Τρίτη, 15 Μαΐου 2018

Ο περίπατος της πεταλούδας (Brown Argus Aricia agestis ή Polyommatus icarus;)

Το να μιλήσει μια άσχετη, σαν του λόγου μου, για πεταλούδες είναι σχετικά εύκολο.
Μπορεί να πει για την ομορφιά τους, για το σχήμα τους, τα χρώματά τους, το πέταγμά τους.
Άντε να περιγράψει πως από σιχαμερή κάμπια γίνεται μυστηριώδης χρυσαλλίδα για να καταλήξει εκτυφλωτική πεταλούδα. 

Εκεί που αρχίζουν τα δύσκολα είναι στα ονόματά τους.
Για να βγεις από το λαβύρινθο με τα τόσα είδη, σόγια, οικογένειες, ομάδες, υποομάδες, τάξεις, υποτάξεις και πάει λέγοντας, ένας μίτος μόνο δε φτάνει και η υπόθεση καταλήγει μαλλιά κουβάρια.
Δύσκολα μπορεί να ισχυριστεί κανείς ότι γνωρίζει όλες τις πεταλούδες και σίγουρα δε θα το ισχυριστώ εγώ, που για να βρω ένα όνομα κατεβάζω τη μισή βιβλιοθήκη και μόνο φανουρόπιτα που δεν κάνω.
Μπορεί να βγάζω γρήγορα άκρη κάποιες φορές, αλλά τις περισσότερες μάλλον μπερδεύομαι. 
Λογικά πάντως η παρακάτω πεταλούδα είναι μια Brown Argus, Aricia agestis, αρσενική μάλιστα, αλλά το χέρι μου στη φωτιά δεν το βάζω! 
Μπορώ όμως να σας βάλω στιγμιότυπα από έναν περίπατό της!

Μπορώ επίσης να προσθέσω το σχόλιο που άφησε η Λυσίππη και βοηθά να καταλήξουμε σε ασφαλέστερα συμπεράσματα.

"Εμένα θα μου έκανε και για Polyommatus icarus, κρίνοντας απ' τις κουκκίδες. Σ' αυτό το είδος οι πρώτες τρεις κουκκίδες κάνουν καμπύλη κι έχουν απόσταση μεταξύ τους (κι είναι στο ίδιο ύψος), ενώ συνήθως στις Aricia agestis η 2η κουκκίδα έρχεται πιο κολλητά στη 1η κι είναι πιο χαμηλά της. Η τελευταία διαφορετική είναι, έτσι; Πρέπει να 'ναι θηλυκή, ενώ στις υπόλοιπες φωτογραφίες φαίνεται για αρσενική."











Οι φωτογραφίες είναι από τον Αύγουστο του 2017, εκτός από την τελευταία που είναι τωρινή και η πεταλούδα γέννημα θρέμμα του Μαΐου που διανύουμε. Ήρθε λες μόνο και μόνο για να μου θυμίσει εκείνη τη συγγένισσά της που είχε μείνει να φτεροκοπά στα αρχεία μου!

Τετάρτη, 9 Μαΐου 2018

Κατασκοπεύοντας τον Ιφικλείδη


Scarce swallowtail (Iphiclides podalirius) 

Ο Ιφικλείδης βρέθηκε στο δρόμο μου, ή εγώ στο δικό του, εξαρτάται πως το βλέπει κανείς, μια ζεστή μέρα του Απρίλη.
"Καλός οιωνός", σκέφτηκα. "Επιτέλους με πρόσεξε!"
Όλα έδειχναν ότι τα αισθήματα ήταν αμοιβαία.
Με άφησε μάλιστα να τον πλησιάσω σε απόσταση βολής, αλλά μόνο αυτό έκανε. Τίποτα άλλο. Ούτε μισό βλέμμα δεν μου έριξε ο τύπος.
Αδιάφορος κι απόμακρος, βιάστηκε να πετάξει μακριά όταν του άπλωσα το χέρι για χειραψία, ή έστω για μια κοινή φωτογραφία που να μας θυμίζει όσα ζήσαμε μαζί στα δυο περίπου λεπτά που συναντηθήκαμε.
Από τότε έχω να τον ξαναδώ!
Με παράτησε χωρίς δεύτερη σκέψη κι εγώ σκέφτομαι συνέχεια τι λάθος έκανα και τον έχασα.

Με την παρακάτω φωτογραφία, έλαβα μέρος στο 3ο Δρώμενο Φωτογραφίζειν που διοργανώνει η Μαρία από το blog "Μια ματιά στον ήλιο με γιορτινά".

Νέα μορφή, καινούρια ζωή!