Σάββατο, 21 Ιουλίου 2018

Ταχύρυθμο μάθημα ισορροπίας

Κάποιες φορές νιώθουμε πως βαδίζουμε πάνω σε τεντωμένο σκοινί. Είναι πολύ δύσκολο και άλλο τόσο επικίνδυνο, αφού κανένα δίχτυ ασφαλείας δεν εγγυάται την ασφάλειά μας. Είμαστε εμείς, το σκοινί και το χάος κι επιβάλλεται να κρατήσουμε την ισορροπία μας. 
Και την ψυχραιμία μας! Γιατί πως θα περάσουμε απέναντι, αν πρώτα δεν ηρεμήσουμε, δε βρούμε τις σωστές ανάσες, το καλύτερο πάτημα; 


Κάποιες άλλες φορές όλα γίνονται πιο χρωματιστά, πιο χαλαρά. Τότε όλα μοιάζουν φυσικά, αυτονόητα και όμορφα.
Κι όλη αυτή την ομορφιά θέλουμε να τη μοιραστούμε με τους άλλους.



Υπάρχουν όμως κι εκείνες οι φορές που καταφέρνουμε να ξεπεράσουμε τα εμπόδια, ακόμα και τον εαυτό μας και να κάνουμε κάτι ξεχωριστό, κάτι πολύ ιδιαίτερο και σημαντικό για μας. Κάτι που θα μας δώσει μεγάλη ικανοποίηση και ακόμα μεγαλύτερη χαρά. 


I am linking to Saturday's Critters #240

Δευτέρα, 16 Ιουλίου 2018

Βοϊδοκοιλιά


Όταν είχα επισκεφτεί τη διάσημη παραλία της Βοϊδοκοιλιάς* επηρεασμένη από την ιστορία, τους μύθους, αλλά και τις υπέροχες, τραβηγμένες από ψηλά, πανοραμικές φωτογραφίες που έδειχναν ένα μαγευτικό  τοπίο απογοητεύτηκα λίγο, παρότι δεν έφταιγε καθόλου το ίδιο το μέρος, αλλά οι περιστάσεις και σίγουρα ο μήνας που διάλεξα να το επισκεφτώ.

Ο Αύγουστος δεν είναι ο καταλληλότερος μήνας για να βρεις εκεί τη μαγεία που ψάχνεις. Αντίθετα μπορεί να συναντήσεις ακόμα και γνωστούς σου, αφού η παραλία είναι γεμάτη κόσμο.
Πολύς κόσμο και πολλές ομπρέλες που αλλάζουν το τοπίο που είχες στο μυαλό ότι θα συναντήσεις.

Δε φταίει ο κόσμος όμως, ούτε κι εσύ, όπως πολύ σωστά λέει το λαϊκό άσμα, μια και κάτι τέτοιο είναι λογικό να συμβαίνει μέσα στον απόλυτο μήνα των διακοπών. 
Και πάρε παράδειγμα τον εαυτό σου που είχε την ίδια σκέψη με όλους τους άλλους. Και η δική σου ομπρέλα καταστρέφει ωραιότατα τη φαντασίωση που έφερε ως εδώ τη διπλανή παρέα.

Κι αλίμονο, αν δεν είσαι πετούμενο, δε θα απολαύσεις την ονειρική θέα από ψηλά, αλλά αυτό υποθέτω ότι το καταλαβαίνεις και δεν περιμένεις πολλά πολλά, εκτός αν είσαι αποφασισμένος για περπάτημα. Βέβαια Αύγουστο μήνα με ντάλα ήλιο καθόλου δεν το συνιστώ. 

Αντίθετα προτείνω να αφήσουμε εδώ κάπου τα πράγματά μας, να στρώσουμε τις ψάθες, να βάλουμε αντηλιακό και να αρχίσουμε τις βουτιές. Μπορεί η διαδρομή για τα βαθιά να μοιάζει με ώρα αιχμής σε κεντρικό δρόμο και το νερό να είναι μάλλον προς το χλιαρό της μπανιέρας, αντί για το δροσερό που λαχταρούσες, αλλά σταμάτα να γκρινιάζεις κι απόλαυσέ το.

Κολύμπα λίγο πιο μακριά, προσπέρασε τα πιτσιρίκια με τα νεροπίστολα, περίμενε να περάσει το κόκκινο φουσκωτό και άρχισε να κολυμπάς σαν να μην υπάρχει γυρισμός.
Που υπάρχει, γιατί πού αλλού θα πας, πάλι στην ακτή θα βγεις και θα υποσχεθείς στον εαυτό σου πως κάποτε θα επιστρέψεις εδώ, αλλά ποτέ ξανά τον Αύγουστο. 
Ίσως Ιούνιο, ή Σεπτέμβριο. Και θα έρθεις προετοιμασμένος για όλα, μα πάνω απ' όλα με κατάλληλα για πεζοπορία παπούτσια και φυσικά νερό! Μη σε πιάσω πάλι απροετοίμαστο και αναβάλεις για άλλη μια φορά την ανάβαση, θα τσακωθούμε στο λέω!

