Μιλφέιγ για...γιορτή!

Σήμερα γιορτάζει όλη η γη. 
Εντάξει, υπερβολή!
Παίζει όμως σοβαρά το ενδεχόμενο να γιορτάζει η μισή.
Γιορτάζω κι εγώ και σας έχω κέρασμα!
Μόνο που θα χρειαστεί να το φτιάξετε για να το απολαύσετε.

Ας το φτιάξουμε μαζί για να έχει περισσότερη γλύκα!
Τρέχουμε στο πλησιέστερο κατάστημα, ή στα ντουλάπια μας αν είμαστε τύποι, ας πούμε, προνοητικοί "τα έχω όλα και δε συμφέρω".

Παίρνουμε: 
3 κουτιά σφολιατίνια, αυτά με τη ζαχαρίτσα από πάνω...
τη γνωστή μας σαντιγί στο κουτάκι (ω, ναι, θα είναι σούπερ υγιεινό)
3 κουταλιές ζάχαρη άχνη (καλύτερα να αγοράσετε όλο το πακέτο, γιατί μπορεί να σας τσακώσουν όταν θα τη μετράτε εκεί και να έχετε παρεξηγήσεις)
βανίλια (όποια χρησιμοποιείτε, δε θα αλλάξουμε τώρα συνήθειες, ίσα για το άρωμα τη θέλουμε)
1 βιτάμ (μην ακούτε που λένε να μην το τρώμε...με μια φορά δε θα πάθουμε τίποτα, ούτε με δύο, ούτε με τρεις...και πάει λέγοντας)
1 κρόκο αυγού (κι εδώ συνιστάται ο διαχωρισμός να γίνει σπίτι και να πληρώσετε όλη την εξάδα)...κι επειδή το γλυκό μας δε θα ψηθεί, καλύτερα το αυγό να είναι βιολογικό.
Αν έχετε μπάρμπα στην Κορώνη, ή θεια με κότες που δεν έχουν υποστεί ποτέ υγειονομικό έλεγχο, καλύτερα να αγοράσετε...σέρνεται και σαλμονέλα, σπάνια μεν, σέρνεται δε!
1 φλιτζάνι τσαγιού ζάχαρη
1 λίτρο γάλα (με όλα του τα λιπαρά να φτουρήσει)
2 κρέμες στιγμής βανίλια της γνωστής οικογενείας
10 κοφτές κουταλιές σούπας ζάχαρη
Ζάχαρη πάντα βάζω λιγότερη από όσο λένε όλες οι συνταγές, οπότε ανάλογα τα γούστα σας, κρατάτε τη δοσολογία, ή τη μειώνετε.  

Αφού τα αραδιάσουμε όλα ωραία ωραία στον πάγκο μας, ξεκινάμε τη δουλειά!
Παίρνουμε τρία μπολ. 
Ένα μικρό, ένα μεσαίο κι ένα μεγάαααλο!
Στο μεγάλο (μια κι εκεί θα καταλήξει και το περιεχόμενο των μικρότερων) χτυπάμε το γάλα με τις κρέμες και τις κουταλιές τη ζάχαρη.
Στο μεσαίο τη σαντιγί με την άχνη και τη βανίλια
Και στο μικρό το βιτάμ με τον κρόκο και τη βανίλια.
Τα χτυπάμε με αυτή τη σειρά για να μην πλένουμε συνέχεια τα συμπράγκαλά μας.
Αφού τα χτυπήσουμε αλύπητα, τα ενώνουμε στο μεγάλο μπολ και ξαναχτυπάμε.
Η κρέμα μας είναι έτοιμη και μπαίνει στο ψυγείο να έρθει να σταθεί.
Την αφήνουμε κάποιες ώρες στην ησυχία της και δένουμε όποιον επιχειρεί να πλησιάσει το ψυγείο κρατώντας κουτάλι, για να έχουμε το κεφάλι μας ήσυχο, αλλά και την κρέμα ολόκληρη (ο σκύλος ας μείνει νηστικός και μια φορά). Εγώ ας πούμε τις χτύπησα χτες αργά το βράδυ, γι΄αυτό και δεν έχω φωτογραφίες του χτυπήματος, για να σηκώσω την οικοδομή, δηλαδή να χτίσω το αριστούργημα, σήμερα το πρωί.

