Μ' ένα χάρτινο καραβάκι...

Μ' ένα χάρτινο καραβάκι γίνονται τα μεγαλύτερα ταξίδια!

Το λέω συχνά και το φωτογραφίζω με κάθε ευκαιρία.

Και μια από τις πιο αγαπημένες μου αναρτήσεις έχει να κάνει επίσης με αυτό.

Χάρτινο το καραβάκι έγραφα πριν σχεδόν έξι χρόνια και νομίζω ήρθε πια η ώρα να αποκτήσει αυτό το blog την περιγραφή που του αξίζει. 

Μ' ένα χάρτινο καραβάκι άλλωστε αρμενίζει η φαντασία μου εξ απαλών ονύχων!

Με το ίδιο καραβάκι θα αρμενίζει από δω και μπρος και το blog, που μπορεί να πήρε κάποτε το δόλιο το όνομά του βιαστικά και απελπισμένα, αφού ό, τι άλλο είχα σκεφτεί υπήρχε ήδη, αλλά του όφειλα κάτι ακόμα!

Κι αφού η μοίρα το 'ταξε στα ταξίδια, του δίνω και το μέσον!
Χάρτινο ξεχάρτινο, μια χαρά θα την κάνει τη δουλειά του!

Έτσι κι αλλιώς έπρεπε κάποτε να αποφασίσω!
Όλο το άφηνα και το άφηνα, κι όλο έλεγα θα το σκεφτώ αύριο, σαν άλλη Σκάρλετ, που με συντροφεύει κι αυτή από παλιά. 
Πιο παλιά ακόμα κι από εκείνη, την εποχή πάνω κάτω που άρχισαν να αρμενίζουν και τα καράβια μου, με συντρόφευε η Πολυάννα, αλλά "Παιχνίδι της χαράς"; Μπα! Δεν μου κάθονταν καλά. 

Είπαμε να παλιμπαιδίζω ενίοτε, αλλά έχω και μια άλφα σοβαρότητα! Λέμε τώρα!

"Όσα παίρνει κι όσα...φέρνει ο άνεμος" σκεφτόμουν όλο και πιο συχνά, και για λίγο μάλιστα το έβαλα σαν περιγραφή. Για πολύ λίγο, μπορεί μια ώρα, μπορεί μια μέρα, ούτε καν θυμάμαι.

Τελικά νίκησε μέσα μου το παιδί και το καραβάκι του, και η μεσήλιξ έξω μου, χαμογέλασε ικανοποιημένη. 

Οι αδυναμίες δεν κρύβονται...παίρνουν ένα κομμάτι χαρτί κι αρμενίζουν!

Και κάτι ακόμα!

Το καραβάκι έχει χώρο για όλους!

Καλά ταξίδια να έχουμε!

Άγριο τριαντάφυλλο

Σήμερα πρόσεξα ότι οι αγριοτριανταφυλλιές δεν έχουν πια άνθη. Πότε ήταν που γέμιζαν τους θάμνους με τη λευκή τους κομψότητα ξελογιάζοντας τις μέλισσες; 

Λίγες μόλις μέρες πριν δεν ήταν που έκοψα εκείνα που έμελλαν να γίνουν τα τελευταία αυτού του καλοκαιριού;

Δεν θα 'πρεπε να συνεχίσουν να ανθίζουν μέχρι να βγει ο μήνας;

Μα όλα, σα να τρέχουν γρηγορότερα αυτό το καλοκαίρι.  Λες και βιάζεται να κλείσει τους λογαριασμούς του με την άνοιξη ο Ιούνιος για να κυλήσει, να φύγει κι αυτός, γρήγορα γρήγορα όπως ήρθε και ήσυχος ότι τα τακτοποίησε όλα.

Αδικαιολόγητη βιασύνη, απερίσκεπτη.

Διώχνει τα άνθη, σπρώχνει τις μέρες, στριμώχνει τον χρόνο.

Αγριοτριανταφυλλιά Rosa canina

Επιστημονική ονομασία: Rosa canina L.