Τότε λοιπόν, φρόντισε να ξεκινήσεις χαράματα για να αφήσεις τη λιμνοθάλασσα της Γιάλοβας* να σου δείξει τα πιο όμορφα μυστικά της πριν αρχίσεις να ανηφορίζεις για το Παλαιόκαστρο*.
Μην ξεχάσεις να κάνεις την απαραίτητη στάση στη σπηλιά του Νέστορα*, εκεί όπου ο Ερμής έκρυψε τα 50 βόδια που έκλεψε από τον Απόλλωνα. Τα βόδια δε θα τα δεις, αλλά θα δεις αυτό που ονειρευόσουν. Την Βοϊδοκοιλιά από ψηλά!
Και καθόλου εντύπωση δε θα σου κάνει πια το όνομά της.

Όταν χορτάσουν τα μάτια σου και η ψυχή σου ομορφιά, τότε μπορείς να κατέβεις να κάνεις το μπάνιο σου. 
Μην ξεχάσεις όμως πριν φύγεις να κάνεις λίγο ακόμα κόπο για να δεις και τον θολωτό τάφο του Θρασυμήδη* που βρίσκεται στον λόφο στα δεξιά της παραλίας.

Θα σε πάω σήμερα ως εκεί, στην παραλία δηλαδή, αλλά μη σε δω να κατσουφιάζεις. Είπαμε ήταν Αύγουστος, είχε κόσμο, είχε ζέστη...ουφ!...
Προετοιμάσου λοιπόν ψυχολογικά, γιατί να, μόλις κατηφορίσουμε θα τη συναντήσουμε μπροστά μας.
Και όπως και να το κάνουμε, ακόμα και με αντίξοες συνθήκες δεν παύει να είναι η Βοϊδοκοιλιά.
Μια από τις ομορφότερες παραλίες της Ελλάδας!



*Βοϊδοκοιλιά: Η Βοϊδοκοιλιά είναι παραλία της Μεσσηνίας που θεωρείται από τις ομορφότερες της Μεσογείου. Είναι διάσημη κυρίως για το ολοστρόγγυλο σχήμα της που θυμίζει το γράμμα Ω. Βρίσκεται βόρεια της Πύλου, στις ακτές του Ιονίου, και εφάπτεται με τη λιμνοθάλασσα της Γιάλοβας από την οποία χωρίζεται με μία λωρίδα αμμόλοφων. Η παραλία και η ευρύτερη περιοχή έχει χαρακτηριστεί τόπος ιδιαίτερου φυσικού κάλλους και είναι ενταγμένη στο Δίκτυο Natura 2000. Στο νότιο άκρο της Βοϊδοκοιλιάς αναπτύσσεται το ακρωτήριο Κορυφάσιο, όπου βρίσκονταν τα ερείπια της κλασικής πόλης της Πύλου.
Η παραλία προσεγγίζεται από χωματόδρομο που διασχίζει περιμετρικά την λιμνοθάλασσα της Γιάλοβας, από χωματόδρομο από το χωριό Πετροχώρι καθώς και από μονοπάτι από την παραλία Διβάρι.
Πιστεύεται ότι η παραλία αντιστοιχεί στην παραλία Βουφράδα στην οποία σύμφωνα με την Οδύσσεια, έφτασε το πλοίο του Τηλέμαχου κατά την άφιξή του στην Πελοπόννησο, με σκοπό να συναντήσει τον Νέστορα και τον Μενέλαο. 


*Σπηλιά του Νέστορα: Στο βράχο που είναι χτισμένο το Παλιόκαστρο, από τη πλευρά της παραλίας της Βοϊδοκοιλιάς, είναι ορατό ένα σπήλωμα. Πρόκειται για το μυθικό πλέον Σπήλαιο του Νέστορος, γιου του Νηλέα. Σύμφωνα με τον περιηγητή Παυσανία, ο οποίος επισκέφτηκε την Πύλο περί το 160 π.Χ., εκεί φυλάσσονταν τα βασιλικά βόδια. Κατά τη μυθολογία, ο Ερμής έκρυψε στο σπήλαιο τα 50 βόδια που έκλεψε από τον Απόλλωνα. Ο Ερρίκος Σλήμαν εντόπισε ευρήματα της περιόδου του Νέστορος, που μαρτυρούν την ύπαρξη ζωής στην περιοχή από τα πρώιμα εκείνα χρόνια. Μέσα στο σπήλαιο είναι ορατοί σταλακτίτες.
Πηγή: pylos.info 

