Το τελευταίο φως, Ιφιγένεια Τέκου

"Υπήρχε μαγεία πίσω από τη συγγραφή, που ξεπερνούσε κατά πολύ τα οφέλη της κάθαρσης. Κυριαρχία πάνω στα αισθήματα και στις κινήσεις χαρακτήρων, που είχαν γεννηθεί χάρη στη φαντασία της, χάρτινα πλάσματα που η πορεία τους εξαρτιόταν αποκλειστικά από την ίδια."

σελ. 107

Υπάρχει μαγεία και στην ανάγνωση. Μπορεί ως αναγνώστες να μην έχουμε καμιά είδους κυριαρχία πάνω στα χάρτινα πλάσματα που ανασαίνουν μόνο ανάμεσα στις σελίδες, το αντίθετο θα έλεγα, αφού οι ήρωες είναι εκείνοι που ασκούν εξουσία πάνω μας, βάζοντάς μας στον κόσμο τους, για να μας κρατήσουν κοντά τους, ή για να μας διώξουν μακριά τους. 

Η Ιφιγένεια Τέκου καταφέρνει να δημιουργήσει όλες εκείνες τις προϋποθέσεις που χρειάζονται, ώστε οι δικοί της ήρωες να μας κρατήσουν ομήρους μέσα από μια ιστορία που τα έχει όλα.

Το τελευταίο φως είναι και τρυφερό και σκληρό. 
Μιλάει για την αγάπη, αλλά και για το μίσος.
Για την εκδίκηση, αλλά και για τη συγχώρεση. 
Έχει μια θλίψη, μα δε σβήνει την ελπίδα από τον χάρτη, ενώ ένα προσεκτικά πλεγμένο μυστήριο τα σκεπάζει όλα, σαν ομίχλη που πέφτει σιγά σιγά και αλλάζει ένα γνώριμο τοπίο.
Πάνω από όλα όμως, το τελευταίο φως έχει μια βαθιά λάμψη που υπόσχεται κάθαρση.

"Στη ζωή του καθενός μπορεί να υπάρξουν μονάχα λίγες στιγμές κατά τις οποίες έρχεται σε άμεση επικοινωνία με το μέσα του, το μαλάζει και το πλάθει και τελικά του δίνει τη μορφή που θέλει"

σελ. 297

Η ιστορία ξεκινάει στη Μάνη του '70 για να καταλήξει πάλι εκεί όπου ξεκίνησε χρόνια μετά. Οι ζωές των ηρώων ακολουθούν το δρόμο τους. Τους συναντάμε στην Αθήνα, στη Θεσσαλονίκη, στο Λονδίνο και στην Κένυα, αλλά τους έχει ζυμώσει το επιβλητικό, αρχέγονο τοπίο της Μάνης.

Η ιστορία εκτυλίσσεται σε δυο χρόνους, στο παρόν και στο παρελθόν και η αφήγηση αλλάζει συνεχώς χρόνους αυξάνοντας έτσι το ενδιαφέρον.

Αλλάζει όμως και πρόσωπα. 

Έτσι ακολουθούμε την πορεία δυο νεαρών κοριτσιών που κάνουν τα πρώτα τους δειλά βήματα στην ωριμότητα μέσα στην άγρια ομορφιά της Μάνης. Η Σεμέλη και η Ισμήνη γίνονται στενές φίλες με το που γνωρίζονται.

Δένονται μεταξύ τους με μεγάλη αγάπη, μα εκείνο που τις δένει περισσότερο από κάθε τι, εκείνο καταφέρνει κατά κάποιον τρόπο και να τις απομακρύνει.

Στη Σεμέλη θα χρεωθεί κι ένα τραγικό λάθος, που στην ουσία δεν της αντιστοιχεί, όμως μένει σαν σκιά να την κυνηγά.

Ακολουθούμε και τη Μαρίνα που είναι η κεντρική ηρωίδα, αφού γύρω από αυτήν περιστρέφονται όλα τα άλλα πρόσωπα, αλλά και τα γεγονότα.

