5 τρόποι για να χαλαρώνουμε...

Όσο κι αν προσπαθούμε να κατακτήσουμε το ζεν, τόσο αυτό μας ξεφεύγει!

Κι όσο τρέχουμε να το πιάσουμε, τόσο λαχανιάζουμε, κι όσο λαχανιάζουμε, τόσο νευριάζουμε κι όσο νευριάζουμε, τόσο το χάνουμε.

Όχι το μυαλό, το ζεν. Το οποίο ζεν, τρομαγμένο όσο δεν πάει, τρέχει πια με ταχύτητα φωτός. Δεν το νοιάζει που θα πάει, μόνο να φύγει μακριά από μας αποζητά κι ας καταλήξει όπου να 'ναι. 

Υπάρχουν όμως τρόποι να το πιάσουμε στον ύπνο.

Πάντα υπάρχουν τρόποι, γι' αυτό θα σας αποκαλύψω πέντε από αυτούς, όπως υπάρχουν και δρόμοι και γι΄αυτό περπατάμε.

1) Ναι, πολύ σωστά μαντέψατε. Ένας τρόπος για να χαλαρώσουμε είναι να πάμε μια μεγάαααλη βόλτα.

Όχι, το περπάτημα που ίσως κάνουμε για να πάμε στη δουλειά, ή για οποιαδήποτε δουλειά, δε βοηθά, γιατί είναι αγχωμένο από μόνο του. Η ώρα πιέζει, βιαζόμαστε, πρέπει να περάσουμε από την τράπεζα, να πάμε σούπερ μάρκετ, να θυμηθούμε και τούτο και κείνο, και γενικά δεν είναι περπάτημα, είναι αγώνας δρόμου!

Και σίγουρα το περπάτημα για χαλάρωση δεν πρέπει να γίνεται εκεί όπου κινούνται οχήματα που κορνάρουν συνεχώς και συνήθως τα οδηγούν κάτι όντα, που υπό άλλες συνθήκες μοιάζουν μάλλον φυσιολογικά, αλλά μεταλλάσσονται με το που θα πιάσουν τιμόνι στα χέρια.

Ιδανικά, πρέπει να απομακρυνθούμε από την πόλη και να πάρουμε το πρώτο μονοπάτι που θα βρούμε. Αν αυτό είναι αδύνατον, βρίσκουμε ένα πάρκο κοντά μας και περπατάμε εκεί.  Η παραλία επίσης είναι ιδανικό μέρος για περπάτημα. 

Βρίσκουμε λοιπόν το πιο κοντινό σε μας και όσο γίνεται πιο κατάλληλο μέρος και περπατάμε. 
Έτσι άνευ λόγου κι αιτίας. 
Χωρίς ρολόι, χωρίς τηλέφωνο, όχι λάθος, το τηλέφωνο το παίρνουμε γατί μπορεί χτύπα ξύλο να παραστεί ανάγκη να το χρησιμοποιήσουμε. Δεν ξεχνάμε επ' ουδενί  να ενημερώσουμε που θα είμαστε, ή έστω που περίπου θα είμαστε, ώστε να μην ανησυχήσουν οι δικοί μας και τηλεφωνούν συνεχώς, γιατί αν απλώς δεν απαντάμε στις κλήσεις, όταν τελειώσουμε τη βόλτα μας, μπορεί να ανακαλύψουμε ότι τα προσφιλή μας πρόσωπα κινητοποίησαν αστυνομία πυροσβεστική και δεν ξέρω τι άλλο, με αποτέλεσμα να μας ψάχνει το μισό σύμπαν όσο εμείς χαλαρώναμε. 
Λούης θα γίνει το ζεν!

Tip: Αν υπάρχει σκύλος στην οικογένεια τον παίρνουμε μαζί μας. Δεν είναι μόνο η καλύτερη συντροφιά για τέτοια εξόρμηση, αλλά και το τέλειο άλλοθι για να γίνει η ρημάδα η βόλτα!

2) Αν δεν είμαστε αθλητικοί τύποι, αν κουραστήκαμε μόνο και μόνο που περπατήσαμε μέχρι το πάρκο και τώρα το μόνο που θέλουμε είναι να αράξουμε στο πρώτο καφέ που θα βρούμε αφού ειδοποιήσαμε να έρθουν να μας μαζέψουν, τότε και η γιόγκα βγαίνει εκτός, γιατί κι αυτή μια κίνηση (και παραπάνω θα έλεγα)  τη θέλει.

Ναι, ο δεύτερος τρόπος θα ήταν η γιόγκα, αλλά είδα που βαρεθήκατε με το που το ακούσατε οπότε θα σας πάω αλλού. 

Πάμε λοιπόν να μετρήσουμε ανάποδες και καλές για να μη μετράμε αναποδιές. 
Εγγυημένος τρόπος για να σταματήσουμε να σκεφτόμαστε όσα μας τριβελίζουν το μυαλό. 

Έναν πόντο ανάποδο, έναν πόντο καλή, κρατάμε τρεις πόντους, πλέκουμε τους επόμενους τρεις και πάει λέγοντας, ανάλογα πάντα το σχέδιο και φτάνουμε στο ζεν μετρώντας πόντους. 
Χειρωνακτική εργασία το λένε αυτό και αντίθετα με άλλες που κουράζουν, ξεκουράζει, εκτός.....

Εκτός αν σας γίνει έμμονη ιδέα. Εύκολα κάποιος εθίζεται και πλέκει σαν να μην υπάρχει αύριο, Μια σειρά ακόμα και σηκώνομαι, λέει, ας κάνω και τα κοψίματα και σηκώνομαι, ξαναλέει μετά, για να αλλάξει αμέσως γνώμη, καταλήγοντας όταν τελικά σηκωθεί να έχει πλέξει ένα πουλόβερ, τρία κασκόλ και να χρειάζεται κούρεμα, γιατί τρέχα γύρευε πόσο καιρό πέρασε μετρώντας πόντους.

Ήρεμα. Δε θα κάνουμε παραγωγή εδώ....χόμπι θα κάνουμε το λεγόμενο πλέξιμο! Αν δεν μπορούμε να το ελέγξουμε απλά δεν το ξεκινάμε και πάμε παρακάτω....

3) Η Κηπουρική είναι επίσης μια χαρά χειρωνακτική εργασία. Αν έχουμε κήπο ήδη το γνωρίζουμε, αν δεν έχουμε ας είναι καλά οι γλάστρες και τα μπαλκόνια μας.

Βέβαια τα μπαλκόνια δε σκάβονται, αλλά αν ασχολούμαστε με τα φυτά λίγη ώρα κάθε μέρα θα χαλαρώνουμε καλλιεργώντας ομορφιά.

Εκτός αν...
Εκτός αν, η δημιουργία αυτού του μικρού παραδείσου καταλήξει να γίνει πεδίο μάχης στο οποίο θα πέφτουν αμαχητί τα φυτά που παραμελήσαμε, ή παραπεριποιηθήκαμε. 
Αν η απώλεια ενός βασιλικού μας γεμίζει θλίψη, το πότισμα της ορχιδέας άγχος και το κλάδεμα της τριανταφυλλιάς ενοχές, είναι ώρα να μαζέψουμε τα γάντια της κηπουρικής,  να τα κρύψουμε στην ντουλάπα με τους υπόλοιπους σκελετούς, να φτιάξουμε μια κανάτα παγωμένο τσάι, και να σταματήσουμε να ασχολούμαστε με τα φύλλα των φυτών για να αρχίσουμε το ξεφύλλισμα των βιβλίων.

