Ω..όπως Ωά (Σιγά τα Ωά)..The egg race - Polly Williams

Ήρθε η ώρα να τελειώσει το παιχνίδι με τις λέξεις.

Τα πέρασα πολύ όμορφα από το Α ως το Ω.

Άρχισα με την απεραντοσύνη κι έναν υπέροχο ισπανικό ουρανό.
Ουρανό ζητάει πάλι η ψυχή μου.
Απέραντο ουρανό!
Στην Ισπανία πάλι, μέσα σε ένα αυτοκίνητο, με το δρόμο και τον ουρανό μπροστά μας.
Το βλέμμα μας μαγνητίζεται από τα σύννεφα που τον καλύπτουν και ταξιδεύουμε παρέα με την ξεγνοιασιά.
Τα σύννεφα φαίνονται απίστευτα όμορφα και πολύ κοντινά.
Νομίζεις πως θα απλώσεις το χέρι και θα τα πιάσεις.
Αυτό όμως που μου τραβάει την προσοχή είναι τα σχήματά τους.
Τόσο όμοια όλα, λες και τα ζωγράφισε κάποιος προσεκτικά.
Όταν τo σχολίασα έλαβα την εξής καταπληκτική απάντηση.
Τα συγκεκριμένα σύννεφα εκεί τα λένε Simpsons.
Ναι, ναι, σωστά σκεφτήκατε τα γνωστά καρτούνς.
Τα λένε έτσι επειδή μοιάζουν με τα σύννεφα που συνήθως σχεδιάζονται στα κινούμενα σχέδια.

Σιγά τα ωά θα μου πείτε...ουρανό βλέπουμε κάθε μέρα.
Και μπορεί τα σύννεφα να μην είναι όλα ίδια, αλλά δεν παύουν να είναι σύννεφα!
Είναι απίστευτο όμως, το πως κάποιοι ουρανοί μας σημαδεύουν.

Spain

Ταξιδεύοντας ακούγαμε ισπανική μουσική...κι ένα τραγούδι μου έμεινε στο μυαλό να επαναλαμβάνεται συνέχεια κι ας ήξερα μόνο δυο τρεις λέξεις...ήταν το   Ahora Tú .

Μιλάει για αγάπη, για κάποιον που ήρθε στη ζωή της τραγουδίστριας και της την άλλαξε...μην περιμένετε άλλη μετάφραση...είπαμε δυο τρεις λέξεις καταλαβαίνω και η ειδικός στη μετάφραση σταμάτησε να μου κάνει χάρες!

Σιγά τα ωά θα μου πείτε!...
Όλα τα τραγούδια σχεδόν για αγάπη μιλάνε!

Κι εγώ θα σας πω για ένα βιβλίο που είχα διαβάσει παλιότερα.
"Σιγά τα ...ωά!" λέγεται και το έγραψε η Polly Williams.

Η Polly σπούδασε αγγλική φιλολογία και δούλεψε για διάφορα περιοδικά κι εφημερίδες μέχρι να αρχίσει να γράφει.
Συνεχίζει να ασχολείται με τη δημοσιογραφία και φυσικά συνεχίζει να γράφει βιβλία.
Το "Σιγά τα ...ωά!" ή αλλιώς "The egg race" όπως είναι ο πρωτότυπος τίτλος του, καταπιάνεται με την αγωνία της γυναίκας να τεκνοποιήσει.
Μια αγωνία που συνήθως κορυφώνεται εκεί γύρω στα 30 και κάτι.
Υποτίθεται ότι τότε όλες έχουμε ακούσει ή ακούμε το βιολογικό μας ρολόι να χτυπάει δυνατά.
Η ηρωίδα του βιβλίου βρίσκεται ακριβώς σε κείνο το σημείο που το βιολογικό της ρολόι όχι μόνο χτυπάει, αλλά κουδουνίζει.
Ετοιμάζεται να παντρευτεί όχι γιατί βρήκε τον ιδανικό άντρα, αλλά γιατί τα χρόνια περνάνε και θέλει να γίνει μάνα.
Ένας πολύ λάθος λόγος για να φορτωθείς κάποιον μια ολόκληρη ζωή.
Μέσα από διάφορες αστείες καταστάσεις και πιο σοβαρά ξεκαθαρίσματα με τα θέλω της αποφασίζει στο τέλος να αναφωνήσει "Σιγά τα ...ωά!".

Στην Ελλάδα κυκλοφορούν δυό βιβλία της από τις εκδόσεις Ψυχογιός.

