Φύση ανθρώπου

Η φύση διαλέγει τα πιο ζωηρά της χρώματα, στολίζεται με πολύτιμους καρπούς κι αφήνει ένα φύλλο να κάνει το δικό του ταξίδι.

Να στροβιλιστεί στον άνεμο πριν ακουμπήσει απαλά στη γη για να διηγηθεί την ιστορία του.

Ο άνθρωπος υψώνει συρματόπλεγμα. 

Κρύβεται πίσω του, ή μένει απ' έξω.

Κάποιες φορές χάνεται και μέσα του.

Τότε δεν ξέρει σε ποια μεριά βρίσκεται.

Πίσω από το συρματόπλεγμα, ή έξω από αυτό;

Ψάχνει απεγνωσμένα απαντήσεις σε ερωτήσεις που δεν ξεστομίζει δυνατά.

Κι όλο σκέφτεται να δραπετεύσει.

Θα το κάνει, υπόσχεται, τη μέρα που τα πουλιά θα τον μεθύσουν με τα τραγούδια τους.

Όταν ο ήλιος θα λάμπει μέσα στις δροσοσταλίδες και τα κυπαρισσόμηλα θα διαλαλούν μια γιορτή!

Το θαύμα της γέννησης και το αναπόφευκτο του θανάτου

Δεν υπάρχει άνθρωπος που δεν αισθάνεται δέος μπροστά στο θαύμα της γέννησης.

Είχα την τύχη πριν ένα μήνα περίπου να είμαι παρούσα σε ένα τέτοιο θαύμα.

Και ήταν συγκλονιστικό!

Δεν ξέρω τι με συνεπήρε περισσότερο.

Τα μωρά γατάκια, η ηρωική προσπάθεια της μάνας, ή η συμπαράσταση του γάτου που ήταν δίπλα της σε όλη τη διαδικασία.

Κι αυτό το τελευταίο ήταν κάτι που ποτέ δεν το φανταζόμουν, σχεδόν δεν πίστευα στα μάτια μου!

Δεν υπάρχει άνθρωπος που δεν αισθάνεται δέος μπροστά στο αναπόφευκτο του θανάτου.

Μετά τη γέννηση όμως, αρχίζει η περιπέτεια της ζωής.

Και αυτή η περιπέτεια δεν είναι πάντα εύκολη.

Κάποιες φορές μάλιστα δεν διαρκεί καν αρκετά!

Δύο από τα τέσσερα γατάκια που είδαν το φως εκείνη τη μέρα δεν κατάφεραν να επιζήσουν. 

Ό, τι γεννιέται, πεθαίνει και ο θάνατος δεν έχει λογική.

Η γάτα ήξερε ποια γατιά δεν θα επιβιώσουν.

Δεν ξέρω πως το γνώριζε, αλλά όταν καταλάβαινε πως κάποιο δεν είναι καλά, επικεντρώνονταν στα υγιή. 

Πρώτα το ένα, μετά το άλλο, έφυγαν εκείνα. 

Ήμουν εκεί τη μέρα που έφυγε το δεύτερο.

Με μια αδύναμη φωνή που μόλις ακούγονταν καλούσε τη μάνα του, μα αυτή θήλαζε τα δυο γερά γατάκια της και ούτε που του έδινε σημασία.

Το πήρα στα χέρια μου και το ακούμπησα δίπλα της. Ούτε που το κοίταξε. Έχω μάλιστα την αμυδρή εντύπωση πως γύρισε και το κεφάλι της αλλού.

Έκανα ένα μικρό πείραμα. 

Της πήρα το ένα από τα δυο γερά που θήλαζε μακάρια, αδιαφορώντας για το αδύναμο.

Έτρεξε αμέσως και το ξαναπήρε.

Πώς στην ευχή ένιωθε πως δεν υπάρχει ελπίδα, δεν ξέρω, μα αυτή και το ήξερε και το είχε κιόλας αποδεχτεί.

Κι αυτό είναι κάτι που ποτέ δεν θα μπορέσουμε να κατανοήσουμε οι άνθρωποι!

Η φυσικότητα με την οποία τα ζώα αποδέχονται και τη ζωή και το θάνατο.

I am linking to Saturday's Critters #27

Την άνοιξη φοράω

 

Την άνοιξη κατάσαρκα φοράω.

Κόκκινες κλωστές να τις περάσω σε χέρι τρεμάμενο δεν έπλεξα.

Δεν έμπλεξα από φόβο τη ζωή με τις σκιές..

Δεν με τρομάζει το φως.

Έχω μέσα μου μπουμπούκια που λάμπουν ίδιοι ήλιοι.

Αστέρια γεμάτη την αγκαλιά μου έχω.

Και μιαν άνοιξη να με περιμένει... 

Να μου δείχνει το δρόμο προς τα πάνω.

Μιαν αγάπη, σαν λευκό ανθό, έχω... 

...που πλημμυρίζει τους ουρανούς με ανθισμένη βροχή. 

Είναι όμως κι εκείνη η μέλισσα που ρουφάει

την κόκκινη γύρη του ασφόδελου,

φέρνοντας στο νου ένα άλλο, γεμάτο ασφόδελους λιβάδι...

…μέχρι στην ανθισμένη αμυγδαλιά πέρα μακριά να καρφωθεί το βλέμμα.

Τότε λέω, πως όλα θα πάνε καλά, 

κι ας συννέφιασε για άλλη μια φορά.

..

Αυτή την Κυριακή, λόγω κάποιων τεχνικών προβλημάτων, το Life Images θα πάρει άδεια.

Θα είναι όμως πάλι εδώ από την επόμενη εβδομάδα.

Καλό μήνα να έχουμε!

