Τετάρτη, 1 Μαΐου 2019

Περιπλάνηση

https://insta-stalker.com/post/Bk8QGWNnBy7/

Μια περιπλάνηση είναι η ζωή. 
Δρόμοι που σου δίνονται,
και μονοπάτια που μόνος σου ανοίγεις.
Μπορεί σε κάποια διασταύρωση να χαθείς 
και παραπάνω να κοπιάσεις, 
μα κι απ' το δρόμο αν δε βγεις, 
τα εμπόδια δε θα λείψουν.
Κι αν είσαι άτυχος πολύ 
σε δαιδαλώδη λαβύρινθο
μπορεί και να παγιδευτείς.

Δε θα σου πω ψέματα.
Εύκολη δεν είναι αυτή η περιπλάνηση.
Κανένας δρόμος, δεν είναι χαρτογραφημένος 
και πολλά μονοπάτια είναι δύσβατα.
Υπάρχουν όμως κι εκείνες οι διαδρομές
όπου καταφέρνεις το ακατόρθωτο
και τότε κατακτάς το απίθανο.

Δε θα σου πω ότι όλα είναι στο χέρι σου.
Αυτό κι αν θα ήταν ψέμα!
Άλλωστε μη γελιόμαστε.
Λίγες είναι οι φορές  
που μόνος σου τον δρόμο θα διαλέγεις.
Τις περισσότερες φορές εκείνος θα σε διαλέγει.
Στο δικό σου χέρι είναι να τον περπατάς
με το κεφάλι ψηλά, 
με το βλέμμα γεμάτο λουλούδια.



Με τη φωτογραφία και τη λέξη που μου έδωσε η Μαριάνα από τον Ονειρόκοσμο περιπλανήθηκα στη Φωτο-Συγγραφική Σκυτάλη #3 που διοργανώνει η Μαίρη στην Γήινη Ματιά
Αφού τις ευχαριστήσω και τις δυο, θα δώσω με τη σειρά μου τη σκυτάλη στην fish eye με μια αγαπημένη μου φωτογραφία.
Η λέξη που θα τη συνοδεύει είναι "γαλήνη" και της εύχομαι καλή έμπνευση!
Επίσης θέλω να δώσω πολλές ευχές σε όλους σας!
Να έχετε έναν υπέροχο μήνα!


Τετάρτη, 24 Απριλίου 2019

1793: Τότε που βασίλευε η βία, Niklas Natt och Dag

"Η αθωότητα, λένε, όταν χαθεί μια φορά δεν μπορεί να ξανακερδηθεί, ποτέ, και το καλοκαίρι αυτό μου έκλεψε όλα τα όνειρα. Πώς θα μπορούσα να αισθανθώ ποτέ ξανά ευτυχία, ή χαρά, μετά από όσα είδα κι έκανα;"

Το 1793 δε θα μπορούσε να έχει άλλον υπότιτλο. 
Τότε που βασίλευε η βία, λοιπόν και μεταφερόμαστε σε μια άγρια εποχή, γεμάτη ανισότητες, όπου οι φτωχοί δεν είχαν καμιά ελπίδα, ενώ οι πλούσιοι τους εκμεταλλεύονταν με κάθε τρόπο.
Και μπορεί αυτό το χαρακτηριστικό να θυμίζει όλες τις εποχές από την αρχή της ανθρωπότητας έως και σήμερα, αλλά η ζωή ήταν ακόμα πιο σκληρή κι έμοιαζε να είναι εντελώς μάταιη.
Η επιβίωση ήταν μια αγωνιώδης μάχη με αρρώστιες κάθε είδους, αλλά και την ίδια την εξαθλίωση.
Και μέσα σε αυτό το ήδη αδυσώπητο περιβάλλον που κι από μόνο του είναι αρκετά τρομακτικό, συμβαίνει και το αδιανόητο!
Και τότε μπαίνουμε για τα καλά σε έναν κόσμο που βασιλεύει η απόλυτη φρίκη!


"Όχι, δεν ήταν ο ανατέλλων ήλιος που έκαιγε τώρα πάνω από τις στέγες της πόλης, αλλά οι φλόγες της ίδιας της κόλασης."

Βρισκόμαστε στη Σουηδία του 1973 ένα χρόνο και κάτι από τον θάνατο του βασιλιά Γουσταύου Γ΄. 
Οι επίγονοί του αλληλοσπαράζονται για τη διαδοχή, ενώ επικρατεί ο φόβος ότι η Γαλλική Επανάσταση θα εξαπλωθεί και στη Σουηδία.
Το περιβάλλον ευνοεί κάθε είδους συνωμοσίες και η παράνοια ξεπερνά κάθε φαντασία. 
Σε μια λίμνη στο νησί Σέντερμαλμ ανακαλύπτεται ένα φρικτά παραμορφωμένο πτώμα που είναι αδύνατον να αναγνωριστεί.
Την υπόθεση αναλαμβάνει ο φθισικός αστυνόμος Σέσιλ Βίνγκε και παλεύει κυριολεκτικά με το αναπόφευκτο του δικού του θανάτου για να προλάβει να εξιχνιάσει την υπόθεση που τον σπρώχνει βαθιά σε έναν λαβύρινθο σκοτεινών μυστικών και ανείπωτου φόβου που κυκλώνει την υψηλή κοινωνία.
Στην πάλη με το θάνατο είναι μόνος του. 
Στη διαλεύκανση της υπόθεση έχει βοηθό τον Μίκελ Καρντέλ, ή αλλιώς "Πατατικεφτέ", μια αστεία προσφώνηση που συνόδευε τους ανάπηρους του πολέμου που υπηρετούσαν πια στην Αποσπασμένη Φρουρά της Πόλης.
Ο Καρντέλ ήταν εκείνος που έβγαλε το ακρωτηριασμένο πτώμα από τη λίμνη.
Στην πορεία θα συναντήσουμε τον Κριστόφερ Μπλιξ, έναν νεαρό με χειρουργικές γνώσεις που πήγε στην πόλη για να βρει καλύτερη ζωή, αλλά που όλα πήγαν τελείως λάθος γι' αυτόν, και την Άννα Στίνα μια ορφανή που θα κατηγορηθεί άδικα για πορνεία και που η μοίρα της μοιάζει πια προδιαγεγραμμένη. Και οι δύο θα παίξουν σημαντικό ρόλο στην υπόθεση.  
Επίσης μέσα από κάθε πρόσωπο και την ιστορία του ξεδιπλώνονται κι άλλες πτυχές εκείνης της σκοτεινής εποχής, αλλά μπαίνουμε και βαθύτερα στο μυστήριο που περιμένει τη λύση του.


