Ο βράχος που χαιρετάει...

Το νερό θα στροβιλίζεται γύρω από τον βράχο, ακόμα κι όταν δε θα το βλέπει κανείς κι ο βράχος θα υπομένει όλες τις παραξενιές της θάλασσας αδιαμαρτύρητα. 

Και μπορεί αυτός ο υπομονετικός βράχος να μου τράβηξε το ενδιαφέρον, αλλά σαν τελευταία εικόνα του καλοκαιριού που πέρασε, (που στροβιλίστηκε γύρω μας, πλήγωσε και πληγώθηκε, αλλά και χάρισε όσα μπορεί να χαρίσει ένα καλοκαίρι), κρατάω την εικόνα του άλλου βράχου, εκείνου που μου δίνει την αίσθηση ότι χαιρετάει.

Δεν αποχαιρετάει, δε λέει αντίο, μα καλωσορίζει όσα θα έρθουν. 

Ο Αύγουστος, λίγο πριν ρίξει αυλαία χάρισε τα τελευταία καλοκαιρινά φωτοστέφανα στα αγριόχορτα. 

Μετά μάζεψε τους ήλιους του κι αποχώρησε για να αφήσει το φως του Σεπτεμβρίου να σκουντήσει απαλά τα κυκλάμινα, να τα ξυπνήσει από τον λήθαργο. 

Το πρώτο κυκλάμινο, το πιο γενναίο από όλα,  πήρε το σήμα κι αναδύθηκε βιαστικό από τη γη. Ήταν θέμα ημερών να ακολουθήσουν τα υπόλοιπα. Ήδη οι πλαγιές ανασαίνουν στο μωβ.

Το ίδιο φως, το φως που θα γλυκαίνει όλο και περισσότερο όσο θα βυθιζόμαστε στο φθινόπωρο, θα μας κρατάει συντροφιά με ένα καλό βιβλίο τα απογεύματα και θα υπόσχεται αξέχαστα δειλινά στη λίμνη.

Και κάθε πρωί θα φωτίζει την ανατολή τάζοντας όσα περισσότερα μπορεί, μόνο και μόνο για να μας κάνει να χαμογελάμε.

Μια καινούρια μέρα, το φθινόπωρο, η ζωή η ίδια αξίζουν πολλά χαμόγελα!

Ο βράχος που χαιρετάει και η παρέα του, συμμετέχουν στο "Σκέψεις και Εικόνες # 6" που διοργανώνει η Μαρία Νικολάου από το blog "Μια ματιά στον ήλιο με γιορτινά".
Όλες οι φωτογραφίες είναι από Αύγουστο - Σεπτέμβριο 2018, εκτός από το "απόγευμα στη λίμνη" που τραβήχτηκε τον Σεπτέμβριο του 2016. 
Έγραφα τότε μεταξύ άλλων:

Τι κι αν ο χρόνος δε στέκεται, το φθινόπωρο ανασαίνει αργά γύρω από τη λίμνη.Σα δειλός επισκέπτης  που δεν ξέρει αν ήρθε να μείνει ή  να φύγει, αφήνει προσεκτικά τα χνάρια του.Στο φθινοπωρινό φως, η λίμνη κρατάει την ανάσα της περιμένοντας να ολοκληρωθεί η αλλαγή!

Όταν το σύννεφο είναι...φλέγον!

Η καταιγίδα πέρασε.

Ένα χλωμό ουράνιο τόξο παλεύει να εμφανιστεί, μα δεν τα καταφέρνει. 

Γαντζώνεται στο πιο κοντινό σύννεφο και μένει αναποφάσιστο για ώρα.

Ο ήλιος που δύει, διαχέει  το φως του παντού. Το σκορπάει αλόγιστα στον ουρανό καθώς αποτραβιέται, και το αφήνει να κάνει τα μαγικά του.

Τα δυτικά σύννεφα πιάνουν το σινιάλο κι αρχίζουν να προβάλλουν τη δική τους χρωματιστή ιστορία ταξιδεύοντας στο απέραντο σκηνικό.

Το ουράνιο τόξο, ακόμα αναποφάσιστο. 

Γαντζωμένο στο σύννεφο που γίνεται όλο και πιο φωτεινό πριν σβήσει στο σκοτάδι, αποξεχνιέται τελείως παρακολουθώντας τη μοναδική αυτή ιστορία, κι αφήνεται να γίνει σκιά που χάνεται...