Φωτογραφίζοντας - L is for lake & Βραβείο

Ο Μάρτης ήρθε μοιράζοντας υποσχέσεις κι έφερε μαζί του κι εκείνον τον ήλιο που λαχταρούσαμε.

Κάποιες δουλειές με οδήγησαν σήμερα κοντά στη λίμνη.

Μπαίνοντας στο αυτοκίνητο για την επιστροφή, ο ήλιος, η μουσική και το γκάζι με ξελόγιασαν.

Ήταν μία από αυτές τις μέρες, που το μόνο που θες, είναι να οδηγείς.

Να φεύγεις, να ταξιδεύεις.

Έκανα μια παράκαμψη να φωτογραφίσω τη λίμνη και διάλεξα για την επιστροφή τον πιο μακρύ δρόμο, μια και αυτό ήταν το μόνο ταξίδι που θα έκανα σήμερα. Η επιστροφή.

Στο πρόσωπό μου καίει ακόμα ο ήλιος και στα μαλλιά μου η ανάμνηση του αέρα όπως έμπαινε από τα ανοιχτά παράθυρα μυρίζει άνοιξη.

Day 1....L is for lake

Χμμμ...θα μπορούσε να είναι και "lonely". 

Και μια φωτογραφία από το Φλεβάρη που ελπίζω να έφυγε παίρνοντας μαζί του και όλα τα ανάποδα.

Day 28...upside down

Μερικές φορές με μια απλή κίνηση ακόμα και τα ανάποδα ισιώνουν.

Η αγαπημένη φίλη Marcela από τη λατρεμένη Ισπανία μου χάρισε το παρακάτω βραβείο.

Marcela thank you very much!!

Το βραβείο έχει και κανόνες.

Πρέπει να το δώσω σε δέκα φίλους bloggers, αφού τους επισκεφτώ.

Οπότε μόλις τελειώσω την ανάρτηση πρέπει να πάρω τους δρόμους....

...αλλά πρώτα να απαντήσω στις  ερωτήσεις που το συνοδεύουν.

1. Ποια blogs επισκέπτομαι συνήθως.

Θα ήθελα να επισκέπτομαι όλα όσα αγαπώ, αλλά καμιά φορά δεν το καταφέρνω.

2. Γιατί δημιούργησα το blog μου.

Δημιούργησα το blog χωρίς λόγο, μάλλον από βαρεμάρα μια μέρα που δεν είχα τι να κάνω, αλλά τελικά το αγάπησα.

3. Ποια είναι τα αγαπημένα μου θέματα.

Φωτογραφία, βιβλία και τόσα άλλα, με τα οποία δεν προλαβαίνω πάντα να ασχοληθώ.

4. Μια λέξη που χρησιμοποιώ πάντα στο blog.

Δε νομίζω πως υπάρχει κάποια λέξη που να χρησιμοποιώ πάντα.

Ας έχουμε όλοι έναν υπέροχο, χαρούμενο, χρωματιστό μήνα με την υπόσχεση της άνοιξης!

Πρόκληση...ας προκαλέσουμε δικαιώματα όλοι μαζί!

Τον  Ben Provis τον "γνώρισα" από τον tremens. Από εδώ,πήγα εκεί  και διάβασα μια ανάρτηση που με συγκλόνισε. Όχι πως δεν ήταν πολύ δυνατά αυτά που είχα διαβάσει ήδη στον Τρεμένς. Ο Ben προκαλεί όσους τον διαβάζουν να γράψουν για τα δικαιώματα των ομοφυλόφιλων. Από τότε σκέφτομαι να γράψω και η Νάσια ήταν αυτή που με έκανε να το αποφασίσω.
Δίσταζα, επειδή δεν ήξερα πως θα το πάρει ο Μπεν μια και δεν τον διάβαζα μέχρι τότε...ήμουν και είμαι εδώ που τα λέμε, άγνωστη για αυτόν. Τελικά την έφαγα την ψυχρολουσία μου, όταν στην ανάρτηση του Τρεμένς, κάποιος σχολίασε ειρωνικά τους straight κατηγορώντας τους μάλιστα ως υποκριτές. Εκεί φρέναρα λίγο, αλλά γρήγορα το ξεπέρασα και σήμερα που βρήκα λίγο χρόνο αποφάσισα να γράψω και να ανταποκριθώ στην πρόκληση.

Προλαβαίνοντας τα κακόβουλα σχόλια, θα πω πως δεν είμαι καλός άνθρωπος.

Δε συμπαθώ όλο τον κόσμο. Κάποιους μάλιστα δε θα ήθελα να τους ξαναδώ ποτέ στη ζωή μου. 

Τα κριτήρια μου για να αγαπήσω ή να αντιπαθήσω κάποιον δεν είναι σε καμιά περίπτωση οι ερωτικές του προτιμήσεις. Αυτό για να ξεκαθαρίσω τα πράγματα. Δεν αγαπώ όλους τους ομοφυλόφιλους, όπως δεν αγαπώ κι όλους τους ετεροφυλόφιλους.

Επιλέγω τους ανθρώπους που είναι δίπλα μου, με πιο ουσιαστικά,  πιο σημαντικά κριτήρια, από το τι κάνει ο καθένας στο κρεβάτι του.

Έχω φίλους ομοφυλόφιλους, άντρες και γυναίκες και μάλιστα κάποιοι συζούν χρόνια τώρα και αγαπιούνται πολύ.