Ο Niklas Natt och Dag καταφέρνει να  μπει βαθιά στην ταραγμένη και απάνθρωπη εκείνη εποχή.
Οι περιγραφές του είναι πολύ δυνατές, σχεδόν ζωντανές, και μεταφέρουν με μεγάλη ακρίβεια στον αναγνώστη το κλίμα που επικρατούσε τότε, αλλά και όλα τα συναισθήματα που βίωναν οι ήρωες. 
Πάνω από όλα όμως καταφέρνει να τον βάλει μέσα στον απόλυτο τρόμο! Έναν τρόμο, που και πτώμα να μην υπήρχε, πάλι θα ήταν διάχυτος στην ατμόσφαιρα, αφού όπως όλα δείχνουν εκείνη η εποχή τον περιείχε σε αφθονία.
Η ζωή από μόνη της τότε με όλες τις αδικίες και τις συμφορές της ήταν ένα αδιάκοπο θρίλερ.
Παρόλα αυτά το 1793 καταφέρνει να πάει ένα ακόμα βήμα παραπέρα και να γίνει ένα συναρπαστικό ιστορικό θρίλερ!



1793: Τότε που βασίλευε η βία
Συγγραφέας:  Niklas Natt och Dag
Μεταφραστής:  Γρηγόρης Κονδύλης
Εκδόσεις: Μεταίχμιο
Σελίδες:  560
Ημερομηνία Έκδοσης:  21/02/2019



Ο Niklas Natt och Dag γεννήθηκε το 1979 στη Σουηδία και κατάγεται από την παλαιότερη αριστοκρατική οικογένεια της Σουηδίας. Το 1793 είναι το πρώτο του μυθιστόρημα, το οποίο γνώρισε τεράστια επιτυχία και μεταφράζεται σε περισσότερες από 30 χώρες σε όλο τον κόσμο. Ζει στη Στοκχόλμη με τη γυναίκα του και τους δυο γιους τους.

Πέμπτη, 11 Απριλίου 2019

Η θάλασσα στο χιόνι, Ελευθερία Κυρίμη


"Άραγε, θα μπορούσε να γραφτεί ένα μυθιστόρημα και για αυτές τις εξόριστες φωνές που κατέγραψαν τα μαγνητόφωνα των δικών μου παιδιών του ομίλου; Είναι η ελληνική κοινωνία έτοιμη να αναμετρηθεί με το τραύμα που δεν είναι μακρινό αλλά χάσκει ακόμη, εκεί δίπλα της ανοιχτό; Σίγουρα είναι ευκολότερο να νοσταλγείς αυτούς που ξέρεις πως δεν πρόκειται να επιστρέψουν παρά να κοιτάξεις κατάματα αυτούς που θέλεις να πιστεύεις πως δεν υπάρχουν."

Γνωρίζουμε την ηρωίδα του βιβλίου "Η θάλασσα στο χιόνι" μέσα στο πούλμαν με το οποίο ταξιδεύει.
Είναι καθηγήτρια και πηγαίνει  ως αναπληρώτρια σε μια μικρή κωμόπολη έξω από τη Φλώρινα, για να διδάξει σε Επαγγελματικό Λύκειο, αφήνοντας πίσω τον άντρα της και τα παιδιά της.
Όλα δείχνουν ότι η σχέση της με την οικογένειά της είναι άρτια και το μόνο πρόβλημα που καλούνται να αντιμετωπίσουν είναι αυτός ο αναγκαστικός χωρισμός.
Ωστόσο η ίδια κουβαλά μέσα της τραύματα από την παιδική της ηλικία κι έχει ανοιχτούς λογαριασμούς με το παρελθόν που τους ανακαλύπτουμε όσο προχωράει η αφήγηση.  

Στη Φλώρινα πια, θέλοντας να βγάλει από την αδράνεια τους μαθητές της και να τους εμπλέξει σε μια ερευνητική διαδικασία, που θα τους επιτρέψει να κάνουν τη σύνδεση της Ιστορίας με τη ζωή τους, αποφασίζει να φτιάξει έναν όμιλο προφορικής ιστορίας.
Οι μαθητές που συμμετέχουν πείθουν αρκετούς ντόπιους να τους διηγηθούν τις ιστορίες τους και να μοιραστούν μαζί τους τις τραυματικές τους μνήμες.
Το εγχείρημα μοιάζει εύκολο. Τα παιδιά είναι πρόθυμα και καταφέρνουν να πείσουν αρκετούς ντόπιους να πουν τη δική τους ιστορία, αλλά πριν περάσει πολύς καιρός θα διαπιστώσει ότι κάποιοι είναι τελείως αντίθετοι με το όλο εγχείρημα.
Ο Διευθυντής του σχολείου, απόγονος Μακεδονομάχου, ο λόγιος με τα δεκάδες βιβλία εκλαϊκευμένης, εύπεπτης, εθνικά ορθής ιστορίας και τα παιδιά με τα ξυρισμένα κεφάλια έχουν τους δικούς τους λόγους για να μην επιθυμούν να ολοκληρωθεί το έργο του ομίλου.



Η αφήγηση γίνεται αποσπασματικά ανάμεσα στο παρελθόν της καθηγήτριας και το παρόν κι έτσι κατά κάποιο τρόπο συνδέονται σταδιακά το ατομικό τραύμα με το συλλογικό, ενώ οι μαρτυρίες των κατοίκων της περιοχής παρεμβάλλονται  στο έργο και αποτελούν ένα ξεχωριστό ίσως κομμάτι του που έχει τεράστια σημασία.

