Τότε και τώρα (Αγαπημένες φωτογραφίες Hi-5)

Κάπου εδώ το παιχνίδι με τα 5 αγαπημένα έφτασε στο τέλος του.

Η Γεωργία  με την όμορφη ιδέα της μας έβαλε σε πολλές σκέψεις. Μπορεί να φαίνεται απλό, αλλά είναι πολύ δύσκολο να διαλέγεις από αυτά που αγαπάς.

Μου άρεσε όμως που πήρα μέρος και που γνώρισα κι άλλες φίλες μέσα από αυτό.

Έχω βέβαια κάποιες επισκέψεις να κάνω ακόμα, αλλά θα γίνει κι αυτό.

Γεωργία  σε ευχαριστώ για αυτό το όμορφο φωτογραφικό ταξίδι που μας παρακίνησες να κάνουμε.

Η τελευταία πρόκληση είναι 5 αγαπημένες μας φωτογραφίες.

Κανονικά θα έπρεπε να είναι όλες δικές μου.

Διάλεξα όμως 4 των παιδιών μου από τη βρεφική και νηπιακή τους ηλικία (από την ώρα που γεννήθηκαν μέχρι και σήμερα που είναι πια ενήλικες τσιμπιέμαι συνέχεια γιατί νομίζω πως ζω ένα όνειρο) και μία δική μου, πολύ πρόσφατη, αλλά μισή.

Κάπου εκεί δίπλα μου είναι κάποιος που την κάνει σημαντική και αγαπημένη.

Πάω στοίχημα πως σας μπέρδεψα, αλλά θυμηθείτε πως έχω "απαγορευτικό".

Τις φωτογραφίες των παιδιών τις είχα βγάλει με την Zenit που είχα τότε.

Τις έβγαλα από τα άλμπουμ και τις φωτογράφισα με την ψηφιακή πια Kodak μου.

Ψηφιακή μεν, παλιά δε...η μηχανή των ονείρων μου παραμένει όνειρο.

Μπορεί κάποτε να καταφέρω να την αποκτήσω, μπορεί και όχι.

Όπως και να έχει όμως το μεράκι μου για τη φωτογραφία θα είναι το ίδιο.

Χαίρομαι που το μοιράζομαι μαζί σας!!

Ιστολόγια που συμμετέχουν:

4 seasons

Είμαι παιδί,   

Μεγαλώνω-Μεγαλώνεις-Μεγαλώνει,   

Ημερολόγιο ενός μωρού, 

Positive thinking- Female code ,

Parentsland,

For my friends,

Blogolicious editoriolista, 

My lovable baby, 

Lost dreamland,  

My trips on blog,

Συλλέγω στιγμές,

My stickland,

Γυναικείες υποθέσεις

Lena in wonderland,

2 boys and hope, 

Beloved ideas, 

Owl mommy

Μια αναπνοή 

Μαρία Έλενα δημιουργίες

Mommy in happiness 

Share your likes

Craftaholic 
Message in a bottle 

Τι θα φάμε; (Αγαπημένα φαγητά Hi-5)