Το "Σιγά τα ...ωά!"

και το "Κορίτσι εντάξει, ζωή χωρίς ...τάξη" - "A good girl comes Undone"

Βιβλία που καταπιάνονται με θέματα που αφορούν τη γυναίκα.
Θέματα που "κοσκινίζονται"  με αστείο τρόπο και ξορκίζονται.
Βιβλία παραλίας ή χαλάρωσης όπως τα λέω.
Φαντάζομαι δε θέλει κανένας να αναλύει φιλοσοφία κάτω από τον καυτό ήλιο...ή αλίμονο!...ακόμα χειρότερα να αναλύει -και καλά τώρα- πόσες αποχρώσεις έχει το γκρι..άσεεε ούτε που θέλω να ξέρω..το γκρι δεν είναι καν το χρώμα μου!
Προτιμώ τα παλ!

Ήρθε λοιπόν η Ώρα να ευχαριστήσω την mystickland για την Ωραία πρόκληση που σκέφτηκε και μας ταξίδεψε από το Α ως το Ω!!

Ψ...Ψίθυροι - Hole...day 19 (photo a day August)

Ένα κόκκινο πανί μισοπέλαγα ψιθυρίζει τα μυστικά του στο γαλάζιο της θάλασσας.

Κόκκινο και γαλάζιο σε απόλυτη αρμονία.

Πάθος και ηρεμία για μια στιγμή γίνονται ένα και μπερδεύονται το ένα μέσα στο άλλο.

Κόκκινο και γαλάζιο, γαλάζιο και κόκκινο.

Μόνο το κύμα άκουσε τα ψιθυρίσματα και τα παίρνει συνεπιβάτες στο προαιώνιο ταξίδι του.

Οι ψίθυροι γίνονται παφλασμοί και σβήνουν στην άμμο.

Η άμμος τους δέχεται όπως δέχεται τα πάντα.

Δε μιλάει, μόνο ακούει!

Ο ήλιος στέλνει τις αχτίδες του πάνω στα κύματα.

Ποιος ξέρει τι ψιθύρισε από ψηλά.

Μόνο η θάλασσα το άκουσε και πλημμύρισε φως.

-Έλα μου ψιθύρισε το κύμα και το άκουσα.

Τα βήματά μου με οδηγούν στο νερό και βυθίζομαι στην υγρή αγκαλιά της γαλάζιας απεραντοσύνης.

Βγήκα στάζοντας αλμύρα, έσκυψα πάνω σου και οι σταγόνες σε ξύπνησαν.

Σου ψιθύρισα στο αυτί "σ' αγαπώ", και χαμογέλασες ευτυχισμένος.

Πόση ευτυχία κρύβεται στα ψιθυρίσματα!

Ψιθυριστά, σχεδόν κρυφά,  η ευτυχία μοιράζεται στα δυο και μεγαλώνει!

Hole...day 19

Χ...όπως Χρησμός - Inside...day 18 (Photo a day)

Προφητεύω ως άλλη Πυθία τη χαρά.
Δε λέω όπως εκείνη μισόλογα, ούτε δίνω διφορούμενους χρησμούς για να πέφτω πάντα μέσα.
Δε μασάω φύλλα δάφνης, ανάβω τσιγάρο ατενίζω το ηλιοβασίλεμα και λέω πως αύριο ξημερώνει μια νέα μέρα σαν τη Σκάρλετ.
Οι δικοί μου χρησμοί είναι πάντα λουσμένοι στο φως και γεμάτοι αισιοδοξία.
Αρνούμαι να δεχτώ ότι δεν είμαστε τίποτα άλλο, παρά μόνο οι μαριονέτες τους.
Με τις μαριονέτες μόνο διασκεδάζω.
Και οι μαριονέτες είναι μόνο κούκλες.
Εμείς είμαστε άνθρωποι και δε θα είμαστε οι μαριονέτες τους.

Γίνομαι Πολυάννα, παίζω το παιχνίδι της χαράς και  κάνω τις αναποδιές, εμπειρίες ζωής.
Σφυρίζω τη μελωδία της ευτυχίας  και φωνάζω Η ζωή είναι ωραία να το ακούσουν όλοι!!

Ο ουρανός είναι πάντα γαλάζιος.

Το πράσινο παραμένει το χρώμα της ελπίδας.

Και τα λουλούδια φυτρώνουν παντού!

Ακόμα και οι ντοματιές μου αποφάσισαν να χαμογελάσουν.