Ματιές στον ήλιο...

"...Ήλιε μου και τρισήλιε μου

ένα σου λόγο στείλε μου. .."

(Ελύτης)

"Μια ματιά στον ήλιο με γιορτινά", ονομάζεται το blog της Μαρίας Νι. 

"Μια ματιά στον ήλιο...", ήταν το θέμα που επέλεξε για το "Φωτογραφίζειν", και η δική μου ματιά καρφώθηκε στον ηλίανθο.

"Σπορά φωτός" ονόμασα τη φωτογραφία και ο ήλιος μου δεν ήταν ο συνηθισμένος.

Δεν έλαμπε πάνω από στέγες...

...ούτε τον υποδεχόσουν ανοίγοντας παράθυρα.

Δεν έδυε σε θάλασσες, δίπλα σε παλιά σκαριά, 

 ούτε λιμνοθάλασσες έσκυβε να φιλήσει.

 Δε χαλάλιζε το χρυσάφι του σε ήρεμα νερά.

Ο δικός μου ήλιος, δεν ανέτειλε, σκορπίζοντας δώρα ηλιαχτίδες...

 ...δεν έπαιζε με τα σύννεφα..

 ...ανοίγοντας μονοπάτια να διαβεί...

...ούτε έβαζε φωτιά στην ανατολή!

Δε φώτιζε τις πρωινές δροσοσταλίδες...

...ούτε έστελνε το φως του να συναντήσει τη γη.

Δεν ξεμυτούσε μέσα στα δάση...

 ...και δε στεφάνωνε τα δέντρα!

 Δε συναγωνίζονταν σε ομορφιά τα λουλούδια...

 ...ούτε τα βάπτιζε στο φως του.

Δε χαιρετούσε το κυκλάμινο,

ούτε καλημέριζε την τριανταφυλλιά.

Δεν αναπαύονταν στην κληματαριά τα Αυγουστιάτικα μεσημέρια...

 ...ούτε έπαιζε κρυφτό με τα ανθάκια του Μάη...

Έλαμπε όμως σαν εκείνον!

Κι όταν έφευγε η συννεφιά, ο ουρανός είχε δυο ήλιους!

Ευχαριστώ πολύ τη Μαρία, αλλά και όσους άφησαν το δικό μου ήλιο να τους φωτίσει!

Μια ανατολή θα σου χαρίσω

Μια ανατολή θα σου χαρίσω...

...έναν ήλιο που θα ρίχνει κλεφτές ματιές στην πλάση...

...κι όταν τον φέρνεις κοντά σου, εκτυφλωτικός θα γίνεται...

...σαν προβολέας θα φωτίζει για λίγο τα σύννεφα που περνούν και φεύγουν.

Μια ανατολή που θα υπόσχεται....

...πως πάντα θα ξημερώνει!

Εσύ τι θα χαρίσεις;

Σκέψου και πάρε μέρος στο  Life Images #20

Και μην ξεχνάς το "Παίζοντας με τις λέξεις"

Αστοχία

Δεν είναι λίγες οι φορές που από μια άστοχη κίνηση, ένα λάθος υπολογισμό, κάτι θα πάει στραβά.

Έχω κάνει κι έχω κάνει αστοχίες στη ζωή μου.

Λάθος εκτιμήσεις, λάθος επιλογές, λάθος ενέργειες.

Πολλά λάθη δηλαδή.

Υπάρχουν όμως και κάποιες στιγμές που ένα λάθος μπορεί να εξελιχθεί σε κάτι άλλο.

Όχι απαραίτητα σε σωστό, αλλά σε κάτι διαφορετικό!

Προσπαθώντας να φωτογραφίσω τα τρία κυκλάμινα, δεν πρόσεξα πως ένα άλλο φυτό ήταν μπροστά τους, κι έτσι έγινε εκείνο πρωταγωνιστής κλέβοντάς τους τη "δόξα".

Άλλαξα θέση και προσπάθησα ξανά.

Ατυχής και αυτή η προσπάθεια. 

Τα κυκλάμινα δεν έγιναν ποτέ θέμα. 

Τη μια έμειναν στο φόντο. 

Και την άλλη στάθηκαν θαμποί μάρτυρες του φωτός.

Η μαγεία είναι όλη πίσω τους. 

Στο φως που πέφτει πάνω στη γη δίνοντας λεπτομέρειες σε όλα τα άλλα.

Σε όλα, εκτός από αυτά!