Όμως, όπως πολύ σωστά γράφει ο Μπεν αυτοί οι άνθρωποι δεν έχουν δικαίωμα να ενώσουν κι επίσημα τις ζωές τους. Δεν μπορούν να κατοχυρώσουν ο ένας τον άλλο και το όνειρό τους για την απόκτηση ενός παιδιού θα μείνει όνειρο. Και ξέρω πως αυτοί που θέλουν συνειδητά παιδί γίνονται υπέροχοι γονείς.
Από την άλλη υπάρχουν πολλοί ετεροφυλόφιλοι που δε θα έπρεπε να έχουν παιδιά όπως πολύ σωστά λέει η Δάφνη, αλλά αυτό είναι άλλο θέμα.
Ή μάλλον είναι το ίδιο θέμα. Πόσοι πατεράδες (ο Θεός να τους κάνει) παρατάνε τα παιδιά τους μαζί με τη γυναίκα τους για μια ή πολλές γκόμενες και σκαρφίζονται χίλια δυο, όχι μόνο για να μη δίνουν διατροφές, αλλά και για να μην έχουν το βάρος των παιδιών; Υπάρχουν και μανάδες (ο Θεός να τις κάνει) που φέρονται ανάλογα. Υπάρχουν άπειρες περιπτώσεις δυσλειτουργικών οικογενειών που αποδεικνύουν συνέχεια ότι το μοντέλο άντρας γυναίκα δεν είναι πάντα πετυχημένο. Ίσως μια οικογένεια να χρειάζεται απλά ανθρώπους που  ξέρουν να  αγαπάνε και να αγαπιούνται.

Κι έτσι κάποιοι άνθρωποι στερούνται τα αυτονόητα, επειδή εκείνοι οι "άλλοι', οι "καλοί", οι "σωστοί", εκείνοι που αγαπούν όλο τον κόσμο ντε, δεν μπορούν να δεχτούν  τη διαφορετικότητα των άλλων. 

Μεγάλωσα σε μια οικογένεια που ποτέ δεν έκρινε τον άλλον για τη διαφορετικότητά του. Οι γονείς μου αντιμετώπιζαν όλον τον κόσμο τον ίδιο. Ξέρω με βεβαιότητα πως αν η φύση μου πρόσταζε διαφορετικά, οι γονείς μου θα με αγαπούσαν το ίδιο. Θα με αντιμετώπιζαν το ίδιο. Όπως θα αντιμετώπιζα κι εγώ τα παιδιά μου αν η δική τους φύση πρόσταζε αλλιώς. Μου είναι αδιανόητο σαν παιδί και σαν μάνα να σκεφτώ αλλιώς.

Μου είναι αδιανόητο σαν άνθρωπος να σκέφτομαι αλλιώς. 

Είναι κρίμα σε έναν κόσμο που ακόμα και τα σαλιγκάρια έχουν δικαιώματα (λέμε τώρα) να στερούνται βασικά δικαιώματα οι άνθρωποι και μάλιστα με κριτήριο μια προτίμησή τους.

Ναι, δεν αγαπώ όλο τον κόσμο, αλλά αγαπώ τους φίλους μου που φυσικά δεν θα κατονομάσω εδώ.

Αγαπώ τον Τρεμένς, αν μου επιτρέπει ο ίδιος αυτή τη συμπάθεια, (εκείνο το βράδυ που μου έδωσες φιλιά από το  web radio πηδούσα σα χαζό από τη χαρά μου), γιατί  θαυμάζω απεριόριστα το μυαλό του, το καυστικό του χιούμορ, και γιατί...να,γιατί μου μοιάζει. Ε, εντάξει θα ήθελα να είμαι το ίδιο έξυπνη και να έχω καλύτερο χιούμορ,  αλλά παρόλα αυτά βρίσκω πολλά κοινά μαζί του. Μιλάει στην ψυχή μου σαν "αθώο" πλάσμα!

Από το λίγο που γνώρισα τον Μπεν διακρίνω έναν ευαίσθητο άνθρωπο που είμαι σίγουρη ότι θα συμπαθήσω. 

Θέλω λοιπόν να φωνάξω δυνατά σε όλους ότι αν θέλουμε να λεγόμαστε άνθρωποι δεν είναι ανάγκη να αγαπάμε τους πάντες, ή να λέμε ότι τους αγαπάμε, αλλά να φροντίζουμε να έχουν όλοι ίδια δικαιώματα!
Δεν χρειάζεται να πω καν ότι όλοι είμαστε ίσοι ε; Αυτό είναι αυτονόητο!

Οι φωτογραφίες είναι από τη σημερινή καταιγίδα. Έριξε πολύ χαλάζι!

Your addiction...day 17 (photo a day July)

Σοκολάτα....όσο πιο σκούρα, τόσο το καλύτερο!

Λατρεύω τη μαύρη σοκολάτα.
Τώρα το καλοκαίρι που αναγκαστικά θέλει ψυγείο, σπάω ένα κομμάτι το αφήνω λίγα λεπτά να φτάσει στην κατάλληλη θερμοκρασία και το απολαμβάνω.
Προσοχή μην το ξεχάσετε και λιώσει!
Όσο κι αν φαίνεται απίστευτο ένα κομμάτι από την κλασσική κουβερτούρα, εκείνη τη γαλάζια, μου αρκεί για να κορέσω την επιθυμία μου για κάτι γλυκό (και χωρίς να έχει πολλή ζάχαρη), αλλά και για να χορτάσω "την πείνα" μου για σοκολάτα.