Συνώνυμα: Rosa balsamica Besser, Rosa caesia Sm., Rosa corymbifera Borkh., Rosa dumalis Bechst., Rosa montana Chaix, Rosa stylosa Desv., Rosa subcanina (Christ) Vuk., Rosa subcollina (Christ) Vuk., Rosa × irregularis Déségl. & Guillon

Κοινές ονομασίες: Κυνόροδο, Σκυλοτριανταφυλλιά

Βιότοπος, περιγραφή:

Η αγριοτριανταφυλλιά ανήκει στην οικογένεια των Ροδανθών (Rosaceae) είναι θάμνος αυτοφυής, πολυετής, φυλλοβόλος, πολύκλαδος, αγκαθωτός που φτάνει έως και τα 3 μέτρα ύψος, οι βλαστοί είναι καλυμμένα με μικρά, αιχμηρά, αγκάθια.

Τα φύλλα της είναι μικρά, λεία, οδοντωτά πτεροειδή, με 5-7 φυλλάρια..

Τα άνθη έχουν χρώμα κυρίως ρόδινο ή λευκό, είναι πτεροειδή, 5 πέταλα και ανθίζει την άνοιξη.

Ο καρπός της είναι οβάλ κόκκινο-πορτοκαλί, με πολλούς σπόρους στο κέντρο που βρίσκονται ανάμεσα σε πολλές τριχούλες, ωριμάζει το φθινόπωρο σε δεύτερης χρονιάς βλαστούς.

Τη Rosa canina τη συναντάμε σε πλαγιές σε ξέφωτα δασών, σε ηλιόλουστες περιοχές, σε χαράδρες, σε ρυάκια, σε ποτάμια, σε πλαγιές ή ως φυσικό φράχτη ανάμεσα σε χωράφια.

Πηγή πληροφοριών:agriamanitaria

Καληνύχτα Τζον Μπόι

Σε λιγότερο από μήνα θα κλείσω αισίως μισό αιώνα ζωής στον πλανήτη γη.
Μη με ρωτήσετε που ήμουν πριν έρθω εδώ, ούτε που θα πάω αν φύγω από δω. Δεν ξέρω, δεν απαντώ! Εξωγήινη μια φορά δεν είμαι, από όσο είμαι σε θέση να γνωρίζω τουλάχιστον.
Γήινη σε όλα μου μοιάζω, τουλάχιστον απ' έξω. Ναι, ναι, το επιβεβαιώνει κι ο καθρέπτης. Λέπια δεν έχω, ενώ διαθέτω αυτάκια συμμαζεμένα. Και τα δάχτυλά μου κανονικά μου φαίνονται τώρα που τα κοιτάζω.
Κοντεύω λοιπόν να πιάσω τα πενήντα κι αν όλα πάνε καλά και τα καταφέρω, θα κάνω μεγάλη γιορτή.
Θα χρειαστώ όμως μεγάλη τούρτα, γιατί σκοπεύω να φωταγωγήσω το σύμπαν ανάβοντας τόσα κεριά όσα χρειάζονται για να πιστοποιήσουν την ακριβή ηλικία μου. Ούτε ένα λιγότερο.
Κάτι νουμεράκια και κάτι ερωτηματικά δε μου λένε τίποτα. Ειδικά τα ερωτηματικά. Δηλαδή ότι δεν ξέρω πόσο χρονών είμαι, γιατί έχασα το λογαριασμό η γραία, ή δεν με δήλωσαν οι δικοί μου αμέσως μόλις γεννήθηκα και μετά μπερδεύτηκαν και πέρασαν τα χρόνια και άντε να θυμηθείς πότε γεννήθηκε τούτο  το παιδί. Πριν τον Τζον Μπόι, μετά τη Σου Έλεν, ή ανάμεσα; Γεννήθηκε τη χρονιά που χάσαμε το σιτάρι, ή τη χρονιά που ήταν παχιές οι αγελάδες;
Αυτά γίνονταν παλιά και δεν είμαι δα και τόσο παλιά! Αφήστε που δεν ανήκω και στην οικογένεια  Γουόλτονς που ομολογουμένως διέθεταν εκπληκτική μνήμη για να θυμούνται με το όνομά τους τόσα παιδιά.
Αλλά τώρα που το σκέφτομαι, ίσως και να καληνυχτίζονταν ονομαστικά κάθε βράδυ, μόνο και μόνο για να μην ξεχνούν.  Σαν τεστ μνήμης ένα πράμα!