4) Ώρα για διάβασμα λοιπόν. Αφήνουμε τον κόσμο που ξέρουμε και μπαίνουμε σε άλλους κόσμους, στους οποίους άλλοι σκάβουν, άλλοι περπατάνε και άλλοι πλέκουν, ενώ εμείς χαλαρώνουμε.

Μόνο ένα προβληματάκι υπάρχει εδώ....μπορεί κι αυτό να γίνει εθισμός. Να χάσουμε κι ένα βράδυ ύπνου αν διαβάζουμε κάτι ενδιαφέρον. Να μας βρει το ξημέρωμα στο μπαλκόνι που καθίσαμε χτες με εκείνο το παγωμένο τσάι, (θυμάστε από πού ξεκινήσαμε και που φτάσαμε;), φτάσαμε στο "τέλος" εν ολίγοις, και πρέπει να ετοιμαστούμε για να συρθούμε στη δουλειά με τα μάτια κόκκινα σαν του δράκουλα απ' το ξενύχτι, ή ακόμα χειρότερα να μη θέλουμε  καν να πάμε στη δουλειά γιατί μας έμεινε ένα κεφάλαιο αδιάβαστο.

Αν όταν τελειώσει ένα βιβλίο δυσκολευόμαστε να αποφασίσουμε με ποιο θα συνεχίσουμε, (αν και συνήθως η αναζήτηση του επόμενου μας δίνει χαρά, χώρια που μάλλον μέσα μας ήδη ξέρουμε ποιο θα είναι αυτό), τότε θα προβληματιστούμε για λίγο, αλλά θα το ξεπεράσουμε σχετικά εύκολα.

Αυτό που δεν ξεπερνιέται με τίποτα είναι άλλο κι έχει να κάνει πάντα με τους άλλους.
Αν κάποιος ανησυχεί ή νοιάζεται, για το τι γνώμη θα σχηματίσουν οι άσχετοι, κρίνοντας από αυτά που διαβάζει, τότε το πιθανότερο είναι αυτός ο κάποιος να πάρει στην παραλία όλους τους τόμους του "Αναζητώντας τον χαμένο χρόνο" του Προυστ και να χάσει τον δικό του χρόνο τοποθετώντας τους έτσι που να διακρίνονται καθαρά ακόμα κι από το πλοίο που κάνει τη διαδρομή Πάτρα - Ανκόνα, ενώ κατά βάθος ανυπομονεί να γυρίσει σπίτι του, για να διαβάσει τη συνέχεια απ' το "Οι αναστημένοι" του Ράνκιν που το πρωί άφησε σε κρίσιμο σημείο. 

Προσωπικά τέτοια κολλήματα δεν έχω, οπότε τους διάβασα άνετα στην παραλία! Ελπίζω να μην έχετε ούτε εσείς!

5) Και φτάνουμε στον τέλειο, τον ιδανικό τρόπο για να χαλαρώσουμε. 

Εδώ δε χρειάζεται να πω τίποτα άλλο πέρα από τη μαγική λέξη! 

Μια λέξη που τα λέει όλα, που τα περιγράφει όλα, μια λέξη στην οποία το σώμα, (το οποίο παρεμπιπτόντως έχει μνήμη ελέφαντα), αντιδρά αμέσως! 
Κι έτσι απλά όλα γίνονται πουπουλένια. Κάθε είδους βάρος φεύγει και γινόμαστε ανάλαφροι. Τόσο ανάλαφροι που νιώθουμε να πετάμε! Και ίσως και να πετάμε στα αλήθεια!
Καλά, μαζεύομαι πάραυτα και μένω στο ότι νιώθουμε πως πετάμε.

Κι αν ακόμα δε βρήκατε τη λέξη σας την αποκαλύπτω ευθύς αμέσως: μασάζ!

Κι επειδή πολλοί το χρήμα εμίσησαν (ποιοι είναι αυτοί που το μίσησαν, αλλά δεν το αποχωρίστηκαν, μη με ρωτάτε, τίποτις ψευτοφιλόσοφοι εικάζω ότι είναι, που εκ του ασφαλούς και με την κοιλιά πάααντα γεμάτη, λένε και μια χαζομάρα να περνάει η ώρα και η βαρυστομαχιά), αλλά το ζεν ουδείς, έχω και μπόνους ανάρτηση...

Στις δύο και οι δύο δώρο!

 "Είμαι Zen, είσαι Zen, τι είναι Zen;" 

Υποβρύχιο για survivors

Τυλίγεται στο κουτάλι, καταδύεται στο ποτήρι, αλλά τα παρακολουθεί όλα με το περισκόπιο!

Αναδύεται ωστόσο κάθε τόσο!

Γίνεται σύννεφο γλύκας, δίνει γεύση βανίλιας στο καλοκαιράκι, αφήνει το δικό του ξεχωριστό άρωμα να ανακατευτεί με εκείνο του γιασεμιού και του βασιλικού!

Άλλωστε το ιδανικό σκηνικό για να απολαύσει κανείς ένα υποβρύχιο απαιτεί κήπο, ή μπαλκόνι με γιασεμιά και βασιλικούς, και αν αυτά ιδανικά βλέπουν θάλασσα τότε η απόλαυση φτάνει στα ουράνια!

Υλικά: βανίλια, ποτήρι, κουτάλι, κρύο νερό και καλή διάθεση!

Εκτέλεση: Αφήνουμε τη βανίλια να κυριεύσει το κουτάλι και τις αισθήσεις!

Απολαμβάνουμε!

Η ζωή όμως δε σταματάει, αλλά ούτε και προχωράει με ένα υποβρύχιο!

Κάνει όμως διακοπές!

Διακοπές κάνουν και οι καθηγητές που συσπειρώθηκαν και υπέγραψαν κατά ενός τηλεοπτικού προγράμματος, του survivor συγκεκριμένα.

Έχοντας λύσει από καιρό όλα τα καυτά θέματα της εκπαίδευσης είπαν οι άνθρωποι να λύσουν κι εκείνα της κοινωνίας και στο τσακίρ κέφι να βάλουν και μια τάξη στο τηλεοπτικό τοπίο!

Σκέφτηκαν, έξυσαν το κεφάλι, ξανασκέφτηκαν, ήθελαν να κάνουν κι εντύπωση και απεφάνθησαν ότι η κοινωνία όλα τα είχε τακτοποιημένα και σε όμορφα κουτάκια μαζεμένα, δεμένα με πολύχρωμες κορδέλες, μια ομορφιά να τα βλέπεις, αλλά την τάξη τη χαλούσε ένα παιχνίδι!

Αυτό με εντυπωσίασε!

Θαύμασα τα γρήγορα αντανακλαστικά τους, τη διαύγεια της σκέψης τους τη διάθεση να πατάξουν τα κακώς κείμενα και να δώσουν την κοινωνία πίσω καθαρή από παιχνίδια που οι ίδιοι δεν εγκρίνουν!

Το παιχνίδι τελείωσε, η τάξις αποκαταστάθηκε και όλοι ζούμε σε ένα κίτρινο υποβρύχιο, όπως θα τραγουδούσαν και οι Beatles αν ζούσαν εδώ!

