Μια γιορτή (Συμπόσιο Ποίησης)

Μια γιορτή

Οι άνθρωποι γιορτάζουν

και λαμπιόνια ανάβουν

για να φέρουν πιο κοντά στη γη

τη μαγεία των αστεριών τη μακρινή.

Μα στο φως του στολισμού

κρύβουν το σκότος του καημού.

που ολόφωτοι δρόμοι στη σειρά

καταλήγουν σε αδιέξοδα πικρά.

Οι άνθρωποι γιορτάζουν

και στη χαρά τους μια λύπη βγάζουν

για όλα αυτά που δεν αλλάζουν

για όσα μέσα τους λιμνάζουν.

Αυτή ήταν η προσπάθειά μου να παίξω με το φως και το σκοτάδι για το 25ο Συμπόσιο Ποίησης.

Πολλά ευχαριστώ στην Αριστέα για την υπέροχη φιλοξενία, αλλά και σε όσους ξεχώρισαν τη συμμετοχή μου!

Χρόνια πολλά σε όλους γεμάτα υγεία και χαρά. 

Καλή Πρωτοχρονιά!

Εν κινήσει

Εν κινήσει

Ένας μικρός  περίπατος στη στολισμένη πόλη

θολή εικόνα των γιορτών γέμισε την ψυχή μου

Και η χαρά της προσμονής χάθηκε για λίγο

καθώς πόνος απρόσμενος ήρθε και με βρήκε

Όσο κι αν φωτίσουμε τους δρόμους και τα σπίτια

θα υπάρχουν μέρη σκοτεινά που η γιορτή δε φτάνει

To 250 Συμπόσιο Ποίησης ζητάει να εμπνευστούμε από το φως και το σκοτάδι, δέχεται συμμετοχές μέχρι και τις 18 Δεκεμβρίου και μου θυμίζει την περσινή μου συμμετοχή στο   22o Συμπόσιο ποίησης 
Με τη σειρά μου σας θυμίζω ότι μέχρι τα μεσάνυχτα μπορείτε να βαθμολογείτε στο 20ο "Παίζοντας με τις λέξεις".

Λίγο πριν

Λίγο πριν

Άκου!

Του φύλλου τον αναστεναγμό λίγο πριν απ' το κλαδί αποκοπεί.

Κοίτα!

Τα χρώματα που ντύθηκε λίγο πριν στο άνεμο αφεθεί.

Γεύσου!

Τις πρώτες σταγόνες της βροχής, λίγο πριν αρχίσει η βουή.

Οσφρήσου!

Το διψασμένο χώμα, λίγο πριν για τα καλά αυτό ποτιστεί.

Νιώσε!

Το βελούδινο άγγιγμα του λουλουδιού λίγο πριν για πάντα μαραθεί.

Μάθε!

Οι αισθήσεις μας διδάσκουν όσα φοβάται η λογική.

Αυτή ήταν η συμμετοχή μου στο 21ο Συμπόσιο ποίησης που διοργάνωσε η Αριστέα στο blog "Η ζωή είναι ωραία"!

Πολλά ευχαριστώ σε όσους την ξεχώρισαν και φυσικά στην Αριστέα για τη φιλοξενία!

Η εξαιρετική φωτογραφία ανήκει στη φίλη μου την Αφροδίτη. 

Όταν την είδα μαγεύτηκα τόσο, που της τη ζήτησα για να κοσμήσει τους στίχους μου! Κι εκείνη μου την εμπιστεύτηκε χωρίς δεύτερη σκέψη! 

Αφροδίτη μου όσα ευχαριστώ κι αν πω θα είναι λίγα!

Έρως και Ψυχή

Πηγή φωτογραφίας: el.wikipedia.org

Έρως και Ψυχή

Ψυχή μου εσύ αρχόντισσα, Ψυχή πανώρια κόρη

Ψυχή μου ομορφότερη κι από την Αφροδίτη,
Εκεί που σε λατρεύανε, εκεί σ' απαρνηθήκαν

κι ένας μονάχα έμεινε να καίγεται για σένα.

Σε πήγαν νύφη στο βουνό. ψηλά σε μια κορφή του

κι ο Ζέφυρος σε τύλιξε, σε πήρε αγκαλιά του
και πήγε και σε άφησε σε πράσινη κοιλάδα.