Τέλος πάντων, τέτοια θέματα δεν τα είχαμε. Ήμουν το πρωτότοκο παιδί, κι εκείνο για το οποίο πάλευαν οι γονείς μου τόσα χρόνια και θα με ξεχνούσαν; Χώρια που το ληξιαρχείο απείχε δεν απείχε τρία λεπτά απ' την κλινική στην οποία πρωτοαντίκρισα με μεγάλη προφανώς περιέργεια το μάταιο τούτο κόσμο, αφού όσοι ήταν παρόντες στη γέννησή μου, συνήθιζαν να μου λένε πως με το που γεννήθηκα άνοιξα τα μάτια και κοίταζα γύρω μου σα να τους τσέκαρα όλους. Μόνο τσιγάρο που δε ζήτησα δηλαδή, αλλά μάλλον τότε δε θα κάπνιζα. Είναι γνωστό, πως τα νεογέννητα δε βλέπουν καθαρά και δεν πολυκαταλαβαίνουν κιόλας, οπότε αφού δεν υπάρχουν προσωπικές μνήμες θα αρκεστούμε στις εξ ακοής μαρτυρίες και θα συνεχίσουμε τη ζωή μας.
Μόνο κανονιοβολισμούς λοιπόν που δεν έριξαν οι δικοί μου για να αναγγείλουν τη γέννησή μου.
Οπότε η ηλικία δεν επιδέχεται αμφισβήτησης. Η μέρα και η ώρα ξεκάθαρα επίσης. Παρασκευή στις τέσσερις το απόγευμα κατέφτασα για να προλάβω και το Σουκου!

Και κοίτα πως πέρασαν τα χρόνια και με πρόλαβε η πρεσβυωπία! Κι ενώ αυτή μου χτυπούσε την πόρτα, εγώ έκανα πως δεν την άκουγα, μέχρι που ένα φακελάκι με αποφρακτικό με έκανε να την ακούσω για τα καλά!
Όχι δεν ξεβούλωσα τα αυτιά μου, τον νεροχύτη σκόπευα να ξεβουλώσω, αλλά ήμουν μόνη στο σπίτι κι έπρεπε να διαβάσω τα γραμματάκια  με τις οδηγίες στη συσκευασία!
Όσο κι αν προσπάθησα, όσο κι αν τέντωνα το χέρι, όσο δυνατό φως κι αν έριχνα πάνω τους, τόσο δυσνόητα γίνονταν εκείνα και η μόνη λέξη που ξεχώριζα ήταν η λέξη "οδηγίες" και με κόπο έφτασα και δυο λέξεις μετά, αλλά έχω την αμυδρή υπόνοια πως μπορεί και να τις μάντεψα απλώς. Ε, πήρα τηλέφωνο για βοήθεια και μάλλον πρέπει να πάρω και γυαλιά!

Κι ενώ εγώ ξέρω όλες τις λεπτομέρειες που αφορούν τα της γέννησής μου, κάποιος άλλος γνωρίζει μόνο τα βασικά!
Το ότι κάποτε γεννήθηκε δηλαδή!
Οι υπολογισμοί κτηνιάτρων και οι μαρτυρίες λοιπών κοινών θνητών τον τοποθετούν να κλείνει τα πέντε, ή να τα έχει κλείσει εδώ και λίγο καιρό!
Ένα μήνα πάνω, ένα μήνα κάτω δε θα τα χαλάσουμε!

Κι αν αναρωτιέστε για τον άκυρο τίτλο, ήταν που το ένα έφερε το άλλο και ήρθα και θυμήθηκα τη σειρά που παρακολουθούσα κάθε Κυριακή ως παιδί!
Ας δούμε λοιπόν την οικογένεια Γουόλτονς να καληνυχτίζει το δικό της σύμπαν, όσο το δικό μας, το δικό μου και του Μπρίκι δηλαδή, θα σκέφτεται τι δώρα να μας κάνει!
Οι γενέθλιες αναρτήσεις θα ακολουθήσουν εν καιρώ για να ξέρετε πότε να μας ευχηθείτε, αφού αυτή δεν είναι παρά μια προεόρτια ανάρτηση!

Είμαι Zen, είσαι Zen, τι είναι Zen;

June 10: neutrals

Με τέτοια ζέστη, μόνο ζεν δεν μπορώ να είμαι.

Αν ήμουν σε μια παραλία, ίσως και να ήμουν!

Αλλά αν ήμουν σε παραλία, τι βιβλίο θα διάβαζα; 

Ρητορικό το ερώτημα φυσικά, γιατί εννοείται πως θα έπαιρνα μαζί μου ό, τι μου αρέσει, χωρίς να αναρωτιέμαι αν θα άρεσε στους γύρω μου, και δεν εννοώ στην παρέα μου, αλλά στους άσχετους, μια και ο πόλεμος για τα αναγνώσματα στην παραλία ξεκίνησε και μετράει ήδη θύματα!