Όταν διαλύεται ο γάμος της, μια ανεπάντεχη, όσο και περίεργη κληρονομιά έρχεται σαν από μηχανής Θεός για να δώσει λύση  στα αδιέξοδα που της δημιούργησε η καινούρια κατάσταση.

Με μοναδικά στοιχεία μια φωτογραφία κι ένα κλειδί η Μαρίνα και η κόρη της φτάνουν σε έναν πύργο στη Μάνη για να ξαναχτίσουν τη ζωή τους.

Από την πρώτη στιγμή όμως αρχίζουν να συμβαίνουν ανεξήγητα πράγματα.

Όσο περισσότερο προσπαθεί η Μαρίνα να κατανοήσει όσα γίνονται τόσο βαθύτερα μπαίνει στα μυστικά ενός παρελθόντος που αγνοούσε. Όλα δείχνουν ότι μαζί με το σπίτι κληρονόμησε και το παρελθόν.

Παρόλα αυτά θα συναντήσει ανθρώπους που θα σταθούν δίπλα της και θα τη βοηθήσουν με κάθε τρόπο.

Κάπου ανάμεσα στις σκιές κινείται η Σοφία, μια κοπέλα που γίνεται γυναίκα κάτω από το βάρος ενός αβάστακτου πόνου και μιας θλίψης που την αναγκάζουν να ακολουθήσει ένα μοναχικό, όσο και αυτοκαταστροφικό μονοπάτι.

Υπάρχουν όμως και δυο παιδιά πολύ ξεχωριστά, η κόρη της Μαρίνας, η Μάχη και ο Στέλιος, ο γιος της Νεφέλης, της νέας της γειτόνισσας, που δίνουν σε όλους μας μαθήματα ζωής!

Η Νεφέλη σε κάποιο σημείο αναφέρει ότι: "Τα παιδιά δεν έχουν ανάγκη από τις λέξεις, όπως εμείς οι μεγάλοι. Μιλάνε με την καρδιά τους."

Και γύρω από όλους αυτούς, πολλά ακόμα πρόσωπα, συνθέτουν μια ιστορία γεμάτη ένταση, που καταφέρνει να κρατήσει το ενδιαφέρον αμείωτο, και που τα νοήματά της φτάνουν ξεκάθαρα και με απόλυτη διαύγεια στον αναγνώστη, αποδεικνύοντας ότι όσο περίπλοκη κι αν μοιάζει η ζωή, η αγάπη θα βρίσκει τρόπο να επιβιώνει και η αλήθεια θα έρχεται πάντα στο φως.

Το τελευταίο φως - Ιφιγένεια Τέκου
Κατηγορία : Λογοτεχνία
Θεματική κατηγορία : Κοινωνικό
Σειρά : Ελληνική λογοτεχνία
Ημ. Έκδοσης : 19/04/2018
Σελίδες : 432
Εκδόσεις: Ψυχογιός

Γινάτι. Ο σοφός της λίμνης, Γιάννης Καλπούζος

"Το στοίχημα της ζωής είναι να την απλώσεις στις κορφές του ήλιου"

Ο Γιάννης Καλπούζος γράφει για τα Γιάννενα, μπαίνει στο καραβούλι για να  διασχίσει τη λίμνη και αναλύει το γινάτι σε ένα μυθιστόρημα γεμάτο ιστορία.

"Το "ίνα τι" γέννησε τον όρο γινάτι κι ας λένε πως προέρχεται από το αραβικό "ενάντ" και το οθωμανικό "ινάντ". Εκεί κρέμεται ολάκερη η σοφία και η ομορφιά της ύπαρξής μας, στο "ίνα τι", για ποιον λόγο. Ανακάλυψέ τον, βρες την ουσία." 

Ο κεντρικός ήρωας του βιβλίου, ο Ζώτος, διαφεντεύεται απ΄ το γινάτι από τότε που άφησε το χωριό του για να πάει στα Γιάννενα το 1917.

