Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα θάλασσα. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα θάλασσα. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Δευτέρα 16 Ιουλίου 2018

Βοϊδοκοιλιά


Όταν είχα επισκεφτεί τη διάσημη παραλία της Βοϊδοκοιλιάς* επηρεασμένη από την ιστορία, τους μύθους, αλλά και τις υπέροχες, τραβηγμένες από ψηλά, πανοραμικές φωτογραφίες που έδειχναν ένα μαγευτικό  τοπίο απογοητεύτηκα λίγο, παρότι δεν έφταιγε καθόλου το ίδιο το μέρος, αλλά οι περιστάσεις και σίγουρα ο μήνας που διάλεξα να το επισκεφτώ.

Ο Αύγουστος δεν είναι ο καταλληλότερος μήνας για να βρεις εκεί τη μαγεία που ψάχνεις. Αντίθετα μπορεί να συναντήσεις ακόμα και γνωστούς σου, αφού η παραλία είναι γεμάτη κόσμο.
Πολύς κόσμο και πολλές ομπρέλες που αλλάζουν το τοπίο που είχες στο μυαλό ότι θα συναντήσεις.

Δε φταίει ο κόσμος όμως, ούτε κι εσύ, όπως πολύ σωστά λέει το λαϊκό άσμα, μια και κάτι τέτοιο είναι λογικό να συμβαίνει μέσα στον απόλυτο μήνα των διακοπών. 
Και πάρε παράδειγμα τον εαυτό σου που είχε την ίδια σκέψη με όλους τους άλλους. Και η δική σου ομπρέλα καταστρέφει ωραιότατα τη φαντασίωση που έφερε ως εδώ τη διπλανή παρέα.

Κι αλίμονο, αν δεν είσαι πετούμενο, δε θα απολαύσεις την ονειρική θέα από ψηλά, αλλά αυτό υποθέτω ότι το καταλαβαίνεις και δεν περιμένεις πολλά πολλά, εκτός αν είσαι αποφασισμένος για περπάτημα. Βέβαια Αύγουστο μήνα με ντάλα ήλιο καθόλου δεν το συνιστώ. 

Αντίθετα προτείνω να αφήσουμε εδώ κάπου τα πράγματά μας, να στρώσουμε τις ψάθες, να βάλουμε αντηλιακό και να αρχίσουμε τις βουτιές. Μπορεί η διαδρομή για τα βαθιά να μοιάζει με ώρα αιχμής σε κεντρικό δρόμο και το νερό να είναι μάλλον προς το χλιαρό της μπανιέρας, αντί για το δροσερό που λαχταρούσες, αλλά σταμάτα να γκρινιάζεις κι απόλαυσέ το.

Κολύμπα λίγο πιο μακριά, προσπέρασε τα πιτσιρίκια με τα νεροπίστολα, περίμενε να περάσει το κόκκινο φουσκωτό και άρχισε να κολυμπάς σαν να μην υπάρχει γυρισμός.
Που υπάρχει, γιατί πού αλλού θα πας, πάλι στην ακτή θα βγεις και θα υποσχεθείς στον εαυτό σου πως κάποτε θα επιστρέψεις εδώ, αλλά ποτέ ξανά τον Αύγουστο. 
Ίσως Ιούνιο, ή Σεπτέμβριο. Και θα έρθεις προετοιμασμένος για όλα, μα πάνω απ' όλα με κατάλληλα για πεζοπορία παπούτσια και φυσικά νερό! Μη σε πιάσω πάλι απροετοίμαστο και αναβάλεις για άλλη μια φορά την ανάβαση, θα τσακωθούμε στο λέω!

Τότε λοιπόν, φρόντισε να ξεκινήσεις χαράματα για να αφήσεις τη λιμνοθάλασσα της Γιάλοβας* να σου δείξει τα πιο όμορφα μυστικά της πριν αρχίσεις να ανηφορίζεις για το Παλαιόκαστρο*.
Μην ξεχάσεις να κάνεις την απαραίτητη στάση στη σπηλιά του Νέστορα*, εκεί όπου ο Ερμής έκρυψε τα 50 βόδια που έκλεψε από τον Απόλλωνα. Τα βόδια δε θα τα δεις, αλλά θα δεις αυτό που ονειρευόσουν. Την Βοϊδοκοιλιά από ψηλά!
Και καθόλου εντύπωση δε θα σου κάνει πια το όνομά της.

