Η αλεπού και η κουκουβάγια

Μια φορά κι έναν καιρό, στην άκρη ενός χωριού, ακριβώς στα όρια της πραγματικότητας με τη φαντασία, ζούσε μια κόκκινη αλεπού. 
Καμάρι της και προίκα της η φουντωτή ουρά της!

Η φωλιά της, κοντά σε έναν ερειπωμένο μιναρέ, άπλωνε πολύπλοκα λαγούμια και κρυψώνες.
Εκεί έκρυβε και μεγάλωνε η έρμη τα παιδιά της
Τέσσερα τον αριθμό και λιμασμένα όλα!

Λίγη σημασία έδινε η αλεπού στις περιττές τις πέτρες, αν και συχνά περνούσε από μπροστά τους. Μια φορά μάλιστα, ποντίκι κυνηγώντας, χώθηκε και μέσα τους, μα έχασε το θήραμα, μαζί και το ενδιαφέρον. 
Δίχως να ρίξει μια ματιά, χάθηκε μέσα στη νύχτα.

Έτσι δεν είδε τα σκαλιά που στην κορφή οδηγούσαν, ούτε τον ποντικό που όλο χαμογελούσε, καθώς σκαρφάλωνε ευτυχής που γλίτωσε κι απόψε.

Δεν άκουσε ούτε την κουκουβάγια που την περιγελούσε, καθώς με μια βουτιά άρπαξε τον ποντικό κι έφευγε μακριά της.

"Τι καλά, κυρά αλεπού που μου τα ξετρυπώνεις. Μου στέλνεις τα θηράματα στο στόμα κατευθείαν".

Οι μέρες διαδέχονταν όμοιες η μια την άλλη. Τα βράδια που η αλεπού άρχιζε τα νυχτέρια, περνούσαν όμοια κι αυτά, χωρίς διαφορές μεγάλες. Μόνο που τα κουτάβια της που όλο και πεινούσαν την ανάγκαζαν να μένει ως αργά τα πρωινά στους δρόμους, στο κυνήγι!
Κάθε φορά κανόνιζε να παίρνει κι άλλο δρόμο, για να μπερδεύει όσους θα ήθελαν να την ακολουθήσουν. Έδινε στόχο όμως στο φως, κι αυτό καλό δεν ήταν!

Αυτά σκέφτονταν μια νυχτιά, που είχε πάρει ξανά τους δρόμους.
Το φεγγάρι πρόβαλλε ολοστρόγγυλο στον ουρανό και η αλεπού έξω από το μιναρέ στάθηκε και κοιτούσε. 
Κάθισε κάτω κι άρχισε το φως να καταριέται!

"Ήταν ανάγκη να έχει δίσκο ο ουρανός"; αναστέναξε θλιμμένα.
"Ποιος τον καρφώνει εκεί ψηλά; Ποιος βάζει δυσκολίες;
Σβήσε άτιμο κερί που ανάβεις στα ουράνια και στέλνεις φως εκεί που σκοτεινιά έπρεπε μόνο να 'ναι".

Η κουκουβάγια την άκουσε και γέλασε με κέφι.
Τίναξε τα φτερά της κι έπιασε θέση σε κλαδί για να την κάνει χάζι. Κατάλαβε με όλη τη σοφία της πως θα γλεντούσε απόψε!

Η αλεπού πρώτα άκουσε το θρόισμα κι ύστερα είδε το πτηνό με τα μεγάλα μάτια. 
Με το μυαλό της το έβλεπε ήδη σερβιρισμένο και τα αλεπουδάκια της να πέφτουν με τα μούτρα.
Ξερογλύφτηκε κι απόφαση το πήρε! Πάση θυσία έπρεπε να φάει αυτό το γεύμα.

Γλυκό χαμόγελο έβαλε, κι άρχισε να τη ζαχαρώνει. Σκέφτονταν πως αν κατάφερνε φίλη της να την κάνει, αν η κουκουβάγια της έδειχνε λίγη εμπιστοσύνη, θα την είχε εύκολα του χεριού της, ή καλύτερα του τραπεζιού της, διόρθωσε τη σκέψη της, και χάχανο της βγήκε!