Γύρω από τον Ζώτο, ένα πλήθος ανθρώπων, που ο καθένας τους επηρεάζει τη ζωή του με διαφορετικό τρόπο, και όλοι μαζί γίνονται αφορμή για να γνωρίσουμε καλύτερα μια εποχή που μοιάζει μακρινή, αφού ο συγγραφέας πατάει γερά πάνω στα ιστορικά γεγονότα και δημιουργεί έχοντάς τα πάντα ως πρώτο υλικό.

Η αφήγηση ξεκινά το 1917, την περίοδο της ιταλικής κατοχής των Ιωαννίνων. 

Η πρώτη απόπειρα δημιουργίας Βλάχικου Πριγκιπάτου στην Πίνδο, η εξόρυξη πετρελαίου στην Δραγοψά, η εκστρατεία στη Μικρά Ασία, η προσφυγιά Μικρασιατών και Ποντίων, καθώς κι εκείνη των Τουρκογιαννιωτών, ο διχασμός σε βενιζελικούς και αντιβενιζελικούς, η μάστιγα της ληστοκρατίας στην Ήπειρο, αλλά και όλα όσα συνέβησαν μέχρι και την πρώτη δεκαετία του Μεσοπολέμου είναι η βάση που πάνω του στηρίχτηκε το μυθιστόρημα. 

Σε μια πατρίδα που συνυπάρχουν ή συγκρούονται  διαφορετικοί κόσμοι, θρησκείες και γλώσσες, στα Γιάννενα την πόλη των θρύλων, με τη λίμνη να πρωταγωνιστεί όχι μόνο στο εξώφυλλο του βιβλίου, μα και στην ιστορία, ο Ζώτος παλεύει να σταθεί στα πόδια του.

Τα γεγονότα που τον ώθησαν να φτάσει εκεί, παραμένουν ανοικτή πληγή μέσα του, ακόμα και όταν όλα δείχνουν ότι η ζωή του αρχίζει να μπαίνει σε μια σειρά.

Θα γνωρίσει πολλούς ανθρώπους, φίλους που θα του σταθούν, αλλά κι εχθρούς που θα επιχειρήσουν ως και την εξόντωσή του.

Τα σημαντικότερα όμως πρόσωπα, εκείνα που θα παίξουν καθοριστικό ρόλο στη ζωή του, είναι δύο.

Ο αινιγματικός βαρκάρης που γνωρίζει σχεδόν με το που φτάνει στην πόλη και η Χαβαή. 

Ο σιορ Δονάτος, ο βαρκάρης, είναι εκείνος που τον προτρέπει να ριχτεί στη ζωή, να μπει στη φωτιά και να χορέψει, όπως του λέει χαρακτηριστικά.

Μέσα από τον σιορ Δονάτο ο συγγραφέας αναλύει και διαχωρίζει τις δυο όψεις που έχει το γινάτι, την καλή, εκείνη δηλαδή τη δημιουργική που σε σπρώχνει να κάνεις πράγματα, μα και την άσχημη που μόνο σε κακό καταλήγει. 

Με τη Χαβαή φαινομενικά τον χωρίζουν πολλά με κυριότερο τη θρησκεία, αλλά θα τους ενώσει μια μεγάλη αγάπη και μια σχέση που θα περάσει από πολλές δυσκολίες.

Μέσα από τα σημαντικά γεγονότα της εποχής, αλλά και τον καθημερινό μικρόκοσμο που δίνει ζωή στην πόλη, στήνεται ένα εξαιρετικό μυθιστόρημα που μιλάει για όλα, για την αγάπη και τον έρωτα, την εκδίκηση, τον πόνο, τον πόλεμο, την προσφυγιά, για το καλό και το κακό που κρύβεται μέσα στους ανθρώπους. 