Προβλέπω σύντομα να φάμε ντομάτες!

Inside...day 18

Inside the bubbles there are joy and color!

Φ...όπως φόβος;

Βλέπω ένα παράξενο όνειρο εδώ και χρόνια.

Δεν το βλέπω συνέχεια, αλλά όταν το βλέπω, έχει πάντα την ίδια ένταση, χωρίς ποτέ να είναι το ίδιο.

Έχω ένα μεγάλο σπίτι λέει  και κάθε φορά ανακαλύπτω πως έχει δωμάτια που δεν τα γνώριζα.

Είναι πραγματικά τεράστιο, τόσο πολύ που ξεχνάω τους χώρους του.

Τεράστιο και μπερδεμένο και κάθε φορά με ξαφνιάζει.

Παρόλο που είναι ένα παράξενο σπίτι, ένα σπίτι που άλλη όψη έχει από μπροστά, άλλη από το πλάι και άλλη από πίσω, μου μοιάζει οικείο.

Ίσως επειδή το βλέπω χρόνια.

Μπορεί να αλλάζουν κάποιες λεπτομέρειες σε κάθε όνειρο, αλλά πάντα μου είναι γνώριμο.

Ξέρω πως είναι δικό μου, αλλά δεν ξέρω με σιγουριά αν μένω εκεί.

Έτσι δείχνει πάντως.

Πάντως αν μένω εκεί, μένω ολομόναχη.

Τεράστιες σκάλες οδηγούν σε δωμάτια που μπλέκονται μεταξύ τους κι από το ένα περνάς στο άλλο.

Πόρτες, πολλές πόρτες παντού.

Καθεμιά σε οδηγεί σε άλλο χώρο.

Κανένας χώρος δεν έχει συνοχή και λογική.

Μπορεί να είμαι σε μια μεγάλη κουζίνα, να ανοίξω την πόρτα και να μπω σε άλλη κουζίνα, μετά σε άλλη και πάει λέγοντας.

Το όνειρο, συχνά  γίνεται εφιάλτης, όπως τότε που ανοίγοντας όλο περιέργεια μια πόρτα που μόλις είχα ανακαλύψει βρήκα ένα δωμάτιο καμένο και κατεστραμμένο.

Τα έπιπλα ήταν σπασμένα και μισοκαμένα.  

Καπνός έβγαινε από παντού, αλλά ούτε καιγόμουν , ούτε ένιωθα τη ζέστη.

Ακόμα θυμάμαι το ξάφνιασμα και το φόβο μου, αλλά και την αγωνία μου για το πώς θα καθαρίσω εκείνο το χάος.

Άσχημο όνειρο, γεμάτο φόβο, απογοήτευση και αγωνία.

Καμιά φορά γίνεται όμορφο.

Όπως τότε που ανοίγοντας μια μια τις πόρτες έβλεπα όλους τους δικούς μου ανθρώπους να μένουν στα άγνωστα δωμάτια.

Ένιωθα πως δεν είμαι μόνη και πως με αγαπάνε όλοι τους και είναι γύρω μου.

Ένιωθα ασφάλεια!

Πέρναγα από το ένα δωμάτιο στο άλλο, έτσι όπως άνοιγα συνεχόμενα πόρτες κι έβλεπα αγαπημένα πρόσωπα και γνώριμες καταστάσεις.

Δεν έμεινα σε κανένα δωμάτιο περισσότερη ώρα από όσο χρειαζόμουν για να περάσω στο επόμενο.

Απλά τα διέσχιζα κι έφευγα.

Μια άλλη φορά όλο το όνειρο εξελίχτηκε στους εξωτερικούς χώρους του.

Το σπίτι από την πίσω πλευρά είναι όλο σκάλες.

Σκάλες που οδηγούν κι αυτές μπερδεμένα σε άλλα δωμάτια.

Σε δωμάτια με κλειστές πόρτες.

Δεν άνοιξα καμιά πόρτα.

Απλά ανεβοκατέβαινα και προσπαθούσα να κατανοήσω το μέγεθος του σπιτιού.

Να καταλάβω που είμαι.

Ένιωθα πως χανόμουν σε αυτές τις σκάλες που δεν έβγαζαν νόημα ούτε οδηγούσαν κάπου συγκεκριμένα, παρά σε πόρτες.

Πόρτες παντού.

Πόρτες που δεν είχα ξαναδεί.

Δεν άγγιξα καμιά τους, γιατί φοβόμουν για το τι θα μπορούσα να αντικρίσω πίσω τους.