- Τι χαχανίζεις, κυρά Μάρω; ρώτησε η κουκουβάγια.
- Σκέφτομαι τα μωράκια μου και πόσο τα λατρεύω! 
Θέλεις να πάμε να τα δεις, να τα χαρείς κι εσύ καλή μου;
- Πολύ ευχαρίστως να τα δω, να τα χαρώ με σένα,
 "μα σκέφτομαι η δύσμοιρη, μήπως χαρούν εμένα", συμπλήρωσε χαμηλόφωνα η κουκουβάγια!

- Άλλη φορά μαθές να 'ρθω, που θα κρατώ πεσκέσι!

Η αλεπού ξεφύσηξε, μα δεν το βάζει κάτω.
- Για έλα λίγο πιο κοντά, μεγάλα μάτια που έχεις! Τι όμορφα, μπιρμπιλωτά, λάμπουν σαν το δίσκο, είπε κι έδειξε το φεγγάρι.
- Φεγγάρι είναι μάτια μου και απόψε δύσκολη βραδιά, χωρίς καλό κυνήγι.
Κι η κουκουβάγια πέταξε να κάνει έναν κύκλο. 
Κι όπως πετούσε ξέγνοιαστα, η αλεπού το είδε. 
"Μου μπήκε μες στο δίσκο. Σα να μου σερβιρίστηκε μονάχη της η καημένη. Είναι σημάδι θεϊκό, πως θα γενεί τροφή μου!"

- Γιατί δεν έρχεσαι κι εσύ, δω πάνω, κυρά Μάρω; Δυο κυνηγοί μαζί, όλο κάτι θα βρούμε.
- Μη με δουλεύεις να χαρείς γλυκιά μου κουκουβάγια. Φτερά δεν έχω, μα ουρά, μόνο για ομορφιά μου!
- Προσπάθησε και θα το δεις τι εύκολο που είναι. Ανέβα αν θες εκεί ψηλά κι αφέσου στη μαγεία, είπε κι έδειξε την κορυφή απ' το αρχαίο κτίσμα.

Η αλεπού τα έχασε. Το σκέφτηκε καλά καλά, είδε τα σκαλοπάτια, φαντάστηκε πως από ψηλά, όλα θα τα μπορούσε!
Μα λίγο πριν στο χαμό αφεθεί, η λογική της ήρθε.

"Μας πώς την πάτησα έτσι εγώ, και πίστεψα βλακείες; Η κουκουβάγια η έξυπνη θέλει να με ξεκάνει.
Μπορεί να είμαι πονηρή, μα τη σοφία της, όλα δείχνουν πως δε φτάνω.
Μήτε την ίδια θα χαρώ, εγώ και τα μωρά μου.
Καλά να πάθω, γιατί νόμισα πως θα την ξεγελάσω! 
Μα όπως όλα δείχνουνε, όσοι ήθελαν τον άλλον να γελάσουν, στο τέλος την πατήσανε, μένοντας με άδειο πιάτο."

Σιγά σιγά και χωριστά, πετώντας η μία με άνεση και τρέχοντας η άλλη, η αλεπού και η άσπονδη φίλη της, η κουκουβάγια, στην Αριστέα έφτασαν να μπουν στα παραμύθια!

"Φτιάξε καρδιά μου το δικό σου παραμύθι"

Η αλεπού κι ο μιναρές (Ζαπάντι)

Τι σχέση μπορεί να έχει μια αλεπού κι ένας μιναρές;
Καμία θα ήταν η σωστή απάντηση, αν σήμερα το πρωί δε συναντούσα την κυρά Μάρω ακριβώς στο μιναρέ!
Ποιο μιναρέ θα ρωτήσετε και ποια αλεπού...γι΄αυτό ας τα πάρω με τη σειρά!

Βρισκόμαστε στον κάμπο.
Στην Αιτωλική πεδιάδα!
Βορειοδυτικά του Αγρινίου (μισό να βρω πυξίδα, γιατί κάποτε πήρα ολόκληρο χωριό και του άλλαξα θέση, όχι γιατί έκανε καλύτερο φενγκ σούι, αλλά γιατί τα έκανα μαντάρα), βρίσκεται το χωριό Μεγάλη Χώρα, που παλιότερα το έλεγαν Ζαπάντι. Όχι πως ξεχάσαμε την παλιά του ονομασία, μια και οι περισσότεροι έτσι το λέμε ακόμα, αλλά η επίσημη πια ονομασία του είναι Μεγάλη Χώρα! Κάποιοι βέβαια ισχυρίζονται πως η ονομασία αυτή προϋπήρχε και δεν είναι καινούρια, αφού συναντάται και παλιότερα, αλλά δε θα σας κουράσω με τέτοιες λεπτομέρειες.

