Πως να χάσετε τα κιλά του 2016...

Μετά από χρόνια έρευνας, έχω καταλήξει στο συμπέρασμα πως τα κιλά των γιορτών είναι μύθος, οπότε θα επικεντρωθώ στο πως θα (ξε)χάσουμε το 2016. 

Ήδη στις κουζίνες ετοιμάζονται τα πυρομαχικά που θα στραφούν εναντίον του και θα το ξορκίσουν, ενώ θα υποδέχονται με τιμές το 2017.

Βασιλόπιτες, ρόδια, γούρια στρατεύονται στον αγώνα και περιμένουν ανυπόμονα τα μεσάνυχτα για να κοπούν, σκορπίσουν, χαρίσουν ό, τι μπορεί το καθένα.

Κι εν μέσω ετοιμασιών έρχεται απρόσκλητος και ο απολογισμός. Σαν ενοχλητική μύγα βουίζει γύρω μας, το έξι του χρόνου που εκπνέει, ζητάει εξηγήσεις, ρίχνει ευθύνες, πασχίζει να αποδείξει πως δεν ήταν ένοχο για όσα του προσάπτουμε.

Το βουητό του γίνεται ενοχλητικό, μα όταν γίνει εκνευριστικό, αρκεί  μια κίνηση για να το συνθλίψουμε και να συνεχίσουμε να χτυπάμε μαρέγκες, να ανακατεύουμε το βούτυρο με τη ζάχαρη, να πασπαλίζουμε αλεύρι.

Η Πρωτοχρονιά όμως πλησιάζει γρήγορα και άντε πάλι να μαζεύω όσα ματαίωσε εκείνο το "6" στο τέλος του χρόνου που ανασκουμπώνεται να φύγει, να τα συναρμολογώ απ' την αρχή όπως όπως, να τα κλείνω σε κούτες και να περιμένω να χτυπήσει το ρολόι 12 ακριβώς για να τα μεταφέρω στο "7". 

Δύσκολη η μετακόμιση και γίνεται ακόμα δυσκολότερη, όταν συνειδητοποιώ πως κάποια θα αναγκαστώ να τα αφήσω πίσω για πάντα, πως θα τα κρατήσει το "6" ομήρους για να με εκδικηθεί, ή δε θα τα θέλει το "7", γιατί δεν είναι της μόδας. Όχι πως έρχεται ενημερωμένο ετούτο για το τι θα φορεθεί, αλλά έχει άποψη.

Ακόμα δεν ήρθε το παίζει αφεντικό και σκούζει διαρκώς...εεεεε, δεν ταιριάζει αυτό το όνειρο με το φωτιστικό, ή βγάλε αυτή την ιδέα από το μυαλό σου πριν τσακωθούμε ακόμα δεν ήρθα, κι αν συνεχίσεις να κάνεις του κεφαλιού σου δε θα σου ξαναμιλήσω μέχρι να φύγω.

Άντε τώρα να τα βάλω με το "7" που με απειλεί ακόμα δεν ήρθε, ενώ συνεχίζω να τρώγομαι με το "6" που πριν φύγει θέλει να γίνει αλησμόνητο κι εφευρίσκει συνεχώς τρόπους για να τα καταφέρει.

'Τι νούμερα που είναι και τα δυο!", ψιθυρίζω με αγανάκτηση και προσπαθώ να συγκεντρωθώ σε όσα πρέπει να κάνω, χωρίς να τα προκαλώ. 

Μαζεύω με τάξη όσα όμορφα μου χάρισε το "6" και τα βάζω ψηλά στο ράφι να μη σπάσουν για να μπορώ να τα χαίρομαι όποτε θέλω.

Κρύβω σε συρτάρια και ντουλάπια όσα δε θέλω να μου γίνουν βάρος, τα κλειδώνω κι αν χάσω και το κλειδί ακόμα καλύτερα!

Σιγοτραγουδώ ήδη το "πάει ο παλιός ο χρόνος" και κρύβω ένα μυστικό μέσα στο σπιτάκι-ζαχαρωτό, πριν το δει το "6" και το ζητήσει πίσω, και κρυφά από το "7" που μπορεί να αποφανθεί πως δεν ταιριάζει με την ιδιοσυγκρασία του και απαιτήσει να το αποχωριστώ.

Κι αν μπορούσα να δώσω μία συμβουλή, είναι αυτή.

