Είχα τη φωτογραφία πάνω στο γραφείο μου και την κοίταζα όποτε ήθελα να ξεφύγω για λίγο, να ταξιδέψω έστω με το νου.
Πιο πολύ σαν παρηγοριά, μια ένεση ονείρου μέσα στην πραγματικότητα, παρά σαν ένα ταξίδι που επιθυμούσα στα αλήθεια να πραγματοποιηθεί.
Σαν έναν γρίφο που δεν ήθελα να διαλευκανθεί, αφού δεν μπορούσα καν να καταλάβω γιατί είχα διαλέξει τη συγκεκριμένη εικόνα εξαρχής.
Τι ήταν αυτό που με είχε γοητεύσει τόσο πολύ σε εκείνη;
Πού ακριβώς με ταξίδευε;
Μέσα μου ή κάπου εκεί έξω;
Τα χρόνια περνούσαν και η μικρή γέφυρα έστεκε εκεί, πάνω στο φωτογραφικό χαρτί που είχε πια τσακίσει στις άκρες, στο ίδιο σημείο που ήταν πάντα, μόνο, που με το καιρό άρχισε να αλλάζει μορφή.
Μια γέφυρα ενώνει, σκεφτόμουν, αυτή γιατί μοιάζει να με χωρίζει από κάτι;
Και τι είναι αυτό το κάτι; Aναρωτιόμουν...
"Σαν το γεφυράκι σου" έφτασαν να μου λένε ειρωνικά οι συνάδελφοι τον τελευταίο καιρό, όταν ήθελαν να περιγράψουν το άπιαστο, το ανέφικτο.
Κι έτσι αποφάσισα να λύσω τον γρίφο.
Να γκρεμίσω τον μύθο που χρόνο με το χρόνο χτίζονταν προσεκτικά γύρω του κι έμοιαζε να το βαραίνει όλο και περισσότερο.
Τη σκυτάλη παρέλαβα από την Ανέσπερη και την παραδίδω στην Christina Andromeda από το blog "ANDROMEDA-MY GALAXY" με την παρακάτω φωτογραφία και την ευχή να της δώσει έμπνευση.
Οφείλω ένα μεγάλο ευχαριστώ στη Μαίρη για τη διοργάνωση της "Φωτο-συγγραφικής σκυτάλης"κι άλλο ένα στην Ανέσπερη για την υπέροχη εικόνα της!
Είχε ακούσει κάποτε ότι και τα δελφίνια αυτοκτονούν.
Αυτό την είχε λυπήσει πολύ. Καθόλου δεν ταίριαζε με την εικόνα που είχε στο μυαλό της, και που είχε προσπαθήσει να αποτυπώσει στον τοίχο του παιδικού δωματίου. Εκεί τα δελφίνια έμοιαζαν χαρούμενα, παιχνιδιάρικα και καθόλου μα καθόλου δυστυχισμένα.
Προσπάθησε να ανασύρει από τη μνήμη της όλες εκείνες τις φορές που είχε συναντήσει αληθινά δελφίνια στη ζωή της. Όλες έρχονταν από το μακρινό παρελθόν κι αυτό της φάνηκε παράξενο, αλλά συνειδητοποίησε ότι είχε χρόνια που δεν έβλεπε πια δελφίνια στα ταξίδια της. Άραγε έπαψαν τα δελφίνια να ακολουθούν τους ανθρώπους, ή οι άνθρωποι σταμάτησαν να τα προσέχουν; Παλιότερα σχεδόν κάθε ταξίδι στη θάλασσα γέμιζε από άλματα που σκόρπιζαν στους επιβάτες των πλοίων άπειρη χαρά. Θυμάται τις όλο έξαψη φωνές και τα απίστευτα πλάσματα που έμοιαζαν να ανταποκρίνονται στη χαρά που σκόρπιζαν με ακόμα μεγαλύτερη χαρά.
Το πως αυτή η χαρά μπορεί να σβήσει από τη μια στιγμή στην άλλη δεν το χωρά ο νους της.
Κι όμως. Τις προάλλες είδε στις ειδήσεις ένα δελφίνι να προσπαθεί να ζωντανέψει το νεκρό μωρό του. Δεν έφευγε στιγμή από δίπλα του. Βουτούσε στο νερό και αναδύονταν συνεχώς σπρώχνοντας το άψυχο κορμί. "Τι κρίμα να μην έχουν χέρια", σκέφτηκε τότε. Να μην μπορεί αυτή η μάνα να πάρει το μωρό της στην αγκαλιά της και να το θρηνήσει. Ούτε ήθελε να σκέφτεται πόσο έμεινε εκεί το δυστυχισμένο πλάσμα να προσπαθεί να αποτρέψει το τετελεσμένο. Άραγε πότε το πήρε απόφαση; Έφυγε από πλάι του ποτέ, ή απλά καταδύθηκε κι αφέθηκε να σβήσει;
Κι αν ο πόνος ενός δελφινιού κάνει την καρδιά να σπαράζει με τόση ένταση, ο πόνος του ανθρώπου τη διαλύει εντελώς.
Οι εικόνες που είχαν προηγηθεί στο δελτίο ήταν ακόμα πιο σπαρακτικές.
