Το Μέγα Σπήλαιο στο πέρασμα των χρόνων

Στα Αροάνια όρη, στον Χελμό δηλαδή, σε υψόμετρο 899 μέτρων, πάνω από τη χαράδρα του Βουραϊκού ποταμού, και κρύβοντας στα σπλάχνα του μια σπηλιά, το Μέγα Σπήλαιο, υψώνεται επιβλητικό όπως και το τοπίο γύρω του.

ΤΙ ΛΕΕΙ Η ΠΑΡΑΔΟΣΗ

Η παράδοση λέει πως ιδρύθηκε από δυο μοναχούς. Ο Συμεών και ο Θεόδωρος οδηγημένοι από ένα όνειρο έφτασαν εδώ από τη Θεσσαλονίκη, για να βρουν την Ιερή Εικόνα της Παναγίας από μαστίχα και κερί, φιλοτεχνημένη από τον Ευαγγελιστή Λουκά.

Έτσι το 362 μ.Χ. και με τη βοήθεια μιας βοσκοπούλας, της Ευφροσύνης, που τους αποκάλυψε πως ένας τράγος από το κοπάδι της, πήγαινε συχνά στο σπήλαιο για να πιει νερό από την πηγή που υπήρχε εκεί, βρήκαν την εικόνα.  

Η εικόνα, βρίσκονταν δίπλα στην πηγή και φυλάσσονταν από ένα δράκο, που τον σκότωσε ένας κεραυνός, όταν επιτέθηκε στους δυο μοναχούς, που προσπαθούσαν να καθαρίσουν το χώρο από την πυκνή βλάστηση.

Η πηγή σήμερα είναι μαρμάρινη και γνωστή ως  "η Πηγή της Κόρης".

Στη συνέχεια έχτισαν ναό στη μνήμη της Κοιμήσεως της Θεοτόκου. Δίπλα του χτίστηκαν παρεκκλήσια και ξενώνες και πλήθος πιστών άρχισε να καταφτάνει για να προσκυνήσει τη θαυματουργή εικόνα.

ΤΟ ΜΕΓΑ ΣΠΗΛΑΙΟ ΜΕΣΑ ΣΤΟΝ ΧΡΟΝΟ

Η Μονή κάηκε τέσσερις φορές στα χρόνια που ακολούθησαν, αλλά η εικόνα σώζονταν πάντα, αν και μετά την πυρκαγιά του 1640 έχει παραμορφωθεί.

Τελευταία φορά κάηκε από τους Γερμανούς, οι οποίοι άρπαξαν και πολλά σπουδαία κειμήλια.

Στην περίοδο της Τουρκοκρατίας όμως, ήταν καταφύγιο για τα γυναικόπαιδα, αφού δεν πατήθηκε ποτέ από Τούρκους.

Αυτή είναι συνοπτικά η ιστορία του μοναστηριού, που χτισμένο σ' ένα ονειρικό τοπίο, αφήνει τα μεγαλύτερα μυστήρια της φύσης να διηγούνται τη δική τους.

Πρωτοδημοσιεύτηκε στο "Εικόνες και Ψίθυροι". 

Λίμνη Τσιβλού

Ψηλά στο βουνό, ανάμεσα στην πυκνή βλάστηση, ξεπροβάλλει ανεπάντεχα μια λίμνη.

Τη γαλήνη και την ηρεμία του ειδυλλιακού τοπίου, διακόπτει μόνο το κελάηδισμα των καλά κρυμμένων πουλιών, στις φυλλωσιές των δέντρων, που αναδεύει συνεχώς το ελαφρύ αεράκι.

Στάθηκα ώρα πολύ να ψάχνω από ποιο πλατάνι μας χαιρετούσε με θεσπέσιες τρίλιες ένα αθέατο πουλί.

Δεν το ανακάλυψα, μα το τραγούδι του θα μου μείνει αξέχαστο.

Εδώ με τίποτα δεν πάει το μυαλό σε καταστροφές και καταποντισμούς.

Όλα ανασαίνουν μακάρια την ηρεμία του βουνού και τα δέντρα με τις βαθιές τους ρίζες απλωμένες αποφασιστικά στη γη, δημιουργούν το απόλυτο αίσθημα ασφάλειας.

Το βουνό είναι ο Χελμός, η λίμνη ονομάζεται Τσιβλού και οφείλει την ύπαρξή της σε μια μεγάλη καταστροφή.

Κατολισθήσεις παρέσυραν τόνους χώματος και βράχους, οδηγώντας στον αφανισμό δυο χωριά, το ένα εκ των οποίων έδωσε το όνομά του στη λίμνη.  

Όλα αυτά έφραξαν την κοίτη του ποταμού Κράθη, που ουσιαστικά είναι υπεύθυνος μαζί με τις συνεχόμενες βροχές του 1913, για την καταστροφή που έγινε στις 24 Μαρτίου του ίδιου έτους.

Μια από τις πηγές του Κράθη είναι τα Ύδατα της Στυγός, στα νερά της οποίας ορκίζονταν οι Θεοί, εκεί που η Θέτιδα βάπτισε τον Αχιλλέα για να τον κάνει άτρωτο.

Η περιοχή, όπως αποδείχτηκε, καθόλου άτρωτη δεν ήταν, μα η φύση, λες και θέλησε να απολογηθεί και να αποζημιώσει για όλα όσα έκανε, δημιούργησε από το κακό, κάτι καλό.

Από την καταστροφή, έφερε την ομορφιά.

Ένα σμαράγδι σπάνιας ομορφιάς, ένα τέλειο αλπικό τοπίο, μια και βρίσκεται σε υψόμετρο 800 μέτρων, ήταν η ανταμοιβή της και το δώρο της σε βουνό και ανθρώπους.