Κρύψτε βαθιά μέσα σας, κρατήστε αυτό που σας δίνει δύναμη, αυτό που σας κάνει ευτυχισμένους, διαφυλάξτε το στους χρόνους, προστατέψτε το απ' τους καιρούς και μια στο τόσο να το φυσάτε απαλά, για να αναζωπυρώνεται η φλόγα του, να μη σβήσει ποτέ!

Καλή Πρωτοχρονιά και η νέα χρονιά να φέρει μόνο τα καλύτερα για όλους μας!

Το γούρι του 2016

Με ένα ρόδι υποδέχομαι το 2016, που το έλαβα λίγο πριν φύγει το 2015!

Το έστειλε η γλυκιά Αλεξάνδρα από το abuttononthemoon και την ευχαριστώ πολύ!

Με το γούρι αυτό θέλω να σας ευχηθώ καλή χρονιά, με υγεία, αγάπη και ευτυχία!

Μακάρι αυτή η δίσεκτη χρονιά να ξαναγεννήσει την ελπίδα!

Μακάρι να φέρει ειρήνη!

Χρόνια σας πολλά!

Ποδαρικό με ουρανό...

Μια καινούρια μέρα συμβολίζει την ελπίδα.

Πόσο μάλλον μια καινούρια χρονιά.

2015 πια και...

Day 1...the sky

...15 περιστέρια πετούν στον ουρανό.

Πέρυσι ήταν 14...Ευχές περιστέρια φτερούγισαν ψηλά....έγραφα τότε! (Ναι, μετρούσα μόνο αυτά που έχουν φόντο ουρανό).

Κάποιες ευχές εκπληρώθηκαν, κάποιες άλλες όχι.

Και κάθε χρονιά που φεύγει, κάτι θα μας αφήνει, κάτι θα μας παίρνει.

Μακάρι η καινούρια να πάρει τα άσχημα μακριά και να μας φέρει μόνο όμορφα!

Σας ευχαριστώ πολύ για τις ευχές σας και σας εύχομαι με τη σειρά μου ένα ανέφελο, δημιουργικό κι ευτυχισμένο 2015!

Ας φτερουγίσουν ψηλά τα όνειρά μας!

Να πιάσουν ουρανό!

Αντί υποσχέσεων...

Αντί υποσχέσεων που ίσως δεν τηρηθούν, αντί αποφάσεων που ίσως ξεχαστούν και αντί να φτιάχνουμε  λίστες που θα χαθούν ανάμεσα σε πληρωμένους, ή σε (δυστυχώς όλο και συχνότερα) απλήρωτους λογαριασμούς, ας κάνουμε κάτι πολύ πιο απλό!

Ας αλλάξουμε, όσα μπορούμε να αλλάξουμε, την καινούρια χρονιά!

Μεγάλα λόγια δεν μου αρέσει να λέω, προτιμώ να τρώω μεγάλες μπουκιές, αλλά νομίζω πως μπορώ να κάνω τις πεταλούδες να κολυμπούν, τον ουρανό να αλλάζει χρώμα και τα λουλούδια να ανθίζουν όλες τις εποχές.

Μπορώ επίσης να σας χαρίσω ρόδια για σπάσιμο (έτσι για το καλό) και να σας ευχηθώ ολόψυχα Χρόνια Πολλά και Καλή Πρωτοχρονιά!

Άγιε μου Βασίλη...

Άγιε μου Βασίλη, δεν ξέρω αν με θυμάσαι, μια κι έχω χρόνια να σου γράψω.
Τι ψέματα λέω καλέ;
Ναι, εντάξει, σου είχα γράψει και πέρυσι και πρόπερσι και ίσως και πιο πριν, αλλά δεν τα έστειλα ποτέ. Δεν ήξερα πως διαβάζεις και όσα δε στέλνουμε.

Και για να έχουμε καλό ρώτημα, αφού τα διαβάζεις όλα, γιατί τα προσπερνάς;
Τι θα πει δεν ήμουν καλό παιδί;
Δεν είμαι πια παιδί.
Μεγάλωσα.
Ακόμα και τα δικά μου παιδιά μεγάλωσαν.
Τα θυμάσαι που σου έστελναν γραμματάκια με ζωγραφιές και το μόνο που λάβαιναν ήταν το δώρο των ΕΛΤΑ;
Α, σου διαφεύγει.
Δεν πειράζει.
Πού να τα θυμάσαι όλα;

Φρόντιζα να συντηρώ το μύθο σου όσο καλύτερα μπορούσα.
Ήξερα βλέπεις πως δεν τα προλαβαίνεις όλα.
Κι έτσι, κοντά στα παιδιά γινόμουν κι εγώ παιδί που πίστευα στα θαύματα.
Αλλά είπαμε, μεγάλωσαν τα παιδιά, μεγάλωσα κι εγώ.
Και φέτος πρώτη φορά σε αμφισβητώ.

