We want the world and we want it now!

"...Είχε ακουστά ότι εκεί, στην πόλη περπατάς, λέει, και σκοντάφτεις πάνου σε πουγκιά με τις λίρες. Στα παραΰστερα ο αλαφρόμυαλος πήγε. Καβαλίκεψε ένα καΐκι και πήγε. Έτσι και πάτησε στο μουράγιο -πώς γίνηκε, ε να, γίνηκε- μόλις πάτησε στο μουράγιο σκοντάβει πάνου σ' ένα πουγκί. "Ουφ! Από τώρα θ' αρχίσω να τις μαζεύω;" Και δίνει μια και κλοτσάει τις λίρες στη θάλασσα. Ε... Αυτό ήταν και τ' άλλο. Πουγκί δεν ξαναβρήκε. Από κει κι ύστερα σκόνταβε μοναχά σε πέτρες και σε ντουβάρια, ώσπου σ' ένα έσπασε το κεφάλι του και το πήρε και το ΄φερε στο χωριό δεμένο...."

Κάτω απ' τα κάστρα της ελπίδας, Μενέλαος Λουντέμης

Κάθε φορά που χάνεται μια ευκαιρία, κάθε φορά που κλοτσάω έστω κι άθελά μου "ένα πουγκί στη θάλασσα", έρχεται στο μυαλό μου αυτό το απόσπασμα.

Παλιότερα έγραφα:

"...Και παρόλο που τραγουδούσα δυνατά και έγραφα παντού ότι...
"...η ευκαιρία είναι μοναδική, δεν επαναλαμβάνεται και κάθε δισταγμός σημαίνει καταστροφή, δεν υπάρχουν περιθώρια για παζαρέματα. Θέλουμε τον κόσμο και τον θέλουμε τώρα.." 
...δεν το έμαθα καλά το μάθημά μου.
Κι ευκαιρίες έχασα  και παζάρεψα και ο κόσμος ακόμα άπιαστος είναι.
Αυτό ίσως ήταν και το τελευταίο καλοκαίρι της αθωότητας.
Μετά μεγάλωσα!
Κι ακόμα δεν άκουσα την κραυγή της πεταλούδας..."

Read more: http://mytripssonblog.blogspot.com/2012/07/blog-post_16.html#ixzz4Xq4sJIgn

Και από τότε κύλησαν κι άλλα χρόνια κι έφυγαν κι αυτά κι ο απολογισμός παραμένει ίδιος.
Τώρα θα μου πείτε, οι ευκαιρίες όλο και λιγοστεύουν όσο βιώνουμε τα χρόνια της κρίσης, τουλάχιστον σε επαγγελματικό επίπεδο, αλλά και πάλι κάποιοι τα καταφέρνουν καλύτερα. 
Πώς; Δεν ξέρω.
Ίσως μυρίζονται καλύτερα τις ευκαιρίες που οι υπόλοιποι κλοτσάμε. Καλά δεν έχουμε γίνει και επαγγελματίες της κλοτσιάς, όπως οι ποδοσφαιριστές, αλλά λέμε τώρα!
Πόσα πουγκιά άλλωστε κυκλοφορούν αδέσποτα;

Ίσως πάλι έχουν πλάτες.
Έχω βαρεθεί να ακούω ειδικά τα τελευταία χρόνια για νέους, ή όχι και τόσο νέους ανθρώπους, που πέτυχαν συνεχίζοντας την ήδη, τονίζω το "ήδη" επιτυχημένη δουλειά των δικών τους, ή παίρνοντας από εκείνους  την απαραίτητη μαγιά για να ξεκινήσουν κάτι νέο.
Ναι, καλά, τόσο αυτοδημιούργητος είναι κι ο Τραμπ, αλλά το κρύβει!
Αυτό προβάλλουν βέβαια τα κανάλια, περνώντας ταυτόχρονα το υπέροχο μήνυμα "ευκαιρίες υπάρχουν, αλλά εσύ είσαι ηλίθιος και δεν τις βλέπεις".
Δεν ξέρω πόσο ηλίθια είμαι, αλλά πραγματικά δεν τις βλέπω.
Ίσως πάλι να είμαι απλά στραβή!
Ή και κουφή...αφού ούτε την κραυγή της πεταλούδας κατάφερα να ακούσω.

Ελπίζω πραγματικά οι δικές σας αισθήσεις να λειτουργούν καλύτερα από τις δικές μου!

Η κραυγή της πεταλούδας

Από την πρώτη φορά που άκουσα τη φράση στο γνωστό τραγούδι των Doors "When the nusic' s over", στο μυαλό μου πήρε μαγικές διαστάσεις κι έμεινε σαν ήχος ανεξιχνίαστος, σαν σημάδι απροσδιόριστο, σαν εικόνα φευγαλέα, σαν οιωνός παράξενος που τίποτα δε λέει!