Όταν χορτάσουν τα μάτια σου και η ψυχή σου ομορφιά, τότε μπορείς να κατέβεις να κάνεις το μπάνιο σου. 
Μην ξεχάσεις όμως πριν φύγεις να κάνεις λίγο ακόμα κόπο για να δεις και τον θολωτό τάφο του Θρασυμήδη* που βρίσκεται στον λόφο στα δεξιά της παραλίας.

Θα σε πάω σήμερα ως εκεί, στην παραλία δηλαδή, αλλά μη σε δω να κατσουφιάζεις. Είπαμε ήταν Αύγουστος, είχε κόσμο, είχε ζέστη...ουφ!...
Προετοιμάσου λοιπόν ψυχολογικά, γιατί να, μόλις κατηφορίσουμε θα τη συναντήσουμε μπροστά μας.
Και όπως και να το κάνουμε, ακόμα και με αντίξοες συνθήκες δεν παύει να είναι η Βοϊδοκοιλιά.
Μια από τις ομορφότερες παραλίες της Ελλάδας!



*Βοϊδοκοιλιά: Η Βοϊδοκοιλιά είναι παραλία της Μεσσηνίας που θεωρείται από τις ομορφότερες της Μεσογείου. Είναι διάσημη κυρίως για το ολοστρόγγυλο σχήμα της που θυμίζει το γράμμα Ω. Βρίσκεται βόρεια της Πύλου, στις ακτές του Ιονίου, και εφάπτεται με τη λιμνοθάλασσα της Γιάλοβας από την οποία χωρίζεται με μία λωρίδα αμμόλοφων. Η παραλία και η ευρύτερη περιοχή έχει χαρακτηριστεί τόπος ιδιαίτερου φυσικού κάλλους και είναι ενταγμένη στο Δίκτυο Natura 2000. Στο νότιο άκρο της Βοϊδοκοιλιάς αναπτύσσεται το ακρωτήριο Κορυφάσιο, όπου βρίσκονταν τα ερείπια της κλασικής πόλης της Πύλου.
Η παραλία προσεγγίζεται από χωματόδρομο που διασχίζει περιμετρικά την λιμνοθάλασσα της Γιάλοβας, από χωματόδρομο από το χωριό Πετροχώρι καθώς και από μονοπάτι από την παραλία Διβάρι.
Πιστεύεται ότι η παραλία αντιστοιχεί στην παραλία Βουφράδα στην οποία σύμφωνα με την Οδύσσεια, έφτασε το πλοίο του Τηλέμαχου κατά την άφιξή του στην Πελοπόννησο, με σκοπό να συναντήσει τον Νέστορα και τον Μενέλαο. 


*Σπηλιά του Νέστορα: Στο βράχο που είναι χτισμένο το Παλιόκαστρο, από τη πλευρά της παραλίας της Βοϊδοκοιλιάς, είναι ορατό ένα σπήλωμα. Πρόκειται για το μυθικό πλέον Σπήλαιο του Νέστορος, γιου του Νηλέα. Σύμφωνα με τον περιηγητή Παυσανία, ο οποίος επισκέφτηκε την Πύλο περί το 160 π.Χ., εκεί φυλάσσονταν τα βασιλικά βόδια. Κατά τη μυθολογία, ο Ερμής έκρυψε στο σπήλαιο τα 50 βόδια που έκλεψε από τον Απόλλωνα. Ο Ερρίκος Σλήμαν εντόπισε ευρήματα της περιόδου του Νέστορος, που μαρτυρούν την ύπαρξη ζωής στην περιοχή από τα πρώιμα εκείνα χρόνια. Μέσα στο σπήλαιο είναι ορατοί σταλακτίτες.
Πηγή: pylos.info 