Δυο αποτυχημένες φωτογραφίες, που αν τις κοιτάξουμε προσεκτικά, μπορεί να διακρίνουμε κάτι όμορφο,

Ας ήταν όλες οι αστοχίες μας έτσι!

Σαν αστραπή

Σαν αστραπή λέμε για κάτι που έρχεται και φεύγει γρήγορα.

Είναι πολύ δύσκολο να την "πιάσεις" την αστραπή!

Αλλά να που κάποιο απόγευμα τα καταφέρνεις.

Κι ενώ το φως της αστραπής είναι για μια στιγμή, το φως του μεσημεριού χύνεται στη θάλασσα και φτιάχνει το δικό του μονοπάτι παίζοντας ώρες ολόκληρες με τα κύματα.

Πρωινό φως λούζει το άνθος που ξεπετάχτηκε στον κορμό της κουτσουπιάς.

Όχι, δεν ανθίζουν τώρα το φθινόπωρο οι κουτσουπιές.

Τη φωτογραφία την τράβηξα την άνοιξη που μας πέρασε!

Ο καιρός περνά σαν αστραπή και η μέρα άρχισε ήδη να μικραίνει.

Σε λίγο όμως θα βγει πάλι ο ήλιος. Ας αφεθούμε στο φως του!

"τα στοιχειώδη" Χρήστος Μποκόρος

Με είχε απορροφήσει η καθημερινότητα.

Ξεχάστηκα στις υποχρεώσεις και με έβρισκε η κάθε νύχτα να έχω χάσει ακόμη μια μέρα, χωρίς να έχω προλάβει να δει το φως.

Να δω "τα στοιχειώδη", την έκθεση του Χρήστου Μποκόρου που για λίγες ακόμα μέρες θα φιλοξενείται στο Αγρίνιο στο κτίριο της Παλαιάς Δημοτικής Αγοράς.

Κυριακή χτες, μια μουντή, συννεφιασμένη μέρα, που άξαφνα φωτίστηκε περνώντας μια πόρτα κι ατενίζοντας μια άλλη, που έμοιαζε να κλείνει πίσω της όλο το φως.

"Στοχάζομαι τα απολύτως αναγκαία στη ζωή. Πώς θα ορθώσουμε το ανάστημά μας, απαλλαγμένοι απ' τα περιττά. 

Δε θέλει ο άνθρωπος πολλά να ζήσει. 

Λίγο να φάει, λίγο να πιει, να αγαπηθεί, να ερωτευτεί, να επιθυμήσει, να χαίρεται του ήλιου το φως, ν' αντέχει το σκοτάδι και να στοχάζεται ψηλά. Ψηλότερα απ' αυτά!"

Χρήστος Μποκόρος

Τα λόγια του ζωγράφου με όλη τους τη σοφία, γυρνάνε συνέχεια στο μυαλό μου. Όχι γιατί είναι πρωτάκουστα, ή γιατί πίστευα κάτι άλλο, αλλά επειδή με βρίσκουν απόλυτα σύμφωνη.

Και σκέφτομαι όλους εκείνους που δυστυχούν από "επιλογή". Που ενώ έχουν τα αναγκαία, που ενώ έχουν και παραπάνω από τα αναγκαία, δε βολεύονται πουθενά και με τίποτα. Που τους τρώει εκείνο το ανικανοποίητο τα σωθικά, επειδή ακριβώς δεν μπορούν να χαρούν το φως.

Κι αναζητούν συνέχεια ένα τίποτα.

Εκείνο που ίσως να τους χαροποιήσει για μια στιγμή, αλλά δεν θα τους ικανοποιήσει ούτε αυτό και θα τους οδηγήσει στην επόμενη χωρίς νόημα αναζήτηση.

 Βγαίνοντας πάλι στη μουντή μέρα, με το ψιλόβροχο να κρατάει το ρυθμό στις σκέψεις μου, όλα τα βλέπω λίγο πιο φωτεινά.  

Και μετά "τα στοιχειώδη" στο Αγρίνιο, έρχεται η έκθεση "της εξόδου" στο Αιτωλικό.

«Τα στοιχειώδη» στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιά, από τις 4 Απριλίου, ως τις 30 Σεπτεμβρίου!

Life Images #13, κι αυτή τη φορά λέω να μοιραστούμε το φως.

Να μοιραστούμε όσα μας κάνουν να αντέχουμε το σκοτάδι!