Τη χρησιμοποιώ συχνά, την ψιθυρίζω όταν βλέπω πεταλούδες, την τραγουδάω σε κάθε ευκαιρία.

Και μπορεί η πεταλούδα να μην κραυγάζει, μα φτερουγίζει αδιάκοπα κι ακούραστα. Στέκεται τόσο όσο για να ακούσει το ψιθύρισμα της δικής της κραυγής. 

Μιας κραυγής που δεν έχει!

Hummingbird hawkmoth (Macroglossum stellatarum)

Κραυγή δεν έχει,έχει όμως μεγάλη γλώσσα!!
Φωτογράφιζα τα άνθη της νεκταρινιάς, όταν ένα περίεργο είδος πεταλούδας έφτασε ανυπόμονο κι άρχισε με βιάση να πετάει από άνθος σε άνθος.
Πιο βιαστικό πετούμενο δεν έχω ξαναδεί.
Μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα είχε επισκεφτεί όλα τα άνθη κι έφευγε!
Ήμουν πραγματικά τυχερή που κατάφερα να βγάλω έστω κι αυτή τη μία φωτογραφία.
Βλέπετε φτερούγιζε σαν αστραπή, κοντοστέκονταν ελάχιστα, έβγαζε τη γλώσσα-προβοσκίδα, ρούφαγε νέκταρ κι έφευγε για το επόμενο άνθος...σα να κεντούσε μου φάνηκε το πιο περίεργο κέντημα!
Φυσικά έψαξα κι έμαθα για του λόγου της.
Hummingbird hawkmoth (Macroglossum stellatarum), ονομάζεται, αλλά ίσως τη γνωρίζετε σα δαμαλάκι.
Κι αν δεν την ξέρατε ούτε έτσι, μόλις τη μάθατε.
Χαρήκατε για τη γνωριμία και προχωράμε!

Hummingbird hawkmoth (Macroglossum stellatarum)

Scarse swallowtail (papilio machaon)
Αν πατήσετε στο όνομα, θα δείτε πόσο της μοιάζει η scarce swallowtail (Iphiclides podalirius) που θα συναντήσουμε σε λίγο.

Ας την πλησιάσουμε λίγο ακόμα, πριν μας καταλάβει!

Η πορτοκαλιά πεταλούδα πολύ με παίδεψε...τη φωτογράφισα εύκολα, με άφησε μάλιστα να την πλησιάσω και για δεύτερη, πιο κοντινή φωτογραφία, αλλά ποια είναι η αφεντιά της, δεν ξέρω!

Ίσως είναι η Small copper (lycaena phlaeas), ίσως όχι...

...γιατί όπως βλέπουμε εδώ, έχει μικροδιαφορές στην εμφάνιση με την κανονική Small copper (lycaena phlaeas)!

Όποια κι αν είναι την ευχαριστώ για το πορτοκαλένιο φτερούγισμα που μου χάρισε αμέσως μετά!

Small copper (lycaena phlaeas)

Before I sink 

Into the big sleep 

I want to hear 

I want to hear 

The scream of the butterfly 

I am linking to Saturday's Critters #118

Κι εδώ το "Παίζοντας με τις λέξεις" περιμένει τις συμμετοχές σας!

Σήκωσα άγκυρα...

...και ταξίδεψα στο παρελθόν!
Σε αναμνήσεις, βιβλία και παιδικές παρέες.

Στη φωτογραφία μερικά  βιβλία από τα παιδικά μου χρόνια....η Τζέην Έυρ και ο Γύρος του κόσμου σε 80 ημέρες ήταν εκδόσεις ΑΔΕΡΦΟΙ ΣΤΡΑΤΙΚΗ, αλλά τα περισσότερα ήταν από τις εκδόσεις ΑΓΚΥΡΑΣ από όσο θυμάμαι....για αυτό και ο τίτλος..!

Δίπλα τα πόδια μου στις θάλασσες των παιδικών μου χρόνων και το χέρι μου δίπλα σε μια βάρκα.
Το τι αστερίες και κοχύλια μάζευα σε κείνο το μέρος δε λέγεται....μάλλον ευθύνομαι για περιβαντολλογικά εγκλήματα τώρα που το σκέφτομαι...
Μπέρδεψα βουνό, θάλασσα και βιβλία κι έβγαλα ένα αταίριαστο κολάζ που δείχνει κάτι από τα παλιά καλοκαίρια.

Στη μεσαία είμαι στο βουνό την τελευταία χρονιά που είχα πάει...πάνω στη βρύση με το δροσερό, γάργαρο νερό και ναι...ξέρω...ήταν η εποχή που ήμουν ερωτευμένη με τον Morrison και φαίνεται!
Όλη μέρα άκουγα τραγούδια του, διάβαζα ό, τι χαζομάρα κυκλοφορούσε σε βιβλίο για αυτόν και το δωμάτιό μου ήταν σα μουσείο με ό, τι τον αφορούσε...