Φαγητό!!
Είμαστε στο στοιχείο μου. Ή μάλλον δεν είμαστε καθόλου στο στοιχείο μου.
Από μικρή η ώρα του φαγητού ήταν η χειρότερή μου. Μια μπουκιά λες και μου έφτανε. Μετά έφραζα το στόμα και γινόμουν από εκείνα τα παιδιά που δεν το ανοίγουν με τίποτα. Κόντεψα να οδηγήσω στην παράνοια τη μάνα μου, τον πατέρα μου, αλλά και τους γύρω μας. Όλοι αναρωτιόνταν πως στην ευχή ζω.
Ακόμα θυμάμαι τη μέρα κι ας ήμουν μια σταλιά νήπιο, που έφαγα στο κεφάλι το αυγό που δεν ήθελα να φάω κανονικά με το κουταλάκι. 
Για να φτάσει σε τέτοιο σημείο η μάνα μου, φανταστείτε τι της είχα κάνει της γυναίκας. Και να ήθελα να το ξεχάσω (που δε θέλω, γιατί ακόμα γελάω), μου το θυμίζει μέσα μέσα. Πάντα όταν με βλέπει, με βλέπει αδύνατη. Και μπορεί να μην ήμουν ποτέ παχιά, αλλά υπάρχουν κι εποχές που έρχεται το παντελόνι και ζορίζεται να κουμπώσει.
-Πήρα δυο κιλά, της λέω και με κοιτάει απαξιωτικά.
-Σαν τσιλιμπίθρα είσαι, μου απαντά.
Όταν τρώμε μαζί, το πιάτο μου γεμίζει συνέχεια αυτόματα και αν αρνηθώ με κοιτάει προκλητικά και μου ψιθυρίζει "το θυμάσαι το αυγό"; Μετά σκάμε στα γέλια, αλλά στην ουσία είναι απειλή! 
Λέω και καμαρώνω πως εγώ δεν πίεσα ποτέ τα παιδιά μου να φάνε και τα άφηνα να τρώνε όσο θέλουν, αλλά δε λέω πόσο τυχερή ήμουν που δεν ήταν κανένα τους σαν εμένα.
Ναι, δεν τα πίεζα να τελειώσουν το πιάτο τους, αν έλεγαν πως δεν ήθελαν άλλο, αλλά ήξερα πως αυτό που έφαγαν ήταν αρκετό. Και δεν αρνήθηκαν ποτέ φρούτα και λαχανικά. Ίσα ίσα!! Καθόλου δε μου έμοιασαν στο θέμα του φαγητού κι ευτυχώς!
Μεγαλώνοντας η σχέση μου με το φαΐ έγινε ακόμα πιο "πρωτόγονη", αν αυτό είναι δυνατό. Δεν εκτιμώ τα περίπλοκα. Πολλές γεύσεις δε μου αρέσουν καθόλου ή νομίζω πως δε μου αρέσουν μια και δεν δοκιμάζω ποτέ.
Αν δεν μου αρέσει η μυρωδιά δεν προχωράω. Δεν έχω φάει ποτέ τυρί. Κανένα τυρί!
Όταν με καλούν σε φαγητό προφασίζομαι αλλεργίες και άλλα τέτοια "αποδεκτά" για να γλιτώσω την πίεση να δοκιμάσω τα περίτεχνα μεν φαγητά, αλλά απολύτως αηδιαστικά σε μένα. Και πιστέψτε με για το καλό τους το κάνω. Ξερνάω πολύ εύκολα! Και δε θα ήθελαν να τους λερώσω το καλό τραπεζομάντιλο.
Οι φίλοι και οι γνωστοί ξέρουν πια τι τρώω και κανονίζουν ανάλογα. Κι έτσι είναι βρε παιδιά.
Σας καλώ για φαγητό. Δε θα σας ρωτήσω τι σας αρέσει και τι δε σας αρέσει; Αν πραγματικά τώρα έχετε καμιά αλλεργία; Τι μου φταίτε αν π.χ. είστε αλλεργικοί στα καρύδια κι εγώ τη δω εξολοθρευτής εν αγνοία μου και έχω πλακώσει στα καρύδια όχι μόνο την καρυδόπαστα (που έτσι κι αλλιώς θα αποφύγετε), αλλά και όλα τα πιάτα;
Στην ερώτηση τι έχει μέσα, πολλοί απαντούν.."φάε και θα σου πω"...κι αν φάω θα είμαι μετά σε θέση να σε ακούσω;
Αλλά όπως και να έχει, στο φαγητό είμαι ειδική περίπτωση! Πιο ειδική δεν υπάρχει!
Η αγαπημένη μου σάλτσα είναι το λαδολέμονο και λατρεύω τα ψητά (σχεδόν όλα τα κρεατικά), τα θαλασσινά και τα ψάρια.

Πρώτο αγαπημένο που διάλεξα να βάλω είναι ο γαύρος!
Είμαι ικανή να ζήσω με γαύρο. Θα μπορούσα να τρώω καθημερινά και να μη μου λείψει τίποτα άλλο.
Άντε καμιά φορά να έφτιαχνα και κανένα παϊδάκι για να σπάει η μονοτονία.

Δεύτερο που δυστυχώς δεν υπάρχει πάντα θα βάλω τα βλίτα. Ναι, τρώω και λαχανικά, πολλά λαχανικά για την ακρίβεια, αλλά τα βλίτα τα έχω στην πρώτη θέση! Και μου λείπουν! 

