Σιμιγδαλένιος χαλβάς

Ίσως είναι το πιο εύκολο, και το πιο οικονομικό (να τα λέμε κι αυτά) γλυκό, που μπορεί κάποιος να φτιάξει σε ελάχιστη ώρα.

Δεν είναι άλλο από τον πατροπαράδοτο σιμιγδαλένιο χαλβά που η συνταγή του το μόνο που απαιτεί είναι να ξέρουμε να μετράμε μέχρι το τέσσερα. Είναι τόσο απλό που κανείς ποτέ δεν το ξεχνά, αλλά και τόσο νόστιμο που δε θέλει με τίποτα να το ξεχάσει.

Προσωπικά έχω πολλές μνήμες από τα παιδικά μου χρόνια που σχετίζονται με το χαλβά και όλες "νόστιμες".

Δε χρειάζονταν να "γεννήσει η γάτα μας", (έκφραση που λέμε στα μέρη μου και που γεννήθηκε για να δικαιολογήσει τη διάθεση για γλυκό, χωρίς στην ουσία να υπάρχει λόγος) για να στήσει η μαμά στα γρήγορα το σιμιγδαλένιο σκηνικό γιορτής.

Για να αρχίσουμε  να μετράμε όμως. 
Τα υλικά που χρειάζονται είναι: 

1 φλιτζάνι ελαιόλαδο 
2 φλιτζάνια σιμιγδάλι χοντρό 
3 φλιτζάνια ζάχαρη 
4 φλιτζάνια νερό

Όταν γεμίζω τα φλιτζάνια, "κλέβω" λίγο από το λάδι και τη ζάχαρη. Φροντίζω δηλαδή να μην είναι τελείως γεμάτα τα δικά τους.

Μπορείτε επίσης, αν θέλετε, να προσθέσετε ξηρούς καρπούς και αρώματα. Κανέλα, βανίλια, πορτοκάλι ή λεμόνι, σίγουρα του πάνε πολύ, αλλά προσωπικά τον προτιμώ σκέτο!

Έχω ένα κουσούρι βλέπετε. Αν μια γεύση μου αρέσει πολύ, αρνούμαι να τη "σκεπάσω". Την προτιμώ ατόφια!

Αλλά αυτό είναι δικό μου κουσούρι, κι ενώ εγώ παραμένω κολλημένη στην απλή εκδοχή ο ίδιος ο χαλβάς μόνο στο διάστημα που δεν έχει πάει ακόμα με όσα του προσθέτουν.

Εκτέλεση (με προσοχή!!!)

Ρίχνουμε σε μια κατσαρόλα το λάδι και το σιμιγδάλι και καβουρντίζουμε ανακατεύοντας διαρκώς με μια ξύλινη κουτάλα, ενώ έχουμε βάλει σε ένα κατσαρολάκι το νερό με τη ζάχαρη. Δε θέλουμε να γίνει σιρόπι, μόνο να λιώσει η ζάχαρη. 

Ανάλογα τώρα το χρόνο του καβουρντίσματος ο χαλβάς μας θα πάρει και το χρώμα του. Προσέχουμε να μην τον κάψουμε, αλλά να μην είναι και άψητος.

Όταν φτάσει στο επιθυμητό σημείο τραβάμε από τη φωτιά για να ρίξουμε το νερό με μεγάλη προσοχή, γιατί θα δείτε την κατσαρόλα να μεταμορφώνεται σε ηφαίστειο και το σιμιγδάλι σε λάβα. Και μιλάω κυριολεκτικά. 

Χαμηλώνουμε τη φωτιά και ξαναβάζουμε την κατσαρόλα στο μάτι ανακατεύοντας συνέχεια μέχρι να πήξει. 

Μπορούμε επίσης, ειδικά αν βαριόμαστε να πλένουμε μετά δυο κατσαρόλες, να μη λιώσουμε χώρια τη ζάχαρη, αλλά να την προσθέσουμε στην πρώτη κατσαρόλα όπου έχει ήδη καβουρντιστεί το σιμιγδάλι και στη συνέχεια, αφού πάρουμε όλα τα μέτρα που απαιτούνται για την ασφάλειά μας (τραβάμε την κατσαρόλα από τη φωτιά κ.λ.π.), ρίχνουμε το νερό και ανακατεύουμε συνεχώς.

