Αυτή θα ήταν η δεύτερη συμμετοχή μου στο "25 λέξεις", αν κι αυτή τη φορά επιτρέπονταν δύο συμμετοχές!
Εμπνευσμένη από όσα με κάνει να νιώθω ένα καρουζέλ, αλλά και από μια πολύ αγαπημένη σύνθεση του Νικόλα Τσάρα, αυτές οι λίγες λέξεις δείχνουν πως για μένα είναι κάτι παραπάνω από ένα απλό παιχνίδι!
Είναι μια υπόσχεση χαράς και ξεγνοιασιάς, είναι σκέτη μαγεία!
Νικόλας Τσάρας • Carusel
Τελικά η συμμετοχή που πήρε μέρος στο δρώμενο, "25 λέξεις" που διοργανώνει η Μαρία Νι στο blog "Το Κείμενο" κάλπαζε σε πιο σκοτεινά μονοπάτια και ίσως γ' αυτό να ευθύνεται η μορφή του αλόγου που δεν έδειχνε καθόλου να απολαμβάνει το παιχνίδι στο οποίο η μοίρα το έζεψε για πάντα!
Υπάρχουν άνθρωποι σκοτεινοί. Σκοτεινοί, όπως ο χειμώνας την χειρότερή του στιγμή, σκοτεινοί όπως η ψυχή τους στην πιο μαύρη της πτυχή.
Υπάρχουν άνθρωποι που δεν μπορούν να δεχτούν την αγάπη. Άλλωστε πως θα μπορούσαν; Δεν την αντέχουν, μια και οι ίδιο δεν μπορούν να αγαπήσουν. Υπάρχουν άνθρωποι που φοβούνται το διαφορετικό. Που φοβούνται αυτό που τους ξεπερνάει, αυτό που τους κυνηγάει, αυτό που τους έμαθαν ίσως να φοβούνται. Δεν με νοιάζει γιατί φοβούνται τόσο τις αλήθειες των άλλων και τις ζωές των άλλων. Έχω από καιρό σταματήσει να δίνω ελαφρυντικά σε όσους καμώνονται τους ανθρώπους, ενώ δεν είναι. Δεν τους συμπονώ για την αστείρευτη βλακεία τους. Μόνο τους απεχθάνομαι πια! Αφιερωμένο σε όσους φοβούνται....
Θα γίνω ο εφιάλτης σου πριν να χαράξει! Τι άλλο φοβάσαι και θα γίνω....θα γίνω Αύγουστος!
Και μέσα σε όλους αυτούς τους χειμώνες είμαστε κι εμείς που προσπαθούμε να φέρουμε την άνοιξη. Που παλεύουμε για τα αυτονόητα. Γι΄αυτά που θα έπρεπε να είναι αυτονόητα. Δυο παιδιά παλεύουν για τη ζωή τους. Δυο δικά μας παιδιά. Η Αριστέα από το Η ζωή είναι ωραίακαι η Πέτρα από το Ο πιο πιστός φίλος του σκύλου, κάνουν εκκλήσεις ανθρωπιάς.
Το Life Images, ζητάει συγνώμηκαι παίρνει μια ακόμα άδεια.
Ένας στίχος, μια φωτογραφία, ένα τραγούδι, ένας διαγωνισμός!
Το 6=o "Φωτογραφίζειν" γέμισε με μουσικές.
Πήρα μέρος με το στίχο του Θάνου Ανεστόπουλου "Μίλησέ μου για τα όνειρα που ΄χουν μέσα χρώματα", από το υπέροχο τραγούδι "Όπως τα χιόνια" και τη φωτογραφία του καλλιστήμονα.
Ευχαριστώ πολύ τη Μαρία Νι από το blog "Μια ματιά στον ήλιο με γιορτινά..."για τη φιλοξενία της, αλλά και όσους ψήφισαν ή ξεχώρισαν τη φωτογραφία μου και το στίχο που διάλεξα να τη συνοδεύει!
Απολαύστε τα Διάφανα Κρίνα
Ένα τραγούδι που γράφτηκε λίγο καιρό μετά που ένας δικός μου φίλος έφυγε νωρίς...κι έχουν περάσει χρόνια που το πρόσωπό του καθρεφτίζεται "στις γουλιές μας, στις ματιές μας, στις κραυγές μας, στις καρδιές μας".