Τρίτο, διάλεξα ένα καθαρά "μαμαδίστικο" φαγητό.
Μυρίζει Κυριακές!

Ας βάλω και λίγα όσπρια στο μενού.
Γίγαντες. Τους προτιμώ λευκούς με άνηθο και μπόλικο λεμόνι!

Τελευταίο θα βάλω ένα γλυκό.
Μπορεί όταν ήμουν μικρή να έφαγα αυγό στο κεφάλι, αλλά τώρα που μου αρέσουν τα αυγά δεν μπορώ να τα φάω, μια και εδώ και χρόνια μου δημιουργούν πρόβλημα. Αν φάω υποφέρω!
Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα να μην τρώω και πολλά γλυκά πια. Όχι πως μου λείπουν αυτά ιδιαίτερα. Δεν ήμουν ποτέ ένθερμη οπαδός τους έτσι κι αλλιώς.
Τα αυγά μου λείπουν.
Ένα γλυκό που μπορώ  να τρώω άφοβα και μου αρέσει πάρα πολύ είναι ο χαλβάς.
Μια λοιπόν και ο χαλβάς τέτοια εποχή είναι στην κορυφή των προτιμήσεών μου δε θα μπορούσα να μην τον βάλω.
Τρελαίνομαι επίσης για σιμιγδαλένιο, αλλά επειδή καταλήγω να τον τρώω όλο μόνη μου, αποφεύγω να φτιάχνω.

Ιστολόγια που συμμετέχουν:

4 seasons

Είμαι παιδί,   

Μεγαλώνω-Μεγαλώνεις-Μεγαλώνει,   

Ημερολόγιο ενός μωρού, 

Positive thinking- Female code ,

Parentsland,

For my friends,

Blogolicious editoriolista, 

My lovable baby, 

Lost dreamland,  

My trips on blog,

Συλλέγω στιγμές,

My stickland,

Γυναικείες υποθέσεις

Lena in wonderland,

2 boys and hope, 

Beloved ideas, 

Owl mommy

Μια αναπνοή 

Μαρία Έλενα δημιουργίες

Mommy in happiness 

Share your likes

Craftaholic 

Καθαρή Δευτέρα σήμερα και χαρταετό δεν πετάξαμε!

Ο ουρανός θυμωμένος από το πρωί γρήγορα ξέσπασε σε ψιλόβροχο που μας κατάβρεξε τα όνειρα που κάναμε για πτήσεις.

Δεν πειράζει. Όλο και κάποιο μεσημέρι θα καταφέρουμε να ξεκλέψουμε και να πετάξουμε τον αετό που ζωγραφίσαμε στα αγαπημένα μου χρώματα!

Τη λαγάνα μας πάντως τη φάγαμε με καλή παρέα και περάσαμε υπέροχα.

Και του χρόνου!

Καλή Σαρακοστή!

Πέντε τραγούδια θα σου πω (Hi-5)

Νόμιζα πως το να διαλέξω πέντε βιβλία ήταν το πιο δύσκολο που θα είχα να αντιμετωπίσω στα "5 Αγαπημένα".

Και να που τώρα πρέπει να διαλέξω τραγούδια.

Δύσκολο κι αυτό, αλλά όπως και να έχει δε θα μπορούσα να μην ξεκινήσω με το αγαπημένο μου τραγούδι.

Losing my religion - R.E.M.

Η φωτογραφία που το συνοδεύει είναι ήδη έτοιμη από παλιά.

Διάφανα Κρίνα-Μέρες Αργίας

Sadahzinia - Χρέωσέ τα στη φωτιά

High Hopes - Pink Floyd

Orinoco Flow - Enya

Ανάκατα και μπερδεμένα, έτσι όπως μου ήρθαν στο μυαλό όταν άρχισα να γράφω, αλλά όλα αγαπημένα! 
Θα μπορούσα να γράψω άπειρα ακόμα, αλλά δε θα το κουράσω άλλο.
Θα μείνω σε αυτά που σκέφτηκα πρώτα.

