♫ ♩ ♬ ♫ Ετοιμάζω ταξίδι μοναχά για πάρτη μου ♫ ♩ ♬ ♫

Δε θα γράψω για το ταξίδι μου στη Φλωρεντία. Ούτε για εκείνο στο Παρίσι. Δεν θα σας πάω να αγναντέψετε τις ακτές της Κορνουάλης, ούτε τα κάστρα της Σκωτίας.
Δε θα γράψω γι΄αυτά, αλλά και για πολλά άλλα, γιατί απλούστατα δεν τα έχω ζήσει, παρά μόνο με τη φαντασία, ελπίζοντας φυσικά μια μέρα να τα ζήσω και στην πραγματικότητα.
Για μένα το ταξίδι ξεκινάει από το όνειρό του.

Και ίσως αυτό ακριβώς να είναι το ταξίδι. Ένα όνειρο που πότε γίνεται πραγματικότητα και πότε όχι, αλλά παραμένει όνειρο κι ας έχει γίνει ανάμνηση!
Θα ήθελα να έχω ταξιδέψει περισσότερο, αλλά δεν παραπονιέμαι, γιατί μπορώ με τη φαντασία που λέγαμε (ε, και με τις φωτογραφίες) να επισκέπτομαι ξανά όσα έχω ήδη δει, αλλά και να "ταξιδεύω" σε όσα θα ήθελα να δω!

Αν έχετε υπομονή μπορείτε να διαβάσετε εδώ την περιπέτεια ενός ταξιδιού, αλλά κι εδώ , κι εδώ  (ναι, μπορώ να σπάσω νεύρα με τα εδώ κι εδώ, χαχα), τις ομορφιές μιας πόλης που γοητεύει όποιον την επισκέπτεται!
Ήταν από τις πρώτες δοκιμαστικές αναρτήσεις και όχι η καλύτερη δουλειά που θα μπορούσα να κάνω, αλλά τις λατρεύω, γιατί γράφτηκαν σχεδόν αμέσως μετά το ταξίδι.
Αν δεν έχετε χρόνο μην ανησυχείτε.
Δεν θα σας αφήσω παραπονεμένους!
Θα αποκαλύψω το μεγάλο μου "μυστικό".
Η πόλη μάγισσα είναι η Σαλαμάνκα της Ισπανίας, η αλλιώς η χρυσή πόλη.

Και θα σας αποκαλύψω κι ένα μεγάλο λάθος μου!
Με την παρακάτω φωτογραφία συμμετείχα στο διαγωνισμό "Φωτογραφίζειν" που διοργανώνει η Μαρία Νι από το blog "Μια ματιά στον ήλιο με γιορτινά"
Η φωτογραφία πήγε καλά κι ευχαριστώ θερμά όσους την βαθμολόγησαν.
Όπως είχα γράψει στην Μαρία όταν την είχα στείλει, είχα ανατρέξει σε παλιά μου αρχεία, για να βρω ένα μέρος που δεν θα με φωτογραφίζει, αντί να το φωτογραφίζω και ήμουν σίγουρη πως τη φωτογραφία αυτή δεν την είχα βάλει στο blog.
Σήμερα με φρίκη ανακάλυψα πως άθελά μου καταπάτησα έναν από τους βασικούς όρους του παιχνιδιού.
Τελικά εκεί που έψαχνα για τη σημερινή ανάρτηση, έπεσα πάνω της. Την είχα βάλει παλιότερα (όχι επεξεργασμένη), μα δεν το θυμόμουν. Και το κυριότερο δεν έπεσα πάνω της όταν έπρεπε να πέσω.
Ζήτησα ήδη συγνώμη από τη Μαρία για τη αστοχία μου (για να μην πω τίποτα βαρύτερο), αλλά θέλω να ζητήσω συγνώμη από όλους σας!
Η φωτογραφία είχε τίτλο "Βράχια που γεννιούνται σκίζοντας γαλανά νερά, πλεούμενα του ονείρου, πράσινο που γαληνεύει και μια άσπρη προσευχή να υψώνεται. Τολό Αργολίδας"
Είναι κι αυτή ένα ταξίδι από μόνη της....