Όταν είναι έτοιμος τον αφήνουμε να κρυώσει και μετά τον βάζουμε σε μια μεγάλη φόρμα, ή σε φορμάκια. Ή ακολουθούμε μέχρι τέλους τον πατροπαράδοτο τρόπο και φορμάρουμε τα κομμάτια μας με ένα απλό κουτάλι.  

Πρέπει να πω όμως ότι υπήρχαν από παλιά πολλές και διαφορετικές συνταγές. Δεν τα ανακάλυψε όλα ο σύγχρονος "ζαχαροπλάστης". 
Ανάλογα την περιοχή, ο χαλβάς άλλαζε συστατικά, με το σιμιγδάλι να παραμένει η σταθερά του,  αν και σε ορισμένες περιπτώσεις ακόμα κι αυτό έδινε τη θέση του στο αλεύρι, αλλά αυτός είναι ο λεγόμενος αλευρίσιος χαλβάς.

Εδώ θα παραμείνουμε στο σιμιγδάλι και θα πάμε μια βόλτα από της Λωξάντρας* για να ρίξουμε μια ματιά στη δική της συνταγή που καθόλου νηστίσιμη δεν ήταν.

"Έτσι κι έτσι ώρα ήτανε πια να κατέβει να ψήσει το χαλβά. Από νωρίς είχε βάλει τον Ταρνανά να ξεφλουδίσει τα μύγδαλα και να χλιάνει το γάλα.

-Άντε τώρα, είπε μπαίνοντας στην κουζίνα. Μη στέκεσαι και χάσκεις. Εσύ βάλε τον τέντζερε με το βούτυρο στη φωτιά και άρχισε να καβουρντίζεις το σιμιγδάλι."

*Απόσπασμα από τη "Λωξάντρα" της Μαρίας Ιορδανίδου

Εδώ που τα λέμε, ο χαλβάς μοιάζει αρκετά με τη ζωή.

Έχει γλύκα, μα κρύβει και κινδύνους που αν τους ξεπεράσουμε θα μας μείνει η γλύκα! 

Και μπορεί η βασιλοπούλα* να ήθελε να φτιάξει το ιδανικό της ταίρι, τον Σιμιγδαλένιο της, εμείς όμως μπορούμε ανά πάσα στιγμή και με λιγότερα υλικά να φτιάξουμε το γλυκό!

"Να πάτε να μου φέρετε μύγδαλα ένα τσουβάλι

ένα τσουβάλι ζάχαρη, δυο οκάδες σιμιγδάλι,

κανέλα, αρμπαρόριζα κι ένα χρυσό κουτάλι.

Τη σκούφια, την ποδίτσα μου κι ένα ασημί τσουκάλι."

*Απόσπασμα από τον "Σιμιγδαλένιο" του Αλέξανδρου Αδαμόπουλου

Φράουλα από...σπίτι και παγωτό από...παλιά

Όταν θυμάμαι χαίρομαι και χτες θυμήθηκα μια συνταγή για παγωτό φράουλα. Αποφάσισα να το φτιάξω, αλλά με την απόφαση έφυγε η χαρά, αφού το απαιτούμενο συστατικό έλαμψε δια της απουσίας του. 

Η φράουλα είναι πολύ περίεργο φρούτο. Κάνει καλό στην υγεία, περιέχει βιταμίνη C και χίλια μύρια καλά για τον οργανισμό, αλλά υπό προϋποθέσεις. Την εξής μία δηλαδή, να είναι βιολογικές.

Οι βιολογικές είναι τσουχτερές στην τιμή, αλλά η γνώμη μου είναι ότι καλύτερα να μη φας καθόλου, παρά να φας σκέτο δηλητήριο. Τώρα θα μου πείτε τόσα τρώμε καθημερινά αν φάμε και λίγες φράουλες παραπάνω κακό είναι; Καλό πάντως δεν είναι!

Η συζήτηση γίνεται σε καθαρά θεωρητικό επίπεδο, μια και φράουλες δεν βρήκα, το παγωτό δεν έγινε ποτέ κι εγώ έμεινα με την όρεξη.

Η αλήθεια είναι ότι μετά και τις "ματωμένες φράουλες"* που ήρθαν στο φως πριν λίγα χρόνια η γκλάμουρ εικόνα της φράουλας με τη σαντιγύ δίπλα μεταμορφώθηκε σε μια άσχημη, ντροπιαστική για κάθε κοινωνία εικόνα εκμετάλλευσης μεταναστών και όχι μόνο.

Αυτή η εικόνα μείωσε κατά πολύ την όρεξή μου για τη νοστιμότατη φράουλα και πια αγοράζω πολύ προσεκτικά, ή και καθόλου αν δεν είμαι σίγουρη για την προέλευσή τους.