Η Ελευθερία Κυρίμη γράφει ένα μυθιστόρημα που ξυπνά μνήμες και ξύνει παλιά τραύματα. 
Ένα βιβλίο με θέμα πιο επίκαιρο από ποτέ, που αξίζει να διαβαστεί όχι μόνο γιατί είναι καλογραμμένο και κρατάει αμείωτο το ενδιαφέρον του αναγνώστη, αλλά και γιατί θα τον βάλει να σκεφτεί πολλά. Ίσως μάλιστα να λειτουργήσει ως αφετηρία για να μάθει και κάποια πράγματα που δε γνωρίζει, ενώ οι συγκλονιστικές μαρτυρίες των κατοίκων θα τον ταρακουνήσουν.
Στο βιβλίο η ηρωίδα κλείνει τους δικούς της λογαριασμούς με το παρελθόν,  με τη συγχώρεση. 
Κάποιοι άλλοι λογαριασμοί όμως θα συνεχίσουν να μένουν ανοιχτοί όσο αγνοούμε πράγματα, ή όσο επιλέγουμε πολύ βολικά να τα ξεχνάμε!


"Εξόριστες από την επίσημη ιστορία μνήμες. Κόντρα στο ηθικοπλαστικό εθνικό αφήγημα. Άνθρωποι απλοί, πρόθυμοι να τις μοιραστούν. Δεν χρειάστηκε να σκαλίσουν και πολύ τα παιδιά για να τις φέρουν στην επιφάνεια. Δεν ήθελα όμως να πιστέψουν πως οι μνήμες ήταν εκεί, στρωσίδια που περίμεναν υπομονετικά, υγρά, μουχλιασμένα, φαγωμένα από τον σκόρο,να τα βγάλουν από τα σεντούκια, να τα φέρουν στο φως, να τα αερίσουν. "Να θυμάστε ότι οι άνθρωποι βλέπουν το παρελθόν από τη σκοπιά του παρόντος. Δεν σας διηγούνται ακριβώς αυτά που έζησαν. Σας διηγούνται το χτες με τα γυαλιά του σήμερα."..."


Η θάλασσα στο χιόνι
Συγγραφέας:  Ελευθερία Κυρίμη
Εκδόσεις: Μεταίχμιο

Σελίδες:  144
Ημερομηνία Έκδοσης:  21/02/2019



Ελευθερία Κυρίμη

Η Ελευθερία Κυρίμη γεννήθηκε το 1968. Μεγάλωσε στον Πειραιά όπου ζει και εργάζεται μέχρι σήμερα. Σπούδασε Ιστορία και Αρχαιολογία στο ΕΚΠΑ και έκανε μεταπτυχιακές σπουδές στη Νεότερη και Σύγχρονη Ιστορία στο Πάντειο Πανεπιστήμιο. Η θάλασσα στο χιόνι είναι το πρώτο βιβλίο της.

Σάββατο, 30 Μαρτίου 2019

"Παίζοντας με τις λέξεις"...Βράβευση και αποτελέσματα 19ου παιχνιδιού


Το 19ο "Παίζοντας με τις λέξεις" ξεκίνησε με τις λέξεις: στάχτη, στάλα, άφεση, εξουσία, χάρισμα κι έδωσε 23 υπέροχες συμμετοχές που παρόλο που είχαν την ίδια αφετηρία μας πήγαν σε διαφορετικούς προορισμούς. 
Για άλλη μια φορά το παιχνίδι μας είχε από όλα!
Συγκίνηση, μυστήριο, ανατροπές, εσωτερικές αναζητήσεις, κοινωνικές προεκτάσεις, χιούμορ, και τόσα άλλα,  που εναλλάσσονταν διαρκώς. 
Εσείς κληθήκατε να επιτελέσετε το δύσκολο έργο να βαθμολογήσετε όσα σας άρεσαν περισσότερο.
Δε θα σταματήσω να λέω πως νικητές είμαστε όλοι, όσο κλισέ κι αν μοιάζει πια αυτό, γιατί το πιστεύω ακράδαντα!
Για άλλη μια φορά δημιουργήσαμε και απολαύσαμε και τις δημιουργίες των άλλων! Αυτό από μόνο του είναι τεράστιο!
Και για άλλη μια φορά θέλω να σας ευχαριστήσω θερμά που είστε εδώ και δίνετε αξία στο παιχνίδι!


Η βαθμολογία λοιπόν ολοκληρώθηκε και έφερε στην πρώτη θέση και μάλιστα με μεγάλη διαφορά την ιστορία που όπως όλα δείχνουν αγαπήσατε περισσότερο.
Το "Ευ θνήσκειν" της Μαρίας Κανελλάκη από το "Απάγκιο" ήταν ένα ολόκληρο ταξίδι ζωής λίγο πριν το θάνατο και ταυτόχρονα ένα ακόμη ταξίδι, ένα όνειρο ζωής, που του έλαχε να ναυαγήσει πάνω σε ένα κομοδίνο.
Ένα συγκλονιστικό κείμενο γραμμένο με τρυφεράδα και βαθιά κατανόηση που σίγουρα θα μείνει βαθιά χαραγμένο σε όλους μας.
Πριν σας το παρουσιάσω για άλλη μια φορά να δώσω τα θερμά μου συγχαρητήρια στην Μαρία που με την πένα της δε γράφει μόνο, αλλά σκαλίζει βαθιά μέσα μας!

 https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%91%CE%B3%CE%AC%CF%80%CE%B7_(%CF%84%CE%B1%CE%B9%CE%BD%CE%AF%CE%B1_2012)

Ευ θνήσκειν

-Να᾽ρθεις να με ζητήσεις απ’ τον μπαμπά. Τι θα λένε στη γειτονιά που μ’ έχεις ακόμα αστεφάνωτη; Να βάλεις το καλό σου κουστούμι και να᾽ρθεις, Αργύρη μου… να παντρευτούμε με το καλό  και να φύγουμε αμέσως για το ταξίδι μας στη Βενετία… αύριο πρωί να᾽ρθεις σπίτι μου…

«Δεν έχει επιστροφή κύριε Αργύρη. Μονάχα αυτή η προσμονή που έχει επινοήσει, την κρατάει στη ζωή. Ό,τι σας φωτίσει ο Θεός από δω και πέρα. Υπομονή και φροντίστε να παίρνει την αγωγή της για να μην υποτροπιάσει».

-Το γαμπριάτικο κουστούμι; Έλα Παναγία μου! Χάζεψες κι εσύ, ρε πατέρα, τώρα; Στην αποθήκη θα ᾽ναι, τράβα βρες το. Ευκαιρία να κάνεις κι ένα ξεκαθάρισμα εκεί μέσα, κι ό,τι βρεις, χάρισμά σου. Ρε, τι πάθαμε με τα γερόντια!... Να ᾽χω τόσα βάσανα, κι αυτοί στην κοσμάρα τους!...