Το πολυφυλετικό περιβάλλον της εποχής, που συνθέτουν Έλληνες, Τούρκοι, Εβραίοι, αλλά και οι ιδιαίτερες πολιτισμικές ομάδες των Ελλήνων, δίνει αφορμή στον συγγραφέα να διαπραγματευτεί και το μεγάλο ζήτημα για το ποια είναι τελικά η ταυτότητα του Έλληνα.

Με τη λίμνη και το νησάκι της να κυριαρχούν στο φόντο, το σκηνικό μοιάζει  σχεδόν παραμυθένιο κι ας μην είναι πάντα ονειρικό.

Γιατί αυτό το μυθιστόρημα δεν το διαβάζεις απλά. 

Μπαίνεις μέσα του και το ζεις σελίδα τη σελίδα, καθώς μεταφέρεσαι στη δύσκολη εποχή που περιγράφει, σε έναν τόπο τόσο όμορφο, όσο και πληγωμένο.

"Μου μιλούν τα νερά, μου μιλά η λίμνη...

...Τούτη τη λεκάνη, εξόν απ' τις εκατόν εξήντα πηγές, τη γιόμισαν και τα δάκρυα των ανθρώπων. Άμα τη θωρείς με τέτοια μάτια, αλλιώς μπήγεις τα κουπιά. Γιατί δεν τα βυθίζεις στο νερό, αλλά στις ψυχές που έκλαψαν στις όχθες της και τη στοίχειωσαν με τις χαμένες τους ελπίδες. Ορφανά όνειρα έχει για νερά."

γινάτι

Ο σοφός της λίμνης

Συγγραφέας: Γιάννης Καλπούζος

Εκδόσεις: Ψυχογιός

Ημ. Έκδοσης : 22/03/2018

Σελίδες : 576

Η ιστορία της θεραπαινίδας, Μάργκαρετ Άτγουντ

..."Με το να σας αφηγούμαι το οτιδήποτε, τουλάχιστον πιστεύω στην ύπαρξή σας, πιστεύω ότι είστε εκεί, πιστεύω ότι κι εσείς υπάρχετε. Επειδή σας λέω αυτή την ιστορία σας κάνω να υπάρξετε. Αφηγούμαι, άρα υπάρχετε."...

Η Μάργκαρετ Άτγουντ δημιουργεί μια δυστοπία πέρα από κάθε λογική, και βάζει την ηρωίδα να την αφηγηθεί σε πρώτο πρόσωπο.
Η άμεση αφήγηση δίνει άλλη βαρύτητα στη διήγηση, καθώς μεγεθύνει τα πάντα, κάνοντάς τα να μοιάζουν ακόμα πιο τρομακτικά, ίσως και λίγο πιο αληθινά. Και η γνώση πως κάποιοι παρανοϊκοί ισχυροί θα μπορούσαν να δημιουργήσουν ένα τόσο αποπνιχτικό και ζοφερό περιβάλλον, ενισχύει αυτή την αίσθηση.
Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή.
Όλα ξεκίνησαν όταν οι γεννήσεις άρχισαν να μειώνονται δραματικά. Η ανθρωπότητα τείνει να εξαφανιστεί και τότε εμφανίζονται οι "σωτήρες". Μια ομάδα ανθρώπων παίρνει  με τη βία τον έλεγχο και δημιουργεί μια θεοκρατική καρικατούρα δημοκρατίας. 
Οι γυναίκες χάνουν όλα τους τα δικαιώματα, απαγορεύεται ακόμα και να διαβάζουν. Ταυτόχρονα κυνηγιούνται και οι άντρες που δε δείχνουν υπακοή, ή έχουν παραβεί τους κανόνες που θέτει η νέα αρχή. 
Σιγά σιγά στήνεται το εξωπραγματικό σκηνικό στο οποίο θα λάβει χώρα η ιστορία μας. 
Καθώς όλες οι μέθοδοι γονιμοποίησης κρίνονται ως άθρησκες, νομιμοποιείται ο θεσμός της παρένθετης μητέρας με έναν τρόπο όμως εφιαλτικό, κι αυτό επειδή κρίθηκε ότι είχε βιβλικό προηγούμενο.
Οι γυναίκες που επιλέγονται γι' αυτόν τον σκοπό είναι οι θεραπαινίδες και η ηρωίδα μας είναι μία από αυτές.