Μάλλον ο καλύτερος τρόπος για να τις απολαύσουμε είναι να τις καλλιεργούμε μόνοι μας, αλλά αυτό δεν είναι πάντα εύκολο.

Τελικά οι μόνες φράουλες που βρήκα χτες ήταν αυτές στις παλιές φωτογραφίες. Χωρίς λιπάσματα και χωρίς εκμετάλλευση, μια και είναι από σπίτι. Ή πιο σωστά από τον κήπο του.  

Με αυτές θα "χορτάσω" και  καλού κακού θα θυμίσω και σε σας την παλιά συνταγή για παν ενδεχόμενο.

Παγωτό φράουλα

750 γρ. φράουλες
1 φακελάκι ζελέ φράουλα
500 γρ. κρέμα γάλακτος

Καθαρίζουμε και λιώνουμε στο μούλτι τις φράουλες.
Στη συνέχεια τις βάζουμε σε κατσαρόλα να ζεσταθούν και λιώνουμε μέσα και το ζελέ ανακατεύοντας. Αφήνουμε να κρυώσει και χτυπάμε την κρέμα γάλακτος να αφρατέψει στην οποία θα ρίξουμε στη συνέχεια τη φράουλα. Το βάζουμε στην κατάψυξη.

"Living is easy with eyes closed" τραγουδούσαν οι Beatles....έτσι απλά το αναφέρω.

* "Ματωμένες φράουλες" 

Τρουφάκια με σοκολάτα

Πρωτομαγιά σήμερα και τα λουλούδια έχουν την τιμητική τους. Αφού τα τιμήσουμε με την πασχαλιά σε πρώτο πλάνο και πριν ξαμολυθούμε στην εξοχή να πιάσουμε τον Μάη ας πιάσουμε τη σοκολάτα, γιατί αυτή έχει την τιμητική της κάθε μέρα!

Δε θα μας πάρει πολύ χρόνο να ετοιμάσουμε αυτό το εύκολο κέρασμα. 

Σίγουρα υπάρχουν πολλές συνταγές που υπόσχονται τα νοστιμότερα τρουφάκια, αλλά μία είναι η συνταγή* που εκπληρώνει όλες της τις υποσχέσεις και μάλιστα σχεδόν από το τίποτα.

Τα μόνα υλικά που θα χρειαστούμε είναι: 

280 γραμμάρια κουβερτούρα, 

180 γραμμάρια κρέμα γάλακτος, 

ένα κουταλάκι του γλυκού κονιάκ, 

κακάο και... 

διάφορα υλικά επικάλυψης. 

Για να λιώσουμε τη σοκολάτα υπάρχουν τρεις τρόποι.

Την ψιλοκόβουμε και τη ρίχνουμε στην κρέμα γάλακτος την οποία είχαμε βάλει στη φωτιά να πάρει μία μόνο βράση.(Εννοείται πως τη σοκολάτα τη βάζουμε αφού αποσύρουμε από τη φωτιά.) 

Κάνουμε το γνωστό μπεν μαρί.

Ή τη βάζουμε μαζί με την κρέμα γάλακτος στο φούρνο μικροκυμάτων για ένα λεπτό.

Ε, ακολουθούμε τον ευκολότερο τρόπο!

Όποιον όμως τρόπο και να ακολουθήσουμε ανακατεύουμε καλά στη συνέχεια, προσθέτουμε το κονιάκ και αφήνουμε το μείγμα μας να κρυώσει καλά. Με τη ζέστη να μας πολιορκεί πια για τα καλά, θα πρότεινα να το βάλουμε και καμιά ώρα στο ψυγείο.

Όταν είναι έτοιμο, με ένα κουταλάκι που θα βουτάμε σε σκόνη κακάο θα παίρνουμε μία μία κουταλιά, την οποία θα πλάθουμε μπαλάκι πριν τη "βουτήξουμε" στα υλικά επικάλυψης της προτίμησής μας για να γίνει τρουφάκι.

Κι έτσι κουταλιά την κουταλιά το μείγμα μεταμορφώνεται σε πεντανόστιμα τρουφάκια που φυλάμε στο ψυγείο.

Τόσο απλά και γρήγορα, έχουμε ένα υπέροχο κέρασμα για να αρχίσει όσο πιο γλυκά γίνεται ο μήνας. 

Καλό μήνα να έχουμε!!