                                                 ~ // ~

-Άργησες Αργύρη.
-Το χάπι σου Ευανθία… Δώδεκα πήγε…. Πιες το να πάμε στην εκκλησία.
-Τι όμορφος γαμπρός που είσαι! Αχ, κι αυτή η μοδίστρα δεν φάνηκε ακόμα να φέρει το νυφικό. Να ᾽ρθεις πάλι αύριο Αργύρη μου.  Δεν προλαβαίνουμε να στεφανωθούμε απόψε. Έχω να ετοιμάσω και τις βαλίτσες για το ταξίδι… Τι καιρό κάνει άραγε εκεί πέρα;
-Ξεκουράσου Ευανθίτσα μου. Θα φροντίσω εγώ τις βαλίτσες. Να, κοίτα, σου έφερα και φωτογραφίες απ’ τη Βενετία. Μ’ αυτό το βαπορέτο θα διασχίσουμε το μεγάλο κανάλι…
-Αύριο Αργύρη μου. Να φορέσεις το γαμπριάτικό σου και να ᾽ρθεις να με ζητήσεις. Ο μπαμπάς περιμένει…

Συγύρισε σχολαστικά το κομοδίνο της, όσο εκείνη παραδιδόταν σ’ έναν βαθύ ύπνο. Πάνω στα διαφημιστικά φυλλάδια με τις ρομαντικές εξορμήσεις στα βενετσιάνικα κανάλια, τακτοποίησε τα υγρά χαρτομάντηλα και το παλιό κουρδιστό ρολόι. Απ’ την προβλήτα μιας λαγκούνας πετάχτηκαν στάλες νερού, πάνω στην καρτέλα με τα χάπια. Το ποτήρι της λικνιζόταν με χάρη μπροστά στο παλάτι των Δόγηδων. Ο ψηλόλιγνος γονδολιέρης με το λευκό ψαθάκι, χαμογελούσε στο γυάλινο πυθμένα της κανάτας. Το πιεσόμετρο σκαρφάλωσε στη Γέφυρα των Στεναγμών, κι ο Αργύρης νόμισε προς στιγμή, πως διασχίζει μαζί με τους φυλακισμένους, το ύστατο μονοπάτι της ζωής∙ απ’ το δουκικό ανάκτορο, στην κόλαση των βασανιστηρίων και την εκτέλεση, εκεί που τους έστελνε η ανελέητη εξουσία των ιεροεξεταστών.

Πριν φύγει από κοντά της, ακούμπησε το ξύλινο εικόνισμα της Παναγίας πάνω στις αλαβάστρινες καμάρες του Αγίου Μάρκου∙ η άφεση των αμαρτιών θα ερχόταν με τα ορμητικά νερά της παλίρροιας, που ολοένα ένιωθε να πλησιάζουν απειλητικά.

Τακτοποίησε το κουστούμι του στην κρεμάστρα. Αύριο πάλι…

~ // ~

Κάθε πρωί ο Αργύρης φορούσε το γαμπριάτικο κουστούμι του, έσερνε τα βήματά του ως το κρεββάτι της και ζητούσε το χέρι της. Τα μοναχικά του βράδια τα ζέσταιναν οι μνήμες και οι ξεθωριασμένες φωτογραφίες του γάμου τους. Το ταξίδι που δεν πήγαν ποτέ, ναυάγησε στην επιφάνεια του κομοδίνου της.

Και κάθε μέρα η Ευανθία ξαναγεννιόταν απ’ τις στάχτες της. Λες και περίμενε υπομονετικά τους δύο Μαυριτανούς να χτυπήσουν την καμπάνα του Αγίου Μάρκου για να φύγει παρέα με τον σύντροφό της∙ καβάλα στο φτερωτό λιοντάρι, πέρασαν ένα βράδυ την αψιδωτή έξοδο προς τ’ αστέρια.


Συγχαρητήρια φυσικά αξίζουν και οι υπόλοιποι συμμετέχοντες!
Ας θυμηθούμε όμως άλλη μια φορά όλες τις συμμετοχές και ταυτόχρονα να γίνουν οι αποκαλύψεις για να δείτε ποιοι ήταν οι δημιουργοί τους.

1. Ευ θνήσκειν  Maria Kanellaki 40
2. «Ο Βιβλιοσκώληκας» Maria Kolovou-Roumelioti  9
3. Φωτεινό μονοπάτι Μαρία Πλατάκη   4
4. Αρμονία αντιθέσεων ποιώ - ελένη 12
5. Αέναη απορία airis  23
6. Πειρατείες Onirokosmos  25
7. Ξύλα για το τζάκι Gip 3
8. Από γεννησιμιού απατεώνας Βασίλειος Διακοβασίλης 5
9. Σωπαίνουν όλα…to e-periodiko mas - Μαρίνα 1
10.  Τελευταία επιθυμία georgia vasiliou 8
11. Τα μπουμπουκάκια Ρένα Χριστοδούλου 7
12. ΟΣΟ Η ΠΡΟΣΕΥΧΗ ΑΓΚΑΛΙΑΖΕΙ ΤΗΝ ΕΛΠΙΔΑ makestorytelling 6
13.  Η κόλαση είναι εδώ ANNA FLO 17
14. “Αυλαία” Giannis Pit. 10
15. Δυο  μισά  πενηντάρικα Κλαυδία 4
16. Άφεση χρέους Woman in Blogs 10
17. ΟΥΤΟΠΙΕΣ! Σμαραγδάκι- Ρούλα 4
18. Τελευταία αποστολή Pippi 6
19. Δροσοσταλίδες Mia 1
20. Στο φως Memaria 7
21. Ο γιος του προέδρου Σταυρούλα Δεκούλου Παπαδημητρίου 9
22. Διαδικτυακός εφιάλτης marypertax 1
23. Κι αν η ζωή είναι ταινία; Marina Tsardakli 4



Η νικήτρια θα πάρει ένα συμβολικό δώρο και θα μας δώσει τις πέντε λέξεις για το επόμενο παιχνίδι μας που θα ξεκινήσει τον Μάιο!
Έβαλα τα δυνατά μου να είμαι προσεκτική, αλλά αν μου ξέφυγε κάποιο λαθάκι θα σας παρακαλούσα να μου το επισημάνετε για να το διορθώσω!
Για άλλη μια φορά σας ευχαριστώ θερμά!