Άλλοι αναρωτιούνται πως είναι δυνατόν να διαβάζεις στην παραλία, άλλοι  πως είναι δυνατόν να μη διαβάζεις και όλο αυτό μου φέρνει στο μυαλό για άλλη μια φορά το γνωστό μύθο με τον πατέρα το γιο, και τον γάιδαρο, που ό, τι κι αν έκαναν, ο κόσμος κάτι θα έλεγε!

Ανέβαινε ο γιος, τον έβριζαν επειδή ο πατέρας πήγαινε με τα πόδια. Άλλαζαν θέση, τα άκουγε ο πατέρας που άφηνε μικρό παιδί να περπατάει. 

Αποφάσιζαν να μην ανέβει κανένας, τους έλεγαν χαζούς που πάνε με τα πόδια, ανέβαιναν και οι δύο, τους κατέκριναν που δε σκέφτονταν το έρμο το ζωντανό!

Συμπέρασμα: Ό, τι, μα ό, τι κι αν κάνουμε, δε θα αρέσει σε όλους, θα κρίνεται και θα κατακρίνεται διαρκώς οπότε δε μας νοιάζει η γνώμη κανενός, και κάνουμε αυτό που εμείς πιστεύουμε σωστό και καλό για μας. 

Κι εννοείται διαβάζουμε ό, τι μας αρέσει, για να είμαστε όσο γίνεται ζεν!

Αλλά τι είναι ζεν;

Διάβασα κάπου ότι το ζεν δεν είναι φιλοσοφία, ούτε θρησκεία.

Αλλού πήρε το μάτι μου πως είναι μια σχολή του Βουδισμού Μαχαγιάνα.

Έχει δυο σχολές σου λέει ο Βουδισμός, άνοιξε μια και τσουπ μπήκε το ζεν.

Τώρα αν περιμένετε από μένα να σας διαφωτίσω για το αν ο Βουδισμός είναι φιλοσοφία ή θρησκεία, ή κάτι άλλο, θα περιμένετε πολύ, οπότε πού θα πάει, θα έρθει με τον καιρό  η ώρα που θα ξεπεράσετε τον νου και θα πάτε παραπέρα. 

Γιατί το ζεν είναι πάνω και πέρα από το νου, τον οποίο νου, σου λέει, πρέπει να τον ξεπεράσεις. Να κάνεις την υπέρβαση.

Ο διαλογισμός βοηθάει, ο αστοδιαολισμός καθόλου, γι' αυτό συγκεντρωθείτε να την κάνουμε όλοι μαζί αυτή την υπέρβαση!

Βάλτε ένα χεράκι να περάσουμε από τον νου στο μη νου, από τη σκέψη στη μη σκέψη, γατί μόνο με την επίγνωση καταλαβαίνεις το ζεν. Κι όταν ξεπερνάς το νου, μόνο τότε έχεις επίγνωση.

Το ζεν σου λέει, είναι ένα παιχνίδι με τη φωτιά, αλλά επειδή κάνει τζιζ το θέμα κι έχουμε και καύσωνα, λέω να το αφήσουμε και αν είναι να το ξαναπιάσουμε ας είναι καλύτερα χειμώνας να μη χρειαζόμαστε και θέρμανση!

Δε θα αναλύσω άλλο, όχι πως το ανάλυσα  δηλαδή, κάτι που δεν κατανοώ, αλλά να πω ένα τελευταίο και μετά θα σωπάσω για πάντα. Το μυστικό του ζεν είναι να χάσεις τη σύνδεση με το χρόνο και να αποκτήσεις σύνδεση με την αιωνιότητα!

Δε σας φώτισα, δε φωτίστηκα, γι' αυτό λέω να διαλέξω την πιο κατανοητή σε μένα τουλάχιστον ερμηνεία του.

Ζεν είναι ο άνθρωπος που έχει γαλήνη, κατά συνέπεια ό, τι χαρίζει στον άνθρωπο αυτή τη γαλήνη είναι και το ίδιο ζεν.