Παλαιόκαστρο: Το κάστρο θεωρούνταν σχεδόν απόρθητο με μόνη προσβάσιμη είσοδο αυτή στην Νότια πλευρά του, εκεί που καταλήγει το σημερινό μονοπάτι που ξεκινάει από την παραλία στο "Πέρασμα της Συκιάς". Και αυτό το σημείο βέβαια είχε σημαντικές δυσκολίες για τους εκάστοτε κατακτητές αφού οι αμυνόμενοι είχαν την δυνατότητα με μικρά κανόνια τοποθετημένα στα τείχη να αποκρούουν ισχυρότερες αντίπαλες δυνάμεις. Το Παλαιόκαστρο άρχισε να παρακμάζει όταν οι Τούρκοι αποφάσισαν να φράξουν για τα πλοία την είσοδο του Ναυαρίνου από το "Πέρασμα της Συκιάς". Η βαρύτητα έπεσε στην μεγάλη είσοδο στον κόλπο και το Νιόκαστρο, που χτίστηκε για να την περιφρουρεί.

Στο εσωτερικό του κάστρου, ο επισκέπτης μπορεί να διακρίνει τον μεγάλο περίβολο ο οποίος στο παρελθόν φιλοξενούσε αρκετά οικήματα, τα οποία έχουν πλέον καταρρεύσει. Ακόμα θα δείτε και μεγάλες γούρνες (θέλει την σχετική προσοχή κατά την προσέγγιση σας σ'αυτές) οι οποίες χρησιμοποιούνταν για την συγκέντρωση του νερού της βροχής, καθώς δεν υπάρχει κάποια άλλη πηγή νερού ή πηγάδι.

Στις μέρες μας, έχει απαγορευθεί από τις αρχές η πρόσβαση στο κάστρο από την είσοδο που βρίσκεται στο τέρμα της Χρυσής Ακτής/Ντιβάρι, καθώς υπάρχει μεγάλος κίνδυνος για πτώση τμημάτων της οχύρωσης του κάστρου. Υπάρχει η δυνατότητα εναλλακτικής ανάβασης από μονοπάτι που θα βρείτε να ξεκινάει δίπλα από την είσοδο της Σπηλιάς του Νέστορα και οδηγεί σε μια τρύπα στο τείχος, απ' όπου μπορείτε να μπείτε στο κάστρο.

Πηγή: pylos.info

ιμνοθάλασσα Γιάλοβας: Η λιμνοθάλασσα της Γιάλοβας είναι μια περιοχή με τεράστια οικολογική σημασία! Μια ζώνη προστασίας για πληθυσμούς πουλιών και ζώων. Μεγάλος αριθμός αργυροτσικνιάδων ζουν και αναπαράγονται εδώ. Μεταξύ άλλων θα βρείτε εδώ και τους αφρικανικούς χαμαιλέοντες- το μόνο μέρος στην Ευρώπη!

*Τάφος Θρασυμήδη: Ο θολωτός τάφος της Μυκηναϊκής περιόδου (1680-1060 π.Χ.) είχε εντοπιστεί ήδη από τα τέλη του 19ου αιώνα, από τον Άγγλο ιστορικό G.B.Grundy, αλλά την πρώτη συστηματική ανασκαφική έρευνα πραγματοποίησε κατά την δεκαετία του 1960 ο Σπ. Μαρινάτος. Ο ανασκαφέας θεώρησε ότι πρόκειται για το ταφικό μνημείο του Θρασυμήδη, γιου του μυθικού βασιλιά Νέστορα, το οποίο αναφέρει και ο Παυσανίας στις περιηγήσεις του. Ο τάφος ήταν μερικώς συλημένος, αλλά από τα εναπομείναντα κτερίσματα μπορούμε να φανταστούμε τον πλούτο του: πλήθος λίθινων βελών, δύο περιδέραια από αμέθυστο και σάρδιο, τέσσερα χρυσά ελάσματα, δύο μικρά μυκηναϊκά αγγεία και άλλα μικροαντικείμενα.