Άλλωστε η μαύρη σοκολάτα δεν είναι καν εθιστική!
Μπορείτε να τρώτε άφοβα.
Ή μάλλον επιβάλλεται να τρώτε!
Είναι αντιοξειδωτική και αντιγηραντική!
Τρώμε σοκολάτα και μένουμε νέες δηλαδή.
Οι καπνιστές πρέπει επίσης να καταλώνουν μαύρη σοκολάτα λόγω των αντιοξειδωτικών της.
Έχει περισσότερα από το πράσινο τσάι και τα φρούτα!
Κάνει καλό στην καρδιά, στην κυκλοφορία του αίματος και μειώνει την πίεση.
Είναι αντικαρκινική και έχει αντιβηχική δράση.
Με λίγα λόγια η μαύρη σοκολάτα μας κάνει να ζούμε περισσότερο και καλύτερα!!
Αρκεί να έχει πολύ κακάο και λίγη ζάχαρη!!
Την επόμενη φορά που θα σας πιάσει λιγούρα για σοκολάτα, φάτε άφοβα μαύρη σοκολάτα.
Μας κάνει καλό!!

Έλληνες συμμετέχοντες (μέχρι στιγμής) στην πρόκληση του Ιουλίου είναι:

mytripsonblog

My happy home

Μπιχλιμπιδο_κατά...

ο χωρος μου 

confusedmindblog

La Vita è Bella - Η Ζωή είναι ωραία!!

Υπάρχουν άνθρωποι, που  όσα προβλήματα κι αν έχουν μπορούν να είναι αισιόδοξοι και να σκορπίζουν γύρω τους χαρά από το τίποτα.

Υπάρχουν άνθρωποι,  που  ακόμα κι αν έχουν τα πάντα, θα βρουν ευκαιρία να γκρινιάξουν και να είναι κακομοίρηδες!

Επιλέγουν να τυλίγονται το μανδύα της μιζέριας και να μη βρίσκουν καμιά χαρά γιατί είναι λέει προκλητικό!! (;)

Τα βάζουν με όποιον τολμάει να ντύνει τις στιγμές του με αισιοδοξία και ομορφιά.

Τα βάζουν με όποιον τους φαίνεται ότι  είναι  ευτυχισμένος.

Τον κατηγορούν κιόλας για όλα τα δεινά του πλανήτη και τον ανακαλούν στην τάξη που τόλμησε να χαμογελάσει τη στιγμή που ο κόσμος έχει και προβλήματα.

Προβλήματα σαν αυτά που έχω εγώ.

Προβλήματα σαν αυτά που έχεις εσύ.

Με τη διαφορά ότι εμείς δεν κάνουμε σημαία τα προβλήματά μας  να τα περιφέρουμε ως σημαιοφόροι της απελπισίας.

Προσπαθούμε να κάνουμε τη ζωή μας καλύτερη, αλλά δεν ξεχνάμε ούτε τα δικά μας, ούτε των άλλων.

Ούτε καν εκείνα τα πολύ μεγάλα που δημιούργησε και δημιουργεί η απληστία από τη γέννηση του κόσμου ακόμα.

Επειδή όμως δεν είμαστε θεοί και δεν μπορούμε να απαλύνουμε τον πόνο σε όλο τον πλανήτη, εδώ δεν μπορούμε να απαλλαγούμε από αυτά που καθημερινά μας χτυπούν την πόρτα, επιβάλλεται να τα παραμερίζουμε και να χαμογελάμε και να ομορφαίνουμε τον κόσμο μας όσο περισσότερο μπορούμε.

Διάβαζα αυτές τις μέρες κάπου, πικρόχολα σχόλια από κάποιους που δεν αντέχουν να βλέπουν κανέναν ευτυχισμένο και θυμήθηκα την ταινία «La Vita è Bella».  

Όσο διάβαζα όλα τα αρνητικά και τα "κακομοίρικα", τόσο η ανάμνηση  του Γκουίντο από το «Η ζωή είναι ωραία» ξυπνούσε  μέσα μου και η ταινία του Roberto Benigni με τα 3 Όσκαρ  έρχονταν στο μυαλό μου με όλη την αισιοδοξία της και την ελπίδα της για τη ζωή.

Μια ζωή που μπορούμε να την κάνουμε να φαίνεται όμορφη ακόμα και μέσα σε ένα στρατόπεδο συγκέντρωσης.

Όχι γιατί είναι ωραία αντικειμενικά, ούτε καν υποκειμενικά,  αλλά απλά  γιατί πρέπει  να αντέξεις και πρέπει να αντέξουν και οι γύρω σου, ειδικά το παιδί σου μέχρι να τελειώσει η φρίκη.

Ο Γκουίντο, ο ήρωάς μας, είναι ένας Ιταλός εβραϊκής καταγωγής που φτάνει σε μια μικρή πόλη για να εργαστεί.

Εκεί γνωρίζει την Ντόρα και την ερωτεύεται.

Η Ντόρα δε μένει ασυγκίνητη απέναντι στον προικισμένο και αστείο  Γκουίντο.

Ξεκινούν μια παραμυθένια ζωή μαζί, μια και ο Γκουίντο σα μάγος καταφέρνει να κάνει ακόμα και τα πιο ασήμαντα πράγματα να είναι σημαντικά και ξέρει να βρίσκει τη χαρά της ζωής παντού.

Ξέρει όμως και να τη μοιράζεται  και να κάνει τους γύρω του να ζουν όμορφα.

Όταν ξεσπάει ο Δεύτερος Παγκόσμιος πόλεμος καταλήγουν σε στρατόπεδο συγκέντρωσης.

Εκεί ο Γκουίντο βρίσκει την πιο φρικιαστική σκηνή που θα συναντούσε ποτέ για να ανεβάσει το προσωπικό του αριστούργημα που προστάζει  αγάπη για τη ζωή, αισιοδοξία και χαρά.

Κρύβει το γιό του και στήνει το σκηνικό του.

Του λέει πως όλα αυτά είναι ένα παιχνίδι και πως πρέπει να νικήσουν.

Του λέει να προσέχει να μην τον δουν οι φύλακες, να μη παραπονεθεί, να μην κλάψει  γιατί δεν πρέπει να φανερωθεί.