Κάπως έτσι αντιλαμβάνομαι στα "μπακαλίστικα" τον όρο και θυμάμαι πως κάποτε στη γιόγκα μετά από απαίτηση κάποιων, μια και οι υπόλοιποι πηγαίναμε απλά για γυμναστική, επιχείρησε ο δάσκαλος να μας διδάξει και διαλογισμό, δηλαδή να μας πει μικρά μυστικά για να το καταφέρει ο καθένας μόνος του. Όχι, δεν τα κατάφερα να ξεπεράσω τον νου και να 'λεγα πως είναι και μεγάλος,  (ένα κουκούτσι είναι εκεί πέρα), να το καταλάβω!

Όλο και κάποια σκέψη τρύπωνε στο τίποτα που προσπαθούσα να χωθώ και όλο ξεκινούσα απ' την αρχή και πάλι απ' την αρχή και βαρέθηκα και την αιωνιότητα και το παρόν...ωωωω για μισό λεπτό! Παρόν δεν υπάρχει λέμε! Γίνεται αμέσως παρελθόν, οπότε αντί να καβατζώσω την αιωνιότητα έμεινα στο παρελθόν να περιμένω το μέλλον....ααα χάθηκα...όποιος με βρει ας μου δώσει οδηγίες να ξαναβρεθώ!

Μέχρι τότε, μετράμε τις πρώτες δέκα μέρες του Ιουλίου με φωτογραφίες, που αν τις μετρήσετε θα τις βρείτε εννιά, αλλά αυτό εξηγείται επιστημονικά!

Κάπου έχασα και μια μέρα εκτός από μένα!

July 1: yum!

July 2: something yellow

July 3: slice

July 4: begins with C (coloured chairs)

July 6: reading 

July 7: birds

July 8: scent (basil)

July 9: zen

Υποβρύχιο για survivors

Τυλίγεται στο κουτάλι, καταδύεται στο ποτήρι, αλλά τα παρακολουθεί όλα με το περισκόπιο!

Αναδύεται ωστόσο κάθε τόσο!

Γίνεται σύννεφο γλύκας, δίνει γεύση βανίλιας στο καλοκαιράκι, αφήνει το δικό του ξεχωριστό άρωμα να ανακατευτεί με εκείνο του γιασεμιού και του βασιλικού!

Άλλωστε το ιδανικό σκηνικό για να απολαύσει κανείς ένα υποβρύχιο απαιτεί κήπο, ή μπαλκόνι με γιασεμιά και βασιλικούς, και αν αυτά ιδανικά βλέπουν θάλασσα τότε η απόλαυση φτάνει στα ουράνια!

Υλικά: βανίλια, ποτήρι, κουτάλι, κρύο νερό και καλή διάθεση!

Εκτέλεση: Αφήνουμε τη βανίλια να κυριεύσει το κουτάλι και τις αισθήσεις!

Απολαμβάνουμε!

Η ζωή όμως δε σταματάει, αλλά ούτε και προχωράει με ένα υποβρύχιο!

Κάνει όμως διακοπές!

Διακοπές κάνουν και οι καθηγητές που συσπειρώθηκαν και υπέγραψαν κατά ενός τηλεοπτικού προγράμματος, του survivor συγκεκριμένα.

Έχοντας λύσει από καιρό όλα τα καυτά θέματα της εκπαίδευσης είπαν οι άνθρωποι να λύσουν κι εκείνα της κοινωνίας και στο τσακίρ κέφι να βάλουν και μια τάξη στο τηλεοπτικό τοπίο!

Σκέφτηκαν, έξυσαν το κεφάλι, ξανασκέφτηκαν, ήθελαν να κάνουν κι εντύπωση και απεφάνθησαν ότι η κοινωνία όλα τα είχε τακτοποιημένα και σε όμορφα κουτάκια μαζεμένα, δεμένα με πολύχρωμες κορδέλες, μια ομορφιά να τα βλέπεις, αλλά την τάξη τη χαλούσε ένα παιχνίδι!

Αυτό με εντυπωσίασε!

Θαύμασα τα γρήγορα αντανακλαστικά τους, τη διαύγεια της σκέψης τους τη διάθεση να πατάξουν τα κακώς κείμενα και να δώσουν την κοινωνία πίσω καθαρή από παιχνίδια που οι ίδιοι δεν εγκρίνουν!

Το παιχνίδι τελείωσε, η τάξις αποκαταστάθηκε και όλοι ζούμε σε ένα κίτρινο υποβρύχιο, όπως θα τραγουδούσαν και οι Beatles αν ζούσαν εδώ!