Μπορεί να ήταν κάτι καλό, μπορεί να ήταν και ο χειρότερος φόβος μου.

Δεν το διακινδύνεψα και ξύπνησα όλο αγωνία.

Κάποια δωμάτια αυτού του παράλογου σπιτιού έχουν κάτι γνώριμο.

Μοιάζουν κάπως με δωμάτια από σπίτια στα οποία έχω ζήσει.

Αμυδρά, αλλά μοιάζουν.

Προσπάθησα πολλές φορές, ειδικά αφού το έβλεπα και το ξανάβλεπα, να το εξηγήσω.

Δεν είμαι άνθρωπος που πιστεύει στα όνειρα που βλέπουμε όταν κοιμόμαστε.

Πιστεύω μόνο σε αυτά που κάνουμε με τα μάτια ανοιχτά.

Αλλά η επανάληψή του με έκανε να το σκεφτώ πολλές φορές.

Κατέληξα στο συμπέρασμα, ότι το συγκεκριμένο όνειρο έχει κομμάτια από το παρελθόν μου, το παρόν μου και ίσως το μέλλον μου (όλες αυτές οι κλειστές πόρτες).

Ανάλογα με το αν είμαι καλά ή όχι, το όνειρο μπορεί να γίνει όμορφο ή εφιάλτης.

Όσες φορές είδα άσχημα, κατεστραμμένα  δωμάτια, ήμουν στενοχωρημένη για κάτι.

Πάντα όμως είναι μπερδεμένο.

Ακόμα κι όταν γίνεται όμορφο, όπως τότε που ανοίγοντας πόρτες έβλεπα τους δικούς μου ανθρώπους, ακόμα και τότε, το χάος του, οι μπερδεμένες του πόρτες και τα πολλά δωμάτια  μου δημιούργησαν  ένα ανάμεικτο συναίσθημα.

Ένιωθα καλά, αλλά στο πίσω μέρος του μυαλού μου κάτι με έτρωγε.
Ένιωθα ασφάλεια, αλλά κάτι με ενοχλούσε. 

Ίσως αυτό το όνειρο να κρύβει μόνο τους φόβους μου και την αγωνία για το αύριο.

Ίσως, και αυτό είναι το παράλογο της υπόθεσης, να είναι το καταφύγιό μου.

Να πηγαίνω εκεί και να χάνομαι στα πολλά δωμάτια και να ανοίγω πόρτες με την ελπίδα να αντικρίσω αυτά που θέλω πίσω τους.

Αλλά τότε, γιατί φοβάμαι τις περισσότερες φορές να τις ανοίξω;

Γιατί δεν το παίρνω απόφαση;

Άραγε αν τις ανοίξω όλες θα πάψω να το βλέπω;

Εσείς βλέπετε κάποιο παράξενο όνειρο;

Υ...Υφαίνω

Υφαίνω τις μέρες μου με όνειρα.
Τα όνειρα με ελπίδα.
Την ελπίδα με μπόλικο αύριο.
Όλες μας οι προσδοκίες έχουν κρεμαστεί σε ένα αύριο.

Ένα αύριο που δεν είναι και τόσο κοντινό.
Είναι πολύ σκληρή η πραγματικότητα για να μένει χωρίς όνειρα, χωρίς ελπίδα, χωρίς αύριο.
Υφαίνω και ξηλώνω ό, τι δε μου αρέσει.
Ξηλώνω αυτά που ύφαναν οι άλλοι.
Παλεύω να τα ξηλώσω, αλλά τα ύφαναν τόσο σφιχτά γύρω μας, σα θηλιά.
Μια θηλιά που τη σφίγγουν κάθε μέρα με απειλές και φοβέρες.
Δε θέλω βοήθεια στην καταστροφή.
Θέλω βοήθεια μόνο για τη δημιουργία.
Και οι άλλοι, εκείνοι που έχουν τις τύχες μας στα χέρια τους, μόνο καταστρέφουν.
Ξηλώνω και υφαίνω.

Κρατάω μόνο τα κομμάτια που λάμπουν στο φως.
Σε αυτά προσθέτω λουλούδια και χρώμα, μπόλικο χρώμα..
Να πέφτουν πάνω τους οι αχτίδες του ήλιου και να μοιάζουν με ουράνιο τόξο.
Να μοιάζουν με ελπίδα!

Ξημερώνει της Παναγίας.
Μακάρι να μας βοηθήσει....όλους μας!
Χρόνια μας πολλά!