Ιστολόγια που συμμετέχουν:

4 seasons

Είμαι παιδί,   

Μεγαλώνω-Μεγαλώνεις-Μεγαλώνει,   

Ημερολόγιο ενός μωρού, 

Positive thinking- Female code ,

Parentsland,

For my friends,

Blogolicious editoriolista, 

My lovable baby, 

Lost dreamland,  

My trips on blog,

Συλλέγω στιγμές,

My stickland,

Γυναικείες υποθέσεις

Lena in wonderland,

2 boys and hope, 

Beloved ideas, 

Owl mommy

Μια αναπνοή 

Μαρία Έλενα δημιουργίες

Mommy in happiness 

Share your likes

Craftaholic 

Αγαπημένα βιβλία (Hi-5)

Πολύ δύσκολο θέμα για μένα  το σημερινό μια και τα αγαπημένα μου βιβλία είναι αμέτρητα!
Σκέφτηκα και σκέφτηκα και αποφάσισα να παρουσιάσω τα βιβλία σταθμούς στην αναγνωστική μου πορεία.
Όλα όσα θα παρουσιάσω σήμερα, το καθένα με τον τρόπο του, μου έδειξε και μου άνοιξε δρόμους. Σημάδεψε κι ένα κομμάτι μου.
Θα παραλείψω τα πρώτα πρώτα...εκείνα της παιδικής μου ηλικίας, αν και από μικρή πέρα από τα κατάλληλα για την ηλικία μου βιβλία, "έκλεβα" από τη βιβλιοθήκη και βιβλία που διάβαζα κρυφά. Ακόμα θυμάμαι την προσπάθειά μου να κατανοήσω τη γλώσσα του Ροΐδη στην Πάπισσα Ιωάννα μια σταλιά παιδάκι. Ένα βιβλίο αρπαγμένο κρυφά από τη βιβλιοθήκη των μεγάλων. Όταν με κατάλαβαν το είχα ήδη διαβάσει. Δεν κατάλαβα όλα όσα διάβασα, αλλά το τέλειωσα. Κακό δεν έπαθα. Ίσα ίσα!
Εδώ αναφέρω αρκετά παιδικά. Είναι όλα όσα είχα διαθέσιμα για φωτογράφιση. Ένα ελάχιστο δείγμα των βιβλίων του τότε. Όσα βρήκα εύκολα όταν έκανα εκείνη την ανάρτηση. Ρίχνοντας μια ματιά,  είδα ότι πολλά από εκείνα που πρώτα με παρέσυραν στο μαγευτικό ταξίδι του διαβάσματος δεν τα έχω φωτογραφίσει.
Δεν ξέρω καν που βρίσκονται τα ψηλά βουνά του Παπαντωνίου που διάβασα πριν ακόμα πάω σχολείο.
Όπως έχω ξαναγράψει δεν έχω πάει νηπιαγωγείο. Ο χρόνος εκείνος όμως μόνο χαμένος δεν ήταν. Η μάνα μου διαισθάνθηκε τον πόθο μου και με έμαθε να διαβάζω. Σε λίγο καιρό διάβαζα μόνη μου τα παραμύθια μου και ακολούθησαν "Τα ψηλά βουνά", μια και με Ευρυτάνισσα μάνα ο Ζαχαρίας Παπαντωνίου" ήταν πανταχού παρών.
Το πρώτο μου βιβλίο όμως, το πρώτο "αληθινό", το πρώτο δικό μου, ολόδικό μου βιβλίο ήταν το "Με οικογένεια" του Μαλό.
Μου το είχε φέρει δώρο ένα πολύ αγαπημένο πρόσωπο που δεν είναι πια στη ζωή. 
Το διάβασα γρήγορα και ο μπαμπάς μου πήρε αμέσως το επόμενο που ζήτησα..
Τι θα ζητούσε ένα κοριτσάκι που μόλις είχε διαβάσει το "Με οικογένεια";...μα το "Χωρίς οικογένεια". Θυμάμαι ακόμα τη χαρά μου όταν είδα πως αυτό ήταν και πολύ "χοντρό"...
Και είναι περίεργο τελικά το πως οι μνήμες του διαβάσματος δεν μας εγκαταλείπουν ποτέ, ακόμα κι αν μας παίρνει λίγες στιγμές να θυμηθούμε την υπόθεση κάποιου βιβλίου. Ακόμα θυμάμαι σχεδόν, πότε διάβασα το καθένα και πότε το ξαναδιάβασα. Και το σημαντικότερο πως ένιωθα διαβάζοντάς τα..
Αυτό ήταν μια μεγάλη εισαγωγή για να εξηγήσω τους λόγους που διάλεξα τα παρακάτω βιβλία.
Φεύγω από την παιδική ηλικία, αλλά δεν πάω και πολύ μακριά.