Παιδιά νεκρά, γονείς συντετριμμένοι κι ένας πόλεμος πέρα από κάθε λογική, πέρα από κάθε Θεό…
Πρέπει όμως να έρθει στα συγκαλά της. Να βάλει ένα διαχωριστικό ανάμεσα σε εκείνη και στις αποτρόπαιες εικόνες που προβάλλονται διαρκώς στην τηλεόραση, στο ίντερνετ, στο μυαλό της.
Να ξεχάσει πως ακόμα και τα δελφίνια αυτοκτονούν και να διαλέξει ένα παραμύθι να διαβάσει στα παιδιά της.
Ίσως ένα με δελφίνια. Και να αφήσει να σβήσει στα βάθη του νου εκείνο που παλεύει να αναδυθεί, αφού ακόμα και η αρχή του περισσότερο τρομακτική, παρά καθησυχαστική είναι.
Αλλά ακόμα και τα παραμύθια όσο κι αν παλέψουν να κρύψουν την αλήθεια δεν το καταφέρνουν.
Ξετρυπώνει η αφεντιά της σα φίδι που καλωσορίζει την άνοιξη και στριφογυρίζει ανάμεσα σε όσα με πάθος αρνούμαστε. Τα τινάζει όλα στον αέρα και όπου άρνηση, κατάφαση γίνεται… Όχι σε καμιά περίπτωση δε θα μπορούσε να πει:
“Μια φορά κι έναν καιρό σε έναν όμορφο πλανήτη που τον έλεγαν γη, όλα ήταν καλώς καμωμένα. Τα παιδιά δεν σκοτώνονταν και τα δελφίνια δεν αυτοκτονούσαν….”.
Αυτή ήταν η ιστορία που έγραψα για τη "Φωτο-συγγραφική σκυτάλη"που διοργανώνει η Μαίρη στο blog "Γήινη ματιά". Τη φωτογραφία τη διάλεξε το Δελφινάκι και προέρχεται από εδώ! Πήρα τη σκυτάλη, την κράτησα λίγο παραπάνω από όσο έπρεπε, αλλά ήρθε η ώρα να την παραδώσω στην Ελένη και να αφήσω "τα μονοπάτια της φαντασίας της" να μας βγάλουν κάπου όμορφα. Η φωτογραφία που διάλεξα για την Ελένη είναι μια από τις αγαπημένες μου κι ελπίζω να της αρέσει και να της φέρει έμπνευση!
ΗΜαρίαΚατ από το blog mydreamland.gr,μαρτύρησε τα αγαπημένα της εδώκαι με κάλεσε να τα μαρτυρήσω κι εγώ.
Σίγουρα αυτά που θα πω είναι αγαπημένα, αλλά δεν είναι τα μόνα. Μαζί και δίπλα δίπλα, θα μπορούσαν να είναι πολλά ακόμα, αλλά αναγκαστικά θα διαλέγω ένα κάθε φορά για να μην ξεφύγω τελείως!!
Αγαπημένος πίνακας ζωγραφικής:Λατρεύω την άνοιξη!
Ίσως γι' αυτό από την πρώτη φορά που αντίκρισα την "'Άνοιξη" του Μποτιτσέλι " κάτι μέσα μου σκίρτησε.
Με γοητεύει αφάνταστα το συγκεκριμένο σκηνικό, που θεωρώ πολύ εύγλωττο.
Το αφήνω να σας μιλήσει, αλλά παραθέτω πιο κάτω και κάποιες ενδιαφέρουσες πληροφορίες.
"Η Άνοιξη" ή "Primavera", επίσης γνωστή ως "Η Αλληγορία της Άνοιξης" είναι ένα έργο τέμπερας μεγάλων διαστάσεων (203x314 cm) του διακεκριμένου καλλιτέχνη της Ιταλικής Αναγέννησης, Σάντρο Μποτιτσέλι [1] και χρονολογείται περίπου το 1478 μ.Χ. Ο πίνακας εκτίθεται σήμερα στην Πινακοθήκη Ουφίτσι στη Φλωρεντία.
Με βάση την ευρέως αποδεκτή θεωρία, βρισκόμαστε σε ένα σκιερό άλσος, πιθανόν πορτοκαλεώνα, πλούσιο σε βλάστηση με θάμνους και φρούτα. Κάτω από τον γαλάζιο ουρανό εμφανίζονται εννέα φιγούρες συμμετρικά τοποθετημένες, ενώ το έδαφος είναι λιβάδι με πλούσια συλλογή από λουλούδια( Έχουν αναγνωριστεί πάνω από 90 διαφορετικά είδη λουλουδιών απο βοτανολόγους, κυρίως από είδη που ανθίζουν στην περιοχή). Διαβάζοντας τον πίνακα από δεξιά προς τα αριστερά βλέπουμε:
Τον θεόΖέφυρο να φυσά ελαφρά και να κρατά στα χέρια του μια γυναικεία φιγούρα.
Την νύμφη Χλωρίδα ,την οποία κρατά ο Ζέφυρος
Την θεά των λουλουδιών και της Άνοιξης Φλόρα. Είναι η ίδια η νύμφη Χλωρίδα, η οποία έχει πλέον ενωθεί με τον άνεμο και έχει ανθίσει.