Εκεί γλυκά κοιμήθηκες τον πιο αγνό τον ύπνο.

Όταν γλυκοξύπνησες, σε κάλεσε ένα δάσος

βρήκες μια γάργαρη πηγή κι ολόχρυσο παλάτι.
Κι όταν η μέρα έσβησε, βρήκες την αγκαλιά του.

κι ο Έρωτας  έγινε άντρας σου χωρίς να το γνωρίζεις.

Την ευτυχία σου φθόνησαν ακόμα κι οι δικοί σου
σε πλάνεψαν, σε φόβησαν, σ' έκαναν να προδώσεις
μ' ένα μαχαίρι και κερί τη μοίρα σου αλλάζεις

κι ο Έρωτας πληγώθηκε κι έφυγε μακριά σου.

Κι έτσι αρχίσαν βάσανα που τελειωμό δεν είχαν
μέχρι τον Άδη έφτασες, το τέλος να προφτάσεις.
Μα ένα ολόχρυσο κουτί σε βγάζει απ' τον πόνο

μέσα του κρύβει βάλσαμο, σ' έναν μεγάλο ύπνο.

Ο Έρωτας δε σε ξεχνά, σε ψάχνει και σε βρίσκει
έχει στ' αλήθεια γιατρευτεί, η αγάπη έχει νικήσει.
Αυτός ο μύθος ο παλιός μίλησε στην ψυχή μου

και με έβαλε να καρτερώ ανέμους στη ζωή μου.

Πηγή φωτογραφίας:www.mixanitouxronou.gr

Το Έρως και Ψυχή (γαλλ. Psyché ranimée par le baiser de l'Amour, Η Ψυχή αναβιώνει με το φιλί του Έρωτα) είναι γλυπτό του Ιταλού Αντόνιο Κανόβα. Κατασκευάστηκε μεταξύ 1787 και 1793 ύστερα από παραγγελία του συνταγματάρχη Τζον Κάμπελ (John Campbell).[1] Αγοράστηκε το 1801 από τον Ζοακίμ Μυρά (Joachim Murat) και φιλοξενείται σήμερα στο Μουσείο του Λούβρου. Άλλες παραλλαγές του (1796-1800, 1800-1803) φιλοξενούνται επίσης σε διάσημα μουσεία.

Το μαρμάρινο γλυπτό αναπαριστά ένα στιγμιότυπο του μύθου του Έρωτα και της Ψυχής από τον "Χρυσό Γάιδαρο" του Απουλήιου, και συγκεκριμένα την στιγμή που ο Έρωτας ξαναζωντανεύει την Ψυχή. Το έργο ανήκει στον κύκλο μυθολογικών αλληγοριών του Κανόβα.

Πηγή: el.wikipedia.org

Αυτή ήταν η δεύτερη συμμετοχή μου στο  "20ο Συμπόσιο ποίησης" 

Ευχαριστώ πολύ την Αριστέα για τη φιλοξενία, αλλά και όσους την ξεχωρίσατε!

Αναπόφευκτο

Αναπόφευκτο

Σε αφανέρωτα της ζωής μονοπάτια

νυχοπερπατά ακράτητο το αναπόφευκτο.

Κρύβει στον κόρφο της η νύχτα ένα κόκκινο

και μόνη της τ’ ανακαλεί μες στα σκοτάδια.

Πάει καιρός που το κόκκινο γυρεύω

μα όλο γλιστρά εκείνο, ξεμακραίνει

νιώθω την ψυχή άδεια, κενή να μένει.

Από τούτο το κρυφτό εγώ γιατί δε φεύγω;

Για χαρά, για λύπη, γιατί τάχα παλεύω;

Μην είναι η Άτροπος που κρύβεται από πίσω.

κι έγινε η νύχτα συνεργός, να μην  αναγνωρίσω;

Τι βιάζομαι τόσο να δω και δεν το αποφεύγω; 

Με το "21ο Συμπόσιο ποίησης" να τρέχει ήδη και να δέχεται συμμετοχές μέχρι και τις 24 Οκτωβρίου, θυμήθηκα τις δυο συμμετοχές μου από το "20ο Συμπόσιο ποίησης" . 
Κάλλιο αργά, παρά ποτέ!