Τον Νίκο Καζαντζάκη τον γνώρισα κι αυτόν νωρίς νωρίς και μαγεύτηκα.
Τον γνώρισα με τον "Καπετάν Μιχάλη". Δε σταμάτησα να διαβάζω Καζαντζάκη μέχρι που διάβασα όλα του τα βιβλία. Αλλά και πάλι δε σταμάτησα να τα ξαναδιαβάζω που και που.
Επειδή ήταν το πρώτο δικό του, αλλά όχι μόνο γι΄αυτό φυσικά, το βάζω πρώτο πρώτο στα αγαπημένα μου!
Ο ίδιος ο Καζαντζάκης γράφει στον πρόλογο του βιβλίου:...
"Όταν άρχισα, τώρα στα γεράματα, να γράφω τον Καπετάν Μιχάλη, ο κρυφός σκοπός μου ήταν τούτος: να σώσω ντύνοντάς το με λέξεις, τ' όραμα του κόσμου όπως το πρωταντίκρισαν και το δημιούργησαν τα παιδικά μου μάτια. Κι όταν λέω τ' όραμα του κόσμου, θέλω να πω τ' όραμα της Κρήτης..."
Ποιο είναι αυτό το όραμα;
Αυτό που έκανε τον Καπετάν Μιχάλη να θέλει να μάθει γράμματα.
"...Κατάλαβες τώρα γιατί μ' έπιασε η λόξα να μάθω γράμματα; έκαμε. Είχα το σκοπό μου` θα γεμίσω το χωριό, δε θ'αφήσω τοίχο, θ'ανέβω και στο καμπαναριό, θα πάω και στο τζαμί και θα γράψω: Ελευτερία ή θάνατος! Ελευτερία ή θάνατος, πρι να πεθάνω..." 

Δεύτερο αγαπημένο είναι τα "Σταφύλια της Οργής" του Τζων Στάινμπεκ.
Ένα βιβλίο που μοιάζει να μιλάει για το μέλλον περιγράφοντας το παρελθόν. Ένα μέλλον που είναι ήδη παρόν.  Αν κι εδώ που τα λέμε πάντα παρόν ήταν. Πότε ο κόσμος έζησε όμορφα και πότε ακριβώς ο ισχυρός δεν πάταγε τον αδύναμο και δεν τον ξεζούμιζε;  Υπήρξε εποχή που δεν ήταν εποχή ξεριζωμού; Αν δεν ήταν στην Αμερική όπου διαδραματίζεται η ιστορία, ήταν κάπου αλλού.
Η Ελλάδα, έχει γνωρίσει πολλές τέτοιες περιόδους. Αν και μου φαίνεται τελικά πως μία είναι, αλλά κάνει και μερικά διαλείμματα.
Τα συμφέροντα των ισχυρών και των τραπεζών (πάντα τα συμφέροντα και οι τράπεζες), εδώ πετάνε τον κόσμο από τη γη του. Μια γη που τη δούλεψε σκληρά, αλλά οι εποχές της ξηρασίας κι ένα απάνθρωπο σύστημα τον αναγκάζει να την αφήσει και να φύγει παίρνοντας μαζί του μόνο τα απαραίτητα και καμιά φορά ούτε αυτά.
Και σταματάω εδώ γιατί σας βλέπω, αρχίσατε να κουράζεστε με την πολυλογία μου.

Τρίτο αγαπημένο θα βάλω τα "Ανεμοδαρμένα Ύψη" (ο πύργος των καταιγίδων) της Έμιλι Μπροντέ και τέταρτο το "Όσα παίρνει ο άνεμος" της Margaret Mitchell.
.Αυτά τα βάζω μαζί γιατί με το πρώτο άρχισα να μπαίνω στα δύσβατα, περίεργα μονοπάτια του έρωτα και όταν διάβαζα το δεύτερο ζούσα ήδη τον πρώτο μου μεγάλο έρωτα. Έτσι νόμιζα τότε!
Δε θα πω πολλά.
Ποιος δεν ξέρει την ιστορία του Χίθκλιφ και της Κατερίνας;
Ποιος ξεχνάει την απόγνωση του Χίθκλιφ όταν σπαράζει για το θάνατο της;
"...Ω, Θεέ μου, πώς να το πω! Δεν μπορώ να ζήσω χωρίς τη ζωή μου!Δεν μπορώ να ζήσω χωρίς την ψυχή μου!..."

