Μιαν άνοιξη που περιμένουμε... (Σκέψεις και Εικόνες #7)

Την περίμενα! Το ομολογώ!

Δεν κρατούσα και την ανάσα μου, αλλά την περίμενα με τη σιγουριά ότι θα έρθει.

Και κάπου εκεί, μέσα στον Φεβρουάριο, έπιασα τη μυρωδιά της στον αέρα και αναθάρρησα.

Ο χορός της αναγέννησης ξεκινούσε!

Μέσα στα κρύα και την παγωνιά, οι νάρκισσοι έκαναν τα πρώτα τους δειλά βήματα, ώσπου την παράσταση έκλεψε για άλλη μια φορά η κορυφαία του χορού, η αμυγδαλιά!

Μέρα τη μέρα όλα ξυπνούσαν πάλι, ώσπου η φύση μεταμορφώθηκε σε μια παλέτα χρωμάτων που ξεσηκώνει τις αισθήσεις.

Όλα αλλάζουν. Ο αέρας, οι μυρωδιές, ακόμα και η διάθεση.

Ναι, την περίμενα την άνοιξη, όλοι την περιμέναμε, αλλά η άνοιξη δε θα κρατήσει για πάντα.

Όπως δεν κράτησε και ο χειμώνας που μας ταλαιπώρησε τόσο.

Και οι αλλαγές θα συνεχίζονται.

Η "κορυφαία" αμυγδαλιά έχει ήδη ανταλλάξει τα άνθη της με ένα καταπράσινο φουστάνι. 

Δε θα αργήσουν να ακολουθήσουν τα υπόλοιπα δέντρα. Τα άνθη θα δώσουν τροφή στις μέλισσες κι εκείνες θα κάνουν ό, τι μπορούν για να επιτευχθεί το θαύμα που θα δέσει καρπούς τα άνθη.

Η μανόλια που δεν απέκτησε ακόμα, συνεχίζει να ανθίζει μόνο στα όνειρά μου και όσες έχω εντοπίσει κλεφτά σε ξένες αυλές είναι απαγορευτικές για φωτογράφιση.

Να λοιπόν που η άνοιξη έχει και όνειρα που δεν πραγματώνονται.

Απογοητευτικό, ακόμα κι αν το όνειρο αφορά μόνο ένα δέντρο που αξίζει να αποκτήσει κανείς μόνο και μόνο για να απολαμβάνει την τόσο εφήμερη ανθοφορία του, παρόλα αυτά η μανόλια γίνεται σύμβολο όλων εκείνων των ονείρων που μέσα στην άνοιξη θα συνεχίσουν να παραμένουν σε χειμερία νάρκη.

Η άνοιξη ξεχύνεται ακράτητη στον αέρα, μας μεθά με αρώματα, μας μαγεύει με χρώματα μας τάζει ζωή και μοιάζει τελείως αθώα. Κουβαλά κι αυτή όμως τις δικές της αμαρτίες.

Μπορεί να κρύβει μέσα της μιαν Ανάσταση, αλλά  κρύβει και πάθη.

Φέρνει τα χελιδόνια, αλλά ξυπνά και τα φίδια!

Και στον απόηχο της χαράς, βαθιά μέσα στον κόρφο της κρύβει κι έναν μυστικό, ανομολόγητο φόβο.

Ναι, την περίμενα την άνοιξη, μα βαθιά μέσα μου λαχταρώ και μιαν άλλη.

Ιδέα περισσότερο εκείνη, μα αρκετά λυτρωτική ακόμα και στην προσμονή της.

Σαν τη ζωή και η άνοιξη προχωράει ακροβατώντας ανάμεσα στο καλό και στο κακό.

Και σαν τη ζωή, όσα κακά κι αν έχει της αναγνωρίζουμε τελικά μόνο το καλό.

Φέρνω και τη δική μου άνοιξη στο (Σκέψεις και Εικόνες # 7) που διοργανώνει η Μαρία Νικολάου στο "Μια ματιά στον ήλιο με γιορτινά"

Από τα δάκρυα της Αφροδίτης...στον ρυθμό της παπαρούνας

Όσο προχωράει η άνοιξη "Τα δάκρυα της Αφροδίτης" παίρνουν να στεγνώνουν.