Τ...όπως Τελετή λήξης Ολυμπιακών Αγώνων

Με ένα  πάρτυ γεμάτο μουσική και μεγάλα ονόματα της μουσικής σκηνής έριξαν την αυλαία τους χτες οι Ολυμπιακοί Αγώνες.

Πρόλαβα να βγάλω λίγες φωτογραφίες από την τηλεόραση πριν μου κατάσχουν τη μηχανή, μια και οι υπόλοιποι ήθελαν να απολαύσουν το υπερθέαμα αντί να βλέπουν την πλάτη μου.

Τελικά κάθισα κι εγώ να απολαύσω τις υπέροχες μουσικές.

Δεν βαρέθηκα στιγμή μια και όλα τα ακούσματα εκτός από γνώριμα, ήταν τα περισσότερα και αγαπημένα.

Ο αξέχαστος John Lennon και το "Ιmagine", το τραγούδι της ειρήνης όπως το λέω, που δυστυχώς θα παίρνει σάρκα και οστά μόνο στη φαντασία μας, ήταν μια πολύ συγκινητική στιγμή της βραδιάς και από τις λίγες που φωτογράφισα.

Αμέσως μετά ο George Michael τραγουδάει "Freedom"

Το πάρτυ συνεχίζεται χωρίς φωτογραφίες.
To "Wish you were here" των Pink Floyd τραγουδισμένο από τον Ed Sheeran μου άρεσε, αντίθετα το "We will rock you" καθόλου, μια και ήταν μια μάλλον αποτυχημένη προσπάθεια της Jessie J να τραγουδήσει Queen.    
Λίγo πριν ο Freddie Mercury με το θαύμα της τεχνολογίας είχε εμφανιστεί στη σκηνή, ενώ τη νεαρή ημίγυμνη συνόδεψαν τα εναπομείναντα μέλη των Queen.
Από τις κορυφαίες στιγμές της βραδιάς ήταν και η εμφάνιση του Erick Idle των Monty Pythons, ο οποίος μας θύμισε για άλλη μια φορά  να κοιτάμε μόνο τη φωτεινή πλευρά της ζωής.
"Always look at the bright side of life".              
 Και μετά από όλα αυτά, και άλλα, περισσότερο ή λιγότερο σημαντικά, ο εθνικός μας ύμνος ακούγεται δυνατά, όπως και ο Ολυμπιακός ύμνος, η σημαία μας κυματίζει περήφανη στο Λονδρέζικο ουρανό και ο Jacques Rogge θυμάται να πει επιτέλους από που ξεκίνησαν οι Ολυμπιακοί Αγώνες.
Η φλόγα σβήνει και τη σκυτάλη παίρνει η Βραζιλία για να προετοιμαστεί για τους επόμενους.

Ας απολαύσουμε το "imagine"...

...και ας φανταστούμε έναν διαφορετικό κόσμο...

Σ...όπως Σήμερα & Simple...day 13

Το σήμερα βιάζεται να γίνει χτες.

Είναι θέμα ωρών το αύριο να γίνει σήμερα.

Ένας κύκλος ατέλειωτος κι επαναλαμβανόμενος.

Χτες, σήμερα, αύριο.

Σήμερα ήταν μια πολύ καλή μέρα.

Από εκείνες που σε γεμίζουν ξεγνοιασιά και ευτυχία.

Μια όμορφη μέρα, παρέα με πολύ καλούς φίλους, φίλους καρδιάς.

Μια μέρα με γέλιο, αλλά και αναπόφευκτες σκέψεις για το αύριο, φτάνει στο τέλος της.

Στο δρόμο της επιστροφής ο ήλιος μας κάνει συντροφιά βάφοντας τη μέρα που τελειώνει με τα αιώνια χρώματά του.

Παίζει κρυφτό με τη βλάστηση στην άκρη του δρόμου.

Χαμηλώνει να καληνυχτίσει τα δέντρα...

...ενώ αποχαιρετά τη θάλασσα.

Επισκέφτεται τα σπίτια..

...κρύβεται κάτω από γέφυρες...

...και δείχνει πάντα το αύριο!

Simple...day 13

Η απλότητα της ευτυχίας σε όλο της το "μεγαλείο".

Θάλασσα, ομπρέλες να προστατεύουν από τον καυτό ήλιο και  το σημαντικότερο, οι φίλοι που είναι πάντα δίπλα μου όπου και να είμαι!