Παλαιόκαστρο: Το κάστρο θεωρούνταν σχεδόν απόρθητο με μόνη προσβάσιμη είσοδο αυτή στην Νότια πλευρά του, εκεί που καταλήγει το σημερινό μονοπάτι που ξεκινάει από την παραλία στο "Πέρασμα της Συκιάς". Και αυτό το σημείο βέβαια είχε σημαντικές δυσκολίες για τους εκάστοτε κατακτητές αφού οι αμυνόμενοι είχαν την δυνατότητα με μικρά κανόνια τοποθετημένα στα τείχη να αποκρούουν ισχυρότερες αντίπαλες δυνάμεις. Το Παλαιόκαστρο άρχισε να παρακμάζει όταν οι Τούρκοι αποφάσισαν να φράξουν για τα πλοία την είσοδο του Ναυαρίνου από το "Πέρασμα της Συκιάς". Η βαρύτητα έπεσε στην μεγάλη είσοδο στον κόλπο και το Νιόκαστρο, που χτίστηκε για να την περιφρουρεί.

Στο εσωτερικό του κάστρου, ο επισκέπτης μπορεί να διακρίνει τον μεγάλο περίβολο ο οποίος στο παρελθόν φιλοξενούσε αρκετά οικήματα, τα οποία έχουν πλέον καταρρεύσει. Ακόμα θα δείτε και μεγάλες γούρνες (θέλει την σχετική προσοχή κατά την προσέγγιση σας σ'αυτές) οι οποίες χρησιμοποιούνταν για την συγκέντρωση του νερού της βροχής, καθώς δεν υπάρχει κάποια άλλη πηγή νερού ή πηγάδι.

Στις μέρες μας, έχει απαγορευθεί από τις αρχές η πρόσβαση στο κάστρο από την είσοδο που βρίσκεται στο τέρμα της Χρυσής Ακτής/Ντιβάρι, καθώς υπάρχει μεγάλος κίνδυνος για πτώση τμημάτων της οχύρωσης του κάστρου. Υπάρχει η δυνατότητα εναλλακτικής ανάβασης από μονοπάτι που θα βρείτε να ξεκινάει δίπλα από την είσοδο της Σπηλιάς του Νέστορα και οδηγεί σε μια τρύπα στο τείχος, απ' όπου μπορείτε να μπείτε στο κάστρο.

Πηγή: pylos.info

ιμνοθάλασσα Γιάλοβας: Η λιμνοθάλασσα της Γιάλοβας είναι μια περιοχή με τεράστια οικολογική σημασία! Μια ζώνη προστασίας για πληθυσμούς πουλιών και ζώων. Μεγάλος αριθμός αργυροτσικνιάδων ζουν και αναπαράγονται εδώ. Μεταξύ άλλων θα βρείτε εδώ και τους αφρικανικούς χαμαιλέοντες- το μόνο μέρος στην Ευρώπη!

*Τάφος Θρασυμήδη: Ο θολωτός τάφος της Μυκηναϊκής περιόδου (1680-1060 π.Χ.) είχε εντοπιστεί ήδη από τα τέλη του 19ου αιώνα, από τον Άγγλο ιστορικό G.B.Grundy, αλλά την πρώτη συστηματική ανασκαφική έρευνα πραγματοποίησε κατά την δεκαετία του 1960 ο Σπ. Μαρινάτος. Ο ανασκαφέας θεώρησε ότι πρόκειται για το ταφικό μνημείο του Θρασυμήδη, γιου του μυθικού βασιλιά Νέστορα, το οποίο αναφέρει και ο Παυσανίας στις περιηγήσεις του. Ο τάφος ήταν μερικώς συλημένος, αλλά από τα εναπομείναντα κτερίσματα μπορούμε να φανταστούμε τον πλούτο του: πλήθος λίθινων βελών, δύο περιδέραια από αμέθυστο και σάρδιο, τέσσερα χρυσά ελάσματα, δύο μικρά μυκηναϊκά αγγεία και άλλα μικροαντικείμενα.