Τι κι αν στα σχολεία τα παιδιά ζουν το σκληρότερο survivor και θα ζήσουν ακόμα σκληρότερο μόλις αποφοιτήσουν;

Άλλωστε με απόφαση του Αρείου Πάγου οι δούλοι γίνονται το νέο trend, αλλά αν δείτε επιστολή για κάτι ανάλογο εγώ να δηλώσω συμμετοχή στο επόμενο survivor!

Κατά τα άλλα, γάμοι της χρονιάς γίνονται και εν μέσω διακοπών, ο κόσμος ενώνεται με τα ιερά δεσμά της διαπλοκής κι ετοιμάζεται να κατέβει στις εκλογές άφθαρτος και φρέσκος... τσουλά-ει (διαβάζεται και χωρίς το ει και με τον τόνο στο ου) η ζωή και άντε να την πιάσουμε!

Γι' αυτό λέω να ξεχνιόμαστε πότε πότε, κι ας είναι και με ένα υποβρύχιο με άρωμα βανίλιας!

Τώρα αν εσείς προτιμάτε τη μαστίχα, δε θα τα χαλάσουμε, αρκεί να μείνει για μένα η βανίλια!

Η Google και η παρεξήγηση!

"Μια φορά κι έναν καιρό σε ένα δάσος μυθικό, ήταν όλα μαγικά κι είχαν κόκκινα φτερά...."

Μαζέψτε με, γιατί άλλα ξεκίνησα να γράφω κι άλλα γράφω, μα η πρώτη φωτογραφία με τη γάτα, καθώς και η φωτογραφία με την πασχαλίτσα που ακολουθεί, με έβαλαν σε κλίμα παραμυθιού!

Τινάζω από πάνω μου τις νεραϊδόσκονες, παρκάρω τη σκούπα, σκύβω σαν τα κυκλάμινα το κεφάλι και ξαναπιάνω το θέμα με την google που έπιασα λάθος σε προηγούμενη ανάρτηση με αποτέλεσμα να δημιουργηθούν παρεξηγήσεις.

 Όχι, η αξιότιμος google δεν μου κήρυξε τον πόλεμο.

Δεν μου κλέβει, ούτε ανεβοκατεβάζει μόνη της φωτογραφίες κατά το δοκούν.

Κάποιες φορές δανείζεται κάποιες απ' όσες ανεβάζω, όπως χτες π.χ. που όσο ετοίμαζα την ανάρτηση, μου έστειλε ειδοποίηση πως μου ετοίμασε νέα "στυλιζαρισμένη" φωτό.

Τάχιστη η google. Τσακίστηκε να με εξυπηρετήσει!

Δεν πρόλαβα να ανεβάσω στον blogger την τελευταία φωτογραφία και είχε ήδη αλλάξει τα φώτα της πρώτης.

Κι επειδή έτυχε να δω την ειδοποίηση εγκαίρως, αποφάσισα να ανεβάσω και τον "κόπο" της που δεν μου φάνηκε και πολύ πετυχημένος, η αλήθεια είναι και το σχολίασα σχετικά.

Άλλες φορές όμως με εκπλήσσει ευχάριστα. Και μπορεί η πιο αγαπημένη μου από όσες μου "άλλαξε" να είναι η ασπρόμαυρη με τους ανεμόμυλους, αλλά κάποιες με κάνουν να γελάω όπως η γατούλα που βρέθηκε στο χιονιά, αφού ξαφνικά άρχισε να χιονίζει στη φωτογραφία, ή να με κάνουν να παραμιλώ όπως η άλλη γάτα στην πρώτη που μπορεί να χάνει σε καθαρότητα, αλλά κερδίζει σε φαντασία.

Βέβαια συχνά πυκνά χάνει την υπογραφή μου, ειδικά σε κείνες που βάζει μεγαλύτερα περιθώρια, αλλά εντάξει....η google είναι δεν είναι και συμβολαιογράφος!

Όλες όμως οι φωτογραφίες είναι δικές μου και όλες είναι από αναρτήσεις μου, οπότε τοποθετήστε με τη φαντασία σας το "mytripssonblog.blogspot.com", όπου απουσιάζει!

Δεν μου τις αλλάζει όλες και πάω στοίχημα πως κάτι παλεύει να μου πει, ίσως ότι θα επιθυμούσε να αρχίσω να χρησιμοποιώ τις πολύτιμες υπηρεσίες της, αλλά τα παίρνω αργά τα γράμματα και δεν ξέρω τι να τις κάνω αυτές τις υπηρεσίες.

Επίσης είναι απαραίτητο να τονίσω πως δεν μου επιβάλλει με το έτσι θέλω όσες αλλάζει, αλλά έρχεται σαν τη γάτα που πιάνει ποντίκι, το σκοτώνει και και το αφήνει στην πόρτα, σα δώρο.

Όποιος ανοίξει την πόρτα θα τρομάξει, αλλά θα κατανοήσει την προσφορά της γάτας και αν είναι έξυπνος θα την εκτιμήσει κιόλας, γιατί μπορεί να είναι σιχαμερό το ποντίκι, αλλά είναι δώρο και δείχνει πως η γάτα κάνει καλά τη δουλειά της. 
Μάλλον και η google κάνει καλά τη δική της δουλειά και σίγουρα κάτι θέλει να πει, αλλά είπαμε, έξυπνη δεν είμαι και τα παίρνω αργά τα γράμματα!
Και παρόλο που χτες σχολίασα αρνητικά την προσπάθειά της, εκτίμησα τα μάλα την εικαστική της παρέμβαση στο χριστουγεννιάτικο δέντρο μου, πέρυσι, πρόπερσι, δε θυμάμαι ακριβώς, θα σας γελάσω και δεν το θέλω!

Ελπίζω να έλυσα την παρεξήγηση και σας προειδοποιώ για έκτακτο καιρικό φαινόμενο, αφού ακολουθεί χιονιάς βαρύς κι ασήκωτος!

Να έχετε το νου σας!

Φυσικά το χιόνι ήταν ευγενική χορηγία της google!

Η διαθήκη μου

Εδώ, (στο μπλογκ δηλαδή), κάποια στιγμή, (πριν τα μεσάνυχτα ήταν, αλλά κόντεψε να ξημερώσει), μην έχοντας ως γνωστών σώας τας φρένας, αλλά γνωρίζοντας γραφή και ανάγνωση (μα το μεγάλο Μανιτού, σας λέω ξέρω!), τελώντας σε πλήρη σύγχυση και χωρίς να δεχτώ πίεση ή απειλή από την αξιότιμο συνμπλόγκερ Bre Melaxrinaki, (αν δε γνωρίζετε, η Bre Melaxrinaki πριν λίγο καιρό συντάσσοντας τη δική της διαθήκη μου άφησε τα βιβλία της προκαλώντας μου μέγα συγκίνηση, αλλά και μια υποχρέωση ναααααααα, -με το συμπάθιο-, αφού έπρεπε να κάνω και τη δική μου), αποφάσισα να ορίσω σε ποιους θα περιέλθει η κινητή και ακούνητη περιουσία μου, όταν δω τα ραδίκια ανάποδα.

Εδώ να σας πληροφορήσω πως ουδέποτε ονειρευόμουν να έχω τέτοια θέα, ως εκ τούτου, οι μπλογκοκληρονόμοι μου αν αποδεχτείτε φυσικά την κληρονομιά, οφείλετε να παραδώσετε το σώμα μου στην επιστήμη. 