Με ένα μεγάλο ευχαριστώ στην Αριστέα που το διοργανώνει κι άλλο ένα σε όσους στάθηκαν σ' αυτή, τον εξής έναν δηλαδή, τον Γιάννη,  ξαναβάφω την παπαρούνα στο φυσικό της κόκκινο και την αφήνω να καθρεφτίζεται σε ψεύτικο νερό για να παρουσιάσει "αναπόφευκτα" την πρώτη!

Των Χριστουγέννων ο γλυκόπικρος απολογισμός

Το 2018 είναι εδώ!

Το καλοπιάσαμε και με τη βασιλόπιτα και όλα βαίνουν λίαν καλώς.

Ας είναι γλυκό σα ζάχαρη, αν και τα τελευταία χρόνια δαιμονοποιήθηκε κι αυτή, με τους επικριτές της να την κατηγορούν για όλα τα δεινά!

Δεν είμαι ειδικός, αλλά ακόμα κι αυτοί σφάζονται για το τι είναι αλήθεια τελικά, οπότε λέω να είμαστε ψύχραιμοι, να τηρούμε το μέτρο και προπάντων να μην είμαστε ενοχικοί.

Γιατί τότε είναι που κινδυνεύουμε σοβαρά! Αν το τρώμε και μας "τρώει" δηλαδή!

Αν δεν έχουμε πρόβλημα υγείας που να το απαγορεύει ρητά και κατηγορηματικά, το να φάμε ένα μελομακάρονο παραπάνω δεν είναι δα κι έγκλημα!

Δεν είμαι το καταλληλότερο πρόσωπο να μιλήσω για γλυκά γιατί τρώω σπάνια και αφού το πεθυμήσω.

Αν μου έρθει η όρεξη για γλυκό δε θα την πολεμήσω, αλλά θα την ικανοποιήσω ώστε να μη γίνει απωθημένο! 

Βέβαια με τη συμμετοχή μου στο 19ο Συμπόσιο Ποίησης ξεπέρασα κάθε όριο, αφού την έκανα τόσο γλυκιά που κολλούσε από τα σιρόπια. 

Αφορμή για την τόση γλύκα στάθηκε άθελά της η ίδια η οικοδέσποινα του Συμποσίου, καθώς μας προέτρεπε να σταματήσουμε να φτιάχνουμε γλυκά και να πιάσουμε το μολύβι. Έτσι έπιασα το μολύβι κι έγραψα για γλυκά! 

Η πίκρα, θεωρητικά πάντα, πάει στα κιλά που τάχα μένουν, μια και δεν πιστεύω πως παχαίνει κανείς στις γιορτές. 

Ευχαριστώ πολύ την Αριστέα για τη φιλοξενία, αλλά και όσους ξεχώρισαν τη συμμετοχή μου!

Των Χριστουγέννων

Ω μέρες άγιες ιερές στο μέλι βουτηγμένες

μέρες με άχνη ζάχαρη, μέρες βουτυρωμένες

μέρες με γεύση θεϊκή, βαρυστομαχιασμένες!

Ωδή εις τα γλυκίσματα που σας συντροφεύουν,

και ύμνους θα γράψω τώρα ευθύς για τα κιλά που μένουν.

Καραμελένιες οι ώρες σας κυλούν σα σοκολάτα

ρέουν σιρόπια από παντού, τα πιάτα είναι γεμάτα.

Τα σπίτια μας μοσχοβολούν γαρύφαλλο κανέλλα

κουραμπιεδάκια μια μπουκιά, γεμίζουν την πιατέλα.

Μπισκοτάκια νόστιμα φουρνίζονται με φούρια

σχήματα αλλάζουνε και γίνονται όλα μούρλια.

Ω δίπλες σεις, ονειρικές, πολυτραγουδισμένες,

όλο τσαλίμια η ζύμη σας, ροδοτηγανισμένες,

έτοιμες για εκκίνηση και καλομελωμένες

πλάι στα μελομακάρονα στέκεστε στολισμένες

Φεύγουν εκείνα και περνούν, ποτέ δεν περισσεύουν

αλλά με κάθε δαγκωνιά τη θέωση γυρεύουν!

Ασπράδια αυγών τριγύρω μας χτυπιούνται σε μαρέγκες

αμύγδαλα λιανίζονται, παντού χτυπούν μασέλες. 

Κιλά θα γίνουν τα γλυκά, θα μας κατατροπώσουν

μα σαν περάσουν οι γιορτές όλα θα τελειώσουν!