Η ανάρτηση είναι μια ιδέα της  Πέτρας από το blog "Ο πιο πιστός φίλος του σκύλου".
Όποιος θέλει μπορεί να δηλώσει συμμετοχή εδώ! (ουπς κι άλλο εδώ έβαλα!)

Γλυκό τριαντάφυλλο....και πως να το κάψετε...

Από μέρες είχα δει μια συνταγή στη Γιαγιά Κασσιανή που μου πήρε τα μυαλά.

Γλυκό τριαντάφυλλο.

Δοκιμασμένο και σίγουρο με κατανοητές οδηγίες.

Πάνω από όλα, δε χρειάζονταν "ειδικά" τριαντάφυλλα, αλλά εκείνα τα αρωματικά που έχουμε οι περισσότεροι στον κήπο μας.

Χτες το πρωί κατεβαίνοντας στον κήπο είδα πως οι τριανταφυλλιές ήταν έτοιμες να συνεισφέρουν στο όνειρο.

Γέμισα ένα καλάθι με ανοιχτά τριαντάφυλλα κάθε χρώματος και θαύμασα για ώρα τα μπουμπούκια.

Αργότερα πήρα το καλαθάκι μου και πήγα να μαδήσω τα πέταλα.

Τα έπλυνα προσεκτικά να μην τα καταστρέψω και τα άφησα πάνω σε πετσέτα να στεγνώσουν.

Αυτή η διαδικασία κράτησε ώρες.

Είχε σουρουπώσει όταν τα πέταλα ήταν πια στεγνά κι έτοιμα να κάνουν το επόμενο βήμα.

Μπήκαν με τη ζάχαρη στην κατσαρόλα κι έμειναν έτσι αγκαλιασμένα πάνω από μια ώρα.

Στη συνέχεια πρόσθεσα το νερό για να βράσει το γλυκό μου και να δέσει το σιρόπι.

Μέχρι εδώ όλα πήγαιναν ρολόι.

Το σπίτι μοσχομύρισε και η ευωδιά μου έδωσε μια απίστευτη χαρά.

Μια χαρά που δεν άργησε να γίνει απογοήτευση.

Το γλυκό μου έδενε σιγοβράζοντας ωραία κι όμορφα κι εγώ το κοιτούσα, αλλά κοιτούσα και το λάπτοπ.

Η καταστροφή δεν πήρε πάνω από δυο λεπτά αφηρημάδας.

Σπάνια καίω κάτι....πάρα πολύ σπάνια....ίσως από τότε που άρχισα να μαγειρεύω να έχω κάψει δυο - τρεις φορές φαγητό κι αυτό όχι ανεπανόρθωτα.

Γλυκό δεν έχω κάψει ποτέ (ή δε θυμάμαι να έχω κάψει).

Για όλα όμως υπάρχει η πρώτη φορά.

Κι εγώ χτες έκαψα το γλυκό τριαντάφυλλο.

Αν δεν προσπαθούσα να το ανακατέψω, ίσως έσωζα κάτι.

Δεν κατάλαβα όμως εγκαίρως το μέγεθος της ζημιάς κι έκανα κι αυτό το λάθος.

Τελικά έσωσα πολύ λίγο και είδα πως είχε γίνει πεντανόστιμο.

Άρα........η συνταγή πέτυχε, εγώ τα έκανα χάλια και τα τριαντάφυλλα ετοιμάζονται από την αρχή να μου δώσουν άλλη μια ευκαιρία.

Μου έμειναν οι εικόνες, οι θεσπέσιες μυρωδιές, εκείνη η μπουκιά και η χαρά πριν γίνει καημός.

Γλυκό δεν έχω, έχω όμως τα τριαντάφυλλα, κι αυτός είναι ο καλύτερος τρόπος για να υποδεχτούμε τον Μάη.

Καλό μήνα!!