Στο μέσον η Θεϊκή Αφροδίτη στέκεται μπροστά από θάμνο μυρτιάς και επιβλέπει τα γεγονότα.
Ο μικρός θεός Έρωτας πετά πάνω από την θεά με δεμένα τα μάτια του και σκοπεύει με το τόξο του.
Οι τρεις γυναικείες φιγούρες που λικνίζονται απαλά και φορούν πέπλα με τα χρώματα της οικογενείας των Μεδίκων καθώς και χαρακτηριστικά στολίδια, αντιπροσωπεύουν τις τρεις Χάριτες.
Ο θεός Ερμής τελευταίος αριστερά έχει υψώσει το Κηρύκειο και διώχνει τα σύννεφα που εμφανίζονται, τα οποία θα μπορούσαν να σκοτεινιάσουν τον πίνακα.
Αγαπημένο βιβλίο: Τα σταφύλια της οργής, Τζων Στάινμπεκ. Αγαπημένος συγγραφέας:Τζων Στάινμπεκ Αγαπημένο κομμάτι κλασικής μουσικής: Vivaldi - Spring
Αγαπημένο τραγούδι: Losing My Religion - R.E.M.
Αγαπημένο πρόσωπο: Τα παιδιά μου και πολλοί ακόμα! Αγαπημένη μυρωδιά: Βανίλια Αγαπημένο φυσικό τοπίο:Αστυπάλαια Δε θα σταματήσει να γυρνάει σε όλο το νησί σήμερα.Ακούραστα θα πλέκει τη μυρωδιά του θυμαριού που φέρνει από το βουνό με την αλμύρα της θάλασσας.Θα ανασαίνει φως από κεράκια που τρεμοσβήνουν καθώς χώνεται από χαραμάδες στα ξωκλήσια και θα χριστεί πειρατής στη Μαλτεζάνα.
Εδώ, (στο μπλογκ δηλαδή), κάποια στιγμή, (πριν τα μεσάνυχτα ήταν, αλλά κόντεψε να ξημερώσει), μην έχοντας ως γνωστών σώας τας φρένας, αλλά γνωρίζοντας γραφή και ανάγνωση (μα το μεγάλο Μανιτού, σας λέω ξέρω!), τελώντας σε πλήρη σύγχυση και χωρίς να δεχτώ πίεση ή απειλή από την αξιότιμο συνμπλόγκερ Bre Melaxrinaki, (αν δε γνωρίζετε, η Bre Melaxrinaki πριν λίγο καιρό συντάσσοντας τη δική της διαθήκη μου άφησε τα βιβλία της προκαλώντας μου μέγα συγκίνηση, αλλά και μια υποχρέωση ναααααααα, -με το συμπάθιο-, αφού έπρεπε να κάνω και τη δική μου), αποφάσισα να ορίσω σε ποιους θα περιέλθει η κινητή και ακούνητη περιουσία μου, όταν δω τα ραδίκια ανάποδα.
Εδώ να σας πληροφορήσω πως ουδέποτε ονειρευόμουν να έχω τέτοια θέα, ως εκ τούτου, οι μπλογκοκληρονόμοι μου αν αποδεχτείτε φυσικά την κληρονομιά, οφείλετε να παραδώσετε το σώμα μου στην επιστήμη.
Αν η επιστήμη δεν το δεχτεί για τον άλφα ή βήτα λόγο, δε θα νιώσω απόρριψη, γιατί θα είμαι ήδη εν τόπω χλοερώ, εν τόπω αναψύξεως και θα τα έχω όλα γειωμένα, αλλά εσείς θα τσουρουφλιστείτε να το αποτεφρώσετε, αφού καλείστε να μαζευτείτε στην παραλία, όποια παραλία, ένα βράδυ, (όχι όποιο βράδυ, εδώ πρέπει να λειτουργήσετε άμεσα και συντονισμένα) και να μην τα πολυλογώ, βάλτε φωτιά και κάψτε με...
Α, μετά να κάνετε έρανο, για να χτίσετε το σπίτι του μπλόγκερ.
Αλλά τι λέω η πεθαμένη;
Τόσα ΕΣΠΑ τρέχουν, φανείτε έξυπνοι, πάρτε (και φάτε) από εκεί όσα μπορείτε, γιατί δηλαδή δεν κατάλαβα, καλύτεροι είναι οι άλλοι που τρώνε αράδα;
Αφήστε που αν περιμένετε να προκόψετε με όσα θα σας αφήσω, σωθήκατε!
Να μη σας ταλαιπωρώ όμως άλλο...με την παρούσα μπλογκοδιαθήκη κ.λ.π...κ.λ.π....εγκαθιστώ κι ονομάζω κληρονόμους μου κ.λ.π...κ.λ.π....τους:
Α, μισό λεπτό, κάτι ξέχασα!
Σημείωση προς αποφυγήν παρεξηγήσεων, αλλά και τυχόν προσφυγών κατά της διαθήκης.