* Πολλές ευχαριστίες στον Άκη Πετρετζίκη, για τη συνταγή!

Σταφιδόψωμα

Έψαχνα καιρό να βρω την ιδανική συνταγή για σταφιδόψωμα.

Τελικά με βρήκε αυτή, όταν μια φίλη και συνάδερφος έφερε στη δουλειά το καλύτερο σταφιδόψωμο που είχα φάει ποτέ.

Εννοείται πως ζήτησα αμέσως τη συνταγή κι από τότε τα ιδανικά σταφιδόψωμα δεν τα αγοράζω σε φούρνο, αλλά τα φτιάχνω στην κουζίνα μου!

Υλικά:

1 κούπα ελαιόλαδο

2 1/2 κούπες νερό

2 κούπες ζάχαρη

2 κούπες σταφίδα ξανθή

1 κουταλάκι κανέλλα

Ξύσμα από πορτοκάλι

Ξύσμα από λεμόνι

λίγο αλάτι

1/2 κούπα χυμό πορτοκάλι

1 κουταλάκι σόδα

5 κούπες αλεύρι που φουσκώνει μόνο του 

Εκτέλεση:

Βάζουμε σε μια κατσαρόλα το λάδι, το νερό, τη ζάχαρη, τη σταφίδα, την κανέλλα, τα ξύσματα, εν ολίγοις όλα μας τα υλικά εκτός από το χυμό του πορτοκαλιού, τη σόδα και το αλεύρι στο οποίο έριξα το λιγοστό αλάτι.

Τα ανακατεύουμε και τα αφήνουμε να βράσουν για 3 λεπτά.

Όταν κρυώσουν προσθέτουμε το χυμό πορτοκαλιού στον οποίο ρίχνουμε και τη σόδα και συνεχίζουμε με το αλεύρι.

Βάζουμε το μείγμα μας σε ατομικά φορμάκια για cap cakes και ψήνουμε για 20 περίπου λεπτά στους 180 βαθμούς στον αέρα.

Βγαίνουν 20 ωραιότατα σταφιδόψωμα. Αν θέλουμε, που θέλουμε δηλαδή, γιατί έτσι θα διατηρηθούν καλύτερα, τα αφήνουμε να κρυώσουν καλά και τα τυλίγουμε με μεμβράνη.

Το τέλειο κολατσιό για τη δουλειά, ή το σχολείο!

Τρουφάκια με ινδοκάρυδο

Η συνταγή ήταν γραμμένη σε παλιό διαφημιστικό έντυπο γνωστού ζαχαρούχου γάλακτος και τόσο απλή στην παρασκευή της που καταντούσε ύβρις!

Ποιος θα πίστευε ποτέ πως μόνο δυο υλικά θα μπορούσαν να δώσουν ένα τόσο υπέροχο γευστικό αποτέλεσμα;

Να όμως που όλα είναι δυνατά!

Κι έτσι η αρχική συνταγή που πρόσταζε 3 κουταλιές ζαχαρούχο γάλα και 100 γραμμάρια ξύσμα ινδικής καρύδας, με άλλα 25 γραμμάρια στην αναμονή για το "φινίρισμα" μου φάνηκε πολύ λίγη. Και πραγματικά βγάζει δε βγάζει 10 τρουφάκια αυτή η αναλογία!

Οπότε τη μεγάλωσα λίγο και το αποτέλεσμα με δικαίωσε!

Ανακατεύουμε λοιπόν το γάλα με την ινδική καρύδα και βάζουμε στο ψυγείο το μείγμα μας να σφίξει για περίπου 30 λεπτά.

Στη συνέχεια πλάθουμε μικρές μπάλες και τις κυλάμε πάνω στο ξύσμα που έχουμε στην άκρη για αυτή τη δουλειά και οι μπάλες μεταμορφώνονται σε τρουφάκια που ξαναμπαίνουν στο ψυγείο και βγαίνουν μόνο για να σερβιριστούν!

Και αυτή είναι μάλλον η απλούστερη εκδοχή της νοστιμιάς!

Από κορμό σε μωσαϊκό κι από μωσαϊκό σε κορμό, μια σοκολάτα δρόμος...

Με τον κορμό, ή μωσαϊκό, ή σαλάμι έχω πειραματιστεί πολλές φορές καθώς είναι ένα από τα αγαπημένα γλυκά της κόρης μου.