Το χωριό αυτό, στα χρόνια της Τουρκοκρατίας, κατοικούνταν από μουσουλμάνους.
Εκεί έγινε μάλιστα μια πολιορκία ανάλογη με αυτή του Μεσολογγίου, αλλά δε μνημονεύεται, γιατί οι πολιορκημένοι εδώ ήταν οι μουσουλμάνοι.
Ένας μιναρές, είναι ό, τι έχει απομείνει από το παλιό τζαμί της περιοχής κι έχει μείνει να θυμίζει όσα κάποιοι δε θέλουν να θυμούνται. 
Μη με ρωτήσετε για ποιο λόγο. 
Δεν ξέρω! 
Η ιστορία δεν μπορεί να αλλάξει και με το να την αγνοείς επιδεικτικά δεν τη φέρνεις στα μέτρα σου.

Έτσι ο μιναρές στέκεται από τύχη εκεί, μια και καμιά απολύτως συντήρηση δεν έγινε ποτέ. Είναι κρίμα να τον αφήνουν να ρημάζει, μα δε νοιάζονται και πολύ!
Η μόνη αναφορά σε αυτόν στην επίσημη σελίδα του δήμου Αγρινίου λέει:

Είναι κομμάτι της ιστορίας του τόπου μας. Πρόκειται για το μιναρέ ενός τζαμιού στην περιοχή της Μεγάλης Χώρας , κοντά στο Ζαπάντι, που ο καιρός τον έχει γκρεμίσει. Μαρτυρεί την παρουσία των Τούρκων και φέρνει στη μνήμη μας τη σκλαβιά αιώνων.

Πηγή:http://www.cityofagrinio.gr/city/tzami/tzami.html

Ο μιναρές φάντασμα λοιπόν...υπάρχει, μα είναι αόρατος στις ματιές των αρμοδίων.
Μόνο οι κάτοικοι της ευρύτερης περιοχής του Αγρινίου (δεν είμαι καν σίγουρη αν τον ξέρουν σε όλο το νομό) τον γνωρίζουν και όσοι έχουν φίλους και συγγενείς στην περιοχή, γιατί ο δρόμος στον οποίο βρίσκεται είναι επαρχιακός και δεν έχει νόημα να αφήσει ο άλλος την εθνική και να χωθεί εκεί. Εκτός αν χαθεί, που γιατί και πώς να χαθεί εκεί; Δεν έχει νόημα!

Σήμερα το πρωί λοιπόν, περνούσαμε αξημέρωτα από εκεί. Και συναντήσαμε την αλεπού. Ένα όμορφο, ενήλικο ζώο με εντυπωσιακή, φουντωτή ουρά. Διέσχισε το δρόμο με την ησυχία του και κατευθύνθηκε προς το μιναρέ!
Όχι, δεν έχω φωτογραφία. Και να προλάβαινα να βγάλω τη μηχανή, (ε δεν είμαι κι ο Λούκι Λουκ του φακού), δε θα έβγαινε στο λιγοστό πρωινό φως, σκέφτηκα και παρηγορήθηκα!
Και όσο κι αν έψαξα στα αρχεία μου βρήκα μόνο αυτές από παλιά.
Τη μοναδική φορά που σταμάτησα κάποτε στην άκρη του δρόμου για να τον τραβήξω και μια κακή λήψη με πολύ "θόρυβο",μέσα από το αυτοκίνητο (ήμουν συνοδηγός)!

Και κάπως έτσι μια αλεπού θα έρχεται στη σκέψη μου κάθε φορά που θα βλέπω το μιναρέ!
Ήδη άρχισε να υφαίνει εκεί ένα παραμύθι η πονήρω. Αν με πιάσει στον ιστό του τελικά, θα σας το διηγηθώ!
Και κοίτα σύμπτωση...με λένε Μαρία!