Υπάρχει λύση μαγική, τη λένε "από Δευτέρα"

ξορκίζει αυτή τους φόβους μας, φωνάζοντας αέρα!

Πηγή εικόνας:  https://gr.pinterest.com/pin/482518547550177154/

Καλή χρονιά να έχουμε, με υγεία, γαλήνη, αγάπη και τύχη!

Χαϊκού σιωπής

Χαϊκού σιωπής

Γυμνές κορυφές 

απάτητων ονείρων 

τον ήλιο κρύβουν.

Πέφτει σκοτάδι

τον ουρανό γυμνώνουν

απόντα άστρα.

Ένα αηδόνι 

μπρος στη γύμνια των δέντρων

σιωπά για πάντα.

Αυτή ήταν η συμμετοχή μου στο "18ο Συμπόσιο Ποίησης" που διοργανώνει η Αριστέα από το blog "Η ζωή είναι ωραία".

Ευχαριστώ πολύ όσους την ξεχώρισαν και την Αριστέα για την άψογη φιλοξενία!

Οι δυο μικρές

Οι δυο μικρές 

Αγάπης σπόρος έπεσε στα άγουρα τα χρόνια

και δυο μικρές τον φρόντισαν με παιδικά χεράκια.

Έτσι γεννήθηκε αγνά μία βαθιά φιλία,

ρίζωσε μέσα την καρδιά, άνθισε με τραγούδια

και  στη χαρά του παιχνιδιού, έδεσε  μ' αρμονία.

Στο πείσμα δοκιμάστηκε, βαπτίστηκε στο κλάμα,

μα  ένα χαμόγελο γλυκό, ένα απλωμένο χέρι,

τα σύννεφα όλα έδιωχνε και στέγνωνε το δάκρυ.

Μεγάλωσαν οι δυο μικρές, χωρίστηκαν οι δρόμοι, 

ταξίδεψαν σε πέλαγα, κρύφτηκαν σε παρέες.

Σαν σμίγουν όμως πάντοτε τα χνάρια ακολουθούνε.

Τα ίχνη όλα ψηλαφούν που άφησαν στον κόσμο

και ξεκινούν απ' τα παλιά, εκείνα τα δικά τους.

Θυμούνται τα παιχνίδια τους, κούκλες, μπαλόνια, τόπια

θρανία που μοιράστηκαν, φίλους, δασκάλους, λόγια

και σε νυχτέρια στην ακτή κρύβουν τα μυστικά τους.

Γεύονται πάλι απ' την αρχή όσα θα τις ενώνουν

Τι κι αν τις χώρισε η ζωή, αυτές κι αν μεγαλώνουν;

Μια γεύση από βανίλια, μια μυρωδιά βιβλίου

μια ροζ τριανταφυλλιά κι ένα ανθισμένο κρίνο

θα τις γυρνάει στα παλιά, σ' όσα μαζί αγαπήσαν.

Κι όσα χώρια έζησαν, μοιράζονται κι εκείνα,

ομολογούν τα όμορφα και τα όνειρα που κάνουν,

ξορκίζοντας τα άσχημα εκεί πάνω στην άμμο.

Αυτή ήταν η δεύτερη συμμετοχή μου στο 17ο Συμπόσιο ποίησης που διοργάνωσε με επιτυχία η Αριστέα από το blog "Η ζωή είναι ωραία"
Θέλω να ευχαριστήσω όσους την ξεχωρίσατε και φυσικά να πω πολλά ευχαριστώ στην Αριστέα για την άψογη φιλοξενία!

Αίτημα φιλίας από έναν φανταστικό φίλο

Είμαι ο Μπρίκι και είμαι σχετικά καλά, αφού βρίσκομαι στην όχι και τόσο ευχάριστη θέση να σας παρουσιάσω τη μια συμμετοχή της Memaria στο 17ο Συμπόσιο ποίησης που διοργάνωσε η Αριστέα, με τη βοήθεια του Μαξ υποθέτω γιατί δεν μπορεί σε μια τόσο άψογη διοργάνωση να μην έχει δοθεί ένα πόδι βοηθείας από τον εξαίρετο φίλο μου Μαξ! Αλλά ας επανέλθω στο έργο που μου ανατέθηκε, γιατί, λέει, καιρό είχα να μπω εδώ μέσα και να κάνω σοβαρή δουλειά. Ότι τώρα δηλαδή είναι σοβαρά πράγματα αυτά που με βάζει να κάνω. Τουλάχιστον ας άφηνε εμένα να γράψω εκεί πέρα λίγους στίχους, αντί να προσπαθεί αυτή ανεπιτυχώς, το τονίζω αυτό, να μιλήσει εκ μέρους μου.