Από την παλιά εκείνη συνταγή που περιείχε κι αυγά, τη σκέφτομαι σήμερα κι ανατριχιάζω, μέχρι δεν ξέρω κι εγώ ποια. Όποια συνταγή μου έκανε κλικ τη δοκίμαζα. Εντάξει δε λέω, καλές ήταν όλες και τρώγονταν χωρίς παράπονα, αλλά....υπήρχε βλέπετε ένα ακαθόριστο αλλά, που με έκανε να συνεχίσω να ψάχνω!

Ώσπου έπεσα πάνω στον Άκη Πετρετζίκη και στη συγκεκριμένη συνταγή, κι έκτοτε αποφάσισα να το κάνω μόνο όπως ο Άκης, μια και το όνομά του είναι εγγύηση για το καλύτερο αποτέλεσμα.

Αυτό το δηλώνω υπεύθυνα, μια και ό, τι συνταγή του έχω φτιάξει μέχρι τώρα βγαίνει υπέροχη, αφήστε που ο γιος μου ακόμα παραμιλάει για τα λαζάνια του με μανιτάρια (by Akis πάντα, μην ξεχνιόμαστε)!

Ο Άκης προειδοποιεί πως η δυσκολία σε αυτό το γλυκό είναι στο να συγκρατηθείς, ώστε να μην φας τα υλικά καθώς το φτιάχνεις. Και πράγματι πρέπει να επιδείξεις σιδερένια θέληση και αυστηρή πειθαρχία για να το καταφέρεις αυτό. 

Εγώ δεν τα κατάφερα, το ομολογώ! 

Παρόλα αυτά 200 γραμμάρια σοκολάτα και 150 γραμμάρια κρέμα γάλακτος με 35% λιπαρά, μπήκαν στο μπολ και βρήκαν το δρόμο για τα μικροκύματα, όπου έμειναν σκεπασμένα με μεμβράνη για ένα λεπτό στα 700 watt.

Μόλις βγήκαν από εκεί με λίγο ανακάτεμα ενώθηκαν πανεύκολα για να δώσουν μια εκπληκτική γκανάζ σοκολάτας!

 Σ' ένα άλλο μπολ μπήκαν 250 γραμμάρια βούτυρο σε θερμοκρασία δωματίου, 100 γραμμάρια ζάχαρη άχνη και 50 γραμμάρια κακάο για να δώσουν τη δική τους σοκολατοπαραμυθένια εκδοχή.

Όταν την έδωσαν, αφού ανακατεύτηκαν καλά δηλαδή, η γκανάζ, λίγο κονιάκ και 275 γραμμάρια μπισκότα τύπου πτι μπερ κομμένα στη μέση δεν άντεξαν τον πειρασμό και με τη σειρά που αναφέρονται βούτηξαν χωρίς δεύτερη σκέψη στο δικό τους μπολ, για να ζήσουν όλοι μαζί happily ever after. Χμμ...δηλαδή σιγά μη ζήσουν πολύ και σίγουρα όχι για πάντα, αλλά αυτό είναι άλλο! 

Προς το παρόν τα αφήνουμε στην πλάνη τους και πριν συνεχίσουμε, τρέχουμε εδώ, γιατί σε αυτό το σημείο, λίγο πριν δηλαδή, καθόλου μετά, ο Άρης δίνει ένα μυστικό συστατικό που απογειώνει τον κορμό και τον στέλνει, μαζί με μας πάντα, σε άλλη διάσταση!

Αφού είδατε και το μυστικό, τώρα δε μένει παρά να πάρουμε μια λαδόκολλα και να τυλίξουμε το μωσαϊκό μας, προσπαθώντας εννοείται να το κάνουμε να μοιάζει με κορμό και να το βάλουμε στην κατάψυξη.

Είμαι σίγουρη πως (και) με τη βοήθεια του Άκη θα φτιάχνουμε από δω και πέρα τον πιο νόστιμο κορμό, ή μωσαϊκό, ή σαλάμι!

Χρόνια Πολλά!

Βατόμουρα γλυκό, βατόμουρα μαρμελάδα, βατόμουρα γενικά!

Το βατόμουρα είναι πασίγνωστα και αγαπημένα!

Είτε άγρια, είτε καλλιεργημένα, δεν περνούν ποτέ απαρατήρητα, γατί είναι γεμάτα αρετές!

Πλούσια σε βιταμίνες και σε θρεπτικά στοιχεία πολύτιμα για την υγεία τα καθιστούν πραγματική υπερτροφή!