Αν εξαιρέσω την Bre Melaxrinaki που με έβαλε στο παιχνίδι και βιβλία μου δίνει, βιβλία θα λάβει, (έτσι είναι γραμμένο ετούτο, τι να κάνουμε τώρα, να το αλλάξουμε;), την Αρτίστα που δε θα μπορούσα να μην της αφήσω τα βινύλια, την Αθηνούλα την Ωνάση, την Εύα και τη Χιονάτη, που ήταν προσθήκες ανεπάντεχες, ένεκα που δεν έχω κι εκείνας τας φρένας σώας, να μην τα ξαναλέμε, οι υπόλοιποι βγήκατε με κλήρωση, που έκανα η τεμπέλα μεταξύ όσων είχατε βαθμολογήσει στο παιχνίδι των λέξεων και σας είχα ήδη "φακελωμένους",.
Απλά προσπάθησα να σας "ταιριάξω" με όσα διέθετα.
Όλοι οι υπόλοιποι παίρνετε ασυζητητί την ευχή μου.
Πάμε πάλι λοιπόν...
Να μη σας ταλαιπωρώ όμως άλλο...με την παρούσα μπλογκοδιαθήκη κ.λ.π...κ.λ.π....εγκαθιστώ κι ονομάζω κληρονόμους μου τους:
1) Την Αθηνά Ωνάση, που ξέρει από πρώτο χέρι τι θα πει να είσαι κληρονόμος, στην οποία αφήνω ένα άλογο που απέκτησε μεγάλη αξία όταν με γνώρισε...της αφήνω και τον κουμπαρά γουρουνάκι με μονόλεπτα και δίλεπτα, για να δει κι αυτό το φτωχό πως είναι τα χάλκινα!
2) Την Εύα, τη γνωστή του παραδείσου, και τη Χιονάτη, τη γνωστή του παραμυθιού, στις οποίες αφήνω ένα κόκκινο κατακόκκινο μήλο, εξ αδιαιρέτου!
3) ΤηνBre Melaxrinaki φυσικά, στην οποία αφήνω τα δικά μου βιβλία, αν αποδημήσω φερστ!
5) Την Mia Petra, στην οποία αφήνω τη μυστική μου συνταγή, που θα τη βρει γραμμένη δημόσια στις συνταγές μου, για μελομακάρονα ΧΩΡΙΣ σοκολάτα και χωρίς τοιαύτες ιεροσυλίες, (είπαμε μανούλα μου, τρώμε χώρια τα μελομακάρονα και χώρια τη σοκολάτα)...κι ένα ταξίδι που θα έκανα αν ζούσα...γιατί ένα ταξίδι θα το έκανα, δεν θα το έκανα κάποτε;
6) Τη Μαρία Νικολάου, στην οποία αφήνω την παλιά μου μηχανή, εκείνη με το φιλμ, γιατί την καινούρια, που καινούρια δεν τη λες, αφού ξεπέρασε μια δεκαετία ζωής, και η οποία ευθύνεται για το 95% των φωτογραφιών του μπλογκ, μια και κάποιες φορές είχα την τύχη να φωτογραφίσω και με άλλες μηχανές, θα την κρατώ τόσο σφιχτά που κανείς δε θα μπορεί να μου την ξεκολλήσει...ούτε καν η επιστήμη που λέγαμε παραπάνω!
7) Την airis, στην οποία αφήνω όλα μου τα κουτάκια, βαζάκια και λοιπά συμπράγκαλα που επιδέχονται αλλαγές προς το πιο καλλιτεχνικό.
8) Την Woman in Blogs, στην οποία αφήνω όλες μου τις νεράιδες, να τις ταΐζει, να τις προσέχει και να τις ξεσκονίζει.
9) Την Funky Monkey, στην οποία αφήνω την άλλη συλλογή μου με παιχνίδια, που περιέχει μεταξύ άλλων κι ένα καρουζέλ.
10) Την ποιώ - ελένη στην οποία αφήνω όλους τους θαλασσινούς μου θησαυρούς. Και είναι πολλοί!!
11) Την ANNA Floστην οποία αφήνω όσα κάστανα δε θα προλάβω να φάω...Άννα μου συγγνώμη, αλλά μάλλον δε θα πάρεις κανένα...
12) Την Marina Tsardakli, στην οποία αφήνω όλα μου τα χριστουγεννιάτικα στολίδια, εκτός από ένα που επιθυμώ να πάρω μαζί μου.
Μακάρι να μπορούσα να άφηνα κάτι σε όλους, να συνέχιζα δηλαδή να κληρώνω μέχρι να μην υπάρχει αύριο, αλλά επειδή πιθανότατα θα υπάρξει αύριο αύριο, πρέπει να πάω για ύπνο!
Τα καλοκαίρια κρύβουν μέσα τους κάτι παιχνιδιάρικο που μας κλείνει συνεχώς το μάτι. Το μάτι μας έκλεισε και η Διονυσία από το blog "To love life for what it is" και μας καλεί να σκεφτούμε και να ομολογήσουμε πράματα και θάματα από παλιά. Εκείνα τα μικροπράγματα δηλαδή που συνηθίζουμε να ξεχνάμε και δε πολυσκεφτόμαστε. Μας έβαλε σα να λέμε δουλειά και τη δική της "εργασία", μπορείτε να τη δείτε εδώ! Μερικά δικά μου άλλωστε τα θυμήθηκα διαβάζοντας κάποια δικά της! Της Διονυσίας της ήρθε η ιδέα όταν πέρασε δίπλα από ένα δέντρο κι άκουσε τα τζιτζίκια που της θύμισαν κάτι ιδιαίτερο από την παιδική της ηλικία. Εγώ πέρασα δίπλα από ένα δέντρο όπου δυο γάτες το είχαν ρίξει στον ύπνο! Τι σημάδια μου στέλνει το σύμπαν δεν ξέρω, αλλά ίσως πάλι να στέλνει την εικόνα στη Διονυσία, που αγαπά πολύ τις γάτες. Φεύγω από το γατόδεντρο που ροχαλίζει και αρχίζω το σκάλισμα στα παλιά!