Αν η επιστήμη δεν το δεχτεί για τον άλφα ή βήτα λόγο, δε θα νιώσω απόρριψη, γιατί θα είμαι ήδη εν τόπω χλοερώ, εν τόπω αναψύξεως και θα τα έχω όλα γειωμένα, αλλά εσείς θα τσουρουφλιστείτε  να το αποτεφρώσετε, αφού καλείστε να μαζευτείτε στην παραλία, όποια παραλία, ένα βράδυ,  (όχι όποιο βράδυ, εδώ πρέπει να λειτουργήσετε άμεσα και συντονισμένα) και να μην τα πολυλογώ, βάλτε φωτιά και κάψτε με... 

Α, μετά να κάνετε έρανο, για να χτίσετε το σπίτι του μπλόγκερ. 

Αλλά τι λέω η πεθαμένη;

Τόσα ΕΣΠΑ τρέχουν, φανείτε έξυπνοι, πάρτε  (και φάτε) από εκεί όσα μπορείτε, γιατί δηλαδή δεν κατάλαβα, καλύτεροι είναι οι άλλοι που τρώνε αράδα;

Αφήστε που αν περιμένετε να προκόψετε με όσα θα σας αφήσω, σωθήκατε! 

Να μη σας ταλαιπωρώ όμως άλλο...με την παρούσα μπλογκοδιαθήκη κ.λ.π...κ.λ.π....εγκαθιστώ κι ονομάζω κληρονόμους μου κ.λ.π...κ.λ.π....τους:

Α, μισό λεπτό, κάτι ξέχασα!

Σημείωση προς αποφυγήν παρεξηγήσεων, αλλά και  τυχόν προσφυγών κατά της διαθήκης.

Αν εξαιρέσω την Bre Melaxrinaki που με έβαλε στο παιχνίδι και βιβλία μου δίνει, βιβλία θα λάβει, (έτσι είναι γραμμένο ετούτο, τι να κάνουμε τώρα, να το αλλάξουμε;), την Αρτίστα που δε θα μπορούσα να μην της αφήσω τα βινύλια, την Αθηνούλα την Ωνάση, την Εύα και τη Χιονάτη, που ήταν προσθήκες ανεπάντεχες, ένεκα που δεν έχω κι εκείνας τας φρένας σώας, να μην τα ξαναλέμε, οι υπόλοιποι  βγήκατε με κλήρωση, που έκανα η τεμπέλα μεταξύ όσων είχατε βαθμολογήσει στο παιχνίδι των λέξεων και σας είχα ήδη "φακελωμένους",.

Απλά προσπάθησα να σας "ταιριάξω" με όσα διέθετα. 

Όλοι οι υπόλοιποι παίρνετε ασυζητητί την ευχή μου.

Πάμε πάλι λοιπόν...

Να μη σας ταλαιπωρώ όμως άλλο...με την παρούσα μπλογκοδιαθήκη κ.λ.π...κ.λ.π....εγκαθιστώ κι ονομάζω κληρονόμους μου τους:

1) Την Αθηνά Ωνάση, που ξέρει από πρώτο χέρι τι θα πει να είσαι κληρονόμος, στην οποία αφήνω ένα άλογο που απέκτησε μεγάλη αξία όταν με γνώρισε...της αφήνω και τον κουμπαρά γουρουνάκι με μονόλεπτα και δίλεπτα, για να δει κι αυτό το φτωχό πως είναι τα χάλκινα!

2) Την Εύα,  τη γνωστή του παραδείσου, και τη Χιονάτη, τη γνωστή του παραμυθιού, στις οποίες αφήνω ένα κόκκινο κατακόκκινο μήλο, εξ αδιαιρέτου!

3) Την Bre Melaxrinaki φυσικά, στην οποία αφήνω τα δικά μου βιβλία, αν αποδημήσω φερστ!

4) Την Αρτίστα του βωβού, στην οποία αφήνω όλα μου τα βινίλια!

5) Την Mia Petra, στην οποία αφήνω τη μυστική μου συνταγή, που θα τη βρει γραμμένη δημόσια στις συνταγές μου,  για μελομακάρονα ΧΩΡΙΣ σοκολάτα και χωρίς τοιαύτες ιεροσυλίες, (είπαμε μανούλα μου, τρώμε χώρια τα μελομακάρονα και χώρια τη σοκολάτα)...κι ένα ταξίδι που θα έκανα αν ζούσα...γιατί ένα ταξίδι θα το έκανα, δεν θα το έκανα κάποτε;

6) Τη Μαρία Νικολάου, στην οποία αφήνω την παλιά μου μηχανή, εκείνη με το φιλμ, γιατί την καινούρια, που καινούρια δεν τη λες, αφού ξεπέρασε μια δεκαετία ζωής, και η οποία ευθύνεται για το  95% των φωτογραφιών του μπλογκ, μια και κάποιες φορές είχα την τύχη να φωτογραφίσω και με άλλες μηχανές, θα την κρατώ τόσο σφιχτά που κανείς δε θα μπορεί να μου την ξεκολλήσει...ούτε καν η επιστήμη που λέγαμε παραπάνω!

7) Την airis, στην οποία αφήνω όλα μου τα κουτάκια, βαζάκια και λοιπά συμπράγκαλα που επιδέχονται αλλαγές προς το πιο καλλιτεχνικό.

8) Την Woman in Blogs, στην οποία αφήνω όλες μου τις νεράιδες, να τις ταΐζει, να  τις προσέχει και να τις ξεσκονίζει. 

9) Την Funky Monkey, στην οποία αφήνω την άλλη συλλογή μου με παιχνίδια, που περιέχει μεταξύ άλλων κι ένα καρουζέλ. 

10) Την ποιώ - ελένη στην οποία αφήνω όλους τους θαλασσινούς μου θησαυρούς. Και είναι πολλοί!!

11) Την ANNA Flo στην οποία αφήνω όσα κάστανα δε θα προλάβω να φάω...Άννα μου συγγνώμη, αλλά μάλλον δε θα πάρεις κανένα...

12) Την Marina Tsardakli, στην οποία αφήνω όλα μου τα χριστουγεννιάτικα στολίδια, εκτός από ένα που επιθυμώ να πάρω μαζί μου.

Μακάρι να μπορούσα να άφηνα κάτι σε όλους, να συνέχιζα δηλαδή να κληρώνω μέχρι να μην υπάρχει αύριο, αλλά επειδή πιθανότατα θα υπάρξει αύριο αύριο, πρέπει να πάω για ύπνο!

Κανονικό, όχι τον αιώνιο!

Πώς θα βγάλουμε λεφτά από το blog;

Αν ήρθατε στην ανάρτηση για να μάθετε, μόλις χάσατε!

Τι χάσατε;

Μα τα λεφτά που θα βγάζατε, αν ήξερα να σας πω το πως θα τα βγάζατε!

Μπλόφα ο τίτλος λοιπόν και με την παρότρυνση της Πέτρας στην ανάρτησή της # Παγκόσμια Ημέρα "σαν να μην υπάρχει αύριο".. Γιορτάζεις;.., αλλά και την παγκόσμια ημέρα blogging, που ομολογώ πως δεν ήξερα η blogger πως υπάρχει, παρόλο που θα έπρεπε να το υποψιάζομαι, μια και υπάρχει παγκόσμια ημέρα ακόμα και για το φτέρνισμα, θα σας πω δυο λόγια για το blogging.