Οι ανεμώνες ολοκληρώνουν εκείνον τον κύκλο που άρχισαν να ανοίγουν κάπου στα μέσα του Ιανουαρίου. Τότε που τα πέταλά τους βάραινε ακόμα η υπόσχεση ότι η άνοιξη θα έρθει. 

Και όταν εκείνη έφτασε, την ύμνησαν όπως της άρμοζε. 

Τώρα σηκώνουν τα μωβ τους και αποχωρούν διακριτικά, αφήνοντας την πλάση να χορέψει "Στο ρυθμό της παπαρούνας".

Η ανεμώνη οφείλει το όνομά της στον άνεμο. Είναι από τα πιο αγαπημένα μου αγριολούλουδα και ίσως αυτό που έχω φωτογραφίσει περισσότερο από κάθε άλλο. Και μπορεί στα μέρη μου να μη φυτρώνουν ποτέ οι κόκκινες, αλλά οι μωβ αναπληρώνουν την έλλειψη με την αφθονία τους, καθώς για τρεις ή και παραπάνω μήνες ξεπετάγονται κυριολεκτικά παντού και μαγνητίζουν με την ομορφιά τους. 

Με την τελευταία φωτογραφία, που μαζί με τις τρεις πάνω από αυτή, τράβηξα κάπου στα μέσα στου Μαρτίου, συμμετείχα στον Διαγωνισμό Φωτογραφίας "Άνοιξη" που διοργάνωσε το Δελφινάκι.

Ευχαριστώ πολύ το Δελφινάκι για τη φιλοξενία, αλλά και όσους ξεχώρισαν τη "Συνάθροιση" που ήταν ο τίτλος της φωτογραφίας!

Και για να δικαιολογήσω εκείνον τον άλλο τίτλο, τον πιο πολύπλοκο, αν και οι σύνδεσμοι που"έκρυψα"στην αρχή του κειμένου, κρύβουν μέσα τους όλο του το μυστήριο, φέρνω την πρώτη παπαρούνα που είδα φέτος και την αποθανάτισα πάνω στην προσπάθειά της να "ξετυλίξει" όλο της το κόκκινο!

Ανοιξιάτικο ανακοινωθέν

Η άνοιξη προελαύνει ανακαταλαμβάνοντας τα εδάφη που μέχρι χτες κατείχε ο χειμώνας. Η ζωή μετράει άλλη μια νίκη και υπόσχεται ειρήνη παρόλο που ο χειμώνας δεν παύει να επιχειρεί σε μια μάταιη προσπάθεια επικράτησης.
Και η άνοιξη συνεχίζει ακάθεκτη. Επιτίθεται από αέρος, στήνει ενέδρες στη γη. Όλα αποκτούν χρώμα. Το γκρίζο πιάνεται αιχμάλωτο. Οι απελπισμένες του προσπάθειες για απόδραση καταλήγουν στο κενό. Γαντζώνεται με απελπισία στα δέντρα, αλλά τα άνθη το προδίδουν συνεχώς. 
Η τελική επικράτηση δε θα αργήσει! 

Γλυκό τριαντάφυλλο - Γεύση από παράδεισο

Δεν υπάρχει καλύτερος τρόπος να υποδεχτούμε τον Μάιο από τα τριαντάφυλλα!

Μπορούμε να τα κάνουμε μπουκέτο, να φτιάξουμε στεφάνι, να τα καμαρώνουμε απλά να στολίζουν τους κήπους, ή να τα μεταμορφώσουμε σε κάτι ακόμα πιο υπέροχο!

Μπορούμε να τα κλείσουμε στο βάζο, αφού τα κάνουμε γλυκό! Ένα γλυκό που θα κλείνει μέσα του την πιο φίνα μυρωδιά της άνοιξης και την απόλυτη γεύση της ευτυχίας!

Μακάρι οι φωτογραφίες να είχαν και άρωμα!

Δεν μπορείτε να φανταστείτε σε τι μυρωδάτο κόσμο έχω μπει!