Εντυπωσιακό εύρημα αποτελεί ο ακέραιος σκελετός βοδιού, πιθανότατα από θυσία προς τιμήν του νεκρού. Νεότερες έρευνες (1977-1979) υπό τον καθηγητή Γ. Κορρέ, απέδειξαν ότι ο θολωτός τάφος κτίστηκε επάνω σε τύμβο της Μεσοελλαδικής εποχής (2050-1680 π.Χ.) με ταφικούς πίθους, ενώ γύρω από τον τάφο εντοπίστηκαν ίχνη Πρωτοελλαδικού οικισμού (3100-2050 π.Χ. περίπου), αλλά και στοιχεία Νεολιθικής κατοίκησης (περίπου 4.000 π.χ.). Ανθρώπινη δραστηριότητα στην περιοχή μαρτυρείται και κατά τα Ελληνιστικά χρόνια (323-31 π.Χ.). Τα πολυάριθμα πήλινα πλακίδια και ειδώλια του 4ου-3ου αι. π.Χ. που βρέθηκαν γύρω από τον θολωτό τάφο, μαρτυρούν την άσκηση προγονικής λατρείας σε επώνυμο ήρωα και συνδέονται πιθανότατα με μικρή κατασκευή, ίσως βωμό Ελληνιστικών χρόνων, που ερμηνεύτηκε ως ηρώο.
Πηγή: pylos.info

Πέμπτη, 12 Ιουλίου 2018

Γεύση από καλοκαίρι

Μπορεί όταν σκεφτόμαστε το καλοκαίρι η γεύση της αλμύρας να είναι η πρώτη που έρχεται να μας αποπλανήσει, αλλά όταν το ζούμε πολιορκούμαστε από μια πανδαισία γεύσεων άρρηκτα δεμένων μαζί του. Και μπορεί κάποια από τα καλοκαιρινά φρούτα και λαχανικά να τα βρίσκουμε πια και άλλες εποχές, αλλά η γεύση που έχουν το καλοκαίρι είναι άλλη. Ασύγκριτα καλύτερη!

Τι θα ήταν το καλοκαίρι χωρίς τις γεύσεις του;
Ποιος μπορεί να το φανταστεί χωρίς την πλούσια γλύκα του σύκου, τη δροσιά του καρπουζιού, τη μαγεία της βανίλιας, τη τσαχπινιά του κερασιού, τη μεστή ωριμότητα του ροδάκινου;
Ποιος ζει χωρίς γεμιστές ντομάτες και πιπεριές, αλλά και χωρίς όλα εκείνα τα λαχανικά που συνθέτουν το καλοκαιρινό μας μενού;
Ποιος τολμά να αντισταθεί σε ένα παγωτό, ή σε ένα ψημένο καλαμπόκι αγορασμένα στη βόλτα;
Ή σε ένα σπιτικό παγωτό και βρασμένα γλυκά καλαμπόκια;

Ποιος προσπερνά τα βατόμουρα ελαφρά τη καρδία, αφού δεν είναι μόνο πεντανόστιμα, αλλά κι ένα σούπερ φουντ που λένε και στο χωριό μου;
Όχι εγώ πάντως, αφού το τελευταίο διάστημα ούτε ξέρω πόσα έχω φάει!!
Πέρυσι το καλοκαίρι τα είχα τιμήσει με έναν ακόμα τρόπο.
Τα είχα κάνει γλυκό και μαρμελάδα. 

"Απλή διαδικασία ωρίμανσης" λέω τώρα, μια κι έτσι ονόμασα την τελευταία φωτογραφία που πήρε μέρος στο "4ο Δρώμενο Φωτογραφίζειν" που διοργάνωσε η Μαρία Νικολάου στο "Μια ματιά στον ήλιο με γιορτινά".
Η φωτογραφία τραβήχτηκε ενόσω περίμενα να ωριμάσουν τα κόκκινα. Εννοείται πως όσα μαύρα βρέθηκαν εκεί τη μέρα της φωτογράφισης φαγώθηκαν αμέσως.

Ευχαριστώ πολύ τη Μαρία για τη φιλοξενία, αλλά και όσους στάθηκαν στη συμμετοχή μου!




Κυριακή, 24 Ιουνίου 2018

Φράουλα από...σπίτι και παγωτό από...παλιά


Όταν θυμάμαι χαίρομαι και χτες θυμήθηκα μια συνταγή για παγωτό φράουλα. Αποφάσισα να το φτιάξω, αλλά με την απόφαση έφυγε η χαρά, αφού το απαιτούμενο συστατικό έλαμψε δια της απουσίας του. 
Η φράουλα είναι πολύ περίεργο φρούτο. Κάνει καλό στην υγεία, περιέχει βιταμίνη C και χίλια μύρια καλά για τον οργανισμό, αλλά υπό προϋποθέσεις. Την εξής μία δηλαδή, να είναι βιολογικές.
Οι βιολογικές είναι τσουχτερές στην τιμή, αλλά η γνώμη μου είναι ότι καλύτερα να μη φας καθόλου, παρά να φας σκέτο δηλητήριο. Τώρα θα μου πείτε τόσα τρώμε καθημερινά αν φάμε και λίγες φράουλες παραπάνω κακό είναι; Καλό πάντως δεν είναι!
Η συζήτηση γίνεται σε καθαρά θεωρητικό επίπεδο, μια και φράουλες δεν βρήκα, το παγωτό δεν έγινε ποτέ κι εγώ έμεινα με την όρεξη.