Πέμπτη, 28 Μαρτίου 2019

Μιαν άνοιξη που περιμένουμε... (Σκέψεις και Εικόνες #7)

Την περίμενα! Το ομολογώ!
Δεν κρατούσα και την ανάσα μου, αλλά την περίμενα με τη σιγουριά ότι θα έρθει.
Και κάπου εκεί, μέσα στον Φεβρουάριο, έπιασα τη μυρωδιά της στον αέρα και αναθάρρησα.
Ο χορός της αναγέννησης ξεκινούσε!


Μέσα στα κρύα και την παγωνιά, οι νάρκισσοι έκαναν τα πρώτα τους δειλά βήματα, ώσπου την παράσταση έκλεψε για άλλη μια φορά η κορυφαία του χορού, η αμυγδαλιά!

Μέρα τη μέρα όλα ξυπνούσαν πάλι, ώσπου η φύση μεταμορφώθηκε σε μια παλέτα χρωμάτων που ξεσηκώνει τις αισθήσεις.
Όλα αλλάζουν. Ο αέρας, οι μυρωδιές, ακόμα και η διάθεση.
Ναι, την περίμενα την άνοιξη, όλοι την περιμέναμε, αλλά η άνοιξη δε θα κρατήσει για πάντα.
Όπως δεν κράτησε και ο χειμώνας που μας ταλαιπώρησε τόσο.


Και οι αλλαγές θα συνεχίζονται.
Η "κορυφαία" αμυγδαλιά έχει ήδη ανταλλάξει τα άνθη της με ένα καταπράσινο φουστάνι. 
Δε θα αργήσουν να ακολουθήσουν τα υπόλοιπα δέντρα. Τα άνθη θα δώσουν τροφή στις μέλισσες κι εκείνες θα κάνουν ό, τι μπορούν για να επιτευχθεί το θαύμα που θα δέσει καρπούς τα άνθη.

Η μανόλια που δεν απέκτησε ακόμα, συνεχίζει να ανθίζει μόνο στα όνειρά μου και όσες έχω εντοπίσει κλεφτά σε ξένες αυλές είναι απαγορευτικές για φωτογράφιση.
Να λοιπόν που η άνοιξη έχει και όνειρα που δεν πραγματώνονται.
Απογοητευτικό, ακόμα κι αν το όνειρο αφορά μόνο ένα δέντρο που αξίζει να αποκτήσει κανείς μόνο και μόνο για να απολαμβάνει την τόσο εφήμερη ανθοφορία του, παρόλα αυτά η μανόλια γίνεται σύμβολο όλων εκείνων των ονείρων που μέσα στην άνοιξη θα συνεχίσουν να παραμένουν σε χειμερία νάρκη.


Η άνοιξη ξεχύνεται ακράτητη στον αέρα, μας μεθά με αρώματα, μας μαγεύει με χρώματα μας τάζει ζωή και μοιάζει τελείως αθώα. Κουβαλά κι αυτή όμως τις δικές της αμαρτίες.
Μπορεί να κρύβει μέσα της μιαν Ανάσταση, αλλά  κρύβει και πάθη.
Φέρνει τα χελιδόνια, αλλά ξυπνά και τα φίδια!
Και στον απόηχο της χαράς, βαθιά μέσα στον κόρφο της κρύβει κι έναν μυστικό, ανομολόγητο φόβο.


Ναι, την περίμενα την άνοιξη, μα βαθιά μέσα μου λαχταρώ και μιαν άλλη.
Ιδέα περισσότερο εκείνη, μα αρκετά λυτρωτική ακόμα και στην προσμονή της.


Σαν τη ζωή και η άνοιξη προχωράει ακροβατώντας ανάμεσα στο καλό και στο κακό.
Και σαν τη ζωή, όσα κακά κι αν έχει της αναγνωρίζουμε τελικά μόνο το καλό.


Φέρνω και τη δική μου άνοιξη στο (Σκέψεις και Εικόνες # 7) που διοργανώνει η Μαρία Νικολάου στο "Μια ματιά στον ήλιο με γιορτινά"

Σάββατο, 23 Μαρτίου 2019

19ο Παίζοντας με τις λέξεις (Συμμετοχές 1 - 5)



Το 19ο "Παίζοντας με τις λέξεις" σηκώνει αυλαία και παρουσιάζει 23 υπέροχες συμμετοχές.
Οι πέντε λέξειςστάχτη, στάλα, άφεση, εξουσία, χάρισμα, χρησιμοποιήθηκαν με φαντασία και οδήγησαν τις πένες μας μέσα από διαφορετικά μονοπάτια στη δημιουργία!
Θέλω να πω ένα μεγάλο ευχαριστώ σε όλους για τη στήριξη και την αγάπη στο παιχνίδι μας. 

Η σειρά των συμμετοχών βγήκε με κλήρωση.
Προσπάθησα να είμαι όσο πιο προσεκτική γίνεται, αλλά αν παρόλα αυτά δείτε κάποιο λάθος, σας παρακαλώ να μου το επισημάνετε!
Αν αφορά συμμετοχή καλό θα είναι να γίνει στο μέιλ μου almikr@gmail.com


Βαθμολογείτε 5 συμμετοχές! 

3 βαθμούς παίρνει η συμμετοχή που σας άρεσε περισσότερο, 
2 η επόμενη και από 
1 βαθμό δίνετε σε τρεις ακόμα συμμετοχές που σας άρεσαν!

Για την αποφυγή αδικιών πρέπει να μπουν όλοι οι βαθμοί.
Δεν μπορείτε φυσικά να βαθμολογήσετε τη δική σας συμμετοχή!
Κρατάτε κρυφή τη συμμετοχή σας και δεν τη δημοσιεύετε μέχρι να λήξει το παιχνίδι.

Τις βαθμολογίες θα τις γράψετε στα σχόλια, κάτω από αυτή την ανάρτηση μέχρι και τα μεσάνυχτα της Παρασκευής 29 Μαρτίου
Το Σάββατο 30 Μαρτίου θα ανακοινωθούν τα αποτελέσματα.
Ο νικητής, ή η νικήτρια, θα λάβει ένα συμβολικό δώρο.