Ένα βραβείο, έξι κορίτσια, πολλές ερωτήσεις, άλλες τόσες απαντήσεις και λίγο κλέψιμο. Οι γλυκιές μου: Μαριλένα, Κατερίνα, Εύη, Ειρήνη, Κατερίνακαι Δελφινάκιμε ρωτάνε κι εγώ απαντώ. Θα ακολουθήσω την τεχνική "κρύβε λόγια" για να συντομεύσω τη διαδικασία, οπότε θα παραλείψω τα 11 πράγματα που θα έπρεπε να πω για μένα, αφού κατά καιρούς έχω πει πάρα πολλά, και θα αφήσω το βραβείο ελεύθερο να το πάρει όποιος το επιθυμεί, μια και μάλλον τώρα πια το έχετε πάρει όλοι. Κορίτσια σας ευχαριστώ πάρα πολύ!!
1. Αν ήξερες πως δεν θα αποτύχεις, πως δεν θα
χάσεις τίποτα..τι είναι αυτό που θα έκανες χωρίς δεύτερη σκέψη, με θάρρος και
τόλμη;
Θα άνοιγα το μεγαλύτερο βιβλιοπωλείο στον
κόσμο.
2. Ποιες είναι κατά την γνώμη σου οι
σημαντικότερες αξίες;
Αγάπη, αγάπη, αγάπη και αγάπη.
Στην αγάπη ξεκινάνε και τελειώνουν όλα.
Αν δεν αγαπάς δεν έχεις αξίες!
3. Ποιο επάγγελμα θεωρείς πως δεν θα μπορούσες
να κάνεις ποτέ;
Παπάς(!)
4. Διάλεξε έναν καλλιτέχνη ή συγκρότημα που θα
ήθελες να είναι το soundtrack της ζωής σου!
R.E.M.
5. Αν έγραφες βιβλίο, τι θεματολογία και
κατηγορία θα επέλεγες;
Δύσκολα μου βάζεις Κατερινάκι.
Θα πω μυθιστόρημα...έτσι για να πω κάτι.
6. Αν είχες την δυνατότητα για μια μέρα να
μπεις στην προσωπικότητα κάποιου και να ζήσεις την ζωή του, ποιον θα επέλεγες;
Αυτό δεν θα το ήθελα με τίποτα!
Δεν θα έχανα μια μέρα από τη δική μου ζωή για να ζήσω τη ζωή κάποιου άλλου.
7. Σε ποια χώρα πιστεύεις πως θα μπορούσες να
ζήσεις έτσι όπως θέλεις;
Σε μια Ελλάδα όπως την ονειρεύομαι.
8. Γράψε μας δύο αγαπημένες σου φράσεις (είτε
δικές σου, είτε άλλων)
Τα πάντα ρει (Ηράκλειτος)
Κι ένα στίχο του Βάρναλη που θεωρώ επίσης μεγάλη αλήθεια και το έγραφα σαν μαθήτρια παντού, μόνο στα δέντρα που δεν το σκάλιζα...
"Θεριά οι ανθρώποι δεν μπορούν το φως να το σηκώσουν"... (Οι πόνοι της Παναγιάς)
9. Ποιο από τα χαρακτηριστικά (προσωπικότητας)
σου θα ήθελες να μην υπήρχε;
Η αφέλειά μου, που παρότι νόμιζα πως την κουμαντάρω, όλο και με ξαφνιάζει.
10. Με ποιους ανθρώπους δεν ταιριάζεις καθόλου;
Με τους ψεύτες, γιατί οι ψεύτες είναι αυτοί που θα σου τη φέρουν, θα σε πληγώσουν, θα σε καταστρέψουν, θα σε απατήσουν, θα σε προδώσουν και θα σε βγάζουν και τρελή από πάνω..
11. Γράψε σε τρία χαρτάκια τρεις στόχους σου
για το 2014.. Ανακάτεψε τα και επέλεξε τυχαία ένα.. Ποιο πέτυχες;
1.Θυμάσαι περισσότερο τις φορές που έχεις
δακρύσει ή τις φορές που έχεις γελάσει;
Νομίζω πως τις θυμάμαι όλες…
2.Τι είναι πιο σημαντικό για σένα, η ψυχική ή
η σωματική σου υγεία; (επέλεξε ένα και αιτιολόγησε)
Υγεία να είναι και ό, τι να 'ναι…καλά να
σοβαρευτώ…και τα δυο.