Ή μάλλον δε θα πω τίποτα, γιατί δεν υπάρχει τίποτα που να μην έχει ειπωθεί πια. 

Αν θέλετε να τα "ξανακούσετε" από μένα, διαβάστε τα εδώ, αν θέλετε να σας τα πουν άλλοι η Πέτρα έχει χάρτη με χρήσιμες διαδρομές εδώ!

Τότε θα μου πείτε τι σας τραβολογώ κι εδώ κι εκεί και σας βάζω και τίτλο παγίδα!

Μα για να σας ζητήσω τα φώτα σας.

Όποιος ξέρει ας μιλήσει τώρα, αλλιώς ας σιωπήσει για πάντα, όπως λένε και στους γάμους στις ταινίες!

Αν, λέω αν, αποφασίσω να αλλάξω όνομα στο blog, μπορώ να το κάνω, ή τζάμπα ονειρεύομαι;

Δέχομαι μόνο σοβαρές και τεκμηριωμένες προτάσεις από ειδήμονες , γιατί δε θέλω και πολύ για να μου ξεφύγουν τα όνειρα και να τρέχω να τα μαζέψω...

Αν δεν είστε ειδήμονας, μπορείτε να αυτοσχεδιάσετε, αλλά και να προτείνετε ονόματα που θα μπορούσε να έχει.

Πού ξέρετε, μπορεί να γίνεται νονός/ά και πάντα άξιοι να είστε που λένε!

Μα δεν είναι κρίμα, να του μείνει του καημένου του μπλογκακίου το όνομα ανάγκης για πάντα; Τι φταίει αυτό που τη μέρα που το έπλασα δεν είχα έμπνευση και ό, τι σκεφτόμουν ήταν αγκαζέ; 

Τόσα χρόνια τώρα το κουβαλάει αδιαμαρτύρητα και μου σκίζει την καρδιά. 

Αφήστε που δεν του έχω κάνει ούτε μια γενέθλια ανάρτηση, να μαζευτούν και τα άλλα μπλογκς να φάνε τούρτα, να τραγουδήσουν Happy Birthday και να χορέψουν, να έχει να θυμάται και τούτο το έρμο πόσων χρονών γίνεται, που αντί να σοβαρευτεί με το βάρος των χρόνων που περνάνε τόσο το χάνει!

Τι λέτε θα βοηθήσετε;

Αααα...κι αν ξέρετε πως να βγάλουμε λεφτά, πείτε το κι αυτό!

Το κολάζ με τις θάλασσες και τον ιβίσκο, που εμφανίζεται ανέμελα εδώ κι εκεί, κόσμησε κάποτε το μπλογκ για λίγο κι επανεμφανίστηκε τιμής ένεκεν.

Οι φωτογραφίες είναι τραβηγμένες στο λιμάνι του Αστακού η πρώτη, στον κήπο της θείας μου της Σοφίας η δεύτερη και σε κάποια παραλία του Αστακού η τρίτη.

Και μην ξεχνάτε!! 

Το "Παίζοντας με τις λέξεις" περιμένει τις συμμετοχές σας!!

Βαρύγδουπη ανάρτηση!

Έχω τονίσει πολλές φορές, την εξής μία δηλαδή που έχω και πρόχειρη, πως:

"Δεν είμαι βόας δεν είμαι γκουρού, δε θα σας δώσω μυστικές συνταγές και μαγικές λύσεις.

Θα περνάμε καλά, θα μοιραζόμαστε, θα γελάμε ή θα θυμώνουμε με όσα συμβαίνουν...απλά κι ανθρώπινα!"

Read more: http://mytripssonblog.blogspot.com/p/about-me.html#ixzz3yZtHtIy3

Αυτή πάνω κάτω είναι η φιλοσοφία μου όσον αφορά τα blogs και ειδικότερα το δικό μου!

Δε φαντασιώνομαι πως είμαι κάτι παραπάνω από αυτό που είμαι.

Τώρα θα με ρωτήσετε τι είμαι.
Σωτήρας δεν είμαι, λύσεις δεν έχω, τι στην ευχή ήρθα εδώ να σας ζαλίζω;

Πώς να απαντήσω αυτό το θεμελιώδες ερώτημα με λίγες λέξεις;
Είχα κάνει παλιότερα μια προσπάθεια!
Γυρίστε το blog στη σελίδα 2.

"Είμαι η Μαρία και προσπαθώ όσο μπορώ και όσο γίνεται να είμαι καλά, σε πείσμα όλων όσων προσπαθούν να κάνουν τη ζωή μας ανυπόφορη."
Read more: http://mytripssonblog.blogspot.com/p/about-me.html#ixzz3yZuDUCEY

(Εντάξει το υπόσχομαι, τέρμα το κόπι πέιστ!)

Είμαι και τοξότης.

Αυτό τώρα θα μου πείτε γιατί το αναφέρω, αφού έτσι κι αλλιώς με τα ζώδια δεν το έχω καθόλου και οι γνώσεις μου εξαντλούνται πριν ακόμα αρχίσουν το ζέσταμα.

Το λέω γιατί σε πολλά θέματα δεν έχω γνώσεις ειδικού, αλλά έχω άποψη.

Και η άποψή μου για τους τοξότες στην προκειμένη περίπτωση είναι η καλύτερη!

Εμείς οι τοξότες, και θα το πω με δικά μου λόγια, είμαστε λίγο "όρτσα τα πανιά", αλλά αγαπάμε και την καλοπέραση! Μην κουνάτε το κεφάλι, δεν καταλάβατε (ακόμα) τι θα πω!

Αν περιμένετε να μας δείτε πρώτο τραπέζι πίστα θα απογοητευτείτε, πρώτον, γιατί ενώ αγαπάμε τα ζώα (εντάξει Μπρίκι, τα σκυλιά) δεν αγαπάμε όλα τα σκυλιά (Μπρίκι μην προτρέχεις, διάβασε κι ό, τι καταλάβεις)!

Και δεύτερον, γιατί ποτέ, μα ποτέ δεν έχουμε λεφτά για περιττά (μερικές φορές δεν έχουμε ούτε για τα αναγκαία, αλλά δεν το κάνουμε θέμα), οπότε δηλώνω υπεύθυνα και γνωρίζοντας τις συνέπειες του νόμου, πως κανένας τοξότης δεν ήταν υπεύθυνος για την κατάσταση που είδατε τις προάλλες στα σόσιαλ μήντια, όπου γνωστός αοιδός κατάντησε από άνθρωπος, επιτάφιος.

Σαν τον Αρχιμήδη,  λέμε "μη μου τους κύκλους τάραττε", και το εννοούμε κάθε φορά!

Βαριόμαστε εύκολα, αλλά εύκολους δε μας λες. 

Αγαπάμε δυνατά, μα δε θέλουμε καθόλου καταπίεση, και να η ευκαιρία που γύρευαν να χωθούν τα blogs στην κουβέντα μας!

Αν ένιωθα έστω και για μια στιγμή πως αυτό που κάνω εδώ με καταπιέζει, θα το σταματούσα πάραυτα!

Για να είμαι εδώ σημαίνει πως το γουστάρω απεριόριστα!

Και μοιράζω και κάρτες απεριορίστων διαδρομών για όσους επιθυμούν να ταξιδέψουν μαζί μου!

Όσοι δεν το επιθυμούν, απλά τους εύχομαι καλά ταξίδια όπου κι αν πάνε, και καλή αντάμωση!
Φυσικά αν επιθυμούν μια στο τόσο να μου γράφουν και "κάνα γράμμα", είναι πάντα καλοδεχούμενοι!