Αν φανερωθεί θα χάσει, αν κερδίσει θα πάρει ένα τανκς.

Όταν το παιδί βαριέται πια, του λέει πως σε λίγο το παιχνίδι τελειώνει  και θα είναι νικητής.

Κάθε μέρα η φρίκη, η πείνα, η αρρώστια και ο θάνατος είναι γύρω τους, αλλά το παιδί πιστεύει τον πατέρα του και "παίζει" το παιχνίδι.

Έτσι περνάει ο καιρός.

Όταν φτάνουν οι Αμερικάνοι ο Γκουίντο πείθει το παιδί να κρυφτεί σε ένα κουτί μέχρι να φύγουν όλοι και να μην ακούει τίποτα.

Ο ίδιος σκοτώνεται καθώς προσπαθεί να βρει τη γυναίκα του και το παιδί τελικά νομίζει ότι κέρδισε το παιχνίδι.

Βρίσκει τη μητέρα του και μόνο μετά από χρόνια συνειδητοποιεί τη θυσία του πατέρα του.

Αν αυτή η ταινία , με όλα όσα περιγράφει, με την αγάπη για τη ζωή, με την αισιοδοξία για ένα καλύτερο μέλλον δε λέει τίποτα σε κάποιους, τότε κανένας δεν μπορεί να πει!!

Και μπορεί ο Γκουίντο να μην έζησε,  αλλά χάρη σε αυτόν επέζησε ο γιός του χωρίς να πληγωθεί ανεπανόρθωτα η ψυχή του όπως θα γίνονταν σε άλλες συνθήκες.

Μπορεί να μη ζούσε καν εδώ που τα λέμε αν ο πατέρας του δεν έβρισκε τον τρόπο να του δώσει δύναμη κι ελπίδα.

Δύναμη να αντέξει τους σκληρούς κανόνες ενός ανύπαρκτου παιχνιδιού κι ελπίδα ότι θα είναι νικητής!

Αξίζει λοιπόν όσο τίποτα να είμαστε  ερωτευμένοι με τη ζωή, να αγαπάμε όσο μπορούμε και να προσπαθούμε να κάνουμε όσο από τον κόσμο μας μπορούμε καλύτερο.

Αξίζει ακόμα κι αν αυτό που μπορούμε να κάνουμε φτάνει μέχρι την πόρτα μας.

Είναι το  χρέος μας απέναντι στην ίδια τη ζωή.

Ακόμα και λίγο πριν το θάνατο ο Γκουίντο βρίσκει τρόπο να κάνει το γιό του να γελάσει!!

Το να αγαπάς τη ζωή είναι χάρισμα τελικά.

Και κάποιοι το έχουν, ενώ κάποιοι δε θα το αποκτήσουν ποτέ!

Ο Γκουίντο με αυτό ακριβώς το χάρισμα κατάφερε να σώσει τη ζωή της οικογένειάς του.

Κι αν αυτό δεν είναι σημαντικό, τότε τι είναι σημαντικό;

Μπορεί να μην κατάφερε να σώσει όλο τον κόσμο, αλλά έσωζε τον κόσμο που μπορούσε!!

Καταπληκτική ταινία!

Beyond borders

Η ταινία του 2003 που σκηνοθέτησε ο Martin Campbell υπήρχε εδώ και χρόνια στη συλλογή μου, αλλά το θέμα της  με έκανε να διστάζω να την παρακολουθήσω.

Συνήθως θέλω  να βλέπω ταινίες για να χαλαρώνω και να ξεχνιέμαι από τη σκληρή πραγματικότητα και όχι για να αγχωθώ και να στενοχωρηθώ.

Απέφευγα να δω τις σκληρές σκηνές της με τα παιδάκια που πεθαίνουν από πείνα.

Και το απέφευγα  συνειδητά.

Άντε και τα είδα.

Τώρα δηλαδή τι θα κάνω;

Θα αποσύρω τα στρατεύματά μου από τις περιοχές που γίνονται πόλεμοι ή θα διαθέσω τα εκατομμύριά μου στην ανακούφιση του ανθρώπινου  πόνου;

Το μόνο που κατάφερα είναι να στενοχωρηθώ και να αναρωτιέμαι για άλλη μια φορά, πόσο απάνθρωποι είναι κάποιοι  που για όποιο συμφέρον θυσιάζουν έτσι ανθρώπινες ζωές.

Τα συμφέροντα είναι αυτά που οδηγούν σε τέτοιες καταστάσεις.

Τα συμφέροντα κάποιων χωρών, κάποιων πολυεθνικών, κάποιων πάμπλουτων.

Είναι εκείνοι οι ίδιοι που πληρώνουν μια πρόσκληση των 200 ευρώ, στα διάφορα γκαλά που γίνονται για φιλανθρωπία (ναι καλά) φοράνε την Άρτα και τα Γιάννενα σε ρούχα και κοσμήματα που κοστίζουν 5000 και καλούν τον απλό κόσμο που δεν έχει καμία  συμμετοχή στα εγκλήματά τους να συνεισφέρουν.

Φιλανθρωπία λέει.

Μάλιστα.

Γιατί ο κόσμος χρειάζεται ακόμα φιλανθρωπία (που εκπίπτει κι από την εφορία;) και είναι το αγαπημένο χόμπι βασιλιάδων και λοιπών πλουσίων;

Γιατί  αντί να μαζεύουν τόσο χρήμα για τρόφιμα που θα κρατήσουν μια εβδομάδα, δυο, ή για εμβόλια που θα ανακουφίσουν από μια αρρώστια ενώ οι υπόλοιπες θα θερίζουν, δε βοηθάνε ουσιαστικά τις χώρες που χρειάζονται βοήθεια;

Ακόμα κι αν η βοήθεια είναι απλά να αποσύρουν τα γαμημένα τους τα στρατεύματα από κάποιες περιοχές;

Πρώτα τους πολεμούν μετά τους γιατροπορεύουν τάχα.