Ποιος δεν άπλωσε το χέρι του με λαχτάρα για να μαζέψει και να φάει εκείνα τα άγρια που συναντά στις βόλτες του στην εξοχή;

Και σίγουρα υπάρχουν κι εκείνοι, οι πιο "υποψιασμένοι", που εκδράμουν στα βουνά και όπου αλλού φύονται τα εν λόγω, για να μαζέψουν πολλά, αφού τα βατόμουρα δεν είναι μόνο νόστιμα, αλλά μεταμορφώνονται με ευκολία σε γλυκό, σε μαρμελάδα, σε λικέρ!

Όταν λοιπόν μια φίλη μου έφερε πεσκέσι καλλιεργημένα βατόμουρα, αφού έπεσα με τα μούτρα κι έφαγα όσο άντεχα να φάω, άρχισα να σκέφτομαι σε τι θα τα μεταμορφώσω!

Αποφάσισα να τα κάνω μαρμελάδα!
Μετά ήθελα γλυκό.
Ύστερα τα ήθελα και τα δυο.
Και τελικά έκανα πατέντα!
Αν η αρχική απόφαση ήταν η τελική θα ήταν όλα πιο εύκολα, ή έστω πιο ξεκάθαρα, γιατί δυσκολία δε βρήκα, η αλήθεια να λέγεται!
Θα είχα βάλει τα βατόμουρα στο multi, θα τα έφερνα μια στροφή, θα τα άφηνα λίγο με τη ζάχαρη για να τα βάλω να βράσουν στη συνέχεια χωρίς να προσθέσω καθόλου νερό μέχρι να δέσει το σιρόπι.
Τι έκανα τελικά; 

Έπλυνα, καθάρισα τα βατόμουρα και τα έβαλα παρέα με τη ζάχαρη, όπως ήταν. Υποτίθεται ότι θα έβγαζαν και τα υγρά τους, αλλά αναγκάστηκα κι έβαλα σχεδόν ένα ποτήρι νερό, για να τα βράσω.

Πρώτα σε δυνατή φωτιά και μετά σε σιγανή ώσπου να δέσει το σιρόπι, μην ξεχνώντας να ξαφρίσω όσο έβραζαν και φυσικά ανακατεύοντας μια στο τόσο.

Όταν ολοκληρώθηκε η διαδικασία, έβαλα σε ένα αποστειρωμένο βάζο όσο ήθελα να κρατήσω για γλυκό κι επέστρεψα στην κατσαρόλα με άγριες διαθέσεις, αφού όσα είχαν μείνει τα πολτοποίησα για να έχω και μαρμελάδα!

Υλικά:

ένα κιλό βατόμουρα

800 γραμμάρια ζάχαρη

σχεδόν ένα ποτήρι νερό, μόνο σε περίπτωση που δεν υπάρχουν αρκετά υγρά

χυμό μισού λεμονιού

Εκτέλεση:

Αν είμαστε σίγουροι για το τι θέλουμε κι έχουμε επιλέξει μαρμελάδα τότε βάζουμε τα βατόμουρα στο multi και μετά τα αφήνουμε για δυο ώρες με τη ζάχαρη.
Σε αυτή την περίπτωση δε χρειάζεται να προσθέσουμε καθόλου νερό κι απλά βάζουμε στο τέλος το χυμό του λεμονιού.

Αν είμαστε πλεονέκτες και τα θέλουμε όλα, τότε δεν πολτοποιούμε τα βατόμουρα στην αρχή, αλλά στο τέλος και όσα επιθυμούμε.

Αν θέλετε να μεταμορφώσετε κι εσείς  βατόμουρα κι αποφασίσετε να τα παντρέψετε με τη ζάχαρη, δεν έχω παρά να σας ευχηθώ καλή επιτυχία!

Γλυκό τριαντάφυλλο - Γεύση από παράδεισο

Δεν υπάρχει καλύτερος τρόπος να υποδεχτούμε τον Μάιο από τα τριαντάφυλλα!

Μπορούμε να τα κάνουμε μπουκέτο, να φτιάξουμε στεφάνι, να τα καμαρώνουμε απλά να στολίζουν τους κήπους, ή να τα μεταμορφώσουμε σε κάτι ακόμα πιο υπέροχο!

Μπορούμε να τα κλείσουμε στο βάζο, αφού τα κάνουμε γλυκό! Ένα γλυκό που θα κλείνει μέσα του την πιο φίνα μυρωδιά της άνοιξης και την απόλυτη γεύση της ευτυχίας!

Μακάρι οι φωτογραφίες να είχαν και άρωμα!