Ρ...όπως Ρίζες / Days 10-11-12 (photo a day August)

Οι ρίζες, ακόμα κι αυτές που φαίνονται να διακλαδίζονται στον αέρα, κρατάνε στη θέση τους τα δέντρα.

Υποψιάζεσαι πως δεν είναι μόνο αυτές που βλέπεις, πως υπάρχουν κι άλλες.

Δεν τις βλέπεις, αλλά αυτές συνεχίζουν να μεγαλώνουν και να χώνονται βαθιά στη γη. 

Συνεχίζουν να απλώνονται και να διεκδικούν το χώρο που ξέρουν ότι τους ανήκει.

Αγωνίζονται για να κρατάνε τα δέντρα στη θέση τους.

Τα δέντρα τρέφονται από αυτές και όσο οι ρίζες βυθίζονται  στη γη τόσο ανεβαίνουν αυτά να βρουν ουρανό.

Γιατί, για να πιάσεις ουρανό, πρέπει να έχεις γερές ρίζες!!

Οι δικές μας ρίζες δε μας κρατάνε κολλημένους στη γη.

Απλώνονται πίσω στο χρόνο, έχουν σχέση με τη γη, αλλά μας αφήνουν να πετάξουμε και ταυτόχρονα μας δίνουν ταυτότητα.

Μια ταυτότητα που μας καθορίζει, που την κουβαλάμε θέλουμε δε θέλουμε. 

Ακόμα κι όταν βρίσκουμε βαριά την "κληρονομιά" μας δεν την αποκόβουμε.

Γιατί ξέρουμε πως χωρίς ρίζες ο άνεμος σε ρίχνει.

Οι καιροί σε παρασέρνουν.

Και οι καλοθελητές στις κλέβουν γιατί ψάχνουν απελπισμένα να ριζώσουν κι αυτοί.

Να έχουν να λένε πως έχουν ιστορία!

Day 10...Ring

Day 11...Purple

Day 12...Spoon

Π...όπως πηγή & Τρύφος Ξηρομέρου

Όλοι μας έχουμε πιεί νερό από κάποια πηγή.

Φτάνεις διψασμένος και σκύβεις με ευγνωμοσύνη να ξεδιψάσεις.

Γεύεσαι το δροσερό γάργαρο νερό που κυλάει πεντακάθαρο και κρυστάλλινο και δοξάζεις την τύχη σου που γεννήθηκες σε ευλογημένους τόπους και το βασικότερο αγαθό υπάρχει σε αφθονία.

Είναι τραγικό, αλλά υπάρχουν μέρη στον πλανήτη μας που ποτέ δεν τα ξεδίψασε ένα ποτάμι και ποτέ δεν τα δρόσισε μια καθάρια πηγή.

Μέρη, που δεν υπάρχει νερό, αλλά και που όταν το βρίσκεις, είναι χλιαρό, βρώμικο και μολυσμένο.

Δεν θα μπορούσα να ζήσω ποτέ σε ένα τέτοιο μέρος.

Αν είχα γεννηθεί όμως εκεί δε θα είχα άλλη επιλογή.

Ευτυχώς, γεννήθηκα εδώ.

Κι ευτυχώς, που ο μικρός παράδεισός μας τα έχει όλα σε αφθονία.

Κι αν κάτι του λείπει, δεν είναι ό, τι μπορεί να του προσφέρει η φύση.

Είναι αυτά, που προσφέρουν ή παύουν να του προσφέρουν ξαφνικά, οι αρρωστημένες στρατηγικές των πολιτικών και των τραπεζικών.

Εμείς χαμογελάμε ακόμα, γιατί ξέρουμε πως κάποια πράγματα δεν μπορούν να μας τα πάρουν.

Τα νερά μας, τις θάλασσές μας, τα βουνά μας, τις λίμνες μας και τα ποτάμια μας.

Ή μήπως μπορούν;

Ελπίζω ΟΧΙ!

Οι πηγές στην Κορπή της Βόνιτσας.
Το πολύτιμο νερό που κυλάει στα Ακαρνανικά όρη.

Πηγή ζωής το νερό!

Οι φωτογραφίες είναι τραβηγμένες στην Τρύφο Ξηρομέρου στην Αιτωλοακαρνανία. 

Το μικρό ποτάμι, που κυλάει στο βουνό σχηματίζοντας καταρράκτες, λέγεται Αλευράς, ενώ στην περιοχή  αναβλύζουν  και  υδροθειούχες πηγές.               

Εκεί υπάρχει και το εκκλησάκι του Αγίου Βαρβάρου.