3.Ποιο είναι το πιο τρελό σου όνειρο;
Να ανοίξω ένα μεγάαααλο βιβλιοπωλείο.
4.Αν έπρεπε να διαλέξεις ανάμεσα σε μια φίλη
γυναίκα ή σε ένα φίλο άντρα, ποιον θα διάλεγες και γιατί;
Θα διάλεγα πάντα και για πάντα την κολλητή
μου, οπότε γυναίκα…είμαστε χίλια χρόνια φίλες, έχει δοκιμαστεί καλά η
φιλία μας για να έχω δεύτερες σκέψεις, ή διλήμματα.
5.Ποια φάση της ζωής σου θα επέλεγες, αν σου
έλεγαν να διαλέξεις μια που θα σε συντροφεύει για πάντα;
Για πάντα;..χμμ…θα διάλεγα το καλοκαίρι του
2007…ήταν ονειρικό, οπότε νομίζω άνετα θα το ζούσα συνέχεια!
6.Αν σου έλεγαν να αποκαλύψεις ένα κρυφό
μυστικό ενός φίλου σου με αντάλλαγμα χρήματα, θα το έκανες;
Ποτέ και για τίποτα!
7.Ποιο είναι το καλύτερο και ποιο το χειρότερο
πράγμα που σου έχει τύχει στη ζωή;
Θα ακουστώ μελό και κάπως, αλλά θα πω την
αλήθεια…το καλύτερο πράγμα που μου έχει τύχει είναι τα παιδιά μου και το
χειρότερο η απώλεια αγαπημένων προσώπων.
8.Τι θα έκανες για να αλλάξεις τον κόσμο;
Θα εξαφάνιζα όλους τους ισχυρούς..
9.Έχεις απωθημένα στη ζωή σου;
Εννοείται…αλλά έχουν να κάνουν μόνο με
επαγγέλματα που δεν διάλεξα, ή δεν με διάλεξαν, οπότε είναι μάλλον ήπια…
10.Πες μου 3 λόγους που θα σε έκαναν να
μεταναστεύσεις.
Οικονομικοί και οι 3.
11.Τι γνώμη έχεις για τον εαυτό σου;
Πότε την καλύτερη και πότε την χειρότερη. Τον
αγαπάω όμως πάντα!
Losing my religion R.E.M.(Ναι, το βάζω με κάθε ευκαιρία)
2. Τι σε τράβηξε στο blogging;
Μπήκα στο blogging λόγω βαρεμάρας
που έφερε η τότε ανεργία (τα έχω γράψει παλιότερα αναλυτικά, πώς το γνώρισα, πως
μπήκα κ.λ.π.).
3. Πού πηγαίνεις όταν θέλεις να ξεφύγεις για
λίγο από όλους και όλα;
Στη λίμνη.
4. Γλυκό ή αλμυρό;
Χμμ..δεν είμαι πολύ του γλυκού, οπότε θα πω
αλμυρό.
5. Σου δίνεται η ευκαιρία να ταξιδέψεις στον
χρόνο…σε ποια εποχή θα πήγαινες και ποιον θα ήθελες να συναντήσεις;
Αν αυτή η ερώτηση μου γίνονταν παλιότερα δεν
θα ήξερα ποιον/ποια να πρωτοδιαλέξω.
Σήμερα δεν καίγομαι ούτε εποχή να αλλάξω, ούτε
να συναντήσω κανέναν.
Αύριο πάλι ίσως να θέλω…άβυσσος η ψυχή!
6. Βουνό ή θάλασσα;
Θάλασσα και μετά βουνό!
7. Αγαπημένο μέρος διακοπών;
Πάργα…γιατί εκεί πέρασα τις καλύτερες διακοπές
μου!
8. Μια φράση που σε χαρακτηρίζει.
Μου αρέσει να μη λέω πολλά (όπως μπορείτε να διαπιστώσετε και στη σημερινή ανάρτηση).