..."Ο χρόνος είναι παγίδα κι έχω πιαστεί μέσα του. Πρέπει να ξεχάσω το κρυφό μου όνομα και τα πράγματα όπως ήταν παλιά. Τώρα λέγομαι Τουφρέντ κι αυτό είναι το σπίτι μου."...

Η Τουφρέντ, είναι αναγκασμένη μια φορά το μήνα να γίνεται μέρος ενός αηδιαστικού και παράλογου τελετουργικού στο οποίο συμμετέχουν ο κυβερνήτης και η γυναίκα του. Προσεύχεται να μείνει έγκυος, γιατί μόνο αυτό τη σώζει από από το θάνατο που μπορεί να έρθει γρήγορα, με απαγχονισμό, ή αργά κι επώδυνα από τη ραδιενέργεια στις Αποικίες. 
Το παρελθόν έρχεται συνεχώς στη μνήμη της και όταν το παρόν γίνεται αφόρητο ψηλαφίζει την κρυφά χαραγμένη φράση της προκατόχου της, που ανακάλυψε μέσα στην ντουλάπα. 

"Μην αφήσεις τους μπάσταρδους να σε συνθλίψουν"

Η ζωή έχει φορέσει το πρόσωπο του εφιάλτη, αλλά συνεχίζεται. Ξαφνιάζει το γεγονός ότι τελικά ο άνθρωπος μπορεί να αντέξει πολλά, αλλά και από πόσα λίγα μπορεί να κρατηθεί όταν όλα γύρω του καταρρέουν. Σε έναν κόσμο όμως που η μοναδική ελπίδα που μπορεί να διακρίνει η ηρωίδα είναι εκείνη που χαράχτηκε κάποτε πάνω σε έναν παλιό τάφο μοιάζει να μην έχει νόημα όλο αυτό. 

Πριν λίγο καιρό, κι έχοντας ήδη παρακολουθήσει με μεγάλο ενδιαφέρον τη σειρά  The Handmaid's Tale
περίμενα με ανυπομονησία να κυκλοφορήσει το βιβλίο, για να το διαβάσω. Και μπορεί η σειρά να είναι εξαιρετική έχοντας αποδώσει σε μεγάλο βαθμό, την ατμόσφαιρα του βιβλίου, ωστόσο η ανάγνωση υπήρξε μια πολύ πιο δυνατή εμπειρία!
Μια εμπειρία που η Άτγουντ κάνει αξέχαστη!

Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΘΕΡΑΠΑΙΝΙΔΑΣ

Συγγραφέας: ΜΑΡΓΚΑΡΕΤ ΑΤΓΟΥΝΤ

Κατηγορία: Λογοτεχνία

Ημ. Έκδοσης: 08/03/2018

Σελίδες: 432

Εκδόσεις Ψυχογιός 

Μεταφραστής: Κορτώ Αύγουστος

Ιστορία χωρίς όνομα, Στέφανος Δάνδολος

Ο τίτλος του βιβλίου, τόσο έξυπνα διαλεγμένος, παραπέμπει κατευθείαν στην Πηνελόπη Δέλτα, μια και ο συσχετισμός με "Το Παραμύθι χωρίς όνομα" γίνεται αυτόματα. Και πώς θα μπορούσε να γίνει διαφορετικά, αφού το έργο της είναι βαθιά χαραγμένο μέσα μας από την παιδική μας ηλικία; 

Ο συγγραφέας Στέφανος Δάνδολος μελετά τα ημερολόγιά της και μένοντας πιστός στην ιστορική αλήθεια δημιουργεί μυθοπλασία. Ένα εξαιρετικό λογοτεχνικό αφήγημα που στέκεται με απόλυτο σεβασμό απέναντι στη συγγραφέα Δέλτα και απέναντι στη γυναίκα Πηνελόπη. 