Τέλος πάντων! Δίνω τόπο στην οργή, μόνο και μόνο γιατί με αναφέρει ως φανταστικό, και τσιμπιέμαι για να σιγουρευτώ πως υπάρχω στ' αλήθεια και δεν είμαι πλάσμα της φαντασίας της.

Αλλά θα μου πείτε ποιος έχασε τη φαντασία του να τη βρει αυτή;

Το πόνημα της κυρίας το βρίσκω απλοϊκό κι αν το έγραφα εγώ θα το έγραφα αλλιώς. Εννοείται ότι τα δικά μου λόγια θα είχαν άλλη βαρύτητα, γιατί μια ελαφράδα την είχε το συγκεκριμένο.

Για του λόγου το αληθές σας παραθέτω στο τσακ μπαμ λίγους στίχους που συνοδεύονται με την κατάλληλη φωτογραφία!

Φίλοι αν θες να γίνουμε και να περνάμε ωραία

θα πράττεις όλα τα δέοντα τα σέα και τα μέα

Θα προλαβαίνεις πάντοτε κάθε μου επιθυμία

και μην τσιγκουνευτείς ποτέ, εκεί είναι η ουσία!

Μπισκότα με τη σέσουλα θα με κερνάς αράδα

και βόλτες ατελείωτες θα κάνουμε στα πάρκα.

Ορίστε! Μεστό, δυνατό και λέει όλα όσα πρέπει να ειπωθούν χωρίς φιοριτούρες!

Χμμ...φεύγω να δουλέψω λίγο ακόμα το πρωτόλειό μου, αλλά εσείς δε θα είστε το ίδιο τυχεροί, αφού θα παραμείνετε να διαβάσετε, θέλοντας και μη, τη συμμετοχή της.

Καλό κουράγιο!

Μπρίκι

Αίτημα φιλίας από έναν φανταστικό φίλο

Ζητάω τη φιλία σου, σου δίνω τη δική μου

πιστά θα σε ακολουθώ σε όλη τη ζωή μου

Χάδια θα έχεις τρυφερά αυτιά να σε ακούνε

μάτια με κατανόηση, σοφά να σε κοιτούνε

Μόνιμη σχέση σταθερή κι ακλόνητη αγάπη

τρελά παιχνίδια και χαρά! Όχι, δεν είμαι απάτη!

Μπορεί να σου συστήνομαι σαν πλάσμα φαντασίας

μα δεν σου λέω ψέματα, είμαι της ουσίας!

Μη με κοιτάζεις δύσπιστα, μη χάνεις άλλο χρόνο

Το αίτημα αποδέχεσαι και μπαίνεις σ' άλλον κόσμο!

Αν με δεχτείς για φίλο σου θα μάθεις την αλήθεια,

μαζί θα ζήσουμε εμείς όπως στα παραμύθια!

Μπόλιασμα αγάπης

Μπόλιασμα αγάπης

Πρώτο μου άκουσμα η καρδιά σου

να μου κρατάει συντροφιά,

πρώτη ανάμνηση η ματιά σου

να μ' αγκαλιάζει στοργικά.

Με τρυφεράδα πότιζες 

το δέντρο της ζωής μου

με τη μεγάλη αγάπη σου 

μπόλιαζες  την ψυχή μου.

Και νόμιζα πως σ' αγαπώ  

όσο με αγαπούσες

και όταν σου το έλεγα 

όλο  χαμογελούσες.

Ένιωσα όσα έκρυβες

μες στα χαμόγελά σου,

μάνα σαν έγινα κι εγώ

και είδα τη χαρά σου!

Αυτή ήταν η συμμετοχή μου στο 16ο Συμπόσιο ποίησης που διοργάνωσε η Αριστέα για άλλη μια φορά, με μεράκι, αγάπη και πολλή δουλειά!

Ένα μεγάλο ευχαριστώ σε όσους την ξεχώρισαν, αλλά και στην Αριστέα για τη φιλοξενία της!