Εντυπωσιακό εύρημα αποτελεί ο ακέραιος σκελετός βοδιού, πιθανότατα από θυσία προς τιμήν του νεκρού. Νεότερες έρευνες (1977-1979) υπό τον καθηγητή Γ. Κορρέ, απέδειξαν ότι ο θολωτός τάφος κτίστηκε επάνω σε τύμβο της Μεσοελλαδικής εποχής (2050-1680 π.Χ.) με ταφικούς πίθους, ενώ γύρω από τον τάφο εντοπίστηκαν ίχνη Πρωτοελλαδικού οικισμού (3100-2050 π.Χ. περίπου), αλλά και στοιχεία Νεολιθικής κατοίκησης (περίπου 4.000 π.χ.). Ανθρώπινη δραστηριότητα στην περιοχή μαρτυρείται και κατά τα Ελληνιστικά χρόνια (323-31 π.Χ.). Τα πολυάριθμα πήλινα πλακίδια και ειδώλια του 4ου-3ου αι. π.Χ. που βρέθηκαν γύρω από τον θολωτό τάφο, μαρτυρούν την άσκηση προγονικής λατρείας σε επώνυμο ήρωα και συνδέονται πιθανότατα με μικρή κατασκευή, ίσως βωμό Ελληνιστικών χρόνων, που ερμηνεύτηκε ως ηρώο.
Πηγή: pylos.info

Σάββατο 26 Αυγούστου 2017

Σκρόφες


Ο Λούρος Αιτωλοακαρνανίας είναι ένας σημαντικός υδροβιότοπος, που καταφέρνει να συνθέσει ένα τοπίο ασυνήθιστο, σχεδόν εξωπραγματικό, αλλά ταυτόχρονα απίστευτα σαγηνευτικό, παρ' όλη την αγριάδα του. 
Ακόμα και το καλοκαίρι, όταν ο μακρύς δρόμος που οδηγεί στις παραλίες γεμίζει αυτοκίνητα, αρκεί μια ματιά στο αχανές τοπίο για να νιώσεις πως ετούτος ο τόπος μοιάζει πάντα  μοναχικός κι ας  μη μένει ποτέ μοναχός.
Πελεκάνοι, φλαμίνγκο, πελαργοί και πολλά άλλα πουλιά βρίσκουν εδώ ιδανικό καταφύγιο, ενώ άγρια άλογα χαίρονται την ελευθερία τους καλπάζοντας στις ερημιές. Αγελάδες περνάνε νωχελικά το δρόμο για να αλλάξουν βούρκο και όλα μοιάζουν να απλώνονται στο χώρο και στο χρόνο με τη λιμνοθάλασσα να μη θέλει λες να πει την τελευταία της κουβέντα και να σβήνει ανόρεχτα για να αφήσει στον απόηχό της αλμυρόβαλτους και λασποτόπια μέχρι που το πάνω χέρι παίρνουν τελικά δικαιωματικά οι αμμοθίνες με τη νερένια βλάστηση να παραχωρεί τη θέση της σε αρμυρίκια, πικροδάφνες, μυρτιές, ρείκια, θαλάσσια κρίνα. 

Η παραλία του Λούρου, στην οποία σχηματίζει το δέλτα του ο Αχελώος κι εκβάλει κι ο Εύηνος, δεν είναι παρά μια νησίδα μακριά σχεδόν 17 χιλιομέτρων. Διαθέτει οργανωμένη πλαζ, αλλά και απεριόριστες πιο "ερημικές" επιλογές όπως οι Σκρόφες, ή Παλιοπόταμος, μια σειρά από πολλές μικρές παραλίες με καταγάλανα νερά που διαχωρίζονται με βράχια.


Για να πάμε ως εκεί, στρίβουμε δεξιά πριν φτάσουμε στην οργανωμένη πλαζ και μέσα από ένα τοπίο που μοιάζει με εκείνο που διασχίζαμε ως τώρα, αλλά που επιφυλάσσει ωστόσο κι άλλες μικρές εκπλήξεις, σαν εκείνη την απότομη ανηφόρα που  σε φέρνει στον ελαιώνα που φύεται πάνω στα βράχια στην κορυφή του λόφου, τις μικρές γέφυρες και τον αλατένιο "δρόμο" που δημιουργείται από την αποστράγγιση των νερών δίπλα στον κακοτράχαλο δρόμο που απαιτεί αδιάλειπτη προσοχή.