Όχι γιατί δεν υπάρχεις.
Αλλά επειδή ξεχνάς.
Σε εκείνα τα γράμματα που ποτέ δεν έλαβες, αλλά διάβασες, (καρφώθηκες Άγιε μου Βασίλη) σου ζητούσα δύσκολα πράγματα και γι' αυτό τα προσπέρασες.
Καταλαβαίνω. 
Δεν είναι εύκολο να χαρίζεις ειρήνη, όταν όπλα βρίσκονται παντού, ούτε υγεία σε όλο τον κόσμο. Δεν είσαι γιατρός χωρίς σύνορα.

Και φυσικά είναι αδύνατον να τους φωτίσεις όλους.
Ούτε η ΔΕΗ δίνει πια τόσο φως.

Άσε που δεν πιστεύουν κι όλοι σε σένα.
Λίγο το έχεις αυτό;

Ε, λοιπόν φέτος θα σου ζητήσω κάτι πεζό.
Μια φωτογραφική μηχανή! 
Καλή όμως ε;
Μη σε πιάσουν οι τσιγκουνιές.
Καλά ξέρω, πως δε θα τη φέρεις, αλλά είπα να κάνω μια προσπάθεια.
Καλού κακού, αν νιώσεις δηλαδή λίγο γενναιόδωρος, πάνω στο γραφείο μου έχω και μια λίστα με βιβλία.
Σίγουρα θα την έχει πάρει το μάτι σου.

Κι όταν έρθεις με το καλό, φέρε και χρόνο.

Ναι, ξέρω πως θα μας φέρεις τον καινούριο (και μακάρι να είναι καλός ετούτος ο καινούριος), αλλά εννοώ από τον άλλο, εκείνον τον ελεύθερο.
Πού θα τον βρεις, είπες;
Δεν ξέρεις αν θα προλάβεις να περάσεις από δω;
Άσε....κατάλαβα!

Κοίτα μόνο μην τυχόν σου έρθει καμιά φαεινή και αυτοσχεδιάσεις για τον ελεύθερο χρόνο, γιατί τη δουλειά τη χρειάζομαι. 
Εντάξει;
Τουλάχιστον ξαναδιάβασε εκείνα τα γράμματα που δεν σου έστειλα ποτέ!

Το γράμμα είναι μια ιδέα της Γεωργίας και μπορείτε να δείτε τη σχετική ανάρτηση εδώ.

Έτσι...για το καλό!

Ευχές περιστέρια φτερούγισαν ψηλά.

Έφτασαν στον ουρανό κι από εκεί έδωσαν μια και σκόρπισαν στο σύμπαν.

Ανάλαφρα εκεί πάνω (ναι, είδα το Gravity..χαχα),  μάζεψαν αστερόσκονη πριν γυρίσουν να αγκαλιάσουν τη γη.

Πυροτεχνήματα έσκισαν την νύχτα και γιόρτασαν τη στιγμή που ο παλιός χρόνος σκύβει το κεφάλι και φεύγει ντροπιασμένος για όσα ανεκπλήρωτα άφησε, ενώ έρχεται  ο καινούριος φορτωμένος προσδοκίες.

Σκυφτός έρχεται κι αυτός από το βάρος τόσων προσδοκιών.

Και κάπως έτσι, επιθυμίες και προσδοκίες μετατοπίζονται στον χρόνο. 

Κάποιες είναι σταθερές, άλλες αλλάζουν συνεχώς (και μεταξύ μας καλύτερα που δεν εκπληρώνονται κάποιες που σκάνε σαν τα πυροτεχνήματα).

Γιατί όσο εκκωφαντικά και πολύχρωμα κι αν είναι τα πυροτεχνήματα κάνουν μόνο αυτό που ξέρουν να κάνουν καλά. 

Να σβήνουν και να χάνονται αμέσως.

Ένα μπαμ, ο ήχος γίνεται φως που σπάει σε χρωματιστή βροχή και τέλος. 