Η υποκρισία του δυτικού κόσμου.

Του κόσμου που θέλει  λίγους πάμπλουτους, μερικούς απλά να ζουν άνετα (για να μπορούν να συνεισφέρουν στους αγώνες των πλουσίων για τη φτώχεια) και τους πολλούς να θυσιάζονται καθημερινά.

Εξαιρούνται κάποιοι άνθρωποι πραγματικά ταγμένοι στην ανακούφιση του ανθρώπινου πόνου.

Είναι λίγοι και τα μέσα τους λιγότερα.

Συνήθως κάνουν μια τρύπα στο νερό, αλλά είναι ειλικρινείς στις προθέσεις τους.

Κάπως έτσι είναι και ο γιατρός της ιστορίας μας Νικ Κάλαχαν (Clive Owen).                      

Και κάπως έτσι σκέφτεται για τους ισχυρούς αυτού του κόσμου.

Για αυτό και στην αρχή της ταινίας μπαίνει σε ένα τέτοιο γκαλά αγκαλιά με ένα παιδάκι από την Αιθιοπία για να ξυπνήσει τις κοιμισμένες τους συνειδήσεις.

Η Σάρα Τζόρνταν  (Angelina Jolie)   ίσως είναι και η μόνη που συγκλονίζεται από το θέαμα.

Αποφασίζει να βοηθήσει όσο μπορεί.

Τον ακολουθεί στην Αιθιοπία, στην Καμπότζη και στην Τσετσενία.

Παλεύουν με την πείνα και τα ναρκοπέδια που ακρωτηριάζουν τα παιδιά (μια και οι στρατιώτες τα χρησιμοποιούν για τον εντοπισμό των ναρκών) στις εμπόλεμες περιοχές.

Ένας νεαρός Καμποτζιανός που έχασε το πόδι του, περιγράφει στη Σάρα πως είναι να πατάς νάρκη.

-Δεν ξεχνάς ποτέ τον ήχο.

Πρώτα ακούς ένα κλικ.

Είναι το πόδι σου που οπλίζει τη νάρκη.

Ο ήχος αυτός σημαίνει ότι ήρθε το τέλος, αλλά το μυαλό σου τρελαίνεται.

Σκέφτεσαι….. αν πηδήξω μακριά ή αν βάλω μια πέτρα στο βάρος μου πάνω στη νάρκη…..αλλά δε γίνεται τίποτα.

Ακούς κλικ, λες αντίο!

Κάπου στην Καμπότζη η Σάρα και ο Νικ παραδέχονται τον έρωτά τους.

Και στην Τσετσενία έρχεται το τέλος καθώς η Σάρα ακούει το κλικ με τα ίδια της τα αυτιά.

Στο πρόσωπό της καταγράφονται όλα τα συναισθήματα που νιώθει και οι σκέψεις της δεν απέχουν καθόλου από τις σκέψεις του νεαρού.

Ακούς κλικ, λες αντίο!

I am Hellene!!

Ένα βίντεο που προκάλεσε πολλές αντιδράσεις.
Αντιδράσεις που άλλες τις περίμενα και άλλες  δεν τις φανταζόμουν.
Ένα βίντεο με την προσωπική άποψη μιας κοπέλας που βροντοφωνάζει ότι είναι Ελληνίδα και όπως φαίνεται αυτό ενοχλεί πολλούς!
Κατηγορήθηκε από ανιοστόρητη μέχρι ότι θέλει μόνο να πετύχει επαγγελματικά.
Βγήκαν οι ιστορικοί να μας κάνουν μάθημα ιστορίας εσωτερικής κατανάλωσης και να μας μιλήσουν για Γραικούς κι Έλληνες.
Γιατί άραγε δεν σκέφτηκαν να τα γράψουν πριν;
Και γιατί δεν κάνουν ένα βιντεάκι με όσα "σωστά" πιστεύουν αυτοί και να πληροφορήσουν τον κόσμο;
Ο καθένας μπορεί να ανεβάσει ένα βίντεο.
Γιατί άραγε, τώρα που το σκέφτομαι, όλοι αυτοί που αντιδρούν έτσι δεν βροντοφωνάζουν και οι ίδιοι ότι είναι Έλληνες;
Ο Αθανάσιος Διάκος και η φράση "Εγώ Γραικός γεννήθηκα, Γραικός θε να πεθάνω" γράφτηκε άπειρες φορές για να μας δείξει τι ακριβώς;
Ότι στην Τουρκοκρατία μας αποκαλούσαν Γραικούς;
Βγήκαν οι "πηγές"  και γέμισε το ίντερνετ παραπομπές για να αποδείξουν ότι είναι  σωστό να μας αποκαλούν  Γραικούς.
Και γιατί δηλαδή είναι λάθος να αποκαλούμαστε Έλληνες;
Σωστό δεν είναι κι αυτό;
Βγήκαν δημοσιογράφοι(;) με ολόκληρα άρθρα να μας ενημερώσουν ότι το βίντεο είναι αντιγραφή.
Προφανώς κάποιοι δεν κάνουν σωστά τη δουλειά τους γιατί κάτω από το βίντεο οι ίδιοι οι δημιουργοί του το αναφέρουν δίνοντας και το λινκ του πρωτότυπου από το οποίο πήραν την ιδέα.
Τι θα κάναμε άραγε χωρίς αυτούς τους δημοσιογράφους που μας ανοίγουν τα μάτια;
Μόνο που οι περισσότεροι από μας το είχαμε δει, αλλά οι περίφημοι δημοσιογράφοι χαμπάρι δεν πήραν.
Πήραν όμως την πένα τους για να "θάψουν" την Κατερίνα.
Ε δεν μπορείς να πεις, κάτι πήραν κι αυτοί.
Άλλωστε αποδείκτηκε ότι το θέμα πουλάει κι έχει ψωμί η υπόθεση.
Βγήκαν οι μοδάτοι "πολίτες του κόσμου" (αυτοί καλέ που δεν έχουν συγκεκριμένη πατρίδα, αλλά πατρίδα τους είναι η υφήλιος) να μας κάνουν μάθημα ενότητας και ισοπέδωσης.
Βγήκαν οι "προοδευτικοί" που  βρίζουν όσους τολμούν να πουν ότι είναι Έλληνες μια και δεν είναι της μόδας να λέμε ότι στην Ελλάδα ξεκίνησαν όλα, αλλά πρέπει να λέμε ότι οι Έλληνες είναι τεμπέληδες και κλέφτες γιατί αυτή τη γραμμή έδωσαν η Μέρκελ και τα τσιράκια της.
Βγήκαν όλοι να σχολιάσουν, να πουν, να κριτικάρουν.
Ευτυχώς βγήκαν και αυτοί που τους άρεσε δεν τους άρεσε το βίντεο, τους άρεσε δεν τους άρεσε η Κατερίνα, χάρηκαν που μια κοπέλα έχει τα κότσια να βροντοφωνάζει ακόμα ότι είναι Ελληνίδα μια και οι καιροί απαιτούν τη σιωπή και τη ντροπή που μας φόρεσαν σαν δανεικό ρούχο οι πολιτικοί και οι Ευρωπαίοι.
Και είναι το μόνο δανεικό που θέλω να τους επιστρέψουμε εδώ που τα λέμε.