Τι κι αν στα σχολεία τα παιδιά ζουν το σκληρότερο survivor και θα ζήσουν ακόμα σκληρότερο μόλις αποφοιτήσουν;

Άλλωστε με απόφαση του Αρείου Πάγου οι δούλοι γίνονται το νέο trend, αλλά αν δείτε επιστολή για κάτι ανάλογο εγώ να δηλώσω συμμετοχή στο επόμενο survivor!

Κατά τα άλλα, γάμοι της χρονιάς γίνονται και εν μέσω διακοπών, ο κόσμος ενώνεται με τα ιερά δεσμά της διαπλοκής κι ετοιμάζεται να κατέβει στις εκλογές άφθαρτος και φρέσκος... τσουλά-ει (διαβάζεται και χωρίς το ει και με τον τόνο στο ου) η ζωή και άντε να την πιάσουμε!

Γι' αυτό λέω να ξεχνιόμαστε πότε πότε, κι ας είναι και με ένα υποβρύχιο με άρωμα βανίλιας!

Τώρα αν εσείς προτιμάτε τη μαστίχα, δε θα τα χαλάσουμε, αρκεί να μείνει για μένα η βανίλια!

Diary of Bliss: I wish...

Αν έχεις προλάβει να κάνεις ευχή σ' ένα αστέρι που πέφτει, αν έχεις σβήσει κεράκια στον απόηχο μιας ευχής κι αν έχεις φυσήξει έστω και μια φορά την πικραλίδα, δε φοβάσαι μην "πάθεις" αυτό που εύχεσαι όπως προειδοποιούν κάποιοι.

Το αντίθετο μάλιστα, θα ήθελες πολύ να το πάθεις.

Εν μέσω επιθυμιών που γίνονται ευχές, γεύσεων και αρωμάτων, αναπολώ εκείνες τις στιγμές που το φως πλημμυρίζει τα μάτια και λούζει την ψυχή.

Εκείνες τις στιγμές που νιώθεις πως όλα είναι σωστά, κι ας μην είναι και τόσο, τις στιγμές που η ευτυχία έρχεται απρόσμενη επίσκεψη, φέρνοντας δώρα λίγο ουρανό και μια μολόχα κι εσύ της προσφέρεις γλυκό του κουταλιού!

Και συνεχίζω να επιθυμώ, δε σταματάω να εύχομαι, γιατί, πολύ απλά, είμαι ζωντανή.

Μπορεί σε αυτή την πεζή και απολύτως σκληρή πραγματικότητα που ζούμε να δυσκολεύονται να ανθίσουν τα όνειρα, αλλά το μυαλό δεν παύει να φτερουγίζει.

Θα ακολουθεί πάντα εκείνον το μικρό σπόρο της πικραλίδας στην πρώτη και τελευταία πτήση του και θα εναποθέτει πάνω του μια μεγάλη ευχή!

Κι όποιος έχει την ικανότητα να ονειρεύεται και να εύχεται, τότε μπορεί να συνεχίζει!

Καλή συνέχεια!!

May 1: window

May 2: no filter

May 3: skyline

May 4: inside my home (magic)

May 5: on my plate (rose spoon sweet)

May 6: nature

May 7: wish

Οι ευχές πετάνε για το "Diary of Bliss" της Κατερίνας στο just-k-world

Μπα-μπούλες

Θυμάμαι τις μπούλες των παιδικών μου χρόνων να προσπαθούν να εισβάλουν στα σπίτια απρόσκλητες και να είναι τόσο τρομακτικές και αστείες ταυτόχρονα που να μην ξέρεις τι να κάνεις.

Να τρομάξεις ή να γελάσεις; 

Τελικά τα γέλια έρχονταν να κοροϊδέψουν το φόβο!

Από όσο μπορώ να ξέρω ουδεμία σχέση είχε το συγκεκριμένο έθιμο με αντίστοιχα πιο οργανωμένα, όπως είναι για παράδειγμα οι μπούλες της Νάουσας.

Αν εκείνο το έθιμο απαιτούσε κι απαιτεί οργάνωση, εδώ το αυθόρμητο και το απρόοπτο γίνονταν οι οδηγοί της τρέλας.