9. Η πιο αποτυχημένη αγορά που έχεις κάνει;
Μια τσάντα που δεν κράτησα ποτέ…τι σκεφτόμουν;
10. Το άρωμά σου...
...hypnotic poison.
11. Αν μπορούσες να αλλάξεις κάτι σε αυτόν τον κόσμο τι θα ήταν αυτό;
Θα ήταν πολλά...αλλά ας πω την υποκρισία για αρχή!
Η Κατερίνα ρωτάει: 1. Αν ήθελες να πεις συγνώμη και σ’ αγαπώ σε ποιους ανθρώπους θα
διάλεγες να τα πεις; Στα παιδιά μου, στους γονείς μου, στην αδερφή
μου, στον σύντροφό μου, στους φίλους μου. "Συγνώμη" θα έλεγα γιατί όλο και κάτι θα έχω κάνει, που τους πείραξε, έστω και άθελά μου και "σ' αγαπώ", γιατί είναι η αλήθεια.
2. Συγκοινωνία ή αυτοκίνητο;
Αυτοκίνητο.
3. Βουνό ή θάλασσα;
Όπως είπα και παραπάνω, πρώτα θάλασσα και μετά
βουνό!
4. Αν σου έπαιρναν συνέντευξη τι θέμα θα ήθελες να έχει;
Θα ήθελα να μην έχει θέμα.
5. Στη ζωή σου θεωρείς πως έχεις κάνεις περισσότερο καλό ή κακό;
Κακό έχω κάνει μόνο στον εαυτό μου με κάποιες
κακές επιλογές. Δεν έχω πειράξει ούτε μυρμήγκι κατά τα άλλα.
6. Τα όνειρά σου βγαίνουν αληθινά;
Αν εννοείς αυτά που βλέπουμε τη νύχτα,
τελευταία είχα κάτι κρούσματα που με έκαναν να ανησυχήσω.
7. Τα λεφτά φέρνουν την ευτυχία τελικά;
Τα λεφτά βοηθάνε σε πολλά και όποιος πει το
αντίθετο ας μου δώσει τα δικά του.
Δέχομαι και επιταγές.
Η ευτυχία όμως είναι καθαρά θέμα ανθρώπου. Αν ο άλλος είναι μίζερος ή δεν ξέρει τι θέλει, έχει δεν έχει λεφτά δυστυχισμένος θα είναι!
8. Πόσες ώρες περνάς μπροστά στον υπολογιστή
σου;
Χμμμ…άγνωστο…ανάλογα το χρόνο που διαθέτω ή
την όρεξη.
9. Τι σημαίνει σωστός γονιός;
Σωστός γονιός δεν ξέρω αν υπάρχει. Όλοι κάνουμε λάθη. Βέβαια λάθη με λαθάρες έχουν τεράστια απόσταση. Σωστός ίσως είναι εκείνος που κάνει τα λιγότερα λάθη.
10. Γλυκό ή αλμυρό;
Αλμυρό όπως προείπα.
11. Τι στυλ διακόσμησης σου αρέσει και έχεις στο σπίτι σου;
Θα έλεγα πως είμαι της απλότητας αν αυτό είναι
στυλ.
Το Δελφινάκι ρωτάει: 1) Πότε δημιούργησες το μπλοκ σου; Το φθινόπωρο του 11, αλλά έκανα καιρό μέχρι να το πάρω απόφαση να το "λειτουργήσω".
2) Από που προέρχεται η ονομασία του μπλοκ σου;
Από το ότι δεν δέχονταν ο μπλόγκερ τα ονόματα που διάλεγα, γιατί τα είχε διαλέξει κάποιος άλλος.
Τελικά δέχτηκε αυτή την επιλογή μου που "συμβολίζει" τα ταξίδια που κάνουμε όλοι μας, αλλά και τα δικά μου στα μπλογκς.
3) Τι σου αρέσει πιο πολύ στο blogging;
Πιο πολύ;...δεν ξέρω...μου αρέσει και μου φτάνει!
4) Σε εκνευρίζει κάτι στο bloggingκαι αν ναι , τι;
Δε συνηθίζω να εκνευρίζομαι χωρίς να υπάρχει πολύ σοβαρός λόγος.
5) Πόση ώρα αφιερώνεις στο μπλοκ σου;
Ανάλογα τη μέρα...από καθόλου, ως αρκετή!