Η αλήθεια είναι ότι μετά και τις "ματωμένες φράουλες"* που ήρθαν στο φως πριν λίγα χρόνια η γκλάμουρ εικόνα της φράουλας με τη σαντιγύ δίπλα μεταμορφώθηκε σε μια άσχημη, ντροπιαστική για κάθε κοινωνία εικόνα εκμετάλλευσης μεταναστών και όχι μόνο.
Αυτή η εικόνα μείωσε κατά πολύ την όρεξή μου για τη νοστιμότατη φράουλα και πια αγοράζω πολύ προσεκτικά, ή και καθόλου αν δεν είμαι σίγουρη για την προέλευσή τους.

Μάλλον ο καλύτερος τρόπος για να τις απολαύσουμε είναι να τις καλλιεργούμε μόνοι μας, αλλά αυτό δεν είναι πάντα εύκολο.
Τελικά οι μόνες φράουλες που βρήκα χτες ήταν αυτές στις παλιές φωτογραφίες. Χωρίς λιπάσματα και χωρίς εκμετάλλευση, μια και είναι από σπίτι. Ή πιο σωστά από τον κήπο του.  
Με αυτές θα "χορτάσω" και  καλού κακού θα θυμίσω και σε σας την παλιά συνταγή για παν ενδεχόμενο.







Παγωτό φράουλα

750 γρ. φράουλες
1 φακελάκι ζελέ φράουλα
500 γρ. κρέμα γάλακτος

Καθαρίζουμε και λιώνουμε στο μούλτι τις φράουλες.
Στη συνέχεια τις βάζουμε σε κατσαρόλα να ζεσταθούν και λιώνουμε μέσα και το ζελέ ανακατεύοντας. Αφήνουμε να κρυώσει και χτυπάμε την κρέμα γάλακτος να αφρατέψει στην οποία θα ρίξουμε στη συνέχεια τη φράουλα. Το βάζουμε στην κατάψυξη.


"Living is easy with eyes closed" τραγουδούσαν οι Beatles....έτσι απλά το αναφέρω.

* "Ματωμένες φράουλες" 

Τρίτη, 19 Ιουνίου 2018

Πόλη στο φως, Ευτυχία Γιαννάκη


"Αθώα τέρατα είχαν έρθει για μια ακόμα φορά στο φως.
Μια πόλη που όσο περισσότερο τη φώτιζε, τόσο πιο τρομακτική γινόταν." 


Η πόλη έρχεται στο φως και η Τριλογία της Αθήνας που ξεκίνησε με το "Πίσω κάθισμα", και συνεχίστηκε με τις "Αλκυονίδες μέρες", ολοκληρώνεται με τον πιο δυνατό κι απρόσμενο τρόπο με την "Πόλη στο φως"

Η Ευτυχία Γιαννάκη για μια ακόμη φορά μας παρασύρει στον γρήγορο ρυθμό μιας συνταρακτικής υπόθεσης, βρίσκοντας όμως το χώρο και το χρόνο να σταθεί στα προβλήματα και την ψυχολογία των ηρώων, αλλά και να κάνει μια βαθιά τομή στην κοινωνία που βιώνει την απόλυτη κρίση. Τα κοινωνικά θέματα αντιμετωπίζονται με την πρέπουσα σοβαρότητα, γίνονται μέρος της υπόθεσης κι εναρμονίζονται άψογα με την πλοκή του βιβλίου, δίνοντας τη δική τους βαρύτητα στην ιστορία.
Μια ιστορία που με έκανε να μην μπορώ να σταματήσω το διάβασμα μέχρι να φτάσω στην τελευταία σελίδα.
Κι όταν έφτασα στην τελευταία σελίδα, το τέλος, που ομολογώ δεν το περίμενα, με συγκλόνισε τόσο που το σκεφτόμουν για μέρες. Αν μπορούσα να παρομοιάσω με φυσικό φαινόμενο το βιβλίο, θα έλεγα πως είναι σαν μια ισχυρή βροχόπτωση, που όταν αρχίζει να κοπάζει, τη στιγμή που νιώθεις πια προστατευμένος, τότε  πέφτει ο κεραυνός.

Δε σκεφτόμουν όμως μόνο το τέλος. Όλο το βιβλίο είναι σα να θέτει σε λειτουργία έναν μηχανισμό που σε κάνει να σκέφτεσαι πολλά. Κι αν ο καταιγιστικός του ρυθμός δεν σου επιτρέπει την πολλή ανάλυση τη στιγμή που συμβαίνουν τα γεγονότα, αυτά είναι εκεί, έχουν μείνει στο μυαλό, επανέρχονται ένα ένα κι αναλύονται διεξοδικά όταν το βιβλίο έχει μπει πια στο ράφι. 
Κι ένα βιβλίο είναι επιτυχημένο όταν έχει καταφέρει να μπει όχι μόνο στο ράφι σου, αλλά και στο μυαλό σου. 