Μπορεί μια μπούλα να μην υποψιάζονταν καν πως θα γίνει μπούλα  κι εκεί που σκόπευε να περάσει τη νύχτα σκαλίζοντας το τζάκι και μετρώντας τα κάρβουνα, να βρίσκονταν ξαφνικά να αλωνίζει τις ρούγες και να παίρνει τις γειτονιές, γδύνοντας σχεδόν τη γιαγιά, που λέει ο λόγος, για να ντυθεί.

Δεν υπήρχε συγκεκριμένο κουστούμι που έπρεπε να φορεθεί, για την ακρίβεια δεν υπήρχαν καν κουστούμια και οι μπούλες φορούσαν ό, τι άρπαζαν απ' τις ντουλάπες και τα σεντούκια, με τα τσεμπέρια και τις ρόμπες να γίνονται ανάρπαστα.

Αν βρίσκονταν και κανένα παλιό νυφικό σε κάποια κασέλα, τότε γίνονταν πραγματικό πανηγύρι!

Αφού έβαζαν "τα τρελά τους" οι μπούλες κι έκρυβαν καλά το πρόσωπό τους, μαζεύονταν σε μπουλούκια και μέσα στα σκοτάδια γύρναγαν από σπίτι σε σπίτι στις γειτονιές κι έπαιζαν το γνωστό παιχνίδι "μάντεψε ποιος", στην πιο αρχέγονη όμως μορφή του.

Αν ήταν επικίνδυνο; Φυσικά και ήταν!

Μην ξανακούσω για αθώες εποχές και κυρίως για αθώους ανθρώπους! 

Πάντα μα πάντα υπήρχαν εκείνοι που άρπαζαν την ευκαιρία να χωθούν στα σπίτια με σκοτεινούς, πονηρούς σκοπούς, και καλό ήταν φυσικά να μην έδιναν οι νοικοκύρηδες πολύ αέρα στους αγνώστους μέχρι τουλάχιστον να τους αναγνωρίσουν και να ξαναγίνουν γνωστοί. Μόνο τότε περνούσαν οι τελευταίοι στα ενδότερα να κεραστούν μεζεδάκια και κρασί!

Αν παρέμεναν άγνωστοι, τα κεράσματα γίνονταν στο πόδι και γρήγορα, με μια αμηχανία που πάλευε να κρυφτεί κάτω από τη διάθεση της γιορτής.

Κάτι σαν το halloween δηλαδή, αλλά με μεγάλους, αντί για παιδιά και αλκοόλ αντί για ζαχαρωτά!

Είδος προς εξαφάνιση είναι πια οι μπούλες, αν και δεν είναι καθόλου απίθανο να συναντήσει κάποιος ένα τέτοιο ανομοιόμορφο, τρομακτικό μπουλούκι, να οδηγείται κάπου πολύ συγκεκριμένα, χωρίς να χτυπά πόρτες, αλλά κάνοντας πάντα τις ανάλογες τρέλες!

Οι μπούλες του τότε, ξαναζωντανεύουν για λίγο σ' αυτά τα μπουλούκια και ο απόηχος των γέλιων καθώς απομακρύνονται με φασαρία στους δρόμους της πόλης, ξυπνάει για λίγο το παιδί μέσα σου που μπερδεμένο ακόμα, δεν ξέρει αν πρέπει να τρομάξει ή να γελάσει. Και γελάς πάλι δυνατά, για να ξορκίσεις το φόβο.

Οι μπαμπούλες του τότε ωστόσο, παραμένουν οι μπαμπούλες του σήμερα!

Αυτοί είναι διαχρονικοί και δεν ανοίγουν σεντούκια για να ντυθούν. Γδύνονται με τα λόγια τους, μασκαρεύονται με τις πράξεις τους.

Μπορεί να μην κυκλοφορούν πάντα σε μπουλούκια, αλλά είναι τόσο τρομακτικοί που κόβεται το γέλιο μαχαίρι και μένει ο φόβος μοναχά.

Πάντα μα πάντα όμως την αμφιλεγόμενη αποκριά θα ακολουθεί μια Καθαρά Δευτέρα. Και οι φόβοι θα λύνονται για να ανέβουν ψηλά και να εξαφανιστούν στην απεραντοσύνη του ουρανού, να διαλυθούν στον άνεμο και να εξαφανιστούν. Έστω και για λίγο!

Και ο χαρταετός ουράνιο τόξο θα γίνεται και θα κερνάει χρώματα τον κόσμο.

Και τα χρώματα, δύναμη θα γίνονται.

Καλή δύναμη και καλά κούλουμα!