Πώς να συναγωνιστούν αυτά τα δυνατά τίποτα τη λάμψη που αφήνουν πίσω τους τα φιλιά, οι αγκαλιές και οι ευχές; 

Που όσο κοινότυπες κι αν ακούγονται λέγονται με τόση αγάπη που γίνονται πολύτιμες;

Αυτές τις ευχές τις τόσο πολύτιμες θέλω να σας δώσω μέσα από την καρδιά μου.

Καθυστερημένες, αλλά πάντα αληθινές.

Χρόνια πολλά με υγεία και αγάπη.

Καλό, γλυκό, ευτυχισμένο και φωτισμένο να είναι το νέο έτος!

Σας ευχαριστώ όλους για τα σχόλιά σας και τις δικές σας πολύτιμες ευχές. 

Κι αν μετρήσετε τα περιστέρια που πετούν με φόντο τον ουρανό, θα δείτε πως είναι 14.

Μην κλέψετε και μετρήσετε και τα υπόλοιπα.

Στα 14 να μείνετε για να πούμε πως είναι σημάδι. Έτσι...για το καλό! 

Βασιλόπιτα...υποδεχόμαστε γλυκά το 2013!

Ευτυχισμένο το 2013...με υγεία, αγάπη και τύχη !!!

 Σχεδόν όλοι κόψαμε πια τη βασιλόπιτα. Κάποιοι βρήκατε και το φλουρί και ξεκινάτε τη νέα χρονιά νιώθοντας πιο τυχεροί. Ακόμα κι εμείς που δεν το βρήκαμε στο κομμάτι μας νιώθουμε σήμερα σαν να ξεκινάμε κάτι καινούριο.

Και ξεκινάμε. Η νέα χρονιά είναι μπροστά μας, άγραφο χαρτί και περιμένει να τη γεμίσουμε εικόνες.

Όσο περνάει από το χέρι μας, ας φροντίσουμε αυτές οι καινούριες εικόνες να είναι όμορφες, γεμάτες φως και αγάπη.

Του χρόνου όμως θα τη ξαναφτιάξουμε τη βασιλόπιτα.
Ίσως κάποιοι από μας τη φτιάξουν πάλι σε λίγες μέρες.
Θυμάμαι πως όταν πήγαιναν τα παιδιά σχολείο, είχα αναλάβει να φτιάχνω τη βασιλόπιτα που θα έκοβαν στην τάξη τους.
Γράφω τη συνταγή για όποτε χρειαστεί...σήμερα, σε λίγες μέρες, του χρόνου!

Υλικά: 

6 φλυτζάνια αλεύρι (ποτέ δεν τα πήρε και τα 6, αλλά η συνταγή έτσι γράφει και δεν καταλαβαίνω γιατί , μια και τα υγρά υλικά π.χ. ο χυμός του πορτοκαλιού, ή ακόμα και το πόσο μεγάλα είναι τα αβγά καθορίζουν την ποσότητα αυτόματα και μόνα τους..οπότε ετοιμάστε 6 να υπάρχουν, αλλά ρίξτε όσο χρειάζεται)
6 αβγά
2 φλυτζάνια ζάχαρη
3/4 του φλυτζανιού βούτυρο
1 φλυτζάνι του καφέ κονιάκ
3 κουταλιές του γλυκού μπέικιν πάουντερ
 χυμός ενός πορτοκαλιού και λίγο ξύσμα

Εκτέλεση:

Προθερμαίνουμε το φούρνο στους 200 βαθμούς επιλέγοντας τις αντιστάσεις.
Χτυπάμε καλά το βούτυρο με τη ζάχαρη και συνεχίζουμε ρίχνοντας τους κρόκους των αβγών.
Προσθέτουμε το κονιάκ, το χυμό πορτοκαλιού και το ξύσμα.
Χτυπάμε τα ασπράδια μαρέγκα και ρίχνουμε στο μείγμα μας εναλλάξ λίγη μαρέγκα, λίγο αλεύρι ρίχνοντας και το μπέικιν πάουντερ, μέχρι να γίνει μια ζύμη σφιχτή.
Ψήνουμε τη βασιλόπιτα για 40 λεπτά περίπου, όπως θα ψήναμε ένα κέικ.
Δεν ξεχνάμε να βάλουμε το φλουρί πριν τη βάλουμε στο φούρνο και όταν βγει και κρυώσει πασπαλίζουμε με άχνη ζάχαρη.

Εικόνες από το 2012...δηλαδή από χτες.

Μέσα στο τρέξιμο της μέρας ξεχνάω τελείως το πορτραίτο που έπρεπε να τραβήξω.