Δε βάζω απουσίες, δε θέλω να μου μετράνε παρουσίες!

Καταλαβαίνω, μια και το έχω σπουδάσει πρώτα σε μένα, πως ο χρόνος είναι αλήτης που σου κλέβει τις ώρες και μην "τον είδατε μην τον απαντήσατε, τον Κίτσο το λεβέντη, τον αρχιληστή"!

Ως εκ τούτου, δράττομαι της ευκαιρίας να τονίσω πως όλα είναι σχετικά! 

Ολόκληρος Αινστάιν το είπε και δε θα επιχειρήσω να το καταρρίψω γιατί θα ρίξει ο Θεός φωτιά και θα με κάψει. 
Τι ποιος θεός; 
Ο Αινστάιν!

Όλα δεν τα προλαβαίνει ούτε ο Τσακ Νόρις κι ας κυκλοφορούν φήμες για το αντίθετο.

Θα μπορούσαν να πουν π.χ. πως "Ο Τσακ Νόρις σχολιάζει πριν ακόμα γράψεις ανάρτηση", αλλά πες πως το έλεγαν, που  κι αυτό δεν τόλμησε να το πει κανένας ακόμα, ποιος θα το πίστευε;
Για ποιο λόγο τώρα σχολιάζει ο καθένας μας, και γιατί το κάνει έτσι κι όχι αλλιώς, γιατί απαντάει, ή δεν απαντάει στα σχόλια, ή γιατί γράφει γενικότερα, το ξέρει αυτός, η ψυχή του κι ο...ψυχοθεραπευτής του!

Μια φορά κι έναν καιρό ξεκίνησα να γράφω ένα σχόλιο στη Νάσια. Το σχόλιο έλεγε πάνω κάτω να δούμε χαλαρά, το όλο θέμα "blogging", αλλά είπα να το αναλύσω λίγο παραπάνω, να γελάσουμε!

Πάγια θέση μου είναι πως υπάρχει χώρος για όλους, καλούς, κακούς, άσχημους και προπάντων τοξότες!
Ίσως οι μόνοι που να περισσεύουν να είναι οι αντιγραφείς, γιατί αυτά που λεν, μας τα 'παν κι άλλοι.

Εδώ θα βρείτε το "Παίζοντας με τις λέξεις"!

Όσοι πιστοί προσέλθετε!

Φσσσστ μπόινγκ!

Ο Άγιος Σόιμπλε είναι γιατρός και γιατρεύει την οικονομία (της Γερμανίας).
Αυτό το γράμμα γράφτηκε από άτομο με ελαφρύ εγκεφαλικό και βαριά ψυχοπάθεια και πρέπει να κάνει το γύρο του κόσμου σε 80 μέρες.
Ο Άγιος Σόιμπλε θα σε ανταμείψει σε 4 μέρες, 4 χρόνια, 4 αιώνες; (Κανείς δεν ξέρει ακριβώς,αλλά κάποτε θα σε ανταμείψει).
Πολλοί από όσους το έγραψαν την τσάκωσαν την ανταμοιβή!
Δώσε βάση και προσευχήσου!
Σόιμπλε πιστεύω σε σένα.
Δουλειά, μισθό και λεφτά δώσε μου!
Αυτό το χαρτί, δεν είναι από τη softex, γιατί έκλεισε ΚΑΙ αυτή, κι έχει σταλεί σε σένα (σε σένα που το διαβάζεις τώρα δηλαδή) για καλή τύχη! Όλα γύρω σου θα καταρρέουν, αλλά εσύ θα στέκεσαι γονατιστός, γιατί δεν είσαι της γερακίνας γιος!
Το γνήσιο αντίγραφο φυλάσσεται σε ιερό μέρος της Γερμανίας (τον απόπατο του Σόιμπλε).
Έχει κάνει το γύρω του κόσμου 9 φορές, και τώρα σου έφεξε!
Ήρθε σε σένα!
Σε 4 μέρες από τώρα η τύχη θα σου χτυπήσει την πόρτα! Καλού κακού, μην της ανοίξεις! Αρχίζουν και οι κατασχέσεις! Ποιος ξέρει ποιο κοράκι θα είναι από πίσω!
Πρέπει όμως να το στείλεις και σε άλλους, σε όσους δηλαδή θεωρείς πως χρειάζονται τύχη! 
Μη στείλεις χρήματα γιατί η μοίρα δεν έχει τιμή και η τιμή τιμή δεν έχει!
Μην το κρατήσεις! Στείλε 20 αντίγραφα σε 4 μέρες. Στρώσου και γράφε!
Κάποιος που πήρε την επιστολή το 1993 και έκανε ό, τι του ζητήθηκε, κέρδισε το τζόκερ.
Ένας άλλος που την ξέχασε, ξέχασε να ρίξει και το τζόκερ.
Κι ένας άλλος, άπιστος ετούτος, πέθανε και μόλις θυμήθηκε η χήρα του το γράμμα και το έγραψε, αναστήθηκε!
Παρακαλώ μην το αγνοήσεις...μας δουλεύουν!

Φσσσσσσσσσσσσσστ μπόινγκ!!

Κι έτσι εύγλωττα και με τη συνοδεία του ανάλογου άσματος, θα επιχειρήσω να περάσω τα μπλόκα!

Όχι τα μπλόκα των δρόμων! 
Όχι τα μπλόκα των αγροτών!
Αλλά τα μπλόκα εκείνων που επιθυμούν να μην παράγουν οι αγρότες, να τρώμε τα δικά τους και να τρώνε τα σωθικά μας!
Τα μπλόκα μιας κυβέρνησης που βγήκε τελικά για να περάσει όσα μέτρα δεν τόλμησαν να περάσουν οι άλλες κυβερνήσεις!
Τα μπλόκα της καλής και πονετικής Ευρώπης, που γδύνει τους πρόσφυγες από τα τιμαλφή τους και κάνει και προτάσεις, μόνο και μόνο για να σώσει (ανθρώπους είπατε; καλό! ξέρω άλλο ένα με τον Τοτό), για να σώσει επαναλαμβάνω τις ακριβές της μπουχάρες από τα πόδια των προσφύγων!
Τα μπλόκα των αφελών που πιστεύοντας πως ο Άγιος τάδε (ο ορίτζιναλ άγιος τέλος πάντων του γράμματος, που έφερε μεγάλη τύχη στον εαυτό του, μια και αναστήθηκε και επανακυκλοφορεί στις μέρες μας) θα φέρει και σε αυτούς ολίγη από τύχη, επειδή θα σκορπίσουν παντού τα ακατάληπτα λόγια ενός γράμματος που το έγραψε λέει ένας ιεραπόστολος.
Τώρα γιατί ένας ιεραπόστολος, κάθεται και γράφει τέτοιες χαζομάρες, καμιά επιστήμη δεν μπορεί να το εξηγήσει,παρά μόνο η καφεμαντεία, και το ξορκίζει μοναχά η κυρά μας η μαμή!

Φσσσσσσσσσττττττττ μπόινγκ!!!

Και η ζωή συνεχίζεται!
Διακοπή για μπλόκα!