Καλή ανάγνωση!


 https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%91%CE%B3%CE%AC%CF%80%CE%B7_(%CF%84%CE%B1%CE%B9%CE%BD%CE%AF%CE%B1_2012)



1. Ευ θνήσκειν

-Να᾽ρθεις να με ζητήσεις απ’ τον μπαμπά. Τι θα λένε στη γειτονιά που μ’ έχεις ακόμα αστεφάνωτη; Να βάλεις το καλό σου κουστούμι και να᾽ρθεις, Αργύρη μου… να παντρευτούμε με το καλό  και να φύγουμε αμέσως για το ταξίδι μας στη Βενετία… αύριο πρωί να᾽ρθεις σπίτι μου…

«Δεν έχει επιστροφή κύριε Αργύρη. Μονάχα αυτή η προσμονή που έχει επινοήσει, την κρατάει στη ζωή. Ό,τι σας φωτίσει ο Θεός από δω και πέρα. Υπομονή και φροντίστε να παίρνει την αγωγή της για να μην υποτροπιάσει».

-Το γαμπριάτικο κουστούμι; Έλα Παναγία μου! Χάζεψες κι εσύ, ρε πατέρα, τώρα; Στην αποθήκη θα ᾽ναι, τράβα βρες το. Ευκαιρία να κάνεις κι ένα ξεκαθάρισμα εκεί μέσα, κι ό,τι βρεις, χάρισμά σου. Ρε, τι πάθαμε με τα γερόντια!... Να ᾽χω τόσα βάσανα, κι αυτοί στην κοσμάρα τους!...

                                                 ~ // ~

-Άργησες Αργύρη.
-Το χάπι σου Ευανθία… Δώδεκα πήγε…. Πιες το να πάμε στην εκκλησία.
-Τι όμορφος γαμπρός που είσαι! Αχ, κι αυτή η μοδίστρα δεν φάνηκε ακόμα να φέρει το νυφικό. Να ᾽ρθεις πάλι αύριο Αργύρη μου.  Δεν προλαβαίνουμε να στεφανωθούμε απόψε. Έχω να ετοιμάσω και τις βαλίτσες για το ταξίδι… Τι καιρό κάνει άραγε εκεί πέρα;
-Ξεκουράσου Ευανθίτσα μου. Θα φροντίσω εγώ τις βαλίτσες. Να, κοίτα, σου έφερα και φωτογραφίες απ’ τη Βενετία. Μ’ αυτό το βαπορέτο θα διασχίσουμε το μεγάλο κανάλι…
-Αύριο Αργύρη μου. Να φορέσεις το γαμπριάτικό σου και να ᾽ρθεις να με ζητήσεις. Ο μπαμπάς περιμένει…

Συγύρισε σχολαστικά το κομοδίνο της, όσο εκείνη παραδιδόταν σ’ έναν βαθύ ύπνο. Πάνω στα διαφημιστικά φυλλάδια με τις ρομαντικές εξορμήσεις στα βενετσιάνικα κανάλια, τακτοποίησε τα υγρά χαρτομάντηλα και το παλιό κουρδιστό ρολόι. Απ’ την προβλήτα μιας λαγκούνας πετάχτηκαν στάλες νερού, πάνω στην καρτέλα με τα χάπια. Το ποτήρι της λικνιζόταν με χάρη μπροστά στο παλάτι των Δόγηδων. Ο ψηλόλιγνος γονδολιέρης με το λευκό ψαθάκι, χαμογελούσε στο γυάλινο πυθμένα της κανάτας. Το πιεσόμετρο σκαρφάλωσε στη Γέφυρα των Στεναγμών, κι ο Αργύρης νόμισε προς στιγμή, πως διασχίζει μαζί με τους φυλακισμένους, το ύστατο μονοπάτι της ζωής∙ απ’ το δουκικό ανάκτορο, στην κόλαση των βασανιστηρίων και την εκτέλεση, εκεί που τους έστελνε η ανελέητη εξουσία των ιεροεξεταστών.

Πριν φύγει από κοντά της, ακούμπησε το ξύλινο εικόνισμα της Παναγίας πάνω στις αλαβάστρινες καμάρες του Αγίου Μάρκου∙ η άφεση των αμαρτιών θα ερχόταν με τα ορμητικά νερά της παλίρροιας, που ολοένα ένιωθε να πλησιάζουν απειλητικά.

Τακτοποίησε το κουστούμι του στην κρεμάστρα. Αύριο πάλι…

~ // ~

Κάθε πρωί ο Αργύρης φορούσε το γαμπριάτικο κουστούμι του, έσερνε τα βήματά του ως το κρεββάτι της και ζητούσε το χέρι της. Τα μοναχικά του βράδια τα ζέσταιναν οι μνήμες και οι ξεθωριασμένες φωτογραφίες του γάμου τους. Το ταξίδι που δεν πήγαν ποτέ, ναυάγησε στην επιφάνεια του κομοδίνου της.

Και κάθε μέρα η Ευανθία ξαναγεννιόταν απ’ τις στάχτες της. Λες και περίμενε υπομονετικά τους δύο Μαυριτανούς να χτυπήσουν την καμπάνα του Αγίου Μάρκου για να φύγει παρέα με τον σύντροφό της∙ καβάλα στο φτερωτό λιοντάρι, πέρασαν ένα βράδυ την αψιδωτή έξοδο προς τ’ αστέρια.




2. «Ο Βιβλιοσκώληκας»