We want the world and we want it now!

"...Είχε ακουστά ότι εκεί, στην πόλη περπατάς, λέει, και σκοντάφτεις πάνου σε πουγκιά με τις λίρες. Στα παραΰστερα ο αλαφρόμυαλος πήγε. Καβαλίκεψε ένα καΐκι και πήγε. Έτσι και πάτησε στο μουράγιο -πώς γίνηκε, ε να, γίνηκε- μόλις πάτησε στο μουράγιο σκοντάβει πάνου σ' ένα πουγκί. "Ουφ! Από τώρα θ' αρχίσω να τις μαζεύω;" Και δίνει μια και κλοτσάει τις λίρες στη θάλασσα. Ε... Αυτό ήταν και τ' άλλο. Πουγκί δεν ξαναβρήκε. Από κει κι ύστερα σκόνταβε μοναχά σε πέτρες και σε ντουβάρια, ώσπου σ' ένα έσπασε το κεφάλι του και το πήρε και το ΄φερε στο χωριό δεμένο...."

Κάτω απ' τα κάστρα της ελπίδας, Μενέλαος Λουντέμης

Κάθε φορά που χάνεται μια ευκαιρία, κάθε φορά που κλοτσάω έστω κι άθελά μου "ένα πουγκί στη θάλασσα", έρχεται στο μυαλό μου αυτό το απόσπασμα.

Παλιότερα έγραφα:

"...Και παρόλο που τραγουδούσα δυνατά και έγραφα παντού ότι...
"...η ευκαιρία είναι μοναδική, δεν επαναλαμβάνεται και κάθε δισταγμός σημαίνει καταστροφή, δεν υπάρχουν περιθώρια για παζαρέματα. Θέλουμε τον κόσμο και τον θέλουμε τώρα.." 
...δεν το έμαθα καλά το μάθημά μου.
Κι ευκαιρίες έχασα  και παζάρεψα και ο κόσμος ακόμα άπιαστος είναι.
Αυτό ίσως ήταν και το τελευταίο καλοκαίρι της αθωότητας.
Μετά μεγάλωσα!
Κι ακόμα δεν άκουσα την κραυγή της πεταλούδας..."

Read more: http://mytripssonblog.blogspot.com/2012/07/blog-post_16.html#ixzz4Xq4sJIgn

Και από τότε κύλησαν κι άλλα χρόνια κι έφυγαν κι αυτά κι ο απολογισμός παραμένει ίδιος.
Τώρα θα μου πείτε, οι ευκαιρίες όλο και λιγοστεύουν όσο βιώνουμε τα χρόνια της κρίσης, τουλάχιστον σε επαγγελματικό επίπεδο, αλλά και πάλι κάποιοι τα καταφέρνουν καλύτερα. 
Πώς; Δεν ξέρω.
Ίσως μυρίζονται καλύτερα τις ευκαιρίες που οι υπόλοιποι κλοτσάμε. Καλά δεν έχουμε γίνει και επαγγελματίες της κλοτσιάς, όπως οι ποδοσφαιριστές, αλλά λέμε τώρα!
Πόσα πουγκιά άλλωστε κυκλοφορούν αδέσποτα;

Ίσως πάλι έχουν πλάτες.
Έχω βαρεθεί να ακούω ειδικά τα τελευταία χρόνια για νέους, ή όχι και τόσο νέους ανθρώπους, που πέτυχαν συνεχίζοντας την ήδη, τονίζω το "ήδη" επιτυχημένη δουλειά των δικών τους, ή παίρνοντας από εκείνους  την απαραίτητη μαγιά για να ξεκινήσουν κάτι νέο.
Ναι, καλά, τόσο αυτοδημιούργητος είναι κι ο Τραμπ, αλλά το κρύβει!
Αυτό προβάλλουν βέβαια τα κανάλια, περνώντας ταυτόχρονα το υπέροχο μήνυμα "ευκαιρίες υπάρχουν, αλλά εσύ είσαι ηλίθιος και δεν τις βλέπεις".
Δεν ξέρω πόσο ηλίθια είμαι, αλλά πραγματικά δεν τις βλέπω.
Ίσως πάλι να είμαι απλά στραβή!
Ή και κουφή...αφού ούτε την κραυγή της πεταλούδας κατάφερα να ακούσω.

Ελπίζω πραγματικά οι δικές σας αισθήσεις να λειτουργούν καλύτερα από τις δικές μου!