικά τους από όσους τα καλλιεργούσαν.
Βρέθηκαν κι εκεί τάφοι. Δεν γνωρίζω ποιας περιόδου ήταν, μα ήταν όλοι συλημένοι και μάλιστα από αιώνες πριν. Κρίθηκαν άνευ ενδιαφέροντος, ξανασκεπάστηκαν, οι δρόμοι έγιναν και η ζωή συνεχίστηκε.

Προφανώς δεν έχουν όλα τα ευρήματα την ίδια σπουδαιότητα.
Κάποια όμως έχουν μεγαλύτερη απ' όση φανταζόμαστε.
Δε θέλω να καταλήξω κάπου ιδιαίτερα. 
Όπως είπα, καθόλου ειδική δεν είμαι, απλά θυμήθηκα δυο πραγματάκια ακόμα σχετικά.

Τρίτη 4 Οκτωβρίου 2016

Νεκροταφείο βρεφών

Όταν άκουσα πως στην Αστυπάλαια βρίσκεται ένας αρχαιολογικός χώρος, μοναδικός στον κόσμο, η φαντασία μου οργίασε.
Όταν τον επισκέφτηκα, κι ενώ με είχαν ήδη προειδοποιήσει να μην περιμένω πολλά, απογοητεύτηκα από την εικόνα που αντίκρισα.
Όπως βλέπετε και στις φωτογραφίες που τράβηξα από διαφορετικές μεριές, αλλά και οι πιο κοντινές που μπόρεσα να βγάλω, πίσω από το συρματόπλεγμα που είναι και η μοναδική του προστασία, ο χώρος προς το παρόν τουλάχιστον βρίσκεται στην τύχη του.
Το κείμενο που ακολουθεί, το παραθέτω αυτούσιο από τη σελίδα  www.astipalea.org 

Κατά την επίσκεψη σας στην Χώρα μην παραλείψετε να δείτε το Βρεφικό Νεκροταφείο που είναι και το µοναδικό στον κόσµο.

Βρίσκεται στην περιοχή «Κυλίνδρα» µε θέα τον κόλπο του Λιβαδιού. Τόσο από αρχαιολογικής όσο και από ανθρωπολογικής άποψης πρόκειται για μοναδικό εύρηµα και χρονολογείται στην Γεωµετρική περίοδο.

Μοναδικό στον κόσμο το νεκροταφείο βρεφών με ταφές σε πήλινα αγγεία, αποκαλύφθηκε στην Αστυπάλαια. Η ανασκαφή έφερε στο φως πάνω από 2.500 χιλιάδες ταφές βρεφών, κυρίως νεογέννητων μωρών, τα οποία είχαν εναποτεθεί μέσα σε πήλινα αγγεία, σύμφωνα με έναν τρόπο ταφής που ονομάζεται εγχυτρισμός.

Η ταφή μέσα σε πήλινα αγγεία αρχικά χύτρες, αλλά και υδρίες, πίθους, αμφορείς ή και άλλα σχήματα αγγείων, ήταν ο πιο συνηθισμένος τρόπος ταφής στην αρχαία εποχή για μωρά, συμβολίζοντας πιθανόν τη μήτρα της μητέρας τους.

Η ταφή του βρέφους γινόταν συνήθως από οπή που ανοιγόταν στην κοιλιά του αγγείου, η οποία στη συνέχεια καλυπτόταν με το ίδιο τεμάχιο που είχε αποκοπεί ή ακόμη και με κάποια πέτρα.

Οι επιστήμονες πιθανολογούν ότι στην περιοχή υπήρχε ιερό της γεωμετρικής εποχής, όπου έρχονταν πιστοί για να εναποθέσουν το χαμένο μωρό τους ή ακόμη και τα έμβρυα από τις αμβλώσεις. Στη συνέχεια ωστόσο το αρχικό ιερό της γεωμετρικής περιόδου με τα χρόνια εξελίχθηκε σε πανελλήνιο ιερό, όπου πιστοί προσέρχονταν να προσφέρουν το χαμένο μωρό τους, χωρίς κτερίσματα, το ίδιο ως αφιέρωμα.