1. Στην τελευταία τάξη του δημοτικού μπήκαν στη ζωή μου δυο πράγματα πολύ σημαντικά! Μια γραφομηχανή και μια φωτογραφική μηχανή! Η γραφομηχανή ήταν μια πορτοκαλί Olympia και η φωτογραφική μια πανάλαφρη Agfa που ακόμα και τότε μου δημιουργούσε την αίσθηση πως είναι ψεύτικη. Δεν ήταν φυσικά. Οι φωτογραφίες είναι αδιάψευστοι μάρτυρες! 2. Μια τρέλα με τις πεταλούδες την είχα από μικρή! Όταν κάπου διάβασα πως μπορούμε να τις αιχμαλωτίσουμε και να τις θανατώσουμε με οινόπνευμα για να τις κρατήσουμε, χωρίς σκέψη βιάστηκα να το κάνω...το έκανα σε δυο-τρεις, μα ένιωθα τόσο άσχημα μετά που δεν το ξανάκανα ποτέ! Τελικά η ομορφιά της πεταλούδας κρύβεται στο πέταγμά της! 3. Φοβάμαι, τι φοβάμαι, τρέμω τις ιατρικές βελόνες! Κάθε φορά που έπρεπε να κάνω εμβόλιο, εξετάσεις, ή ενέσεις, αρρώσταινα και αρρωσταίνω από φόβο! Από τις χειρότερες παιδικές μου αναμνήσεις να με κυνηγάνε για να μου κάνουν ένεση!
4. Έγινα 3 φορές παρανυφάκι. Τη μια ήμουν τόσο μικρή, που δε θα τη θυμόμουν καν, αν δεν ήταν οι φωτογραφίες να μου τη θυμίζουν! 5. Ανάμεσα στις αγαπημένες μου παιδικές αναμνήσεις, είναι η γιαγιά μου να μας λέει παραμύθια και να μας διηγείται ιστορίες και μύθους. Κάπου στο δημοτικό, λίγο πριν πεθάνει η γιαγιά, σκέφτηκα να τα καταγράψω κι έκανα πράγματι την αρχή, αλλά όταν πέθανε έμειναν όλα στη μέση, ή μάλλον στην αρχή. 6. Όταν ήμουν μικρή, είχα μια απόλυτη λιχουδιά σε απόσταση αναπνοής από το μπαλκόνι μου. Μια τεράστια σκαμνιά, μουριά δηλαδή, που απλά άπλωνα το χέρι μου κι έκοβα, έκοβα κι έτρωγα μέχρι σκασμού, χωρίς ποτέ να τα πλένω, όπως με είχαν συμβουλέψει!
7. Επίσης είχα ανακαλύψει πως η καλύτερη συκιά της περιοχής, ναι, τις είχα δοκιμάσει όλες, ήταν της θείας μου και την τιμούσα ιδιαίτερα με τις συχνές μου επισκέψεις. 8. Θυμάμαι ακριβώς που ήμουν και τι έκανα, όταν συνειδητοποίησα για πρώτη φορά την έννοια του χρόνου και πραγματικά συγκλονίστηκα! 9. Τη μέρα που έδινα για proficiency, ξύπνησα το πρωί χάλια από μια γερή γαστρεντερίτιδα. 10. Τη μέρα που έδινα για δίπλωμα οδήγησης ξύπνησα με πυρετό. Η μόνη μου έγνοια να καταφέρω να επιζήσω, κι αυτό μάλλον λειτούργησε θετικά, αφού αυτή η έγνοια μου στέρησε το άγχος της εξέτασης και τα έκανα όλα σωστά! 11. Μικρή αλληλογραφούσα με πολλά παιδιά από διαφορετικά μέρη του κόσμου. 12. Μαζεύω μανιωδώς κοχύλια, και μπορεί να ξεχαστώ τελείως ψάχνοντας. Αυτό το έκανα μικρή, το συνεχίζω και μεγάλη! 13. Μέρες Αυγούστου και οι Περσείδες είναι εδώ για να εκπληρώσουν τις ευχές μας. Αν είστε έξω το βράδυ, κοιτάξτε τον ουρανό και κάντε μια ευχή στα πεφταστέρια που σίγουρα θα δείτε! Δεν μπορώ όμως, να μη θυμηθώ εκείνον τον Αύγουστο του '93, και το απίστευτο θέαμα που παρακολουθήσαμε από τον Μακρύ Γιαλό στην Κεφαλλονιά. Δεν προλαβαίναμε να κάνουμε ευχές! 14. Κάποτε έπεσα από μεγάλο ύψος στο χωριό που κάναμε διακοπές και δεν έπαθα τίποτα, πέρα από αμυχές. Εν τω μεταξύ, προσγειώθηκα στα δυο μου πόδια, σα γάτα. Ήμουν μικρή και είναι ολόκληρη ιστορία το πέσιμο. Από τότε όμως ένα "κουσούρι" το έχω και το κουσούρι έχει κι όνομα! Ακροφοβία το λένε! 15. Γάτα με έλεγε ο πατέρας μου, για τη μεγάλη μου αδυναμία στα ψάρια. Έφτασα στα 15 και σταματάω! Ασήμαντα, ή σημαντικά, όπως το δει κανείς, αυτά ήταν όσα θυμήθηκα πρώτα! Εσείς τι θυμηθήκατε;
Γυρνώντας, ή μάλλον κοιτάζοντας πίσω στο παρελθόν και πιο συγκεκριμένα στα άγουρα χρόνια της εφηβείας, τολμώ να πω πως δυο ταινίες με είχαν σημαδέψει!
