Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Gillian Flynn. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Gillian Flynn. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Τρίτη 22 Μαρτίου 2016

Αιχμηρά αντικείμενα (Gillian Flynn)


Ήταν θέμα χρόνου από τη στιγμή που ανακάλυψα τη Φλιν μέσα από το βιβλίο της "Σκοτεινός τόπος" να αναζητήσω και το πρώτο βιβλίο της, το πολυσυζητημένο "Αιχμηρά Αντικείμενα".
Πολλά είχα ακούσει και είχα διαβάσει γι' αυτό, αλλά τα ξέχασα όλα, μόλις άρχισα να διαβάζω.
Η Φλιν κόβει με τις λέξεις της.



 Η ηρωίδα της Φλιν συνήθιζε να κόβεται.
Να γράφει πάνω της διάφορες λέξεις με κάθε είδους αιχμηρά αντικείμενα.
Ο κόσμος και ο τόπος που μας ξεναγεί η συγγραφέας και σε αυτό το βιβλίο, είναι ανατριχιαστικοί.
Μια κλειστοφοβική, εχθρική και στενόμυαλη κοινωνία της αμερικάνικης επαρχίας, που "Έχει περίπου δυο χιλιάδες κατοίκους", όπως λέει η ηρωίδα Καμίλ Πάρκερ, "παλιές οικογένειες με λεφτά και χαμένα κορμιά", συνεχίζει την περιγραφή της για το Γουίντ Γκαπ του Μισούρι, κατατάσσοντας τον εαυτό της και στις δυο αυτές κατηγορίες.
Μέσα από δαιδαλώδεις δρόμους, που η λογική χάνεται σε κάθε διασταύρωση, σελίδα τη σελίδα, μπαίνουμε βαθιά σε αυτόν τον τόπο που δε θα θέλαμε να πάμε ποτέ στην πραγματικότητα.

Ούτε αυτή ήθελε να γυρίσει εκεί κι όμως επέστρεψε χρόνια μετά σαν δημοσιογράφος, για να καλύψει ένα ρεπορτάζ για τους φόνους δυο κοριτσιών.
Αναγκάζεται να μείνει στο πατρικό της και αυτό είναι από μόνο του δύσκολο.
Η επιστροφή της, σε μια οικογένεια που βαραίνει ήδη μια τραγωδία και με την οποία δεν έχει κανονικές σχέσεις, δεν είναι και το καλύτερο που θα μπορούσε να της συμβεί.
Μια αδερφή που χάθηκε νωρίς, μια αδερφή που δε γνωρίζει καλά, ένας πατριός μόνιμα απόμακρος και μια μητέρα που το λιγότερο που θα μπορούσε να της καταλογίσει κανείς, είναι το "αδιάφορη", ενώ οι χαρακτηρισμοί θα ξέφευγαν εύκολα προς τα χειρότερα, είναι το σκηνικό στο οποίο πρέπει να κινηθεί η Καμίλ.
Ένα σκηνικό που μοιάζει τόσο ψεύτικο, όσο και το κουκλόσπιτο απομίμηση του Βικτωριανού τους σπιτιού που συνηθίζει να παίζει η αδερφή της, αλλά και τρομακτικότερο όσο περνά ο καιρός, καθώς αναγκάζεται να ζει με τους εφιάλτες του παρελθόντος, την ώρα μάλιστα που συνεχώς γεννιούνται καινούριοι. 

Άνθρωποι που κρύβουν μυστικά, που οι ζωές τους κύλησαν πολλές φορές ως τη ματαίωση, νέοι που συμπεριφέρονται με τις χειρότερες ιδιότητες των μεγάλων, που δεν έχουν κανένα φραγμό. Η αγριότητα, η αδυσώπητη κακία είναι κοινός τους τόπος.
Σχέσεις που στηρίζονται περισσότερο στην επιβολή δύναμης και στην κάλυψη κάθε λογής ψυχολογικών προβλημάτων, παρά σε συναισθήματα. 
Τα καλά συναισθήματα απουσιάζουν σχεδόν ολότελα, ωστόσο κάνουν την εμφάνισή τους, σαν τα κοπίδια των πιο αιχμηρών αντικειμένων, όλα τα άσχημα, τα πιο σκοτεινά, που αναβιώνουν πληγές όταν δε δημιουργούν νέες και τις κάνουν να κακοφορμίζουν, να σαπίζουν. 
Μίσος, κακία, πόνος κι ένας φόβος που γίνεται σκέτος, ατόφιος τρόμος, δίνουν το στίγμα τους, συνεχώς. 

Την αγάπη δεν τη διέκρινα στο βιβλίο παρά σε πρόσωπα ξένα. Λες και οι άνθρωποι στην μικρή αυτή πόλη ήταν καταραμένοι. 
Ο εργοδότης της Καμίλ και η γυναίκα του που ζουν μακριά είναι οι μόνοι που μπορούν να φερθούν ανθρώπινα και ο ξένος ντετέκτιβ που έρχεται στην πόλη σχεδόν φέρνει στη ζωή της Καμίλ κάτι διαφορετικό από όσα έχε ζήσει, αλλά η φύση της και οι συσσωρευμένες της εσωτερικές κι εξωτερικές πληγές, την οδηγούν πάλι αλλού και ξαναχάνεται. 
Μια γυναίκα που έχει συνηθίσει να πληγώνεται. Πρώτα από τη μητέρα της την ίδια, στη συνέχεια επιτρέποντας στους άλλους να το κάνουν και τελικά από τον ίδιο της τον εαυτό. 
"Καμιά φορά, όταν αφήνεις τους άλλους να σου κάνουν διάφορα, στην πραγματικότητα τους τα κάνεις εσύ", λέει η Άμα, η μικρή άγνωστη αδερφή της σε κάποιο σημείο.