Το βιβλίο μιλάει για το μεγάλο, το κρυφό πάθος της για τον Ίωνα Δραγούμη. Και το κάνει γλαφυρά και με τεράστια ένταση που κλιμακώνεται συνεχώς.
Χωρίζεται σε δυο χρονικές περιόδους που παρεμβάλλονται η μια μέσα στην άλλη με διαδοχικά κεφάλαια. 
Η πρώτη μας μεταφέρει στην καρδιά των γεγονότων που σημάδεψαν τη Δέλτα κι εξελίχτηκαν σε ένα σανατόριο στα περίχωρα της Βιέννης, όπου την έκλεισε η οικογένειά της για να ξεχάσει το μεγάλο της έρωτα.
Εκεί θα περάσει τρεις μέρες μαζί με τον αγαπημένο της και θα παλέψει σκληρά με τον εαυτό της για να πάρει την απόφαση που θα καθορίσει τη μετέπειτα ζωή της.
Καίγεται από την επιθυμία να τον ακολουθήσει, η λαχτάρα της να είναι μαζί του είναι επιτακτική, αλλά αν το κάνει μπορεί να μην ξαναδεί τις τρεις κόρες της. 
Ο συγγραφέας καταφέρνει να αποδώσει με αξιοπρέπεια όλη αυτή την ένταση που βιώνει η Πηνελόπη, αλλά και τον σπαραγμό της.
Η δεύτερη χρονική περίοδος είναι η μέρα που τα γερμανικά στρατεύματα μπαίνουν στην Αθήνα. Μεταφερόμαστε στο σπίτι της στην Κηφισιά, όπου ηλικιωμένη και καταπονημένη, παίρνει άλλη μια απόφαση κάτω από το βάρος των περιστάσεων.
Κάθε κεφάλαιο που αναφέρεται στην πρώτη χρονική περίοδο συνοδεύεται κι από ένα μικρό απόσπασμα από τα βιβλία της που μοιάζει σχετικό με την αφήγηση, ενώ τα κεφάλαια που αναφέρονται στη δεύτερη τιτλοφορούνται απλώς: "Κυρία Δέλτα", που δείχνουν το τετελεσμένο όπως αποκάλυψε και ο ίδιος ο συγγραφέας στη χτεσινή παρουσίαση του βιβλίου του στο Αγρίνιο.

Το βιβλίο το είχα διαβάσει σχεδόν απνευστί και πότε έμοιαζα να κατανοώ την Πηνελόπη Δέλτα και πότε όχι. 
Αυτή η εμμονή της για έναν έρωτα ανεκπλήρωτο μου θύμισε έναν άλλον "έρωτα" που έρχεται από τα χρόνια της χολέρας και τον περίφημο ήρωα του Μαρκές, τον Φλορεντίνο Αρίσα που αντιπαθώ σφόδρα. Ίσως γι΄αυτό μέσα μου πάλευαν η κατανόηση με την επίκριση.
Άραγε σκεφτόμουν αν έφευγε μαζί του θα εξακολουθούσε να είναι τόσο ερωτευμένη μαζί του σε έξι μήνες, σε ένα χρόνο ή σε δυο χρόνια; Θα έχανε το πάθος τις μυθικές διαστάσεις που του χάρισε η απόσταση; Και τι ζωή στα αλήθεια μπορεί μια μάνα να ζήσει μακριά από τα παιδιά της; Πόση ευτυχία μπορεί να νιώσει αν γνωρίζει πως αυτό κάνει δυστυχισμένα τα παιδιά της, πως κάνει δυστυχισμένη αυτή την ίδια;
Φαύλος κύκλος!
Και στην άκρη του κύκλου, να ζει το δικό του δράμα ο σύζυγός της, ο Στέφανος Δέλτας.