Κατά τα άλλα μας χρωστάνε αυτοί πολλά!
Και ο νοών νοείτω!

Sex and the city

Η ιστορία τεσσάρων γυναικών που δεν ξέρουν τι θέλουν, εκτός αν αυτό είναι παπούτσια και σεξ.
Έβλεπα χτες ένα επεισόδιο σε επανάληψη και μου έμεινε μόνο μια αίσθηση μιζέριας παρά τα ακριβά ρούχα και τα πλούσια σκηνικά.
Τέτοια απόγνωση ούτε η κυρά Βασίλω από την Άνω Ραχούλα δε μου βγάζει.
Αγώνας για περισσότερο σεξ, αγώνας για περισσότερα παπούτσια, αγώνας  για σταθερές σχέσεις που όταν γίνονται σταθερές χάνουν το ενδιαφέρον τους και αρχίζουν να καταρρέουν και ξεκινάει πάλι ο αγώνας από την αρχή.
Ξέροντας πια τι έχει συμβεί στην καθεμιά από τις τέσσερις ηρωΐδες, το μόνο που μπορώ να πω με σιγουριά είναι ότι κατέληξαν εκεί όπου ξεκίνησαν.
Το καλύτερο παράδειγμα είναι η Κάρι (Sarah Jessica Parker) που όπως βλέπετε  στην τελευταία   φωτογραφία, όταν επιτέλους κατάφερε να "τυλίξει" τον Μεγάλο (Chris Noth), ξεχνά όλα τα φεμινιστικά και επιγκεντρώνεται στο πως θα κάνει τον πιο μεγαλειώδη κιτς γάμο....
Ο Μεγάλος, σαν γνήσιο αρσενικό τρομάζει και εξαφανίζεται, αφήνοντάς την ντυμένη νυφιάτικη γαλοπούλα, αλλά την παντρεύεται αργότερα σε μια σεμνή και χωρίς φτερά τελετή..
Έξι σεζόν και δυο ταινίες μετά, έχοντας περάσει από δεκάδες συντρόφους καταλήγει στην αρχή...
Βέβαια στο χτεσινό επεισόδιο άφησε τον κούκλο ΄Ιθαν μόνο του στο σπίτι και πήγε σε gay bar όπου είδε ημίγυμνους άντρες να φιλιούνται, ήπιε άπειρα κοκτέιλ και γύρισε σπίτι με πορνοβιντεοκασέτες για άντρες που ήθελε μάλιστα να τις παρακολουθήσουν μαζί.....η έξαλλη Κάρι συναντά τον φυσιολογικό άντρα που θέλει να κοιμηθεί κιόλας και κάπου εκεί αρχίζει να στραβώνει.
Η Κάρι θα μπορούσε να είναι η μικρή σας ξαδέρφη η Καιτούλα που μεγάλωσε πια, αλλά δεν παντρεύεται γιατί ο ένας της μυρίζει και ο άλλος της ξινίζει.....ή γιατί περιμένει τον έναν και μοναδικό να τη  θυμηθεί και να την κάνει ερωμένη του, αφού αυτός παντρευτεί....και αναπόφευκτα βάζει τον επόμενο στόχο της, να τον χωρίσει και να τον παντρευτεί αυτή...
Η Σάρλοτ ( Kristin Davis) είναι το "καλό" κορίτσι της σειράς.
Είναι από πλούσια οικογένεια, δεν έχει ανάγκη να δουλέψει, αλλά απασχολείται σε μια γκαλερί και ψάχνει το καλό παιδί που θα την αποκαταστήσει.
Επειδή δεν είναι όλοι καλά παιδιά, αλλάζει κι αυτή δεκάδες συντρόφους, παντρεύεται μια φορά το λάθος άντρα και περνά από πολλούς σκοπέλους μέχρι να βρει το άλλο της μισό.
Στην αγωνία της να αποκατασταθεί, κάνει πρόταση γάμου η ίδια σε κάποιον  κι  αλλάζει μέχρι θρησκεία για κάποιον άλλο...
Θα μπορούσε να είναι η Σούλα, η κόρη του μεγαλοχασάπη, που ψάχνει τον πλούσιο καλό γαμπρό που θα της φτιάξει μεζονέτα για να τη γεμίσει στη συνέχεια με παιδιά.
Η Σαμάνθα (Kim Cattrall) είναι η εύκολη της παρέας.
Τα ενδιαφέροντά της αρχίζουν και τελειώνουν σε ένα είδος όχι και πολύ σπάνιου πουλιού.
Αν μπορεί να της κελαηδά κάθε μέρα από δυο τρεις φορές είναι χαρούμενη.
Αν όχι πέφτει σε κατάθλιψη.
Έχει καλή δουλειά, είναι δυναμική, αλλά όλη της την ενέργεια τη χαλά στο bird watching.
Η μόνη συγκίνηση που μας χάρισε ήταν στον τρόπο που αντιμετώπισε την αρρώστια και τη νίκησε.
Η Σαμάνθα θα μπορούσε να είναι η Τζέσικα (το καλλιτεχνικό της) που θα έκανε το χόμπι της  επάγγελμα και θα διέπρεπε.
Η τελευταία της παρέας είναι η Μιράντα (Cynthia Nixon).
Είναι δικηγόρος και απολύτως ανεξάρτητη, μέχρι που μένει έγκυος και κρατάει μόνη της το παιδί αρχικά και στη συνέχεια παντρεύεται και τον πατέρα του...
Αν εξαιρέσουμε τις πάρα πολλές σχέσεις και το συνεχόμενο σεξ με δεκάδες άντρες ή με το δονητή της είναι μάλλον η γυναίκα που μοιάζει περισσότερο στη διπλανή σας τη Μαίρη που το πρωί ασχολείται με δικόγραφα και το βράδυ αλωνίζει στα μπαρ (όταν δεν πέφτει σε κατάθλιψη και περνά τις νύχτες τρώγοντας και βλέποντας τηλεόραση) για να δικαιώσει την ύπαρξή της.
Υπερβολικά όλα, αλλά φαντάζομαι πως σε ένα σήριαλ πρέπει να υπάρχουν πολλές υποθέσεις για να έχει τόσες σεζόν.
Δεν παύει όμως να είναι ένα σήριαλ που ασχολείται με ψυχωτικές σαραντάρες (τις παρακολουθούμε σχεδόν από τα τριάντα κάτι μέχρι τα σαράντα φεύγα ακόμα και τα πενήντα στην περίπτωση της Σαμάνθας).
Κυνηγούν κάτι συνέχεια...τον άντρα, την επιτυχία, τη μητρότητα την ευτυχία....μόλις παίρνουν αυτό που θέλουν, θέλουν κάτι άλλο ή κάτι περισσότερο....
Μόνιμα ανικανοποίητες χαμογελούν στη θέα του καινούριου Manolo Blahnik και ονειρεύονται ήδη το επόμενο...
Γυναίκες στα πρόθυρα νευρικής κρίσης ή απλά γυναικείες καρικατούρες που υπάρχουν μόνο στην τηλεόραση;
Άραγε η Καιτούλα, η Σούλα, η Τζέσικα και η Μαίρη υπάρχουν;
Και αν υπάρχουν στα αλήθεια λικνίζονται με χάρη στα δωδεκάποντα Manolo τους ή στα δωδεκάποντα από το στοκατζίδικο της γειτονιάς;