Και παρόλο που τραγουδούσα δυνατά και έγραφα παντού ότι...
"...η ευκαιρία είναι μοναδική, δεν επαναλαμβάνεται και κάθε δισταγμός σημαίνει καταστροφή, δεν υπάρχουν περιθώρια για παζαρέματα. Θέλουμε τον κόσμο και τον θέλουμε τώρα.." 
δεν το έμαθα καλά το μάθημά μου.
Κι ευκαιρίες έχασα  και παζάρεψα και ο κόσμος ακόμα άπιαστος είναι.
Αυτό ίσως ήταν και το τελευταίο καλοκαίρι της αθωότητας.
Μετά μεγάλωσα!
Κι ακόμα δεν άκουσα την κραυγή της πεταλούδας.

Στο ένατο λεπτό (είναι και τεράστιο)

We want the world

and we want it now!!!

Θέλω να μείνω όμως στα χρόνια της αθωότητας για λίγο.

Όταν ήμουν πολύ μικρή!

Να θυμηθώ τα παιδικά καλοκαίρια που ο χρόνος πάγωνε και έμοιαζαν να είναι ατέλειωτα και ήταν πάντα μα πάντα ευτυχισμένα.

Τα παιχνίδια που παίζαμε στη γειτονιά όλα τα παιδιά μαζί και τις μανάδες που τρόμαζαν να μας μαζέψουν για να φάμε.

Ποιος χρειάζονταν φαΐ και ύπνο όταν ήταν τόσο σκασμένος από ευτυχία;

Όχι εγώ πάντως μια και το φαΐ ήταν πάντα το χειρότερό μου!

Τα χέρια μας που μύριζαν καρπούζι, αφού απελπισμένες πια οι μανάδες έκοβαν φέτες και μας έδιναν για να μη λιμοκτονήσουμε παίζοντας.

Το μπαμπά μου να μου παίρνει το πρώτο μου ποδήλατο και να με μαθαίνει να το οδηγώ χωρίς βοηθητικές.

Να με μαθαίνει κολύμπι και να αρχίζω άφοβα τις βουτιές και τα κατακόρυφα με τη σιγουριά ότι αυτός  (ο Μπαμπάς Μου) δε θα επιτρέψει να πάθω τίποτα.

Τα βράδυα να σηκώνομαι και να χώνομαι στο κρεβάτι των γονιών μου με το πρόσχημα πως φοβάμαι για να νιώσω αυτό το υπέροχο συναίσθημα της ασφάλειας και της αγάπης πιο δυνατά ακόμα!

Τα πρωινά στην παραλία και τα μεσημέρια να δίνουν αγώνα οι μεγάλοι για να μας καταφέρουν να ξαπλώσουμε λίγο.

Εκείνα τα γλυκά  μεσημέρια με τις γρίλιες κατεβασμένες να αφήνουν έξω το φως και τη ζέστη και τα βιβλία μου που με συντρόφευαν μέχρι να με πάρει τελικά ο ύπνος!

Τις διακοπές στη θάλασσα και μετά στο βουνό με τα έλατα και τις πηγές με τα γάργαρα νερά.

Τις εξερευνήσεις σε μονοπάτια και δάση και τη μάνα (μαμά μου) να σταυροκοπιέται που το κακόφαγο παιδί της  έτρωγε όλο του το φαΐ!

Στην πόλη πάλι, να καθόμαστε ως αργά στο μπαλκόνι, να παραπονιόμαστε για τη μυρωδιά από το φιδάκι που έβαζαν οι μεγάλοι για τα κουνούπια και να φτάνουν στα αυτιά μας μουσικές από μια disco που υπήρχε αρκετά μακριά, αλλά το νυχτερινό αεράκι και η ησυχία βοηθούσαν στο να φτάνει η μουσική ως εμάς.

Στην ίδια disco, που μεγαλώνοντας πια, παρακαλούσαμε τα μεγαλύτερα αδέρφια και ξαδέρφια (ό, τι του βρίσκονταν του καθένα) να μας πάρουν μαζί τους.

Μεγαλώναμε όμορφα, ζούσαμε όμορφα, ο κόσμος δεν είχε δείξει ακόμα το σκληρό του πρόσωπο έτσι προστατευμένοι όπως ήμασταν στη ζεστή αγκαλιά των σπιτικών μας.

Όταν πηγαίνω στην παλιά γειτονιά νομίζω πως θα βγει η Λ. από το σπίτι που δεν μένει πια, θα πιαστούμε χέρι χέρι (έτσι περπατούσαμε πάντα, χέρι, χέρι) και θα πάμε παρέα να ανταμώσουμε τα υπόλοιπα παιδιά, να αρχίσει το παιχνίδι!

Νιώθω λες και δε μεγάλωσα κι απλά έκανα διάλειμμα για να κάνω το χατήρι της μάνας μου και να πάω να φάω.