Δεν μπορείτε να φανταστείτε σε τι μυρωδάτο κόσμο έχω μπει!

Για να δούμε όμως τα υλικά όπως μας τα δίνει η γιαγιά Κασσιανή:

Υλικά:

250 γραμμάρια ροδοπέταλα
300 γραμμάρια ζάχαρη
500 ml νερό
χυμό από μισό λεμόνι

Εκτέλεση:

Μαδάμε τα τριαντάφυλλα.
Αφαιρούμε τα πέταλα και πετάμε τους στήμονες, αφού δεν θα τους χρησιμοποιήσουμε.
Πλένουμε καλά τα ροδοπέταλα και τα αφήνουμε να στεγνώσουν.
Στη συνέχεια τα βάζουμε στην κατσαρόλα και ανακατεύουμε προσεκτικά με τη ζάχαρη. Τα αφήνουμε για μία, ή και παραπάνω ώρες να "γνωριστούν" και να ανταλλάξουν εντυπώσεις.
Όταν θεωρήσουμε πως έδεσαν μεταξύ τους κι έγιναν καλή παρέα, προσθέτουμε το νερό και ανακατεύουμε με ξύλινη κουτάλα.
Μετά από 5 λεπτά χαμηλώνουμε τη φωτιά και τα αφήνουμε να σιγοβράσουν για άλλα 15 με 20 λεπτά, για να δέσει το σιρόπι μας.
Όταν είναι έτοιμο, προσθέτουμε το χυμό του λεμονιού, ανακατεύουμε καλά αφήνοντας να πάρει μια δυο βράσεις ακόμα και αποσύρουμε από τη φωτιά.

Το γλυκό μας είναι έτοιμο να μας προσφέρει τη θεϊκή του γεύση, κάθε φορά που ανοίγουμε το βάζο!

Την πρώτη φορά που το έφτιαξα, ακολούθησα τη συμβουλή της γιαγιάς Κασσιανής, (όπως ακολούθησα άλλωστε και τότε, αλλά και τώρα τη συνταγή της), και δεν έψαξα για εκατόφυλλα τριαντάφυλλα σαν αυτά που χρησιμοποίησα τώρα, παρά έκοψα απλά αρωματικά από τον κήπο, όπως βλέπετε και στην παραπάνω φωτογραφία!
Μπορώ να δηλώσω υπεύθυνα πως γίνεται και με απλά, μυρωδάτα όμως, τριαντάφυλλα!

Εδώ μπορείτε να διαβάσετε πόσο εκπληκτικά πήγαιναν όλα και πόσο μοσχομύριζαν, όταν λίγο πριν το τέλος ήρθε η καταστροφή!

Ευτυχώς αυτή τη φορά όλα πήγαν καλά και θα φάμε όλοι, παραπάνω από μια κουταλιά παράδεισο!

Έτσι γλυκά εύχομαι σε όλους καλό μήνα!

Καρυδάτο, το γλυκό για όλες τις γιορτές

Το καρυδάτο δε θεωρείται χριστουγεννιάτικο γλυκό, αν και θα μπορούσε να είναι, αν δεν ήταν ένα γλυκό για όλες τις εποχές.

Είναι νηστίσιμο, αλλά πολύ πλούσιο σε γεύση.

Πότε βυθίζεται σε ζεστή σοκολάτα και πότε τυλίγεται σε δροσερή άχνη, αλλά όπου κι αν κρυφτεί, στην εξαίσια γεύση της μαύρης σοκολάτας, ή στο αιθέριο λευκό της άχνης ζάχαρης, φανερώνει αμέσως την ξεχωριστή του καταγωγή, αφού το καρύδι, ο θρεπτικός αυτός, αλλά και τόσο νόστιμος καρπός, δίνει εκτός απ' το όνομά του και τον τόνο στο γλυκό.

Καταφέρνει μάλιστα, κι αυτό είναι το πιο σημαντικό, να διατηρήσει όλες του τις θρεπτικές αξίες, οι οποίες παραμένουν αναλλοίωτες, μια και δε γίνεται καμιά επεξεργασία στον καρπό που θα μπορούσε να τις καταστρέψει.

Το καρύδι αναμειγνύεται με τα υπόλοιπα υλικά, όχι για να κρυφτεί πίσω τους, αλλά για να αναδειχθεί καλύτερα!

Και αναδεικνύεται περίφημα. Ακούγεται χωρίς να κάνει περιττή φασαρία και ξεχωρίζει παίρνοντας από τα υπόλοιπα υλικά τα πιο φίνα στοιχεία τους.