Για μια ακόμα φορά ο Χάρης Κόκκινος, ο ιδιόρρυθμος αστυνόμος που πρωταγωνιστεί στην τριλογία, βρίσκεται αντιμέτωπος με μια φρικιαστική υπόθεση, ενώ ταυτόχρονα περνάει ίσως τις πιο δύσκολες ώρες της ζωής του με τη δίκη του γιου του, τον οποίο βαραίνουν σκληρές κατηγορίες.
Ο ίδιος βρίσκεται σε άσχημη ψυχολογική κατάσταση, αφού δεν παύει να αναλογίζεται τις δικές του ευθύνες που αντιστοιχούν στα λάθη που είχε κάνει στο παρελθόν.

Όλα ξεκινούν όταν μια έγκυος γυναίκα βρίσκεται δολοφονημένη στην μονοκατοικία της στο Καβούρι.
Πίσω από το έγκλημα που μοιάζει στην αρχή πως θα εξιχνιαστεί εύκολα κρύβονται πολλά σκοτεινά μυστικά.
Όσο προχωράει η υπόθεση, ο αστυνόμος και η ομάδα του έρχονται αντιμέτωποι με προσδοκίες που διαψεύστηκαν, με κυκλώματα ντόπινγκ στον αθλητισμό κι έναν κύκλο βίας που ξεκινάει από τη Σερβία το 1995 για να καταλήξει στην Αθήνα το 2014.

Άραγε μέχρι πού μπορεί να φτάσει κάποιος που δεν έχει τίποτα να χάσει;

Όταν η πόλη ολόκληρη γίνεται ένα κλειστό δωμάτιο και όλοι μοιάζουν ύποπτοι, υπάρχει κάτι που μπορεί να σε βγάλει από αυτό, η έστω να σου δώσει μια αίσθηση ανάσας; 
Και πόση αξία έχει τότε ένα μικρό νεύμα;

"Το νεύμα του γείτονα επαναλήφθηκε σαν μέρος κάποιας αόριστης τελετουργίας που στόχο της είχε να τον καθησυχάσει. Δεν ήταν μόνος του μέσα στο κλειστό δωμάτιο με τους υπόπτους. Δεν ήταν όλοι ύποπτοι. Υπήρχαν και κάποιοι με το μέρος του."


Αν διαβάσετε την "Πόλη στο φως" δεν σας υπόσχομαι ότι θα βρείτε αθώα τα τέρατα, όπως αναφέρονται και στο απόσπασμα του βιβλίου που παραθέτω στην αρχή, μια φράση παρμένη από τον Charles Beaudelaire, αλλά μπορώ να σας υποσχεθώ ότι θα απολαύσετε το βιβλίο.

Η Ευτυχία Γιαννάκη ξέρει να στήνει εξαιρετικές ιστορίες, να δημιουργεί σασπένς, αλλά και  χαρακτήρες που μπορούν να το υποστηρίξουν μέχρι το τέλος.
Και μετά το τέλος, θα έλεγα!


"Φαβορί, τελειότητα, ανασφάλεια, ανθρωποφαγία, ζούγκλα, τιμωρία, αυτός που μένει πίσω, ο ηττημένος επανήλθαν στο μυαλό του οι λέξεις...
...Οι λέξεις είναι που θα μας οδηγήσουν αυτή τη φορά σκεφτόταν. Οι λέξεις που επαναλαμβάνονται. Ήρθε στο μυαλό του ο Μπέρνχαρντ και το επαναληπτικό σχήμα στο γραπτό του που οδηγούσε τη σκέψη του όλο και σε πιο βαθιά νερά..."



Πόλη στο φως

Συγγραφέας: Ευτυχία Γιαννάκη

Εκδόσεις: Ίκαρος

Παρασκευή, 8 Ιουνίου 2018

Άγριο τριαντάφυλλο


Σήμερα πρόσεξα ότι οι αγριοτριανταφυλλιές δεν έχουν πια άνθη. Πότε ήταν που γέμιζαν τους θάμνους με τη λευκή τους κομψότητα ξελογιάζοντας τις μέλισσες
Λίγες μόλις μέρες πριν δεν ήταν που έκοψα εκείνα που έμελλαν να γίνουν τα τελευταία αυτού του καλοκαιριού;
Δεν θα 'πρεπε να συνεχίσουν να ανθίζουν μέχρι να βγει ο μήνας;
Μα όλα, σα να τρέχουν γρηγορότερα αυτό το καλοκαίρι.  Λες και βιάζεται να κλείσει τους λογαριασμούς του με την άνοιξη ο Ιούνιος για να κυλήσει, να φύγει κι αυτός, γρήγορα γρήγορα όπως ήρθε και ήσυχος ότι τα τακτοποίησε όλα.
Αδικαιολόγητη βιασύνη, απερίσκεπτη.
Διώχνει τα άνθη, σπρώχνει τις μέρες, στριμώχνει τον χρόνο.