Κοντά στις όχθες της λίμνης τα πλατάνια διαλαλούν τη ζωή και μόνο να φανταστώ μπορώ την ομορφιά της περιοχής όταν τα πλατάνια θα ντυθούν τα φθινοπωρινά τους χρώματα.

Σκέφτομαι πόσο θα ήθελα να έρθω και το χειμώνα εδώ, όταν το χιόνι μεταμορφώνει μαγικά το τοπίο δίνοντάς του μια αυθεντική βουνίσια ομορφιά.

Είναι καλοκαίρι όμως, και σκοπεύω να απολαύσω κάθε στιγμή εδώ, κάτω από το δροσερό, πολυπόθητο ίσκιο τους.

Να αφουγκραστώ τα θροΐσματα των φύλλων, που μεταφέρουν μύθους για Θεούς κι ανθρώπους και μιλάνε διαρκώς για όσα η λίμνη έκρυψε για πάντα στα νερά της, ενώ τα μονοπάτια με οδηγούν σχετικά εύκολα στο νερό που αστράφτει από χαρά με κάθε χάδι του ήλιου.

Υπάρχουν αρκετά μονοπάτια και διαδρομές που οδηγούν στη λίμνη από διαφορετικές μεριές, αλλά και θέσεις που μπορεί ο ταξιδιώτης να ξεκουραστεί.

Αν θέλει και τολμά, μπορεί ακόμα και να κολυμπήσει.

Ή και να ψαρέψει. 

Η περιοχή προσφέρεται για πολλές δραστηριότητες και η ομορφιά της φύσης, που οργιάζει γύρω του, εύκολα τον ξεγελά.

Τον κάνει να νομίζει πως ο κόσμος είναι τελικά ο παράδεισος και πως ετούτο το μέρος, με τη λίμνη πάνω στο βουνό, με τα πλατάνια, τα πεύκα και τα έλατα είναι καλά φυλαγμένο μόνο γι' αυτόν.

Η λίμνη από ψηλά χάνει λίγο από το σμαραγδένιο της χρώμα, πλησιάζοντας περισσότερο στο τιρκουάζ.

Στη δική μου μνήμη όμως θα λάμπει σαν ένα σπάνιο σμαράγδι.

Και θα αναρωτιέμαι για όσα μυστικά έκρυψε για πάντα στα ογδόντα μέτρα του βυθού της.

Το χιονισμένο βουνό (Χελμός)

Χειμωνιάτικο τοπίο ζήτησε η Μαρία Νι (Μαρία μου ευχαριστώ πολύ για τη φιλοξενία) από το blog "Μια ματιά στον ήλιο με γιορτινά" για τον διαγωνισμό "Φωτογραφίζειν" και πετάχτηκα στον Απρίλη του 2015 για να το φέρω!

Κι έτσι, μια ανοιξιάτικη εκδρομή στο Χελμό βρήκε ευκαιρία να χωθεί στο φετινό χειμώνα!

Σκεφτόμουν να στείλω μία από τις τρεις πρώτες φωτογραφίες, τις έβαλα στη σειρά κι έκανα την τελική επιλογή μου με τον πασίγνωστο επιστημονικό τρόπο, "α μπε μπα μπλομ...".

Η φωτογραφία έφυγε κι όταν ξανάρθε αντάμωσε με μεγάλη χαρά τις υπόλοιπες.

Ξαναμπήκαν στη σειρά, άρχισαν να φυσάνε βουνίσιο αέρα και να μας προκαλούν να αφήσουμε τα χνάρια μας στο χιόνι!

Να κεντήσουμε τον καμβά του με ιστορίες!

Τα Αροάνια Όρη, γνωστότερα ως Χελμός, είναι οροσειρά της βόρειας Πελοποννήσου που βρίσκεται κατά το μεγαλύτερο μέρος της στο νομό Αχαΐας και λιγότερο στο νομό Κορινθίας, με την ψηλότερη κορυφή της να βρίσκεται στο βορειοανατολικό τμήμα της επαρχίας Καλαβρύτων.

Στην αρχαιότητα λεγόταν «Αροάνια», ενώ το νεώτερο όνομά της, «Χελμός», μπορεί να είναι σλαβικής προέλευσης και σημαίνει «βουνό» ή μπορεί να είναι αρβανίτικης προέλευσης και σημαίνει «δηλητηριώδες βουνό».^[1] Ο χαρακτηρισμός αυτός πιθανόν αποδόθηκε στο βουνό επειδή από αυτό πήγαζε η Στύγα, το νερό της οποίας σύμφωνα με τους αρχαίους Έλληνες ήταν δηλητηριώδες.

Η ονομασία «χελμός», helm (αρχαία γερμανικά, αγγλικά κ.α.), elmo (ιταλικά), δένει περισσότερο με την μορφολογία του βουνού και ετυμολογείται ως «κορυφή», «κορώνα», «κόρυς» σε διάφορες Ευρωπαϊκές γλώσσες.^[2] Επίσης δεν είναι υποχρεωτικά σλαβικής ή αρβανίτικης προελευσης εφόσον απο την περιοχή περασαν και άλλοι λαοί που αφομοιώθηκαν στο διάβα του χρόνου όπως Ρωμαίοι, Ερούλοι, Γότθοι, Γαλάτες και άλλα φύλα που θα είχαν την συγκεκριμένη λέξη στην ορολογία τους.

Πηγή:Βικιπαίδεια

Το Life Images #21, τρώγεται από την περιέργεια και ρωτάει: 

Εσύ που άφησες τα χνάρια σου;

Αν θες μπορείς να του απαντήσεις, μέχρι και την Πέμπτη το βράδυ, πατώντας στο μπλε κουτάκι!