Και σκέφτομαι φυσικά όχι μόνο πόσα θα έχανε αν έφευγε, κυρίως τα παιδιά της, αλλά και όσα θα χάναμε όλοι εμείς, μια και το συγγραφικό της έργο είναι ίσως το αποτέλεσμα της απόφασής της να μείνει.

Δε συνηθίζω στις παρουσιάσεις να αποκαλύπτω πολλά για να μη χαλάω την αναγνωστική απόλαυση.
Αν σε αυτή την περίπτωση το έκανα, οφείλεται μόνο και μόνο στο γεγονός ότι η ιστορία μας είναι γνωστή. Όλοι ξέρουμε για τη ζωή της Δέλτα και τα γεγονότα που τη στιγμάτισαν.
Όλοι ξέρουμε πότε και πως πέθανε.
Αυτό που κάνει αξέχαστη την ανάγνωση δεν είναι τόσο τα γνωστά γεγονότα, αλλά η άξια πένα του Στέφανου Δάνδολου που τα καταγράφει με συνέπεια και τα εξιστορεί με ακρίβεια, ενώ βαδίζει ταυτόχρονα με μεγάλη προσοχή στο δρόμο της μυθοπλασίας για να μας δώσει τελικά ένα άκρως συγκινητικό ανάγνωσμα που τα έχει όλα. Και τον έρωτα και το πάθος και την απώλεια και όλα αυτά κάτω από το βάρος σημαντικών στιγμών της Ελλάδας.

Το ξέρω πως είμαι τρελή·

μα η αγάπη κάποιον τρελαίνει...

(Από γράμμα της σ' εκείνον)

Πραγματικά ο Στέφανος Δάνδολος καταφέρνει να αποτυπώσει όλο τον εύθραυστο ψυχισμό μιας γυναίκας που μαυροφόρεσε όταν έμαθε ότι αυτός που αγαπούσε είναι πια με άλλη γυναίκα, μιας γυναίκας που υπήρξε σημαντική μορφή του περασμένου αιώνα, και το κάνει με τέχνη απαράμιλλη!
Πιστεύω πως η αξία αυτού του βιβλίου δεν αποτυπώνεται εύκολα με λόγια. Την νιώθεις όμως όταν γίνεσαι μέρος του. Όταν βαδίζεις στα χνάρια που άφησαν οι δυο ερωτευμένοι, στην αγωνία που έζησαν και τη ματαίωση που βίωσαν, αλλά και όταν στέκεσαι σιωπηλός θεατής στη βίλα στην Κηφισιά, λίγο πριν τη μεγάλη σιωπή!

Ιστορία χωρίς όνομα

Στέφανος Δάνδολος

Εκδόσεις Ψυχογιός

Σειρά : Ελληνική λογοτεχνία

Ημ. Έκδοσης : 23/11/2017

Σελίδες : 344

The Handmaid's Tale

"Τώρα άνοιξαν τα μάτια μου.

Πιο πριν κοιμόμουν.

Έτσι το αφήσαμε να συμβεί.

Όταν αιματοκύλισαν το Κογκρέσο δεν ξεσηκωθήκαμε.

Όταν με πρόφαση τους τρομοκράτες κατάργησαν το Σύνταγμα πάλι δεν ξυπνήσαμε.

Είπαν πως ήταν προσωρινό.

Τίποτα δεν αλλάζει σε μια στιγμή" 

Τίποτα δεν άλλαξε σε μια στιγμή, αλλά όλα άλλαξαν κι έγιναν εφιαλτικά όταν δημιουργήθηκε μια απάνθρωπη κοινωνία με αυστηρά θεοκρατικό χαρακτήρα, μια καρικατούρα δημοκρατίας που εδραιώθηκε με βία και επιβλήθηκε στο όνομα του Θεού.

Αφορμή για αυτό το τερατούργημα, μα και δικαιολογία ταυτόχρονα, η δυσκολία τεκνοποίησης που κινδυνεύει να αφανίσει τον πληθυσμό.