Αγριοτριανταφυλλιά Rosa canina
Επιστημονική ονομασία: Rosa canina L.

Συνώνυμα: Rosa balsamica Besser, Rosa caesia Sm., Rosa corymbifera Borkh., Rosa dumalis Bechst., Rosa montana Chaix, Rosa stylosa Desv., Rosa subcanina (Christ) Vuk., Rosa subcollina (Christ) Vuk., Rosa × irregularis Déségl. & Guillon

Κοινές ονομασίες: Κυνόροδο, Σκυλοτριανταφυλλιά

Βιότοπος, περιγραφή:

Η αγριοτριανταφυλλιά ανήκει στην οικογένεια των Ροδανθών (Rosaceae) είναι θάμνος αυτοφυής, πολυετής, φυλλοβόλος, πολύκλαδος, αγκαθωτός που φτάνει έως και τα 3 μέτρα ύψος, οι βλαστοί είναι καλυμμένα με μικρά, αιχμηρά, αγκάθια.

Τα φύλλα της είναι μικρά, λεία, οδοντωτά πτεροειδή, με 5-7 φυλλάρια..

Τα άνθη έχουν χρώμα κυρίως ρόδινο ή λευκό, είναι πτεροειδή, 5 πέταλα και ανθίζει την άνοιξη.

Ο καρπός της είναι οβάλ κόκκινο-πορτοκαλί, με πολλούς σπόρους στο κέντρο που βρίσκονται ανάμεσα σε πολλές τριχούλες, ωριμάζει το φθινόπωρο σε δεύτερης χρονιάς βλαστούς.

Τη Rosa canina τη συναντάμε σε πλαγιές σε ξέφωτα δασών, σε ηλιόλουστες περιοχές, σε χαράδρες, σε ρυάκια, σε ποτάμια, σε πλαγιές ή ως φυσικό φράχτη ανάμεσα σε χωράφια.
Πηγή πληροφοριών:agriamanitaria

Τρίτη, 5 Ιουνίου 2018

Το τελευταίο φως, Ιφιγένεια Τέκου


"Υπήρχε μαγεία πίσω από τη συγγραφή, που ξεπερνούσε κατά πολύ τα οφέλη της κάθαρσης. Κυριαρχία πάνω στα αισθήματα και στις κινήσεις χαρακτήρων, που είχαν γεννηθεί χάρη στη φαντασία της, χάρτινα πλάσματα που η πορεία τους εξαρτιόταν αποκλειστικά από την ίδια."

σελ. 107

Υπάρχει μαγεία και στην ανάγνωση. Μπορεί ως αναγνώστες να μην έχουμε καμιά είδους κυριαρχία πάνω στα χάρτινα πλάσματα που ανασαίνουν μόνο ανάμεσα στι
ς σελίδες, το αντίθετο θα έλεγα, αφού οι ήρωες είναι εκείνοι που ασκούν εξουσία πάνω μας, βάζοντάς μας στον κόσμο τους, για να μας κρατήσουν κοντά τους, ή για να μας διώξουν μακριά τους. 

Η Ιφιγένεια Τέκου καταφέρνει να δημιουργήσει όλες εκείνες τις προϋποθέσεις που χρειάζονται, ώστε οι δικοί της ήρωες να μας κρατήσουν ομήρους μέσα από μια ιστορία που τα έχει όλα.

Το τελευταίο φως είναι και τρυφερό και σκληρό. 
Μιλάει για την αγάπη, αλλά και για το μίσος.
Για την εκδίκηση, αλλά και για τη συγχώρεση. 
Έχει μια θλίψη, μα δε σβήνει την ελπίδα από τον χάρτη, ενώ ένα προσεκτικά πλεγμένο μυστήριο τα σκεπάζει όλα, σαν ομίχλη που πέφτει σιγά σιγά και αλλάζει ένα γνώριμο τοπίο.
Πάνω από όλα όμως, το τελευταίο φως έχει μια βαθιά λάμψη που υπόσχεται κάθαρση.