6) Νοιώθεις να σε χαλαρώνει , να σε ξεκουράζει
το bloggingκαι
οι ώρες που αφιερώνεις στο δικό σου μπλοκ;
Ε ναι!
7) Παίρνεις δύναμη από τα σχόλια των αναγνωστών
σου; Πώς νοιώθεις ότι καθημερινά μέσω σχολίων «μιλάς» με γνωστούς, άγνωστους;
Όλοι παίρνουμε δύναμη και νιώθουμε καλά φαντάζομαι.
Α, και υπάρχει μια μπλόγκερ που την ήξερα πριν κάνει μπλογκ, διάβαζα το δικό της για χρόνια (στην ουσία αυτή μου γνώρισε τα μπλογκς) και μια που έκανε μπλογκ εξαιτίας μου, αλλά αυτές δεν πιάνονται γιατί τις γνώριζα.
Αυτά!
9) Στα χρόνια που έχεις το μπλοκ σου, σε
στενοχώρησε και σε πλήγωσε κάποιο μπλοκογεγονός;
Μπα...μικροπράγματα θα έλεγα!
10) Πώς νιώθεις από το γεγονός ότι η
μπλοκογειτονιά μας , είναι μια μικρή κοινωνία με ευαίσθητους ανθρώπους, με αγάπη
, με διοργάνωση φιλανθρωπικών εκδηλώσεων;
Με κάνει να νιώθω αισιοδοξία.
11) Συμμετέχεις με οποιοδήποτε τρόπο στις φιλανθρωπικές
εκδηλώσεις της μπλοκογειτονιάς μας;
Δεν μπορώ να πω πως συμμετέχω όπως θα ήθελα...στις κατασκευές δεν το έχω καθόλου και δεν μου είναι εύκολο να ταξιδεύω μακριά για να βοηθάω.
Κι αν δεν έχει γίνει το μυαλό σας κάπως έτσι, μείνετε λίγο ακόμα, γιατί χρωστάω κι ένα παιχνίδι από πέρσι.
Η LYSIPPE, η Αθηνά και η Ασπασία θέλουν να μάθουν, ήθελαν δηλαδή, γιατί τώρα θα το έχουν ξεχάσει, ποια δέκα πράγματα με απωθούν στους άντρες. Θα σας δώσω ένα παράδειγμα που έχει τα δέκα που με απωθούν, αλλά και άλλα εκατό να βρίσκονται. Φανταστείτε (γιατί δεν υπάρχει στα αλήθεια τόσο ψεκασμένο κι εξωγήινο ον), έναν διασκεδαστή που απαγορεύει τη διασκέδαση, με μεγαλομανία και ιδέες περί ισότητας που θα ζήλευε ο Χίτλερ, με τόσο ώριμη σκέψη που έχει σαπίσει, με μουσάκι-μουστάκι, τσίχλα, ύφος χιλίων καρδιναλίων, ξιπασμένο και ανιστόρητο, που το παίζει αυθεντία λέγοντας χαζομάρες και βρίζοντας, κι έχετε την εικόνα.
"Ο κόσμος χαραμίζει την ευτυχία του, αυτό είναι που με θλίβει. Όλοι φοβούνται τόσο πολύ να είναι ευτυχισμένοι...
Θα σου χαρίσω αυτό που έμαθα απ' όλα αυτά. Δέξου ό, τι σου προσφέρουν οι άνθρωποι."
Μένει να δούμε αν η Ντολόρες θα ακολουθήσει τη συμβουλή του παλιού της δασκάλου και καλού της φίλου.
Λόγια που επιβεβαιώνονται συνέχεια από την αρχή ακόμα του βιβλίου.
Οι άνθρωποι πραγματικά φοβούνται την ευτυχία.
Δεν καταφέρνουν πολλές φορές να την αναγνωρίσουν καν και αναλώνονται χαλώντας τις ζωές τους και ακόμα χειρότερα τις ζωές άλλων αναζητώντας υποκατάστατά της.
Όπως έκανε ο πατέρας της Ντολόρες που με τη φυγή του σημαδεύει ανεπανόρθωτα την κόρη του.