Η φωτογραφία που διάλεξα είναι έργο της ζωγράφου Katie m. Berggren που εμπνέεται από τη μητρότητα και τη χρωματίζει με άπειρη τρυφεράδα.

Μεγάλες χάρτινες προσδοκίες

Μεγάλες χάρτινες προσδοκίες

Στο χαρτί πλανιέμαι πάνω

ξεφύλλισμα ζωών να κάνω.

Κι από τη χώρα του Ποτέ

ίσως δε φύγω και ποτέ.

Από το πρώτο το λεπτό

που ακολούθησα λαγό

στη χώρα των θαυμάτων ζω

όλα τα "Αν" αναζητώ.

Γίνομαι ξένος, μπορεί και φταίχτης,,

ξυπνάω φόνισσα, αλλά και παίκτης.

Και στης Εδέμ τα ανατολικά

βρίσκω εκατό χρόνια μοναξιά.

Στο γύρο του κόσμου σήμερα 

κυνήγησα τη μεγάλη χίμαιρα.

Ψηλά σ'  ουράνιες βοσκές

τον γλάρο Ιωνάθαν είδα χτες.

Πετούν και χάνονται οι καιροί

μα μένουν πάντα ζωντανοί.

Υπάρχει πόλεμος και ειρήνη,

κι οι άθλιοι δεν είναι λίγοι.

Δεν ξέρω αν έχει λογική,

μα η ευαισθησία είναι εκεί.

Βοή κι αντάρα δε φοβάμαι.

Σε ματωμένα χώματα θυμάμαι.

Στο άρωμα τούτο από χαρτί 

πιστά αποτυπώνεται η ζωή.

Τον Μόμπι Ντικ, κάνει φύσης οδηγό

πριν μπει στον τελευταίο πειρασμό.

Οι μεγάλες χάρτινες προσδοκίες ήταν μια μικρή προσπάθεια να αποτυπώσω τη μαγεία που ασκεί το διάβασμα  και η περιήγηση μέσα στις σελίδες των βιβλίων.

Όλοι ζούμε μια ζωή, αλλά όποιος διαβάζει ζει πολλές!

Όταν η Αριστέα από το "Η ζωή είναι ωραία" κήρυξε την έναρξη του 15ου Συμποσίου Ποίησης, με την υποχρεωτική λέξη  ζω, ή ζωή, ή ζωντανός, το μυαλό μου πήγε στα βιβλία που με συντροφεύουν μια ζωή.

Θέλω να ευχαριστήσω την Αριστέα για τη φιλοξενία, αλλά και όσους ξεχώρισαν τη δική μου συμμετοχή!

Στο ποίημα αναφέρονται περιγραφικά, ή με τους τίτλους τους τα εξής βιβλία:

Μεγάλες προσδοκίες - Κάρολος Ντίκενς

Πίτερ Παν - Ο λογοτεχνικός χαρακτήρας Πίτερ Παν είναι δημιούργημα του Τζέιμς Μάθιου Μπάρι κι εμφανίζεται για πρώτη φορά το βιβλίο The Little White Bird (1901)

Η Αλίκη στη χώρα των θαυμάτων -  Λιούις Κάρολ

Αν - Το πασίγνωστο ποίημα του Ράντγιαρντ Κίπλινγκ

Ο ξένος - Αλμπέρ Καμί 

Η φόνισσα - Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης

Ο παίκτης - Φιόντορ Ντοστογιέφσκι

Ανατολικά της Εδέμ -  Τζον Στάινμπεκ

Εκατό χρόνια μοναξιά - Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες

Ο γύρος του κόσμου σε 80 ημέρες - Ιούλιος Βερν

Η μεγάλη χίμαιρα -  Μ. Καραγάτσης

Ουράνιες βοσκές - Τζον Στάινμπεκ

Ο γλάρος Ιωνάθαν  - Ρίτσαρντ Μπαχ

Πόλεμος και ειρήνη - Λέων Τολστόι

Οι άθλιοι - Βίκτωρ Ουγκώ

Λογική και ευαισθησία - Τζέιν Όστεν

Βοή κι αντάρα - Γουίλιαμ Φώκνερ

Ματωμένα χώματα - Διδώ Σωτηρίου

Μόμπι Ντικ - Χέρμαν Μέλβιλ

Ο τελευταίος πειρασμός - Νίκος Καζαντζάκης