"Στη ζωή του καθενός μπορεί να υπάρξουν μονάχα λίγες στιγμές κατά τις οποίες έρχεται σε άμεση επικοινωνία με το μέσα του, το μαλάζει και το πλάθει και τελικά του δίνει τη μορφή που θέλει"
σελ. 297

Η ιστορία ξεκινάει στη Μάνη του '70 για να καταλήξει πάλι εκεί όπου ξεκίνησε χρόνια μετά. Οι ζωές των ηρώων ακολουθούν το δρόμο τους. Τους συναντάμε στην Αθήνα, στη Θεσσαλονίκη, στο Λονδίνο και στην Κένυα, αλλά τους έχει ζυμώσει το επιβλητικό, αρχέγονο τοπίο της Μάνης.
Η ιστορία εκτυλίσσεται σε δυο χρόνους, στο παρόν και στο παρελθόν και η αφήγηση αλλάζει συνεχώς χρόνους αυξάνοντας έτσι το ενδιαφέρον.
Αλλάζει όμως και πρόσωπα. 
Έτσι ακολουθούμε την πορεία δυο νεαρών κοριτσιών που κάνουν τα πρώτα τους δειλά βήματα στην ωριμότητα μέσα στην άγρια ομορφιά της Μάνης. Η Σεμέλη και η Ισμήνη γίνονται στενές φίλες με το που γνωρίζονται.
Δένονται μεταξύ τους με μεγάλη αγάπη, μα εκείνο που τις δένει περισσότερο από κάθε τι, εκείνο καταφέρνει κατά κάποιον τρόπο και να τις απομακρύνει.
Στη Σεμέλη θα χρεωθεί κι ένα τραγικό λάθος, που στην ουσία δεν της αντιστοιχεί, όμως μένει σαν σκιά να την κυνηγά.


Ακολουθούμε και τη Μαρίνα που είναι η κεντρική ηρωίδα, αφού γύρω από αυτήν περιστρέφονται όλα τα άλλα πρόσωπα, αλλά και τα γεγονότα.
Όταν διαλύεται ο γάμος της, μια ανεπάντεχη, όσο και περίεργη κληρονομιά έρχεται σαν από μηχανής Θεός για να δώσει λύση  στα αδιέξοδα που της δημιούργησε η καινούρια κατάσταση.
Με μοναδικά στοιχεία μια φωτογραφία κι ένα κλειδί η Μαρίνα και η κόρη της φτάνουν σε έναν πύργο στη Μάνη για να ξαναχτίσουν τη ζωή τους.
Από την πρώτη στιγμή όμως αρχίζουν να συμβαίνουν ανεξήγητα πράγματα.
Όσο περισσότερο προσπαθεί η Μαρίνα να κατανοήσει όσα γίνονται τόσο βαθύτερα μπαίνει στα μυστικά ενός παρελθόντος που αγνοούσε. Όλα δείχνουν ότι μαζί με το σπίτι κληρονόμησε και το παρελθόν.
Παρόλα αυτά θα συναντήσει ανθρώπους που θα σταθούν δίπλα της και θα τη βοηθήσουν με κάθε τρόπο.

Κάπου ανάμεσα στις σκιές κινείται η Σοφία, μια κοπέλα που γίνεται γυναίκα κάτω από το βάρος ενός αβάστακτου πόνου και μιας θλίψης που την αναγκάζουν να ακολουθήσει ένα μοναχικό, όσο και αυτοκαταστροφικό μονοπάτι.


Υπάρχουν όμως και δυο παιδιά πολύ ξεχωριστά, η κόρη της Μαρίνας, η Μάχη και ο Στέλιος, ο γιος της Νεφέλης, της νέας της γειτόνισσας, που δίνουν σε όλους μας μαθήματα ζωής!
Η Νεφέλη σε κάποιο σημείο αναφέρει ότι: "Τα παιδιά δεν έχουν ανάγκη από τις λέξεις, όπως εμείς οι μεγάλοι. Μιλάνε με την καρδιά τους."

Και γύρω από όλους αυτούς, πολλά ακόμα πρόσωπα, συνθέτουν μια ιστορία γεμάτη ένταση, που καταφέρνει να κρατήσει το ενδιαφέρον αμείωτο, και που τα νοήματά της φτάνουν ξεκάθαρα και με απόλυτη διαύγεια στον αναγνώστη, αποδεικνύοντας ότι όσο περίπλοκη κι αν μοιάζει η ζωή, η αγάπη θα βρίσκει τρόπο να επιβιώνει και η αλήθεια θα έρχεται πάντα στο φως.



Το τελευταίο φως - Ιφιγένεια Τέκου
Κατηγορία : Λογοτεχνία
Θεματική κατηγορία : Κοινωνικό
Σειρά : Ελληνική λογοτεχνία
Ημ. Έκδοσης : 19/04/2018
Σελίδες : 432
Εκδόσεις: Ψυχογιός