Όταν είναι έτοιμη η κρέμα μας, παίρνουμε τα σφολιατίνια και με ένα μαχαιράκι τους αφαιρούμε την επιφάνεια με τη ζάχαρη (όσο πατάει η γάτα).
Ε, τι νομίζατε πως θα τη φάμε όλη αυτή;
Δεν την πετάμε, γιατί ένα μέρος της θα το χρησιμοποιήσουμε στο τέλος. Το υπόλοιπο ας το κάνει ο καθένας μας ό, τι τον φωτίσει ο θεός!
Σε ένα κανονικό ταψί, στρώνουμε μια στρώση σφολιατίνια. Από πάνω ρίχνουμε την μισή κρέμα. Ξαναστρώνουμε σφολιατίνια και τελειώνουμε με την υπόλοιπη κρέμα.
Παίρνουμε τα κομμάτια με τη ζάχαρη που επιμελώς ατημέλητα αφαιρέσαμε και την τρίβουμε πάνω από τη δεύτερη και τελευταία στρώση της κρέμας, μέχρι να μας ικανοποιήσει οπτικά το αποτέλεσμα.

Το mytripssonblog προειδοποιεί:

Προσοχή γιατί μπορεί να προκαλέσει εθισμό!!

Εδώ και 20 χρόνια (από τότε που η φίλη μου η Άννα μου έδωσε τη συνταγή, δεν ξέρω ποιος την έδωσε σε αυτή), ακούω μόνο τα καλύτερα όποτε το φτιάχνω.
Είναι πανεύκολο, και γλυκό γλυκό...με τις θερμίδες του, με τις ζάχαρές του, με τα όλα του!
Ό, τι πρέπει για γιορτή!

Επειδή μπορεί να σας μπέρδεψα λίγο, γράφω τα υλικά με μια λογική σειρά για να ξεμπερδευτούμε.
(Και μια και μιλάμε για μπερδέματα λίγα λεπτά μετά τα μεσάνυχτα το πιο γλυκό μου μπέρδεμα θα σβήσει τα κεράκια του, να το χαίρομαι, ευχαριστώ!!)

Υλικά:

3 κουτιά σφολιατίνια (αυτά με τη ζάχαρη)

(1=η κρέμα):
1 λίτρο γάλα

2 κρέμες στιγμής με άρωμα βανίλια

10 κοφτές κουταλιές σούπας ζάχαρη 

(2=η κρέμα):

1 κουτί σαντιγί (αυτή τη διάσημη)

3 κοφτές κουταλιές σούπας ζάχαρη άχνη

βανίλια

(3=η κρέμα):

1 βιτάμ

1 κρόκος αυγού

1 φλιτζάνι τσαγιού ζάχαρη

Χρόνια πολλά σε όλους και φυσικά σε όσους γιορτάζουν!
Σας ευχαριστώ για τις ευχές σας και θα φροντίσω να σας απαντήσω, αλλά και να σας επισκεφτώ το συντομότερο!
Να περνάτε πάντα όμορφα!

Για όσα λουλούδια μου χάρισες

Απρίλης πάλι.

Λίγες μέρες μετά το Πάσχα, όπως τότε. 

Μια εγκυμοσύνη 42 εβδομάδων φτάνει στο τέλος της εκείνο το ξημέρωμα κι αρχίζει η μαγεία.