Η θέα είναι εκπληκτική και αποζημιώνει με το παραπάνω όποιον φτάνει μέχρι εδώ. Μα η μεγάλη ανταμοιβή βρίσκεται στην πρώτη εκείνη βουτιά στα πεντακάθαρα δροσερά νερά!









Οι φωτογραφίες είναι από την τελευταία φορά που πήγαμε εκεί και που περιγράφω στο "Φθινόπωρο στον παράδεισο"  

Κυριακή 13 Αυγούστου 2017

Της θάλασσας οι θησαυροί


Η παραλία είναι τεράστια. Ψάχνουμε εκείνο το σημείο που πριν χρόνια οι φίλοι μας έστηναν τη σκηνή τους και εμείς τους επισκεπτόμασταν. Το βρίσκουμε εύκολα. Είναι τόσο όμορφα εδώ, τόσο γαλήνια, τόσο ερημικά. Εμείς και η θάλασσα. Στο βάθος με δυσκολία διακρίνονται άλλες παρέες έτσι όπως τις μαρτυράνε οι πολύχρωμες ομπρέλες τους. Περνάμε τους αμμόλοφους και η μυρωδιά της θάλασσας μας φτιάχνει αμέσως το κέφι. Όπως προχωράω κλείνω τα μάτια και αφήνω τη θαλασσινή αύρα να με τυλίξει, να με παρασύρει στο δικό της κόσμο. Η άμμος καίει κάτω από τα πόδια μου και είναι σαν να γεμίζω ξαφνικά με μια πρωτόγνωρη ενέργεια. 
Ανοίγω τα μάτια κι αντικρίζω τον ουρανό, τη θάλασσα, τους αγαπημένους μου. Για λίγο ξεχνιέμαι και τίποτα άλλο δεν υπάρχει στον κόσμο. Μένω να αιωρούμαι στο όνειρο. Η φύση γύρω μας ολοζώντανη κι επιβλητική στην άγρια ομορφιά της.


Η πρώτη βουτιά, κάθαρση κι ευλογία μαζί. Βυθίζομαι στο νερό απολαμβάνοντας το χάδι του. Οι ήχοι χάνονται και το βουητό της θάλασσας μου ψιθυρίζει τα πιο όμορφα μυστικά.
Βγαίνω μόλις μου τελειώνει η ανάσα και ρουφάω άπληστα τον πελαγίσιο αέρα. Στο βάθος ένα ιστιοφόρο με τα λευκά του πανιά ανοιχτά σκίζει τα νερά.


 Στην αμμουδιά η θάλασσα απλώνει τους θησαυρούς της. Αποκαλύπτει μόνο όσα θέλει να δω, από εκείνα που κρύβει στα βάθη της. Με καλεί να διαλέξω μερικούς.
Περπατάω στην υγρή άμμο, με το απαλό κυματάκι να μου χαϊδεύει τα πόδια, θαυμάζοντας τα πολύτιμα στολίδια της.
Τα πιάνω με σεβασμό, αφήνω όλα όσα έχουν ζωή να τη συνεχίσουν και διαλέγω τους δικούς μου θησαυρούς.


Φέρνω τους θησαυρούς μου στον ίσκιο και πιάνω την κουβέντα με τους άλλους. Δεν την αφήνουμε να ξεστρατίσει ούτε λίγο από τη μαγεία της γαλήνης που χαρίζει η φύση.