Το μυστήριο εκεί έξω όλο και πυκνώνει, ενώ όλα δείχνουν πως είναι θέμα χρόνου να ξεκαθαρίσει, αφού όλα μπαίνουν στο μικροσκόπιο και όσα φανερώνονται δεν είναι καθόλου, μα καθόλου ευχάριστα.

Το βιβλίο μου άρεσε πολύ!
Νομίζω πως στο είδος του, είναι ένα από τα καλύτερα που έχω διαβάσει.
Η Φλιν ξέρει να δημιουργεί μυστήριο. Να στήνει ολοκληρωμένους διαβολικούς χαρακτήρες, βαδίζοντας ταυτόχρονα προς τα πίσω, στην πηγή που τροφοδότησε την κακία τους, στο χρόνο που κύλησε και τους έδωσε την πιο άγρια όψη τους. 
Ο ίδιος ο Stephen King δήλωσε για αυτό το βιβλίο πως είχε περίπου τριάντα χρόνια να διαβάσει τόσο ανατριχιαστικό ψυχολογικό θρίλερ.


Το βιβλίο το διάβασα από τις εκδόσεις ΜΕΤΑΙΧΜΙΟ pocket σε εξαιρετικά χαμηλή τιμή!


Τετάρτη 20 Ιανουαρίου 2016

Σκοτεινός τόπος (Gillian Flynn)


Πού δε θα ήθελες να σε οδηγήσουν οι αναμνήσεις σου;
Πού βάζεις φρένο στις σκέψεις πριν σε παρασύρουν, σαν κλαράκι που το παίρνει το ρέμα, ως το σκοτεινό τόπο;
Αν υπάρχει ένας τέτοιος σκοτεινός τόπος. είναι φρόνιμο να συνεχίσεις να τον αποφεύγεις, ή είναι προτιμότερο να το πάρεις απόφαση, να ατσαλωθείς με δύναμη και να πάρεις τα πράγματα πάλι από την αρχή;
Μήπως ήρθε η ώρα να βγεις από τον σκοτεινό τόπο, μπαίνοντας βαθιά μέσα του;


"Εγώ την κακία την έχω μέσα μου, υπάρχει, το νιώθω"
Έτσι σκέφτεται συνεχώς η Λίμπι Ντέι, αποφεύγοντας με μανία το δικό της θεοσκότεινο τόπο, το αγρόκτημα στο οποίο γεννήθηκε κι έζησε τα πρώτα χρόνια της ζωής της.
Στα τριανταένα της, ζει στα όρια της πραγματικότητας, αποφεύγει το παρελθόν και το παρόν της, δεν είναι παρά μια συγκεχυμένη πορεία προς το αύριο.

Όταν ήταν εφτά χρονών, έζησε την απόλυτη τραγωδία.
Η μητέρα της και οι αδερφές της δολοφονήθηκαν.
Οι δολοφονίες χαρακτηρίστηκαν ως "σατανιστική σφαγή", ενώ εκείνη καταφέρνοντας να γλιτώσει, αναγνώρισε στο πρόσωπο του δεκαπεντάχρονου αδερφού της το δολοφόνο!


Είκοσι τέσσερα χρόνια μετά, η Λίμπι, χρειάζεται χρήματα για να επιβιώσει!
Αναγκάζεται να πουλήσει την ιστορία της, αλλά πρέπει να ξαναζήσει από την αρχή όλα όσα έγιναν.
Πρέπει να μπει στο σκοτεινό τόπο και να εξετάσει όλα τα στοιχεία.
Κι έτσι αρχίζει η περιπέτειά της, που διαβάζεται κυριολεκτικά με κομμένη την ανάσα!
Καθόλου αναμενόμενη ιστορία, που αν και τρέχει με γρήγορο ρυθμό, δεν κουράζει καθόλου τον αναγνώστη, αλλά τον κάνει να συγχρονίζει το ρυθμό του συνεχώς, για να προλαβαίνει τις εξελίξεις. 
Και τελειώνει το βιβλίο, πριν καν το καταλάβεις. 

Φτάνεις στο τέλος και παίρνεις βαθιά ανάσα, καθώς σκέφτεσαι πάλι όσα διάβασες!
Και δε θα άλλαζες ούτε κόμμα!
Δεν ξέρω αν σας έχει τύχει!
Αν υπήρξαν βιβλία που σας απογοήτευσαν, ενώ ξεκίνησαν δυνατά και σας ανάγκασαν να φτιάξετε με το μυαλό σας μια άλλη πλοκή, ένα άλλο τέλος!
Το μόνο σίγουρο είναι πως δε θα σας τύχει αυτή τη φορά!


Ο σκοτεινός τόπος, είναι το δεύτερο βιβλίο της Gillian Flynn, και ίσως την ξέρετε ήδη!
Ίσως διαβάσατε τα "Αιχμηρά Αντικείμενα", ή το "Κορίτσι που εξαφανίστηκε".
Δυστυχώς εγώ δεν τα διάβασα ακόμα, αν και είδα το "Gone girl" στον κινηματογράφο.
Κι αν έτυχε να διαβάσω αυτό τώρα, το οφείλω στις εκδόσεις Μεταίχμιο, που με τις pocket εκδόσεις του, κάνει πιο προσιτά πολλά βιβλία!
Αν δεν τα ανακαλύψατε, σας τα προτείνω!
Όπως προτείνω πριν ακόμα διαβάσω, μια και είμαι σίγουρη πως θα αξίζει, και το καινούριο βιβλίο της: Το χέρι που κινεί τα νήματα!
Καλή σας ανάγνωση!