.

Το όχι των Ελλήνων!!!!!!!

Ο κόσμος έδειξε την αγανάκτισή του και οι προδότες "φοβήθηκαν" για τους θεσμούς.
Δεν καταλαβαίνουν ότι αυτοί που πούλησαν την Ελλάδα είναι οι τελευταίοι που πρέπει να μιλούν για θεσμούς.
Μιλούν για θυσίες των Ελλήνων και βγάζουν απέξω τους εαυτούς τους.
Αυτοί δε θα κάνουν καμμιά θυσία.
Ίσως γιατί δεν είναι Έλληνες.
Σε αυτούς δε θα κοπεί κανένας μισθός.
Μας μιλάνε για θυσίες μέχρι το 2020, τη στιγμή που οι περισσότεροι από μας με το ζόρι θα βγάλουμε αυτό το χειμώνα και μάλιστα πολλοί χωρίς ρεύμα  μια και είναι αδύνατον να πληρωθούν τα χαράτσια.
Οι άνεργοι όλο και πληθαίνουν και δεν υπάρχει προοπτική για καμμιά απολύτως ανάπτυξη.
Τα μαγαζιά κλείνουν και οι πολυεθνικές που δεν πληρώνουν ούτε ασφαλιστικά ταμεία ούτε φόρους πολλές φορές, ρουφάνε και το τελευταίο ευρώ του Έλληνα.
Όλο και περισσότεροι ψάχνουν για δουλειές στο εξωτερικό.
Η Αυστραλία έγινε πάλι το όνειρο του Έλληνα μετανάστη.
Μας διώχνουν από την πατρίδα μας και μας τραβάνε το αυτί όταν διαμαρτυρόμαστε λες και είμαστε άτακτα παιδιά.

Οι διαμαρτυρίες στην παρέλαση δεν έγιναν για να αμαυρωθούν οι θεσμοί.
Έγιναν γιατί δεν πάει άλλο.
Κι όποιος δεν το καταλαβαίνει αυτό κύριε Τσίμα, ή ηλίθιος είναι ή πολύυυυυυυ βολεμένος !!!!!!!!!!