Ναι, μάλλον το σκέφτηκες καλά πριν αφήσεις την ασφάλεια για να ανταμώσεις τον κόσμο. Εσύ το σκεφτόσουν κι εγώ γελούσα με τα αστεία που μου έκαναν όλοι. Ε, η αλήθεια είναι πως εξάντλησες όλα τα περιθώρια κι ο γιατρός μου όλη του την υπομονή μαζί μου, μια και τις τελευταίες εβδομάδες νόμιζα κάθε βράδυ πως θα γεννήσω.

Λάθος συναγερμοί που έρχονταν λάθος ώρες και τίναζαν ύπνους στον αέρα.

Μεταξύ μας, ήταν που ανυπομονούσα να σε δω επιτέλους. Βλέπεις όσο κι αν προσπαθούσα να σε φανταστώ δεν μπορούσα.

Όσο για τα λιγοστά υπερηχογραφήματα εκείνης της εποχής, άσε! δε βοηθούσαν καθόλου την κατάσταση. 

Σε ένιωθα όμως. Ένιωθα την παρουσία σου και σε αγαπούσα ήδη με μια ένταση που με τρόμαζε.

Τα όνειρα που έβλεπα στην αρχή, πως κάπου, λέει, έκλαιγε ένα μωρό κι εγώ συζητούσα ανέμελα με τις φίλες μου επειδή είχα ξεχάσει πως έχω παιδί, δήλωναν μόνο το άγχος μου για το αν θα τα καταφέρω..

Δεν τα ξανάδα από τη στιγμή που άκουσα την καρδιά σου πρώτη φορά. Και δεν ξεχνάω τόσα χρόνια μετά πόσα κατάλαβα εκείνη ακριβώς τη στιγμή. Πόσα πρωτόγνωρα συναισθήματα ξεπήδησαν από κάθε μου κύτταρο και συγκλόνισαν όλη μου την ύπαρξη.

Όχι, δεν ήξερα καθόλου αν θα τα καταφέρω, αν θα γίνω καλή μάνα, ή αν θα σε απογοητεύσω.

Ήξερα όμως πως θα προσπαθούσα όσο δεν προσπάθησα ποτέ για τίποτα άλλο!

Και η γη γύριζε για μας μόνο. Λάθος!...η γη γύριζε για σένα μόνο. 

Σου αγόρασα τα πρώτα σου ρουχαλάκια και τα πρώτα σου βιβλία (σου διάβαζα όσο ήσουν στην κοιλιά ακόμα), ετοίμασα το δωμάτιο, ετοίμασα τη βαλίτσα για το μαιευτήριο (θυμάμαι έπλενα καλά τα χέρια μου και την άνοιγα κάθε τόσο, γιατί μου φαίνονταν απίστευτο όλο αυτό που ζούσα).

Η ανυπομονησία και η λαχτάρα μου να σε κρατήσω στην αγκαλιά μου μόνο μεγάλωναν.

Κι όταν ήρθε εκείνη η πολυπόθητη στιγμή, στο ορκίζομαι, όλα σταμάτησαν κι η γη άλλαξε τροχιά για πάντα.

Τίποτα πια δεν ήταν το ίδιο. Και τίποτα δεν με είχε προετοιμάσει για εκείνο το κύμα αγάπης που με χτύπησε τόσο ξαφνικά και τόσο απροειδοποίητα και που συνεχίζει να σκάει στην καρδιά μου με όλη του την ορμή!

Ήσουν στην αγκαλιά μου και όλα ήταν ευλογία.

Και η αγκαλιά μου προσαρμόζονταν όλα αυτά τα χρόνια για να σε χωράει καθώς μεγάλωνες. 

Όσο κι αν μεγαλώσεις όμως, για μένα θα είσαι το μωρό μου.

Θα είσαι το κοριτσάκι που χόρευε στις μύτες των ποδιών του και μου χάριζε λουλούδια και φιλιά.

Για όσα λουλούδια μου χάρισες, για όσους χορούς, για όσα κύματα με σήκωσαν ψηλά στον ουρανό, για όσα φιλιά, για όσες αγκαλιές, για όσα βλέμματα, για όση αγάπη, για όλα, σε λατρεύω και θα σε λατρεύω για πάντα και πέρα από αυτό! 