Μια κόρη που βγάζει συχνά τα πράγματα από το συρτάρι, στο νεανικό δωμάτιο της μαμάς της στο πατρικό της, για να διαβάσει αυτό που έγραψε κάποτε ο πατέρας της εκεί.
Για να σιγουρευτεί πως αυτός ο ξένος που πέρασε από τη ζωή της μητέρας της, την είχε αγαπήσει.
Για να σιγουρευτεί πως και η ίδια λούστηκε κάποτε σε αυτή την αγάπη.
Άνοιξα το βιβλίο και ήταν σαν να άνοιξα την πόρτα στον εφιάλτη κάθε παιδιού.
Ένας πατέρας απών, μια μάνα με ψυχολογικά προβλήματα εξαιτίας του κι ένα παιδί μπερδεμένο που μεγαλώνοντας βρίσκει παρηγοριά στο φαγητό.
Κι έτσι "τρώγοντας" τον πόνο του, εγκλωβίζεται για χρόνια σε ένα σώμα ξένο και κρύβεται πίσω του.
Μια πορεία προς την εφηβεία, γεμάτη απόρριψη, θυμό, πόνο, ακόμα και βία.
Ένας αδερφός, που δεν γεννήθηκε ποτέ κι ένα παιδί που θα μπορούσε να είναι κόρη, θυσιασμένο με απελπισία στον έρωτα ενός άντρα που δεν άξιζε, είναι μερικά από τα σημάδια που κουβαλάει η Ντολόρες.
Μια μάνα που παλεύει όσο μπορεί, μια και είναι και η ίδια χαμένη σχεδόν στις αναζητήσεις, αλλά και στην ματαιότητα των προσπάθειών της να καταφέρει να προσφέρει κάτι καλύτερο στην κόρη της και μια γιαγιά κλεισμένη στα δικά της στερεότυπα να πενθεί εκεί όσα η ίδια έχασε, χωρίς να υποψιάζεται ακόμα πως θα χάσει κι άλλα.
Τρεις γενιές γυναικών που αναγκάζονται να συγκατοικήσουν και να ζήσουν τις απώλειές τους μαζί, αλλά τόσο χώρια ταυτόχρονα.
Και αναρωτιέσαι πόσο κρίμα είναι να ενώνει ο θάνατος ζωές που η ζωή τραβολογάει αδιάκοπα εδώ κι εκεί.
Ζωές που βολοδέρνουν βιώνοντας τους δικούς τους φόβους η καθεμιά ξεχωριστά.
Κι όταν η τηλεόραση ανοίγει, τοίχοι υψώνονται.
Τα σήριαλ γίνονται μαξιλάρια που ακουμπούν πάνω τους τα βάσανά τους, αποφεύγοντάς τα, κοιμίζοντάς τα, ξεγελώντας τα.
Ανάλογα τα προγράμματα σημαδεύονται λες και οι ζωές, γιατί ακόμα κι ένα βήμα στο φεγγάρι, έχει άλλη αξία για κάθε άνθρωπο, ανάλογα το τι περνάει εκείνο το διάστημα.
Ένας περίπατος στη φεγγαρόσκονη, μπορεί να συνδεθεί με την απελπισία πολύ εύκολα.
Το βιβλίο το διάβασα πολύ γρήγορα.
Ήθελα να περάσει η παιδική ηλικία και μετά η εφηβεία.
Ήθελα να μεγαλώσει η Ντολόρες και να δω επιτέλους να της συμβαίνει κάτι καλό.
Ο Wally Lamb γράφει σε πρώτο πρόσωπο για μια κοπέλα, για μυστικά, αλήθειες και ψέμματα, για φιλίες κι έρωτες που έρχονται από εκεί που δεν το περιμένεις για να ανατρέψουν τα γεγονότα, αλλά και να δείξουν πως τίποτα στη ζωή δεν είναι αυτό που συνήθως φαίνεται. Για την απελπισία, αλλά και την ελπίδα.
Κι όλα αυτά με μουσική και τηλεοπτικές εικόνες μιας άλλης εποχής που δίνουν το ρυθμό στα συναισθήματα...που κρατάνε την ισορροπία στη θλίψη.
Ίσως η μεγαλύτερη απώλεια που μπορεί να βιώσει ένα παιδί να είναι εκείνη της αθωότητας!