Άδωνης ο Αναρριχώμενος

Άδωνης: Νευρικό, αεικίνητο, σχεδόν έξαλλο φυτό που ανθίζει όλες τις εποχές και σε κάθε περίπτωση, ειδικά στην αναμπουμπούλα!
Ανήκει στην οικογένεια των Ορχιδοειδών (το ο με α), τη μεγαλύτερη των αγγειόσπερμων, με συγγένειες σε πολλά είδη και απαντάται σε κάθε ομάδα, πολιτική, καλλιτεχνική, αθλητική και άλλες.
Σε όλο τον πλανήτη εκτιμάται πως υπάρχουν χιλιάδες γένη, με εκατομμύρια είδη, που συνεχώς εξαπλώνονται!
Φυτρώνει συνεχώς εκεί που δεν το σπέρνουν, ενώ αν το σπείρετε δε θα βγει ποτέ!
Αν όμως βγει κάποιος άλλος, μπορεί πάντα να πει (ο άλλος): "Αστέρα μου, τα καταφέραμε".
Δεν έχει σημασία ποιος κατάφερε τι, κι αν αυτό ήταν επιθυμητό από όλους, σημασία έχει να χώνεται όπου μπορεί.
Γίνεται εύκολα ζιζάνιο και πνίγει τα άλλα φυτά, σκαρφαλώνει πάνω τους κι αναρριχάται συνεχώς, αλλά κάνει και το στήριγμα, όταν οι συνθήκες το επιτρέπουν.
Μπορείτε λοιπόν να το δείτε στον κήπο να υποστηρίζει ακόμα και το ζουμπούλι που δε χρειάζεται καμιά υποστήριξη. Μόνη προϋπόθεση το ζουμπούλι να είναι αρκετά ζουμερό για να το ξεζουμίσει!
Πολλαπλασιάζεται με μοσχεύματα και δεν αντιμετωπίζει κανένα πρόβλημα στη σύνθεση του εδάφους, αφού το έχει κοπρίσει πριν καλά! 
Το γλείφειν εκεί που φτύνειν, είναι άλλωστε αυτό που καταφέρνει με απόλυτη δεξιοτεχνία.
Αν φυτρώσει δίπλα σας, ένα τέτοιο φυτό, ξορκίστε το με απήγανο και καλού κακού, αλλάξτε παρέες, αλλάξτε γειτονιά, αλλάξτε εργασία, αλλάξτε πλανήτη, γιατί ριζώνει εύκολα και δεν αντιμετωπίζεται με κανένα ζιζανιοκτόνο!

Τα παραπάνω αποτελούν απροκάλυπτη παραπληροφόρηση και ουδεμία σχέση έχουν με υπαρκτά πρόσωπα, ή φυτά, μια και κανονικά ο Άδωνης, είναι ένα νορμάλ, (τζαναμπέτικο, αλλά νορμάλ) αρωματικό κόκκινο φυτό!
Έτσι έλεγε τουλάχιστον το φακελάκι με τους σπόρους που είχα αγοράσει την άνοιξη, γιατί φυτό δεν είδα!
Τους έσπειρα και τους 50 και κανένας δε φύτρωσε!!!
Ξεροκεφαλιά όμως!!

Η σαπουνόπερα και η...παρθένα κουλτούρα!

Έγινε πρόσφατα μια συναυλία, που θα περνούσε μάλλον απαρατήρητη, από τον πολύ κόσμο, αν ο δήμαρχος που τη διοργάνωσε δεν είχε την φαεινή ιδέα να βάλει να τραγουδήσει Θεοδωράκη ο Ρουβάς.
Τώρα θα μου πείτε, τραγουδιστής είναι, γιατί να μην το τραγουδήσει;
Να το τραγουδήσει, όπως και το τραγούδησε, και να μείνουμε όλοι με ανοιχτό το στόμα.
Όχι φυσικά, με την κατά γενική ομολογία, όχι και τόσο πετυχημένη προσπάθειά του, αλλά με την εμμονή όσων τον υποστηρίζουν σε κάθε του (μετέωρο, ή μη) βήμα, πως το είπε καταπληκτικά.

Οι δε Ρουβίτσες ακόμα αναρωτιούνται γιατί δεν είπε κανένα γνωστό κομμάτι, αλλά όλα τα καινούρια(!)...αυτό αφιερωμένο σε όσους λένε πως  έτσι το "Άξιον Εστί" έγινε πιο γνωστό.
Ο κόσμος λοιπόν που σύμφωνα με διαφορετικές πηγές κυμαίνονταν από δέκα ως είκοσι χιλιάδες, έπαιζαν όμως στο στοίχημα με μεγάλη απόδοση και τα ενδιάμεσα νούμερα, χειροκρότησε.
Και πού είναι το παράξενο; 
Στο ότι το κοινό είχε χέρια και τα χτυπούσε;
"Χαρωπά τα δυο του χέρια τα χτυπά"....άσχετο, αλλά ρίχνω ιδέα-δόλωμα, για (άλλη μια) στροφή καριέρας!

Επειδή άκουσα πάλι πολλά, για νέους (?) ανθρώπους (όπου νέοι...ο εξής ένας) που δεν τους αφήνουν (ποιοι;;) να κυνηγήσουν τα όνειρά τους, πείτε μου ακόμα ένα παραμύθι παρακαλώ, για να με πάρει ο ύπνος γλυκά και τριανταφυλλένια. 
Πείτε μου ας πούμε, πως το όνειρο του Ρουβά ήταν να παίζει σε αρχαία θέατρα και να τραγουδά μεγάλους συνθέτες και το παλιοσύστημα μεταμφιεσμένο σε Ψινάκη, τον τραβολογούσε σε κότερα, παρά τη θέλησή του και δεν τον άφηνε όλα αυτά τα χρόνια να το πραγματοποιήσει, έτσι για να δέσει καλά η σάλτσα  που φτιάχτηκε με όλα τούτα και να μην κόψει το αυγολέμονο του φρικασέ που ζούμε!

Ε, λοιπόν, προσωπικά, δίνω λίγη σημασία στον Ρουβά, μα και στον κάθε Ρουβά. Μεγαλύτερη σημασία δίνω στο γιατί επιλέγονται συνέχεια οι Ρουβάδες, όποιοι κι αν είναι αυτοί.

Εντάξει, ξέρω γιατί. Για να τρέξει ο κόσμος να δει όσο μπορέσει από το ίνδαλμά του, (ένα χέρι, μια μύτη, μην ψάχνετε για κοιλιακό εδώ, βρακάκια τέλος, μια και απαιτείται σοβαρότητα), που κρύβουν καλά και με αυταπάρνηση οι σωματοφύλακές του, (όπως δηλαδή, συμβαίνει σε κάθε νέο που σέβεται τον εαυτό του, αλλά πάνω από όλα το όνομά του το τρανό), να τσιμπηθεί πως ζει στα αλήθεια αυτή τη στιγμή και να επιζήσει χωρίς να πάθει εγκεφαλικό και καρδιακό μαζί σε συσκευασία του ενός, ούτως ώστε να διηγηθεί τη μεγάλη στιγμή που έζησε σε φίλους και γνωστούς, αλλά και στον Τάκη τον περιπτερά που επέμενε (ακούς εκεί, ο άσχετος), πως είναι ιεροσυλία να πει ο Ρουβάς το "Άξιον Εστί". Να του αποδείξει πως αυτός και η κουλτούρα που καμώνεται πως έχει, είναι μιας άλλης εποχής και η εποχή η σημερινή αποθεώνει μόνο. Και αποθεώνει καλύτερα όταν ξέρει ποιον αποθεώνει. Αυτόν ξέρουμε, αυτόν εμπιστευόμαστε βρε αδερφέ! Πειράματα θα κάνουμε με τον κάθε τυχαρπαστοάγνωστο; 
Ξέφυγα λίγο ε; 