Εσύ να συνεχίζεις να πετάς και να μην ανησυχείς πολύ για μένα, ναι;

Αυτή είναι δική μου δουλειά, το να ανησυχώ για σένα...και να τρως καλά, έτσι;

Χρόνια πολλά μωρό μου!

Φιλιά πολλά....η μαμά σου!

Στην Αριάδνη μου, που κρατάει στα χέρια της τους μίτους όλης της γης...

Υγ: Κανονικά αυτή η ανάρτηση θα έπρεπε να δημοσιευτεί αύριο το πρωί στις έξι και είκοσι πέντε ακριβώς.

Σαν παραμύθι (Day 1)

Μια φορά κι έναν καιρό, ήταν ένας τόπος που είχε μόνο ομορφιές.

Τα μάτια ξεκουράζονταν σε ατέλειωτες εύφορες πεδιάδες, ενώ η ψυχή γαλήνευε πάνω σε ακύμαντες, ήρεμες λίμνες, πριν αρχίσει να σκαρφαλώνει σε ψηλά καταπράσινα βουνά. Από εκεί πάνω αγνάντευε τα ορμητικά ποτάμια.και τις σμαραγδένιες θάλασσες που πότιζαν τα όνειρά της και τα έκαναν να θεριεύουν.

Σε αυτόν τον όμορφο τόπο, που πολλοί κακοί μάγοι ζήλευαν αφάνταστα για τους θησαυρούς του, γεννήθηκε την πρώτη του Δεκέμβρη πριν αμέτρητα χρόνια ένα κοριτσάκι.

Από όλους τους μήνες του χρόνου διάλεξε τον πιο γιορτινό για να ανοίξει τα μάτια του στα θαύματα της ζωής.

Δεν μπορούσε να φανταστεί όμως, πως αυτή τη μέρα θα διάλεγε και μια πριγκίπισσα να ξαναγεννηθεί.
Κι ενώ κάτω στον κάμπο ακούγονταν το πρώτο κλάμα του μωρού, πάνω στα απάτητα βουνά έπαιρνε για άλλη μια φορά την παγωμένη της ανάσα πριν την σκορπίσει παντού γύρω της, η άσπρη πριγκίπισσα.
Το κοριτσάκι συναντιόνταν κάθε χρόνο μαζί της την ημέρα των γενεθλίων τους. Εκείνη κατέφθανε πάνω σε δυνατό, άγριο αέρα κι έρχονταν τάχα να ευχηθεί, ωστόσο αυτή ήταν η δικαιολογία της για να εγκατασταθεί παντού και να μείνει για τρεις ολόκληρους μήνες!
Η πριγκίπισσα που όσο κυλούσε ο καιρός μεγάλωνε και γίνονταν μια σκληρή βασίλισσα, κυνηγούσε όλο τον κόσμο, μα περισσότερο από όλους εκείνο το κοριτσάκι που τόλμησε να γεννηθεί την μέρα που κι εκείνη γεννιόνταν.
Χρόνια ολόκληρα το καταδιώκει και προσπαθεί να το νικήσει κλείνοντάς το στην χειμωνιάτικη αγκαλιά του.
Εκείνο όλο της ξεφεύγει. Πιάνεται από τα φώτα της γιορτής, από το κόκκινο των Χριστουγέννων και παλεύει την άγρια παγωνιά με ζεστές αγκαλιές.