Η μια ήταν η "Γαλάζια λίμνη" και η άλλη η ταινία "La Boum". Όχι τίποτα άλλο, αλλά για να μη λέτε οι κουλτουριάρηδες πως δεν είχα κινηματογραφικό υπόβαθρο, να και γαλλικό σινεμά η μικρή Μαρία...χοχοχο!
Εντάξει πλάκα κάνω.
Θυμάμαι πως την πρώτη την είχα παρακολουθήσει μια Κυριακή που είχε "2 έργα 2" και το πρώτο ήταν κάποιος Τζέιμς Μποντ που ανέχτηκα με δυσκολία, γιατί το ζητούμενο ήταν να δω τη λίμνη, όχι τον υπερκατάσκοπο!
Το "La Boum" το είδα μια μέρα, που δεν είχε "2 έργα 2" και την απόλαυσα μόνη της!
Και όπως ήταν αναμενόμενο, το τραγούδι που ακολουθεί με συντρόφευε τις επόμενες μέρες, τις επόμενες εβδομάδες, τους επόμενους μήνες.
Μόνο με έναν τρόπο θα μπορούσα να το κάνω να σταματήσει να παίζει στο μυαλό μου!
Την εποχή πάνω κάτω που είδα και τις δυο ταινίες ήρθε και μια πετριά να πω, ένας έρωτας να πω, μπα, ένα σκίρτημα θα πω, που εξελίχθηκε σε μέγα κόλλημα.
Εκείνος ήταν μεγάλος και ώριμος και αγνοούσε την ύπαρξη μου παντελώς!
Τι κι αν κάθε μέρα φρόντιζα να μπαίνω πολλάκις στο οπτικό του πεδίο, εκείνος δε μου έριχνε ούτε ένα βλέμμα με τα καταπράσινα μάτια του, γιατί ναι, είχε πράσινα μάτια κι αυτό πρέπει κάποτε να ερευνηθεί σοβαρά από τους επιστήμονες.
Πώς είναι δυνατόν δηλαδή, όλοι οι πρώτοι έρωτες να έχουν πράσινα μάτια!
Ο μεγάλος και ώριμος πήγαινε κιόλας στην τρίτη γυμνασίου κι εγώ πήγαινα στη δευτέρα.
Τα μικρά κορίτσια ούτε που να τα κοιτάξουν τα μεγάλα αγόρια τότε!
Και αφήστε και το άλλο!
Τον πόνο του αποχωρισμού που τον πάτε;
Εκείνος θα έφευγε για το Λύκειο κι εγώ θα ήμουν κολλημένη στο Γυμνάσιο!
Έναν ολόκληρο χρόνο θα έκανα να τον δω ξανά, αν εξαιρέσουμε δηλαδή τα πρωινά που όλως τυχαίως περνούσα από το σπίτι του πηγαίνοντας στο σχολείο, αλλά και τα μεσημέρια που όλως τυχαίως ξαναπερνούσα από κει.
Μεταξύ μας...δεν ήταν και τόσο τυχαίο, κι ακόμα απορώ πως αφέθηκαν οι φιλενάδες μου να πειστούν πως αυτός ήταν ο συντομότερος δρόμος για το σχολείο, τη στιγμή που καθόλου δεν ήταν!
Ούτε κουβέντα εγώ φυσικά για το κρυφό αμόρε.
Άλλωστε τι να πω;
Σιωπούσα, για να μπορώ να κατευθύνω τα πράγματα κατά πως ήθελα, και κυρίως τη διαδρομή προς και από το σχολείο!
Και πείστηκαν πως ήταν η συντομότερη, που δεν ήταν, αλλά και γλίτωσα τα γελάκια τα πειραγματάκια και όλα τα σχετικά που ίσως να με τραυμάτιζαν ανεπανόρθωτα!
Φτάνει και ο Ιούνιος κάποια στιγμή και πέφτω στα πατώματα που τέλειωνε το σχολείο!
Εντάξει, δεν μελαγχόλησα κιόλας, καλοκαιράκι ήταν μπροστά, όλο και κάποια θάλασσα θα έπνιγε τον πόνο του αποχωρισμού!