Πιάνουμε τα όνειρα από εκεί που τα είχαμε αφήσει, σε αυτό ακριβώς το σημείο χρόνια πριν, παρακολουθώντας τα παιδιά μας που κάνουν βουτιές.
Στην ηλικία τους ήμασταν πάνω κάτω όταν έπαιρνε ο μεγαλύτερος της παρέας το αυτοκίνητο του πατέρα του κι ερχόμασταν εδώ. Σχεδόν η ίδια παρέα, παρά μια τραγική απώλεια που ακόμα πονάει όσο τίποτα και μια εθελούσια δειλή, άνανδρη έξοδο.
Οι υπόλοιποι είμαστε εδώ. Η απώλεια αξεπέραστη. Νιώθουμε τον ίσκιο του αδερφού και φίλου μας να μας συντροφεύει. Η εθελούσια έξοδος, ανάξια λόγου, πέρασε γρήγορα από το στάδιο του πόνου κι έμεινε η σκιά της μόνη της σε μια νοητή γωνιά της παραλίας μας, ξεχασμένη και ξεπερασμένη καθώς η ζωή συνεχίστηκε. Μια σκιά, ούτε ελαφριά, ούτε βαριά γύρω μας. Απλά άφαντη.
Μεγαλώσαμε, αλλά τα κορίτσια του τότε πάλι ψάξαμε για κοχύλια.
Μαζί μας μεγαλώνει και ωριμάζει, σαν παλιό καλό κρασί, αυτό που μας δένει.


Το κείμενο και οι φωτογραφίες αλιεύτηκαν από το 2013 και αναδημοσιεύονται για τα "Λόγια της Πλώρης", μια ιδέα της Μαρίας Νικολάου για "Το κείμενο".
Εδώ είναι η πρωτότυπη ανάρτηση, από την οποία δεν άλλαξα τίποτα, εκτός από το μέγεθος της γραμματοσειράς και των φωτογραφιών.

Σάββατο 29 Ιουλίου 2017

Μεσοπέλαγα

Ένα ταξίδι είναι τόσο μαγικό, όσο μαγικές είναι οι ανατολές!
Και πιο μαγική από όλες, είναι η ανατολή που μεσοπέλαγα σε βρίσκει!
Κι εκεί που στο σκοτάδι μετρούσες τις χαρές που σου έδωσε το ταξίδι, που πάλευες να ταξινομήσεις συναισθήματα και αναμνήσεις, αναπολώντας ήδη νοσταλγικά όσα πίσω σου άφησες, στέλνει ο ήλιος ρόδινη υπόσχεση αντάμωσης και μέχρι να ανέβει εκείνος ψηλά αφήνεσαι στην ομορφιά.






Θυμάσαι τη μέρα που άρχισες το ταξίδι και το ηλιοβασίλεμα που εκείνη σου χάρισε.
Έτσι μπλέκονται στο νου ηλιοβασιλέματα και ανατολές κι ανασαίνεις πάλι την αλμύρα του Αιγαίου.







"Λόγια της πλώρης" μας ζήτησε η Μαρία Νικολάου για "Το Κείμενο", φωτογραφίες που τραβήχτηκαν απ' την πρύμνη σας φέρνω, μα νομίζω δεν είμαι εκτός!
Καλά ταξίδια σας εύχομαι!

Σάββατο 3 Ιουνίου 2017

Με θαλασσινή αύρα

Ένα απαλό αεράκι δίνει ζωή στην κουρτίνα κι αρχίζει τα σούρτα φέρτα αναποφάσιστη. Να μείνει μέσα, ή να βγει έξω; Πότε παίρνει να φουσκώνει σαν πανί που ετοιμάζεται για ταξίδι και πότε γίνεται μαντίλι να χαιρετάει τις βάρκες που βγαίνουν στα ανοιχτά.
Μια παιχνιδιάρικη αχτίδα  παραφυλάει και σε κάθε φύσημα του ανέμου όλο ξεγλιστράει και μπαίνει για λίγο στο δωμάτιο, κάνοντας τα μόρια της σκόνης να λάμπουν και ν' αλλάζουν χρώματα. 
Την αφήνω να παίζει και βγαίνω έξω. Κατηφορίζω ως την ακρογιαλιά και αφήνω τις κραυγές των γλάρων να διαλύσουν κάθε μου σκέψη.
Καλοκαιράκι και η θάλασσα δίνει απαντήσεις σε όλα τα ερωτήματα.
Το γαλάζιο χάνεται στον ορίζοντα, γίνεται ένα με εκείνο του ουρανού. Την εξαίσια αυτή συμφωνία του μπλε σπάει πότε πότε ένα αθώο συννεφάκι πάνω, ένα πονηρό κυματάκι κάτω.
Όλα είναι ήρεμα και το νερό με καλοδέχεται με τον ίδιο αδιάφορο τρόπο που αφήνει τα μικρά πλεούμενα να αρμενίζουν πάνω του.
Σα να με καλωσορίζει και ταυτόχρονα να μου υπενθυμίζει πως για εκείνο δεν είμαι τόσο σημαντική, όσο είναι αυτό για μένα. Ξεκάθαροι οι λογισμοί του, διάφανοι σαν αυτό!
Σκύβω και μαζεύω ένα βοτσαλάκι. Το ρίχνω στο νερό και ταράζω λίγο την ηρεμία του. Ομόκεντροι κύκλοι γεννιούνται, απλώνονται για να σβήσουν στη συνέχεια σαν να μην έγινε ποτέ τίποτα. 
Ώρα να ταράξω ξανά τα νερά...
Και τι δε θα έδινα να ζω δίπλα στη θάλασσα. 
Να τη βλέπω όταν ξυπνάω το πρωί, να την αφήνω να με νανουρίζει τα βράδια!
Και μπορεί να μη ζω πλάι της, αλλά η αχτίδα την έφερε στο σπίτι μου!
Με τον καταπληκτικό της πίνακα θα αφήνομαι να ξεχνιέμαι συχνά πυκνά.
Θα τον κοιτάζω και θα ανασαίνω θαλασσινή αύρα!
Αχτίδα μου σε ευχαριστώ πάρα πολύ!!