Μια ομάδα αδίστακτων ανθρώπων, που κρατά για τον εαυτό της όλα τα προνόμια παίρνει τον έλεγχο δημιουργώντας μια άνευ προηγουμένου φρίκη, καθώς για να επιτελέσει το θεάρεστο όπως επικαλείται έργο της, δε διστάζει να σκοτώνει με το παραμικρό όσους αντιστέκονται, αλλά και να αιχμαλωτίζει γυναίκες που μπορούν να τεκνοποιήσουν αναγκάζοντάς τες να δίνουν τις "υπηρεσίες" τους και το σώμα τους στους λίγους που αυτοχρίστηκαν  εκλεκτοί.
Και είναι οξύμωρο το γεγονός, ότι για να γεννηθεί ζωή πρέπει να καταστραφούν πολλές άλλες.
Άραγε τι νόημα έχει να συνεχίσει ένας τέτοιος κόσμος να υπάρχει; Τι νόημα έχει η ίδια η αναπαραγωγή στο όνομα της οποίας τελούνται τα πιο φρικιαστικά εγκλήματα;

Η σειρά "The Handmaid's Tale" είναι βασισμένη στο βιβλίο της Margaret Atwood και είναι μια δυστοπία που εξελίσσεται σε ένα μέλλον όχι και πολύ μακρινό.

Το βιβλίο θα κυκλοφορήσει στην Ελλάδα με τον τίτλο "Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΘΕΡΑΠΑΙΝΙΔΑΣ" από τις εκδόσεις Ψυχογιός στις 08/03/2018, σε μετάφραση Αύγουστου Κορτώ. 

"H Όφρεντ είναι θεραπαινίδα στη Δημοκρατία του Γιλεάδ. Μπορεί να απομακρυνθεί από το σπίτι του Κυβερνήτη και της συζύγου του μια φορά για την ημέρα για να πάει περπατώντας για ψώνια στην αγορά όπου οι πινακίδες δεν έχουν λέξεις παρά μόνο εικόνες αφού στις γυναίκες δεν επιτρέπεται πλέον να διαβάζουν. Πρέπει να ξαπλώνει ανάσκελα μια φορά τον μήνα και να προσεύχεται να μείνει έγκυος από τον Κυβερνήτη διότι, σε μια εποχή όπου οι γεννήσεις μειώνονται σταδιακά, η Όφρεντ και οι άλλες θεραπαινίδες έχουν αξία μόνο αν τα ωάριά τους είναι βιώσιμα.  

Η Όφρεν μπορεί να θυμηθεί το παρελθόν, τις μέρες όπου ζούσε και έκανε έρωτα με τον άντρα της τον Λουκ∙ όταν έπαιζε με την κόρη της∙ όταν είχε δουλειά, δικά της χρήματα και πρόσβαση στη γνώση. Αλλά τίποτε απ’ αυτά δεν υπάρχει πια… "

Αν είδατε τη σειρά, που θα έχει και 2η σεζόν, σίγουρα μετράτε μία μία τις μέρες που απομένουν για την κυκλοφορία του βιβλίου.

Η σειρά καταφέρνει να δημιουργήσει την ζοφερή εκείνη ατμόσφαιρα που είναι αναγκαία για να φανεί όλη η σαπίλα που κρύβει μέσα της η ανθρωπότητα. 
Ένας άκρατος μισογυνισμός είναι το σκηνικό που στήνεται η φρίκη και που δυστυχώς δεν ξαφνιάζει όσο θα έπρεπε, όταν αναλογιζόμαστε πως η γυναίκα είναι αυτή που χρεώνεται πάντα όλες τις αμαρτίες και τιμωρείται μάλιστα γι΄αυτές με την ευλογία και των θρησκειών!

1η σεζόν

2η σεζόν

* Φωτογραφίες κειμένου: imdb, στο οποίο μπορείτε να βρείτε και όλες τις πληροφορίες για τη σειρά και τους συντελεστές της.