Και ήρθε η ώρα που ο Αστακός, -ok, γαλάζια λίμνη δεν ήταν, αλλά είχε τις χάρες του κι αυτός-, θα φιλοξενούσε εμένα και την περίπου ραγισμένη μου καρδιά!
Το πρώτο βράδυ με βρίσκει να κάνω βόλτα στην παραλία και να αναστενάζω διαρκώς, όχι από έρωτα, αλλά από κάψιμο, μια και το παράκανα την πρώτη μέρα στη θάλασσα!
Απολογισμός ημέρας: 5 αστερίες που έβγαλα βουτώντας στα βαθιά, κάτι υπέροχα κοχύλια, το έχω ξαναπεί πως απειλείται το οικοσύστημα από μένα, κι ένα γερό έγκαυμα από τον ήλιο, που εξαιτίας του βογγούσα σα να μην υπήρχε αύριο!
Κι εκεί που βολτάριζα με τον πόνο μου, απασχολημένη με το να τραβάω το εξώπλατο που έδενε στο λαιμό για να ακουμπάει στο δέρμα όσο γίνεται λιγότερο μακό, κάνω μία έτσι και κοκαλώνω σε μια κίνηση αμφιβόλου κομψότητας!
Κάποιος με κοιτούσε με δυο πράσινα μάτια που ήξερα καλά!
Μα, ήταν αυτός!
Έχασε η καρδιά κάτι χτύπους, έκανε μια απεγνωσμένη προσπάθεια να τους ξαναβρεί, το παράκανε κι άρχισε να βαράει σαν τρελή. Μια τρελή εκείνη και μια εγώ μας κάνουν δύο τρελές στη βόλτα!
Προσπάθησα να ανασυγκροτηθώ και φυσικά να συγκρατηθώ, άφησα το εξώπλατο να ακουμπάει όπου θέλει, μάζεψα όλο μου το κουράγιο και κάθισα στην καφετέρια που είχαν καθίσει ήδη οι άλλοι να ρημαδοφάω ένα παγωτό και κάπως έτσι έλαβε τέλος η βραδινή έξοδος!
Γυρίζοντας στο δωμάτιο που μέναμε, πιάνουμε θέση στο μπαλκόνι που εκτός των άλλων είχε και μερική θέα σε παρακείμενη ταβέρνα, να τιμήσουμε και λίγο καρπουζάκι.
Εκεί που φτύνω τα κουκούτσια, ξανακάνω άλλη μία έτσι και ποιον βλέπω να με κοιτάζει;
Αυτός!
Παραλίγο να μου κάτσουν στο λαιμό!
Ευτυχώς η οικογένειά του διάλεξε τραπέζι που δεν είχε καθόλου επαφή με το μπαλκόνι κι έτσι έφαγα το υπόλοιπο καρπουζάκι χωρίς να κινδυνεύω!
Και περνάει το καλοκαίρι.
Κι έρχεται το φθινόπωρο.
Και μαζί με αυτό, ήρθε και το πρώτο μου εφηβικό πάρτυ.
Και ναι, ή τώρα ή ποτέ σκέφτομαι και κάνω αγώνα να πείσω τους δικούς μου να με αφήσουν να πάω και προπάντων να με αφήσουν να μείνω παραπάνω από τις 8.
Να πας, μου είπαν, κατά τις 7 και να γυρίσεις στις 8.
What?...
Τελικά μετά από σκληρή διαπραγμάτευση, δέχτηκαν να μείνω παραπάνω, αλλά αν αργούσα να ήξερα πως θα έρχονταν να με πάρουν.
Η επόμενη διαπραγμάτευση ήταν με τη φίλη που έπρεπε, έπρεπε οπωσδήποτε δηλαδή, να καλέσει κι αυτόν, με το τρανταχτό επιχείρημα πως πάρτυ χωρίς τον τάδε δεν είναι πάρτυ!
Κι έτσι αγχωμένη για το αν έρχονταν εκείνος πρώτος, ή οι γονείς μου να με πάρουν, όπως είχαν απειλήσει, κύλησε η πρώτη ώρα αγωνιώντας για το πότε η κολοκύθα θα έσκαγε μπροστά στα μάτια μου και για το αν θα έχανα το Nike μου φεύγοντας.
Θυμάμαι όμως πως η φίλη μου που είχε ένα απίστευτο κόλλημα με τον Έλβις, δε σταματούσε να βάζει τραγούδια του.
Ποιος χόρευε με ποια αδιάφορο.
Χόρεψα κι εγώ, αλλά το βλέμμα ήταν στραμμένο στην πόρτα διαρκώς!
Και ήρθε εκείνος!
Και το πρώτο μου χορευτικό σφιχταγκάλιασμα ήταν γεγονός!
Και δεν ήταν καλοκαιρινό, αλλά φθινοπωριάτικο!
Δε θυμάμαι καν ποια τραγούδια χορέψαμε, τα περισσότερα εξάλλου ήταν του Έλβις, είπαμε είχε κόλλημα η φίλη μου, αλλά στο μυαλό μου έπαιζε ένα διαρκώς!