Φιλαράκια τέρμα τα ψέματα! Απόψε  θα σας αποκαλύψω τη μαύρη μου αλήθεια. Θα  πω τα πράγματα με τ’  όνομά τους. «Τα σύκα – σύκα και   τη σκάφη- σκάφη…». Λοιπόν,  ακούστε με προσεκτικά και μη με διακόψετε με ανούσιες ρητορείες…
Στην αρχή ήμουν βολεμένος σε μια ηλιοφώτιστη  σάλα ώσπου μια μέρα με πήραν άρον άρον  και με οδήγησαν σε ένα ανήλιαγο υπόγειο μακριά από την φροντίδα των δικών μου. Με έκλεισαν σε ένα κλουβί 4Χ4 όπου αναδυόταν από παντού άρωμα  παλαιωμένων βιβλίων.  Μου ερχόταν  να τα κλωτσήσω όλα στον αέρα και να δραπετεύσω μα ακόμη δεν είχα σκάσει από τ’ αυγό… Ήθελαν, λέει,  να με μπολιάσουν με καινούργια δαιμόνια  για να μπορώ να ελίσσομαι επιτυχώς και να μην πέφτω στην παγίδα της  άθλιας παλιοζωής μας.  Δεν χρειαζόταν καν  να μου κάνουν πλύση εγκεφάλου. Καθώς ήμουν τρυφερούδι,  μισό χιλιοστό σκώληκας, έσπειραν μέσα μου το μικρόβιο της βιβλιοφαγίας χωρίς καμία αντίσταση. Έτσι, μου δόθηκε το χάρισμα της ευρυμάθειας ωριμάζοντας πρόωρα πάνω στη ρουτίνα της δουλειάς. Συχνά πυκνά δεν μου άφηναν περιθώριο να ησυχάσω. Πνιγόμουν μέσα σε χιλιάδες τόμους σοφιστών. Ασφυκτιούσα αναπνέοντας  την ξεραμένη τους μελάνη αλλά είχα αποκτήσει τη νόμιμη εξουσία της μονιμότητας... Σιγά σιγά άρχισα να παχαίνω απ’ το ροκάνισμα των χαρτιών και με τον καιρό  έγινα δυσκίνητο παχύσαρκο σκουλήκι. Τα αφεντικά δεν έπαιρναν χαμπάρι το τι γινόταν γύρω τους! Γέρασα μαζί τους χωρίς  να αστράψει επάνω τους μια στάλα φως. Μοναδική τους ευτυχία ήταν οι μακροσκελείς συζητήσεις για τα επιστημονικά τους επιτεύγματα,  οι χοροί και τα καλλιτεχνικά δρώμενα υπό την αισθητική του πενταγράμμου.
«Πρέπει να ανακαινίσουμε το χώρο. Να κάνουμε μεταφορά υλικού» ακούστηκε ένα πρωινό  η φωνή του φύλακα. Άρχισα να φοβάμαι. Ο πιο αδύναμος κρίκος της αλυσίδας αποκτούσε δύναμη  και αυτό για μένα ήταν μεγάλη απειλή!  Το μυαλό μου είχε αρπάξει φωτιά  μα τα πόδια μου ήταν παράλυτα από τη χρόνια ακινησία. Όλα όσα είχα αγαπήσει είχαν πλέξει ιστό και με κρατούσαν δέσμιο. Δεν μπορούσα να δραπετεύσω…   
Είχε πλησιάσει η μέρα της εκκαθάρισης… Όλα ήταν έτοιμα για το πάτημα του κουμπιού και να τα κάνουν όλα στάχτη κι αποκαΐδια. Μια καθαρίστρια θα  αναλάμβανε να αποτελειώσει τη ζωή μου στα χέρια της. Θα έδινε άφεση αμαρτιών σε όλους εκείνους που προσπερνούσαν τόσα χρόνια την παρουσία μου. Κι ας είχα καταβροχθίσει ολόκληρα αλφαβητάρια κι ας είχα μνημονεύσει ολόκληρες περιουσίες καταχωρημένες  και σφραγισμένες, δεν  σεβάστηκαν καθόλου τον κόπο και τον ιδρώτα μου. 

Η αίθουσα καταλήφθηκε από ολόκληρο στράτευμα. Αφού με ξεκούφαναν με  τη μεγάλη φασαρία τους,  με άρπαξαν βίαια και με καταχώνιασαν σε κάτι θεόρατα κιβώτια. «Ψεκάστε! Αυτά τα δαιμόνια πρέπει να εξολοθρευτούν. Αν σφαλιστεί ο χώρος: θα χάσουμε τη δουλειά μας!» ακούστηκαν  αγριεμένες φωνές κι άρχισαν να μας ραντίζουν με ισχυρό εντομοκτόνο. Η καρδιά μου σφίχτηκε. Αποχαιρέτησα τα συντρόφια μου και  το ένδοξο παρελθόν μας. Έπειτα έκλεισα τα ρουθούνια μου  κι απέμεινα κολλημένος σα μύγα στο χαρτί…. Όλα εκείνα τα βαθυστόχαστα χαρτιά  δεν κατάφεραν να με σώσουν‧ έγιναν τάφος και μ’ αφάνισαν!....




3. Φωτεινό μονοπάτι

Πέρασα από εκεί που ήταν σκοτεινά
Ήμουν χαρούμενη τότε .
Ήμουν στα σύννεφα ψηλά, με μια εξουσία
περίεργη στα χέρια μου, κρατώντας, προχωρούσα
εκεί που ήταν λουλούδια  την αυγή ,το φως το μεσημέρι,
την νύχτα γλυκά με νανούριζαν στο κήπο τα ζουζούνια.
Ήταν ο παράδεισος της λησμονιάς, του πόνου η λιακάδα,
η φουρτούνα της θάλασσας ,
τα κύματα ξεσπούσαν στα βράχια
της θλίψης.
Το χάρισμα που ήρθε ξαφνικά χτύπησε την πόρτα της ζωής  μου.
Μου έδωσε την συνέχεια της ψυχής,
μια στάλα δόξα ήθελα, μια χαρά στη ματαιότητα του δρόμου.
Ήμουν χαρούμενη τότε, που σε είδα στη ζωή  της πόλης.
Που τραβήξαμε τον δρόμο της αναμονής.
Όλα έγιναν ένα θαύμα, μια πομπή συναισθημάτων.
Ήμουν χαρούμενη τότε.
Ένιωθα  και ήμουν χαρούμενη .
Γνώρισα ανθρώπους, γνώρισα εσένα, τη φύση. τον ουράνιο θόλο.
Η βροχή έπεφτε, έδινε ζωή , ο ήλιος έδινε νιότη
Τα πουλιά έδιναν δύναμη να πετάξουμε να δούμε άλλους κόσμους .
άλλες θάλασσες, άλλες σκέψεις.
Δεν ήταν για πολύ…..
Σε μια ώρα έγιναν στάχτη μαύρισαν στη φωτιά των δακρύων.
Στην παλίρροια, στη ριπή του ανέμου, έγιναν καπνός.
Έφυγα για το μακρύ ταξίδι χωρίς έλεος, χωρίς μετάνοια
Δεν υπάρχει άφεση, ούτε συναίσθημα
Όχι δεν είμαι πια χαρούμενη
Δεν υπάρχω για να είμαι χαρούμενη