Αγαπάει την όμορφη νεράιδα της άνοιξης που καταφτάνει όλο δώρα, κι εκείνο το τρελόπαιδο το φθινόπωρο που του αρέσει να παίζει με τα φύλλα. Και το καλοκαίρι της αρέσει, όταν εκείνο δεν κάνει ζαβολιές.
Μα πάνω από όλα και σε πείσμα της σκληρής βασίλισσας, αγαπάει τον Δεκέμβρη της. Τον ολόφωτο γιορτινό, στολισμένο με γιρλάντες και γυάλινα στολίδια Δεκέμβρη της.
Κι ας μεγαλώνει κάθε φορά που εκείνος την επισκέπτεται. Αυτή τον υποδέχεται με χαρά.
Και τον υποδέχτηκε πολλές φορές ως τώρα.
Από τότε που είδε για πρώτη φορά τον κόσμο μέχρι και σήμερα, γνώρισε απίστευτες χαρές, αλλά και μεγάλες λύπες.
Άκουσε τα κλάματα των δικών της βλασταριών πριν τα κρύψει στον κόρφο της και στα αυτιά της ηχούν τα γέλια τους και τα τραγούδια τους.
Και οι φωνές τους καμιά φορά, αλλά κι αυτή δεν είναι αρνάκι.
Άκουσε και τις σιωπές όσων βιάστηκαν να φύγουν χωρίς τη θέλησή τους και γεύτηκε τον πόνο.
Φίλησε κι εκείνον τον βάτραχο κάποτε που τον πέρασε για πρίγκιπα. Μικρή και αθώα όπως ήταν τον φιλούσε για χρόνια μέχρι να καταλάβει πως ο πρίγκηπας δεν χωράει μέσα στο ζαρωμένο βάτραχο.
Πώς να χωρέσουν τα όμορφα και τα όνειρα σε ένα γλοιώδες πράγμα που κοάζει την μιζέρια του;
Πήρε όμως το μάθημά της. Δεν ξαναμπέρδεψε βατράχια με πρίγκιπες.
Και μαθαίνει μέρα με τη μέρα όλο και περισσότερα πράγματα.
Κάνει λάθη, πέφτει, σηκώνεται, κλαίει, γελάει, αγαπάει, επιμένει....ζει!...ακόμα!

Όπως ζει και η φύση γύρω της, που στολίζεται στα κόκκινα για να παλέψει με το άσπρο του χειμώνα άλλη μια φορά και να υποδεχτεί την πιο ζεστή γιορτή του χρόνου, την πιο κρύα εποχή του χρόνου.

Τα Χριστούγεννα πλησιάζουν και ο Άγιος Βασίλης ετοιμάζεται να μας επισκεφτεί και φέτος.

Ας μας φέρει τα δώρα εκείνα που χρειαζόμαστε περισσότερο και ας γιορτάσουμε για άλλη μια φορά την αγάπη.

Κόντρα στους καιρούς και στο μίσος που μας ποτίζουν οι κακοί μάγοι.

Καλό γιορτινό μήνα σε όλους!

Χρόνια πολλά!!!

Χάθηκα, το ξέρω. Όχι στη μετάφραση, αν και προσπαθώ από πάντα να μεταφράσω ό, τι γίνεται γύρω μου και δεν καταλαβαίνω. Δεν μπορεί σίγουρα δε μιλάω την ίδια γλώσσα με πολλούς, αλλά πάω στοίχημα πως στην ίδια μετάφραση είστε χαμένοι κι εσείς. Ήμουν χαμένη μέσα σε παντεσπάνια, σιρόπια, κρέμες και τόσα άλλα γλυκά πραγματάκια, αλλά θα μείνω στα παντεσπάνια μια που με αυτά «έχτιζα» την τούρτα για τα γενέθλια του δεύτερου παιδιού μου, που ήρθε στον κόσμο ανήμερα (λέμε τώρα) της γιορτής μου.

Ή τουλάχιστον, έκανε φιλότιμες προσπάθειες να το πετύχει, μια και η άφιξή του έγινε μετά βαΐων και κλάδων,10 λεπτά ακριβώς μετά τη γιορτή.