- Μη μιλάς άλλο για αγάπη, η αγάπη είναι παντού, ψέλλισε η ορτανσία στον ερωτοχτυπημένο ήλιο κι όλα τα άνθη της σάλεψαν μεμιάς για να την προσέξει εκείνος. Αυτός, τίναξε ένα πέταλο ανυπόμονα και με το βλέμμα πάντα στραμμένο στον άλλο ήλιο, μουρμούριζε εκστατικός: "Μια αγάπη για το καλοκαίρι θα 'μαι κι εγώ"...ένα δάκρυ κύλησε στο όμορφο στρογγυλό πρόσωπό του! Γνώριζε καλά πόσο εφήμερος ήταν! Και πόσο αιώνιος ήταν ο άλλος. Η ορτανσία ανασήκωσε τα φύλλα της με αγανάκτηση και φώναξε νευριασμένη: - Ανόητες αγάπες, ανόητα φιλιά...η τελευταία λέξη έγινε λυγμός, καθώς είδε τον ήλιο να στέλνει ακόμα ένα φιλί ψηλά!
- Οι παλιές αγάπες πάνε στον παράδεισο, πετάχτηκε μια μαργαρίτα και κοίταξε μαγεμένη τα μωβ ανθάκια της αγαπημένης της ορτανσίας. Είχε έναν ολόκληρο χρόνο να τη δει κι ήθελε να της τραβήξει την προσοχή!
Αλλά εκείνη είχε και φέτος τυφλωθεί από τη λάμψη του ήλιου.
Η Ελένη Β έβαλε πανιά στο καρυδότσουφλό της και το άφησε να αρμενίσει σε μια μουσική θάλασσα!
Μας προσκάλεσε όλους, οπότε, μαζέψτε τραγούδια στις αποσκευές σας για να ξεκινήσουμε το μουσικό ταξίδι!
Εγώ επιβιβάζομαι αμέσως!
Να εκεί στην πλώρη θα πιάσω θέση και θα βουτήξω στη μουσική με το δικό μου αλλοπρόσαλλο τρόπο.
Δε θα κάτσω να σκεφτώ πολύ. Θα προσπαθήσω μόνο να μη βάλω άλλη μια φορά R.E.M. και το απόλυτα λατρεμένο, το δικό μου, Losing My Religion...
Εννοείται πως μια τέτοια προσπάθεια ήταν καταδικασμένη να αποτύχει.
Ποιος είπε πως είμαι δυνατός χαρακτήρας;
Όχι εγώ πάντως!
Αδύναμη είμαι και ήρθε η στιγμή να σας αποκαλύψω με ποιο τραγούδι σπαράζω -αλλά σπαράζω όμως- στο κλάμα!
Κι αυτό γίνεται από την πρώτη στιγμή που είδα στον κινηματογράφο την ταινία, όπου με τιτάνια προσπάθεια κρατιόμουν να μην κλάψω δημόσια.
Ποια εγώ! Που κάθε φορά που έφευγαν - φεύγουν τα παιδιά μου δάκρυ δε βγάζω, επειδή το έχω για γρουσουζιά.
Δε θέλω να φεύγουν με κλάματα όσο κι αν το πλάκωμα στο στήθος είναι αφόρητο κάθε μα κάθε φορά!
Slipping Through My Fingers από το Mamma Mia!
Δεν ξέρω αν είναι οι εικόνες, τόσο γνώριμες, ή τα λόγια, τόσο αληθινά, αλλά σπάει η καρδιά μου κάθε φορά...!
Δεν περιγράφω άλλο, γιατί θα ξεφύγω και δε θα μπορείτε να με μαζέψετε!
Επειδή όμως και η μαμά ήταν κάποτε 17, όχι μην τρομάζετε δε θα μείνω στο Mamma Mia!
Ή μάλλον ας μείνουμε λίγο ακόμα...νοίκι δεν πληρώνουμε.
Άλλο ένα αγαπημένο τραγούδι από την ταινία...Dancing Queen, επειδή δεν είμαι πια 17...αλλά άνετα μπορώ να γίνω μια dancing queen, καλά αυτό το τελευταίο μην το δένετε και κόμπο!
Άλλο τραγούδι είχα όμως κατά νου, που από την πρώτη φορά που το άκουσα το βάφτισα δικό μου, ακριβώς με τον ίδιο τρόπο δηλαδή που απέκτησα και το Losing My Religion...χαχα!
Συνεχίζω λοιπόν το πρόγραμμά μου με Μελίνα Τανάγρη και το "δικό μου" Those familiar dreams
Θα μπορούσα να συνεχίσω το πρόγραμμα ακούραστα, μα λέω να τελειώσει εδώ, με ένα τραγούδι που έτσι για αλλαγή θα έχει ελληνικό στίχο!
Ποιο να διαλέξω τώρα που αγαπώ τόσα;
Έβαλα κι εμπάργκο στον Θηβαίο από πέρυσι και θα με ξελάσπωνε τώρα μια χαρά, αλλά ακόμα δεν ξέχασα τα όσα γραφικά είπε τότε!
Ίσως κάποτε τα ξεχάσω, αλλά τώρα μου είναι αδύνατον να τον ακούσω χωρίς να σιχτιρίσω και δε θα΄θελα να κλείσω έτσι!
Καταλαβαίνετε!
Το βρήκα!
Φεύγω, αλλά σας αφήσω συντροφιά με τα ξωτικά και τον Σωκράτη Μάλαμα!