Για το "Όσα παίρνει ο άνεμος" σας αφήνω να διαβάσετε εδώ λίγα πράματα που είχα γράψει παλιότερα, αν δε βαρεθήκατε ήδη.

Και θα τελειώσω με Αλκυόνη Παπαδάκη και "Το χρώμα του φεγγαριού", βάζοντας ένα απόσπασμα.
Αυτό το βιβλίο, δώρο από λατρεμένο πρόσωπο, ήρθε ακριβώς όταν έπρεπε να έρθει στα χέρια μου κι από τότε είναι πολύ αγαπημένο.

"-Και η αγάπη; ξέχασα να σε ρωτήσω, τι χρώμα έχει η αγάπη;
-...Το χρώμα που έχουν τα μάτια του Θεού, απάντησε το δέντρο.
-Τι χρώμα έχει ο έρωτας;
-Ο έρωτας έχει το χρώμα του φεγγαριού, όταν είναι πανσέληνος.
-Έτσι, ε; Ο έρωτας έχει το χρώμα του φεγγαριού, είπε τ' αστέρι...
Κοίταξε μακριά στο κενό...Και δάκρυσε..."

Σας υπόσχομαι στα επόμενα αγαπημένα να γράψω λιγότερα.
Δεν κάνουν όμως το λάθος να ρωτήσουν έναν βιβλιοφάγο ποια 5 αγαπάει.
Νιώθω πως δεν έγραψα τίποτα!

Το  Hi-5 photo είναι μια ιδέα της  Γεωργίας.

Τα αγαπημένα - Hi-5

Η Γεωργία εμπνεύστηκε το Hi-5 photo που είναι ένα παιχνίδι φωτογραφίας και θα διαρκέσει 5 εβδομάδες.

Κάθε εβδομάδα θα δείχνουμε 5 αγαπημένα πράγματα.

Ξεκινάμε με τα 5 πιο αγαπημένα αντικείμενα που έχουμε στο σπίτι μας.

Αν θέλετε κι εσείς να πάρετε μέρος και να μεγαλώσει η παρέα κάντε μια επίσκεψη εδώ 

Η λίστα των δικών μου αγαπημένων ξεκινάει με δυο πράγματα που στην πραγματικότητα δεν είναι δύο, αλλά αμέτρητα.

Τα βιβλία και τις φωτογραφίες. Φυσικά δεν θα μπορούσα να φωτογραφίσω όλα τα άλμπουμ και τις κορνίζες που έχω σπίτι, γι' αυτό επέλεξα σαν συμβολική εικόνα την άκρη μιας κορνίζας πάνω στο ράφι.

Τα ράφια και οι βιβλιοθήκες του σπιτιού μου φιλοξενούν και τα βιβλία μου.

Βιβλία και φωτογραφίες λοιπόν παντού γύρω μου και όχι απλά αγαπημένα, αλλά λατρεμένα!

Ο καθρέπτης που βρίσκεται πάνω στο τζάκι είναι δώρο της αδερφής μου, που κατάλαβε κάποτε ακριβώς τι ήθελα και φρόντισε να το βρει και να μου το χαρίσει.

Φροντίζει πάντα πριν από μένα για μένα και την αγαπώ πολύ!

Άλλο αγαπημένο...οι γλάστρες!

Μέσα, έξω, παντού γλάστρες...όχι φυσικά μόνες τους.

Γεμάτες λουλούδια, φυτά και μυρωδικά, ομορφαίνουν τις μέρες μου με χρώματα και γεμίζουν τις καλοκαιρινές νύχτες μου και όχι μόνο με μοναδικά αρώματα.

Τελευταία άφησα τα παιχνίδια μου.

Η συλλογή μου με τις νεράιδες, το μικρό μου καρουζέλ, οι χιονόμπαλες, είναι όλα αγαπημένα και δεν αφήνουν ποτέ το παιδί που ήμουν κάποτε να ξεχαστεί και να νομίσει πως μεγάλωσε.