Τέτοια εποχή λοιπόν, πριν πολλά χρόνια προσπαθούσα και καθόλου δεν τα κατάφερνα, να μανουβράρω μια τεράστια κοιλιά. Συνέχεια «έβρισκα». Ξαφνικά όλα μου φαίνονταν πιο στενά, πιο μικρά, αν και πολλά κιλά δεν είχα πάρει. Απλά είχα χάσει την αίσθηση του χώρου. Νόμιζα πως χωράω ακόμα εκεί που χωρούσα πριν. Κι εγώ μπορεί να χωρούσα, αλλά η κοιλιά έμενε απ’ έξω. Στην πρώτη μου εγκυμοσύνη δεν είχα τέτοια τεχνικά προβλήματα. Αυτή τη φορά όμως και με ένα μωρό 16 μηνών να κάθεται πάνω στην κοιλιά λες και ήταν σε θρόνο, όταν δεν το κυνηγούσα, εγώ ήμουν πιο κουρασμένη και όλα ασυντόνιστα. Όπως και οι κλωτσιές που έτρωγα. Ασυντόνιστες κι αυτές, μα καλοδεχούμενες!

Σιγά λοιπόν μην ήταν ο τοκετός συντονισμένος. Όλα άρχισαν νωρίς το απόγευμα. Ήδη είχα ευχηθεί στον εαυτό μου να γεννήσω εκείνη τη μέρα.

Οι άλλοι ήταν πιο αόριστοι. «Καλή λευτεριά» έλεγαν και ξεμπέρδευαν.

Και άρχισαν οι πόνοι. Δεν έδωσα σημασία μια και όλη την τελευταία εβδομάδα πονούσα. Μάλιστα σε απόπειρες που έκανα όλες αυτές τις μέρες να χρονομετρήσω τους πόνους είχα δει πως έρχονταν ανά είκοσι λεπτά. Λίγες ώρες πόνος και μετά τίποτα. Δεν μπήκα καν στη λογική να τους μετρήσω αυτή τη φορά. Ούτε το γιατρό μου πήρα τηλέφωνο μια και στο πρώτο παιδί ήμουν η γραφική που γεννούσε κάθε βράδυ, σχεδόν για ένα μήνα. Δε φταίω εγώ. Έτσι νόμιζα. Άλλωστε, τελικά γέννησα στις 42 εβδομάδες.

«Βετεράνα» πια και μόλις 40 (!) εβδομάδων, έδειξα ψυχραιμία. Οι άλλοι που με έβλεπαν μια στο τόσο να βαριανασαίνω από τον πόνο δεν είχαν την ίδια ψυχραιμία. Ώσπου άρχισαν οι πόνοι όχι μόνο να δυναμώνουν, αλλά να έρχονται όλο και πιο συχνοί. Τότε και η δική μου ψυχραιμία, πήγε περίπατο. Άρχισε δε, να τρέχει, μόλις άκουσα την έντρομη κραυγή του γιατρού και την εντολή να πάω αμέσως στην κλινική.

11 το βράδυ ήμουν στην κλινική και μετά από έναν φυσιολογικό τοκετό στον οποίο ξαναθυμήθηκα πόνους και φόβους που η φύση μια χαρά είχε φροντίσει να κρύψει στα πιο σκοτεινά συρτάρια της μνήμης, κρατούσα στην αγκαλιά μου τον πιο αργοπορημένο επισκέπτη της μέρας εκείνης.

Αυτόν που έφτασε 10 λεπτά μετά τις 12, αλλά τον περίμενα 40 ολόκληρες εβδομάδες.

Και που μου κράτησε τη μεγαλύτερη λαχτάρα για το τέλος μια και τα κατάφερε να μπερδευτεί με τον ομφάλιο λώρο. Και όταν ξεμπέρδεψε από αυτόν, άρχισε το πιο όμορφο μπέρδεμα.