4. Αρμονία αντιθέσεων

Μπουμπούκιασε η φύση.
Βγήκαν ρωμαλέα τα πρώτα ζουμπούλια,
οι φρέζες κι οι λιλά βιολέτες.
Μοσχοβόλησε άνοιξη το σώμα κι ηδονικά
μαζεύει χυμούς από τις ολάνθιστες ζαρντινιέρες.
Μαζεύτηκε η στάχτη από τη γωνιά.
Στραβοπατώντας σαν μεθυσμένος γέροντας ο χειμώνας
μας εγκαταλείπει αγριεμένος, κουνώντας απειλητικά το ραβδί του.
Στάλα - στάλα πίνει ρούμι, σκοντάφτει σε μια ρίζα.
Κρύα έχει τα χέρια, φοβάται να στραφεί στους ανθόκηπους.
Φοβάται τις μέλισσες, τις πεταλούδες, το χνούδι της αγκινάρας
Καταπίνει το σάλιο του και φεύγει βλαστημώντας.
Έχασε την εξουσία του, έχασε τους έμπιστους φίλους του,
τον βοριά, τους κρυστάλλους, τα σκοτεινά απογεύματα
κι εκείνα τα μουντά δειλινά που με της λήθης παίζουν την τράπουλα

Στους αγρούς βγήκαν τα πρώτα αγριολούλουδα
Στο χωνάκι της παπαρούνας μεταλαμβάνουν οι κορασίδες
και ζητούν άφεση αμαρτιών, λες κι έχουν παραστρατήσει ποτέ.
Περιμένουν να βγουν τα λεμονάνθια, τα ανθογυάλια τους να στολίσουν.
Τους αγαπημένους τους να πάρουν, να ανεβάσουν με σκοινί διπλό
τους κουβάδες με το ανθόνερο.
Εκεί να λουστούν μετάξια.
Εκεί να ξανασμίξουν με τα γαλάζια όνειρα.
Εκεί να φιληθούν με την απαλή σάρκα των βλαστών.
Σφριγηλοί κι ωραίοι να να περάσουν πορφυρή κλωστή
στο νιόβγαλτο λουλούδι της ροδακινιάς, να καρπίσει αρώματα.
Χάρισμα να δώσουν, το χρυσό δακτυλίδι τους, στους κορυδαλλούς
που κατοικούν στις λαγκαδιές μαζί με τις μούσες.
Αφοσιωμένοι και δυνατοί να γεμίσουν με σχέδια τα μπράτσα τους
με το αίμα του αγριάγκαθου και μαζί να διαβούν τα πάθη της σταύρωσης.

Πάντα η ομορφιά θα κρύβει λίγο μαύρο στον πυρήνα της.
Πάντα η αγάπη θα συμπλέει με το όχι της μαργαρίτας.
Πάντα το ωραίο θα το σκάβει ο πανδαμάτωρ με το υνί του.
Αντιθέσεων αρμονία, βάρκα που βγήκε στη ακτή ξεχνώντας το κύμα.
Κόρη που ξέμπλεξε τις κοτσίδες της και ο καθρέφτης θρυμματίστηκε.
Μάζεψε τα κομμάτια, άφοβος να βγεις στου έρωτα το λημέρι
Το κοπίδι του να πάρεις της λύπης να αφαιρέσεις το σκληρό νύχι.
Οργιαστικά να χορέψουν οι ντερβίσηδες στα παλάτια του ήλιου
κι αυτός να τους κεράσει χρυσά κουμπιά και εσπερινά φιλιά.
Φιλιώνουμε με το ξύλινο ξόανο του άγριου δαίμονα.
Διεκδικούμε το άπιαστο στις απόχες των σύννεφων.
Μαζεύουμε τετράφυλλα τριφύλλια τύχη να έχουν τα αποδημητικά.
Χαμογελάμε και λύνονται οι αλυσίδες των κρατουμένων.
Εμείς θα γεμίσουμε τα μπαλόνια με του πουνέντε τα ξυράφια.
Στα κιούπια μας πάντα θα έχουμε μια σταξιά λάδι, λίγο κρασί
και μια κερήθρα με θυμαρίσιο μέλι μην και πεινάσει η άνοιξη
και τα παιδιά της τα πουλήσει μισοτιμής στους γυρολόγους.

Αρκεί να βρούμε τους τρόπους να πληρώσουμε το τίμημα ακριβώς.




5. Αέναη απορία

Είτε γίνω στάχτες
είτε χώμα
Η ψυχή, αργά ή γρήγορα,
θα ταξιδέψει
Δεν έχω το χάρισμα να βλέπω τα μελλούμενα,
ούτε τα περασμένα
Κάτι όμως μέσα μου, βαθιά, φωνάζει
Άκου όσους πριν από σένα μίλησαν
Για πνεύμα 
Και για ύλη
Για αέναες ιδέες
Στον κόσμο τούτο πρόσκαιρα
ευρέθης
Μια στάλα ύπαρξη
Μια κουκιδίτσα
Μα η ψυχή σου, κομμάτι δομικό
στο χτίσιμο του Σύμπαντος

'Εζησες τίμια;
Μην έσπειρες διχόνοιες;
Έδωσες χαρά;
Ή μήπως πόνο;
Έμαθες;
Ή έμεινες για πάντα στα σκοτάδια σου;
Έσωσες;
Ή εχάθης;
Εσύ θα δώσεις άφεση
Εσύ και τιμωρία
Κανείς άλλος δεν έχει την εξουσία

.......................................................

Κάτω στη γη, στο μεταξύ,
Κάντο εικόνα
Σαν βρέφη που είναι κατά βάθος οι περισσότεροι, 
θα κλαίνε
και θα μαλώνουν για τα παιχνίδια τους

Λίγο πιο πέρα, στο ίδιο κάδρο
Κάποια λουλούδια θα στολίζουνε την πλάση
Κάποια αγρίως θα τα κόβουν
Πολλοί θα τα στολίζουν στις σάλες τους
Λίγοι θα τα μυρίζουν
Και κάποιοι μοναδικοί θα ψάχνουν 
ποιος τα φύτεψε

Γιατί;


Για να διαβάσετε τις συμμετοχές 6 - 14 πατήστε εδώ!

Για να διαβάσετε τις συμμετοχές 15 - 23 πατήστε εδώ!