ΑντιΓραφή, ΥποΓραφή και μια υπόγεια διαδρομή

Πάνω δεξιά στο blog μου υπάρχει ένα κουτάκι. 
Τι κουτάκι, δηλαδή, ολόκληρο οροφοδιαμέρισμα είναι, ευήλιο, ευάερο και με όλα τα κομφόρ. 
Φέρει τον βαρύγδουπο τίτλο "Πνευματικά Δικαιώματα" και με το ζόρι σηκώνει τόσο βάρος, μια και αυτές οι δυο λεξούλες, απαγορεύουν, αλλά κι ελπίζουν ταυτόχρονα πως δε θα αγνοηθούν. 
Δεν είναι από έπαρση, ή επειδή δε θέλω να μοιράζομαι.
Άλλωστε επιτρέπω την αντιγραφή, αρκεί να αναφέρεται η πηγή.
Κάτω δεξιά υπάρχει και το ask2use.
Πιο ξεκάθαρα δεν θα μπορούσα να τα κάνω τα πράγματα.
Κι ευτυχώς οι περισσότεροι σέβονται.
Πολλές φορές έχουν αναδημοσιευτεί αναρτήσεις μου με αναφορά στην πηγή, κάτι που με κάνει να χαίρομαι ιδιαίτερα.

Δεν είναι που εδώ γράφω τα αριστουργήματα και την έχω δει σπουδαία και τρανή, είναι που αν έχεις δει έστω και μια φορά δικό σου κείμενο, ή φωτογραφία με άλλη υπογραφή, σε πιάνει ένα παράπονο.
Όχι, δε χαίρεσαι που κάτι δικό σου, άρεσε τόσο σε κάποιον, ώστε να μπει στον κόπο να το οικειοποιηθεί.

Άλλωστε αυτός που έχει το θράσος να κλέψει, έχει και το ανάλογο θράσος να σε ειρωνευτεί και να σε κατηγορήσει που τόλμησες να αντιδράσεις.
Αυτό δεν είναι μοίρασμα.
Είναι κλέψιμο.
Κι έχω δει κλέφτες να φωνάζουν δυνατότερα από τον νοικοκύρη (ναι, τη γνωστή παροιμία, παραποίησα, δεν έγινα θιασώτης του σκοτεινού παρελθόντος), σκίζοντας τα ιμάτιά τους, τα έξυπνα μασαζοκαλσόν τους και τα πτυχία τους αντάμα, με τόσο ψεύτικη αγανάκτηση που καταντά γελοία, για την προσβολή που τάχα τους έγινε.
Και μένεις κάγκελο!
Δεν ξέρεις τι να κάνεις. 
Να γελάσεις, ή να κλάψεις με όσα φαιδρά διαδραματίζονται;

Μου αρέσει να μοιράζομαι, δε μου αρέσει να με κλέβουν.
Και φυσικά δεν μου αρέσει να κλέβω.

Ο μεγαλύτερος φόβος μου, είναι μη γράψω κάτι που διάβασα αλλού και μες στη θολούρα μου, νομίσω πως το γέννησε ο νους μου.
Τώρα, εύλογα θα με ρωτήσετε, πως αποκλείω ότι η θολούρα που λέγαμε, δεν απλώνεται άφθονη και σε άλλους εγκεφάλους.
Η απάντηση είναι απλή.
Θολούρα είπα, όχι φωτοτυπικό μηχάνημα.
Άλλο να σου έχει μείνει κάτι από κάπου και να νομίζεις πως το σκέφτηκες μόνος σου και να το αναπτύξεις με τον δικό σου ξεχωριστό τρόπο και άλλο να αντιγράψεις ακόμα και τα κόμματα που λέει ο λόγος, ή ακόμα, ακόμα και τα λάθη(!)

Είναι αυτονόητο, νομίζω, πως δε θεωρώ αντιγραφή δυο φωτογραφίες που έχουν το ίδιο θέμα, ή την ίδια οπτική. 
Θα ήμουν για δέσιμο, αν επειδή φωτογράφισα τον ήλιο να ανατέλλει, νόμισα πως τον έκανα και copyright.
Αν όμως δω τον δικό μου ήλιο να σκάει μύτη σε "ξένους ουρανούς", σέρνοντας πίσω του αταίριαστη ουρά μιαν άλλη υπογραφή, μια κρυάδα θα την πάρω κι ας καίει αυτός όσο θέλει!

Δε θα πέσω από τα σύννεφα, αν σκεφτεί κάποιος τίτλο σαν αυτόν που έβαλα μια φορά κι έναν καιρό, ή και πιο πρόσφατα.
Ακόμα κι αν βάλει τον απίθανο "Του έρωτα ο χορός και άλλα εδώδιμα λαχανικά" το πρώτο που θα σκεφτώ, καλοπροαίρετα πάντα, είναι πως σηκώθηκε τρικυμία και στο δικό του μυαλό.
Αν όμως πετύχω τις κοντοτσίπες μου, που ήταν και οι πρωταγωνίστριες της ανάρτησης, να ερωτοτροπούν ξετσίπωτα σε φτηνά  ξενοδοχεία, τότε ναι, θα γίνω αρκούντως κακοπροαίρετη. 
Θα μιλήσω πια με σιγουριά για κλεψιά.

Απόλυτα λογικό και θεμιτό είναι επίσης, να σκεφτούν κι άλλοι να καταπιαστούν με θέματα που έχω παρουσιάσει.
Δεν είμαι παρανοϊκή!
Και δεν πρέπει να γινόμαστε παρανοϊκοί!
Δεν είναι όλα αντιγραφή!
Ακόμα και το ίδιο θέμα να πάρει κάποιος, επειδή έκανε τη φαντασία του να αφηνιάσει, η δική του σφραγίδα θα είναι διαφορετική και όλοι μας κερδισμένοι, αφού θα υπάρχει άλλη μια οπτική για το ίδιο θέμα.
Το είπαμε, τα ξανάπαμε, φαντάζομαι όλοι πια το αποδεχτήκαμε. 
Παρθενογένεση δεν υπάρχει.
Υπάρχει όμως φιλότιμο!
Όταν παρουσιάζω κάτι που δεν είναι δικό μου, φροντίζω πάντα να έρχεται στις οθόνες σας ατόφιο και καθάριο, μαζί με τις γάργαρες, κελαρυστές πηγές του.

Δεν μπορώ να μπω στην ψυχολογία όσων, ελαφρά τη καρδία, κοτσάρουν φαρδιά πλατιά την υπογραφή τους κάτω από κείμενα, ή φωτογραφίες άλλων.
Ούτε μπορώ να τους κυνηγήσω φυσικά.
Μπορώ όμως να πω ξεκάθαρα τη γνώμη μου.
Και η ταπεινή μου γνώμη, που μπορεί να μην ενδιαφέρει και κανέναν, εδώ που τα λέμε, είναι πως είναι κλέφτες.

Κι όλα αυτά τα λέω, όχι επειδή ξύπνησα στραβά σήμερα και θυμήθηκα τα εφτά κακά της μοίρας μου, αλλά επειδή "Η blogger της διπλανής πόρτας", μας ζήτησε να γράψουμε ένα κείμενο για όσους παραβιάζουν όλους τους κανόνες, θεσπίζοντας άλλους, δικούς τους, αλλοπρόσαλλους και στους οποίους οι πηγές πνίγονται μέσα στο βούρκο των προσωπικών τους τελμάτων και θεμάτων (γιατί τα θεματάκια τους τα έχουν όλοι αυτοί).

Το κείμενο της διπλανής μας blogger μπορείτε να το διαβάσετε στο blog της myverysecretrefuge