Κι έτσι μπερδεμένα «μπουσουλήσαμε» μαζί.  Με λάθη, σωστά, φόβους, θυμούς, ανασφάλειες, γέλια, κλάματα  και απέραντη αγάπη. Φυλάξαμε και σκοπιές. Κυριολεκτικά, αλλά και μεταφορικά. Όχι, δεν πήγα μαζί του στο στρατό. Υπήρχαν φορές όμως, που εκεί στο βουνό και μες στον παγωμένο αέρα, με έπαιρνε τηλέφωνο να του κάνω παρέα σε μια σκοπιά χωρίς νόημα. Ξέρει καλά, πως όποτε με χρειαστεί θα είμαι στο πλάι του. Θα είμαι δίπλα του και μακριά του όπως πρέπει. Με μια ματιά του, ένα σήμα του, ένα τηλέφωνο κι όλα θα γίνονται αυτός. Όπως όλα γίνονται εκείνη. Γιατί έχω δυο παιδιά και τα λατρεύω το ίδιο. Ο κόσμος μου γυρίζει γύρω τους σε μια υπέροχη τροχιά, από τότε που γεννήθηκαν.

Εκείνο το αγοράκι που με αγκάλιαζε σφιχτά, έγινε ένας άντρας που κάνει ακόμα τις πιο σφιχτές αγκαλιές στον κόσμο. Έρχεται και μου σκάει ένα φιλί ακριβώς όταν το έχω ανάγκη. 

Και μου μοιάζει.

Μου μοιάζει πολύ! Κι αυτό μερικές φορές με τρομάζει!

Χρόνια πολλά λιονταράκι μου!!...Απλά σε λατρεύω!!

Χρόνια πολλά σε όλους.

Ο δικός μου μήνας!

Δεκέμβρης.

Ο μήνας των Χριστουγέννων.

Από τους πιο αγαπημένους μου μήνες, αν παραβλέψω το ένα του ελάττωμα.

Βλέπετε σέρνει μαζί του το χειμώνα.

Και το χειρότερο μας τον αφήνει εδώ, φεύγοντας.

1 Δεκεμβρίου.

Η πρώτη μέρα του χειμώνα.

Η μέρα που γεννήθηκα.

Κι αυτή είναι η πρώτη (επίσημη) φωτογραφία του Δεκέμβρη. 

Τραβήχτηκε πρωί πρωί.

Η φύση στολίστηκε με τα διαμαντικά της και καλωσορίζει το μήνα των Χριστουγέννων όπως του αρμόζει.

Καθάρια, όμορφα, κρυστάλλινα, σαν τις δροσοσταλίδες της!

Μεγαλώνω, αλλά μένω παιδί.

Ένα παιδί που μεγαλώνει.

Και που πίνει τον καφέ του αντί για το γάλα του σε αυτή την κούπα.

Λίγος Νοέμβρης μέσα στο Δεκέμβρη.

Day 29...Big

Day 30...on the wall

Η φωτογραφία είχε ήδη ανέβει στο facebook, όταν ήρθαν στα χέρια μου τα δωράκια της Αχτίδας, οπότε δεν μπορεί να αλλαχτεί.

Τα ρόδια όμως είναι στον τοίχο μου από χτες, το γούρι στο δέντρο μας και η αγάπη της  κάπου εδώ γύρω μας.

Ελπίζω να νιώθει κι αυτή τη δική μας αγάπη μαζί με τις ευχαριστίες μας.

Η χτεσινή μέρα, η τελευταία του Νοέμβρη ήταν μέρα γιορτής για μας.

Και λίγο μετά τις 12, όταν μπήκε πια ο Δεκέμβρης, κάνοντας μιαν ευχή, έσβησα το μοναδικό μου κεράκι.

Επίσης, από χτες, είμαι μέλος του Greek blogs by women.

Εδώ είναι η παρουσίασή μου και τους ευχαριστώ πάρα πολύ που με δέχτηκαν.

Πολύ καλό μήνα να έχουμε και να περάσουμε καλά κόντρα στους καιρούς και σε πείσμα τους!