Τέλος πάντων, μαζεύομαι τάχιστα και ανακεφαλαιώνω! 
Να πάει λοιπόν ο θαυμαστής, να ακούσει, να δει, να θαυμάσει και να γυρίσει σπιτάκι του ικανοποιημένος και χορτάτος, να ανεβάσει χιλιάδες θολές εικόνες στα σόσιαλ μίντια και να πλακωθεί με όσους πουν κάτι αρνητικό (μα πώς τολμούν;), για τον μεγάλο καλλιτέχνη, που πρωταγωνιστεί κάθε βράδυ στα δικά του όνειρα. (Και φυσικά αναφέρομαι μόνο στους ταλιμπάν θαυμαστές)...γιατί υπήρξε και κόσμος (αλίμονο αν δεν υπήρχε) που πήγε για τους σωστούς λόγους! 
Μιλάμε όμως με ευκολία και λέμε πολλά. 
Πάρα πολλά!!!

Στην προσπάθειά μας κάποιοι να υπερασπιστούμε το δικαίωμα του κάθε ένα να κάνει ό, τι θέλει (!;!;), τα κάνουμε σούπα όλα. 
Μιλάμε για νέους ανθρώπους (αν και με βολεύει να τον αποκαλούν έτσι, γιατί ηλικιακά είμαστε κοντά, οπότε μια χαρά φτιάχνομαι η...νέα) και ξεχνάμε με ευκολία τους νέους εκείνους,  που και περισσότερα προσόντα διαθέτουν και πραγματικό τους όνειρο είναι το "σημερινό όνειρο των μία και τριανταπέντε" του κάθε σταρ, αλλά τους το κλέβει στη γωνιά, κάθε, μα κάθε φορά! 

Η δικτατορία της φήμης το λέω εγώ και καθόλου δεν έχει να κάνει με κρίσεις κι επικρίσεις. Έχει να κάνει με την πραγματικότητα και μόνο. Όποιος δεν το καταλαβαίνει ούτε σε αυτή την περίπτωση που κραυγάζει, ίσως το καταλάβει καλύτερα αν αποφασίσει η Μενεγάκη (την οποία προσωπικά συμπαθώ ιδιαίτερα) να παίξει τη Μήδεια, ή ακόμα καλύτερα, να της τηλεφωνήσουν να παίξει τη Μήδεια και κείνη να θυμηθεί πως πάντα ήταν όνειρό της, αλλά το είχε ξεχάσει, όταν έφαγε μια ανθοδέσμη στο κεφάλι από φανατικό θαυμαστή.

Διακοπή για διαφημίσεις:
Για να μην ξεχνιόμαστε και ξεχνάμε και τα "ιερά και όσια" ετούτης της πατρίδας που μας έλαχε, συμπληρώνω γνωρίζοντας μέσες άκρες, τις συνέπειες του νόμου! 
Παρέμβαση έκανε και η "γνωστή - άγνωστη" Μούσχουρη για το σημαντικό αυτό θέμα. Αν δεν τη θυμάστε, γιατί δεν είστε της κουλτούρας, όπως δεν είμαι κι εγώ, είναι εκείνη η πάμπλουτη τραγουδίστρια που ζει έξω από δω (κουνήσου απ' τη θέση σου, αλλά με ρυθμό...πάμε όλοι μαζί...
Shake, shake, shake, shake, 
shake it mi amor
Crazy for love
Give me some more
Forever!!!!!!! ). 

Άλλη μια παρέμβαση έκανε στο παρελθόν η εν λόγω στα "δικά μας", μόνο και μόνο για μας βρίσει και να μας πει τεμπέληδες και καλά να πάθουμε που..."πάθαμε κρίση"...
Μεγάλη εισαγωγή έκανα, γιατί το θέμα μου δεν ήταν ο Ρουβάς, ούτε η Μενεγάκη, ούτε καν η Μούσχουρη που όσο να πεις φέρνει κι έναν ευρωπαϊκό αέρα "κατοχής" στην κουβέντα. 

Θέλω να δώσω, ένα παράδειγμα υψηλής κουλτούρας που δε διαθέτω.
Οι σαπουνόπερες δεν μου αρέσουν. (Μη βιάζεστε, όλο και κάπου θα καταλήξω).
Δεν έχω παρακολουθήσει ούτε μία στη ζωή μου, επειδή οι σαπουνόπερες απαιτούν καθημερινό ραντεβού και μάλλον δυνατά νεύρα. Πρόσφατα όμως άρχισα να παρακολουθώ σαν τρελή μια...παραλίγο σαπουνόπερα.
Ένα τελείως τρελό σήριαλ, με μια παρθένα που μένει έγκυος από ιατρικό λάθος (μιμείται σαπουνόπερες όπως καταλάβατε, οπότε όλα είναι δυνατά και όλα γίνονται αδύνατα την ίδια στιγμή).
Από την αρχή η υπερβολή και οι ανατροπές δίνουν και παίρνουν. 
Κι εκεί που λες "δεν μπορεί να το βλέπω αυτό, όνειρο ζω", εκεί κολλάς και θέλεις να βλέπεις μόνο αυτό.
Κλασικό στοιχείο δηλαδή της σαπουνόπερας, που θα έπρεπε να ονομάζεται χμμμ...όχι δεν θα το πω, γιατί παραπέμπει και αλλού, αλλά θα σας αποκαλύψω το πρώτο συνθετικό.
Κόλλα!
Κολλάς για τα καλά!!
Η ιστορία απλή, καθημερινή!
Να, γύρω σου να κοιτάξεις, θα τα δεις όλα όσα περιγράφονται.
Θα δεις τον δισεκατομμυριούχο play boy, που φίλησε η πρωταγωνίστρια πριν πέντε χρόνια, και είναι ο πατέρας του παιδιού που κυοφορεί κατά λάθος, ενώ για το "ιατρικό" αυτό λάθος υπεύθυνη είναι η αδερφή του, που είναι γυναικολόγος. 
Θα δεις τον τηλεοπτικό σταρ (που τι σύμπτωση), παίζει και σε σαπουνόπερα, και είναι ο "χαμένος" πατέρας της ηρωίδας, για να μη μιλήσω για τα υπόλοιπα, που δε θέλω να αποκαλύψω ελαφρά την καρδία.
Θα δεις και το ποπ είδωλο να ερμηνεύει χωρίς να πιάνει τα γεννητικά του όργανα ούτε μία φορά...ουπς, λάθος!
Για να μη σας κουράζω άλλο, θα τερματίσω το οδοιπορικό μου στις στάχτες από τα αποκαΐδια των ημερών, με ένα απλό βιντεάκι!
Αν ακολουθήσετε τα ίχνη μου πάντως, θα κολλήσετε κι εσείς!! Καλά, δεν παίρνω κι όρκο...
"Jane the Virgin" ονομάζεται η σειρά που είναι και δεν είναι σαπουνόπερα, και κάθε δέκα δευτερόλεπτα, ανατρέπει όλα τα δεδομένα, όπως κάθε σαπουνόπερα που σέβεται το κοινό της, αλλά πάνω από όλα, το είδος της!