Βέβαια όλα αυτά απαιτούν το βασικό μας υλικό να είναι άριστης ποιότητας. 

Υλικά για περίπου 70 κομμάτια:

Για το μείγμα  χρειαζόμαστε:
1 κιλό καρυδόψιχα
350 γραμμάρια φρυγανιά
1 κοφτό κουταλάκι γαρύφαλλο τριμμένο 
2 κοφτά κουταλάκια κανέλα τριμμένη
1 βανίλια

Για το σιρόπι:
500 ml νερό
μισό φλιτζανάκι του καφέ κονιάκ
700 γραμμάρια ζάχαρη
2 σοκολάτες υγείας των 125 γραμμαρίων η μία

Για το "τύλιγμα"
Ζάχαρη άχνη, ή
μαύρη σοκολάτα

Εκτέλεση:

Ετοιμάζουμε το σιρόπι μας.

Βάζουμε σε μια κατσαρόλα το νερό, τη ζάχαρη, το κονιάκ και τη σοκολάτα και σε χαμηλή πάντα φωτιά, φροντίζουμε απλά να λιώσουν η ζάχαρη και η σοκολάτα.

Παίρνουμε την ψίχα του καρυδιού και την τρίβουμε, προσέχοντας να μην το παρακάνουμε.

Δε θέλουμε να κάνουμε σκόνη το καρύδι μας, αλλά να το χοντροτρίψουμε.

Προσθέτουμε τη φρυγανιά, το γαρύφαλλο, την κανέλα και τη βανίλια.

Το μείγμα μας, έχει όλα τα στερεά υλικά, οπότε είναι η ώρα να αρχίσουμε να ρίχνουμε το σιρόπι μας, το οποίο προσθέτουμε με προσοχή για να μη γίνει το μείγμα ούτε πολύ ρευστό, αλλά ούτε και σφιχτό.

Ενδεχομένως να μας περισσέψει και λίγο σιρόπι. Πάντως ακόμα και τα λάθη εδώ διορθώνονται με ευκολία.

Αν το κάνουμε πιο ρευστό από όσο το θέλαμε, προσθέτουμε λίγη φρυγανιά και καρύδι αν έχουμε, αν όχι μόνο φρυγανιά, κι αν το κάνουμε πιο σφιχτό, λίγο ακόμα σιρόπι το διορθώνει.

Αν προσέξουμε δε θα χρειαστούν οι διορθωτικές κινήσεις.

Στη συνέχεια δίνουμε σχήμα στο άμορφο υλικό μας.

Το πιο συνηθισμένο σχέδιο για το καρυδάτο είναι το μισοφέγγαρο, αλλά αυτό δεν αποκλείει τίποτα.

Μπορούμε να του δώσουμε ό, τι σχήμα αγαπάμε!

Στο τέλος όμως, θα πρέπει να πάρουμε την πιο σοβαρή απόφαση που πήραμε μέχρι τώρα, μετά την απόφαση βέβαια του να φτιάξουμε το ίδιο το καρυδάτο.

Κιθαρίστας, ή ντράμερ, λέγαμε παλιά και είναι ένα ερώτημα που εδώ δε θα μας απασχολήσει διόλου, καθώς σε άλλο δίλημμα πρέπει να απαντήσουμε.

Άχνη, ή σοκολάτα;

Ό, τι κι αν διαλέξουμε θα κάνει το γλυκό μας ιδιαίτερο.

Κι αν είστε αναποφάσιστοι σαν εμένα, μια καλή ιδέα είναι να βουτήξετε τα μισά στη σοκολάτα και τα άλλα μισά να τα αφήσετε να κάνουν τρέλες με την άχνη!

Δε θυμάμαι κάτι άλλο που να είναι απαραίτητο για το καρυδάτο μας.

Νομίζω πως η γεύση του θα σας συνεπάρει και σίγουρα θα το φτιάχνετε και θα το ξαναφτιάχνετε με κάθε ευκαιρία.

Άλλωστε πάντα είναι ευκαιρία για γιορτή και κάθε γιορτή είναι ευκαιρία για καρυδάτο!

Σας εύχομαι ολόψυχα καλά, γλυκά Χριστούγεννα με υγεία, αγάπη και χαρά.

Ας ξεχάσουμε για λίγο όσο μας απασχολούν και ας ξεχαστούμε στις αγκαλιές των αγαπημένων μας!

Χρόνια πολλά!!!