Κυριακή 23 Αυγούστου 2015

Κρυφτό στη θάλασσα

Στο πεύκο που με τη θάλασσα να σμίξει λαχταρά,

Πύλος
...στα ψαροκάικα που στα λιμάνια αράζουν, μέχρι να βγούνε στα ανοιχτά...

Ναύπακτος
...στα κοχύλια που λάμπουν ήλιο στεφανωμένα...

Λούρος
...στα βότσαλα, στην άμμο...

Καλό Νερό
...στην ακρογιαλιά...

Καλό Νερό
...εκεί που το κύμα ακουμπά όλα τα μυστικά...


Στο νερό που με δέχεται...

Βοϊδοκοιλιά
  ...και σε εκείνο που δε θα φτάσω ποτέ...

Πύλος
...επειδή με φυλάκισαν...
Ναύπακτος
...για την ασφάλειά μου...


...το καλοκαίρι μου παίζει κρυφτό και βρίσκει τρόπο να δραπετεύει!

Ναύπακτος
Το δικό σας καλοκαίρι πού παίζει;
Το Life Images #19 σας καλεί να το φανερώσετε!





Δευτέρα 13 Ιουλίου 2015

Αιώνια θάλασσα βαθιά

 
Αιώνια θάλασσα βαθιά

Σε αιώνια θάλασσα βαθιά κρύβω τα όνειρά μου.
Μες στα κοχύλια κατοικούν, με τα κοράλλια παίζουν
και πλάσματα παράξενα τους κάνουνε παρέα.

Μέσα στην ίδια θάλασσα φυλάω τις στιγμές μου.
Μόνο τις όμορφες στιγμές που αξίζει να φυλάξω.
Ρίχνουν εκείνες άγκυρα, και μένουνε για πάντα. 

Σ' αυτή τη θάλασσα βουτώ όταν με πνίγει η πίκρα
και με θαλασσινό νερό ξεπλένω τη μαυρίλα.
Τα όνειρά μου συναντώ, πλανιέμαι στις στιγμές μου.

Ανάσα ετούτη η βουτιά, κάθαρση στη ζωή μου.


Αυτή ήταν η συμμετοχή μου στο "Συμπόσιο ποίησης" που διοργάνωσε η Αριστέα από το "Η ζωή είναι ωραία".
Θέλω να σας ευχαριστήσω όσους την ξεχώρισαν, αλλά και την Αριστέα για τη φιλοξενία!

Έτσι όπως ήρθαν τα πράγματα και μέχρι...νεωτέρας, μόνο οι βουτιές θα μας "βγάζουν στον αφρό".
Ας βουτήξουμε σε θάλασσες, αληθινές και μη! 
Ας κάνουμε ό, τι μας δίνει δύναμη και κουράγιο!