Λίγο πριν αρχίσω να ετοιμάζομαι για το βράδυ το θυμάμαι..και τρέχω στον καθρέπτη να με "φωτογραφίσω"...εντάξει...έτοιμο για την τελευταία μέρα του 2012.

Κι έτσι αφήνω πίσω το 2012....κι έρχομαι στο σήμερα...πρώτη μέρα του 2013.

Ο ήλιος λάμπει.

Η χρονιά ξεκίνησε όμορφα, αισιόδοξα, λαμπερά.

Δεν σήκωσα τη μηχανή μου στον ήλιο.

Την έστρεψα πάνω σε κείνον που κράτησα από το καλοκαίρι.

Δυο ήλιοι.

Οι καλύτεροι οιωνοί για την καινούρια χρονιά!

2012...I am kissing you Goodbye!

Θυμάμαι πως σε υποδεχτήκαμε πέρυσι. Πόσα περιμέναμε από σένα. Σε φορτώσαμε ευχές κι ελπίδες,   σπάσαμε το ρόδι, κόψαμε τη βασιλόπιτα και ...τίποτα!

Εσύ μας πήρες κι αυτά που δεν τόλμησε το 2011 να αγγίξει. Έμοιαζες ήδη αρκετό τρομακτικό μια και σε τύλιγε εκείνη η φήμη της καταστροφής, αλλά δεν ήμασταν όλοι τόσο ανόητοι, ώστε να το πιστέψουμε. Ή μήπως ήμασταν, αφού οι περισσότεροι ελπίζαμε πως η δικαιοσύνη θα "δει" επιτέλους και θα πληρώσουν οι ένοχοι και όχι όλοι οι άλλοι;

Εσύ όμως ήσουν μεγαλοφυΐα! Έριξες την ενοχή παντού για να ξεμπερδεύεις. 

Εντάξει, μην το παίρνεις πάνω σου! Βοήθησαν και τα προηγούμενα χρόνια σε αυτό. Μα πάνω από όλα βοήθησε η σκληρή προπαγάνδα. Τι να κάνεις κι εσύ; Ακολούθησες την τάση της εποχής. 

Περνούσες φέρνοντας χαράτσια, προθεσμίες που λήγουν, ανεργία και φτώχεια. Και φεύγεις αφήνοντας πίσω σου ένα βαρύ χειμώνα και κόσμο απελπισμένο.

Πάνω που άρχισαν να γίνονται τα πράγματα άγρια την κοπανάς. Εδώ που τα λέμε κι εμείς σε βαρεθήκαμε. Να φύγεις. 
Εμείς θα υποδεχτούμε γιορτινά τον επόμενο χρόνο. Θα τον φορτώσουμε ευχές κι ελπίδες, θα σπάσουμε το ρόδι, θα κόψουμε τη βασιλόπιτα. Θα του ζητήσουμε υγεία, ευτυχία και κατανόηση.
Πολλή κατανόηση. Θα τον παρακαλέσουμε να είναι πιο γλυκός, πιο εύκολος, πιο "λογικός"!
Θα αρχίσουμε πάλι να μετράμε από την αρχή και θα κάνουμε ό, τι περνάει από το χέρι μας για να κρατάμε την ελπίδα και την αισιοδοξία ζωντανές μέσα μας. Κάθε χρόνος που περνά μας κλέβει λίγη ελπίδα, παίρνει φεύγοντας ένα κομμάτι αισιοδοξίας, αλλά με έναν μαγικό τρόπο κάθε νέος χρόνος τις ξαναφέρνει.
Το τραγουδάκι δεν είναι πολύ σχετικό, για την ακρίβεια είναι τελείως άσχετο, αλλά έχει το στίχο που θέλω.
Το αφιερώνω λοιπόν στο 2012 που φεύγει και το ξέρει.

Φεύγει, αφήνοντας κι όμορφες προσωπικές στιγμές. Ακόμα και σε μια σκληρή χρονιά, είναι πολλά αυτά που μας κάνουν να χαμογελάμε, ακόμα και να γελάμε.
Διάλεξα για σήμερα μια φωτογραφία που με έκανε να χαμογελάσω με τη δύναμή της.
Όλη η πόλη στα πόδια του κι αυτός κοιμάται αμέριμνος.

Εύχομαι σε όλους καλή πρωτοχρονιά!

Το 2013 να είναι δημιουργικό, όμορφο, πιο εύκολο από τα προηγούμενα χρόνια, με υγεία, ελπίδα, χαμόγελα και αγάπη.