Για να δούμε όμως τα υλικά όπως μας τα δίνει η γιαγιά Κασσιανή:

Υλικά:

250 γραμμάρια ροδοπέταλα
300 γραμμάρια ζάχαρη
500 ml νερό
χυμό από μισό λεμόνι

Εκτέλεση:

Μαδάμε τα τριαντάφυλλα.
Αφαιρούμε τα πέταλα και πετάμε τους στήμονες, αφού δεν θα τους χρησιμοποιήσουμε.
Πλένουμε καλά τα ροδοπέταλα και τα αφήνουμε να στεγνώσουν.
Στη συνέχεια τα βάζουμε στην κατσαρόλα και ανακατεύουμε προσεκτικά με τη ζάχαρη. Τα αφήνουμε για μία, ή και παραπάνω ώρες να "γνωριστούν" και να ανταλλάξουν εντυπώσεις.
Όταν θεωρήσουμε πως έδεσαν μεταξύ τους κι έγιναν καλή παρέα, προσθέτουμε το νερό και ανακατεύουμε με ξύλινη κουτάλα.
Μετά από 5 λεπτά χαμηλώνουμε τη φωτιά και τα αφήνουμε να σιγοβράσουν για άλλα 15 με 20 λεπτά, για να δέσει το σιρόπι μας.
Όταν είναι έτοιμο, προσθέτουμε το χυμό του λεμονιού, ανακατεύουμε καλά αφήνοντας να πάρει μια δυο βράσεις ακόμα και αποσύρουμε από τη φωτιά.

Το γλυκό μας είναι έτοιμο να μας προσφέρει τη θεϊκή του γεύση, κάθε φορά που ανοίγουμε το βάζο!

Την πρώτη φορά που το έφτιαξα, ακολούθησα τη συμβουλή της γιαγιάς Κασσιανής, (όπως ακολούθησα άλλωστε και τότε, αλλά και τώρα τη συνταγή της), και δεν έψαξα για εκατόφυλλα τριαντάφυλλα σαν αυτά που χρησιμοποίησα τώρα, παρά έκοψα απλά αρωματικά από τον κήπο, όπως βλέπετε και στην παραπάνω φωτογραφία!
Μπορώ να δηλώσω υπεύθυνα πως γίνεται και με απλά, μυρωδάτα όμως, τριαντάφυλλα!

Εδώ μπορείτε να διαβάσετε πόσο εκπληκτικά πήγαιναν όλα και πόσο μοσχομύριζαν, όταν λίγο πριν το τέλος ήρθε η καταστροφή!

Ευτυχώς αυτή τη φορά όλα πήγαν καλά και θα φάμε όλοι, παραπάνω από μια κουταλιά παράδεισο!

Έτσι γλυκά εύχομαι σε όλους καλό μήνα!

Τα αγαπημένα

Η ΜαρίαΚατ από το blog mydreamland.gr, μαρτύρησε τα αγαπημένα της εδώ και με κάλεσε να τα μαρτυρήσω κι εγώ.

Σίγουρα αυτά που θα πω είναι αγαπημένα, αλλά δεν είναι τα μόνα. Μαζί και δίπλα δίπλα, θα μπορούσαν να είναι πολλά ακόμα, αλλά αναγκαστικά θα διαλέγω ένα κάθε φορά για να μην ξεφύγω τελείως!!

Αγαπημένος πίνακας ζωγραφικής: Λατρεύω την άνοιξη!

Ίσως γι' αυτό από την πρώτη φορά που αντίκρισα την "'Άνοιξη" του Μποτιτσέλι " κάτι μέσα μου σκίρτησε.

Με γοητεύει αφάνταστα το συγκεκριμένο σκηνικό, που θεωρώ πολύ εύγλωττο.

Το αφήνω να σας μιλήσει, αλλά παραθέτω πιο κάτω και κάποιες ενδιαφέρουσες πληροφορίες.

"Η Άνοιξη" ή "Primavera", επίσης γνωστή ως "Η Αλληγορία της Άνοιξης" είναι ένα έργο τέμπερας μεγάλων διαστάσεων (203x314 cm) του διακεκριμένου καλλιτέχνη της Ιταλικής Αναγέννησης, Σάντρο Μποτιτσέλι [1] και χρονολογείται περίπου το 1478 μ.Χ. Ο πίνακας εκτίθεται σήμερα στην Πινακοθήκη Ουφίτσι στη Φλωρεντία.  

Με βάση την ευρέως αποδεκτή θεωρία, βρισκόμαστε σε ένα σκιερό άλσος, πιθανόν πορτοκαλεώνα, πλούσιο σε βλάστηση με θάμνους και φρούτα. Κάτω από τον γαλάζιο ουρανό εμφανίζονται εννέα φιγούρες συμμετρικά τοποθετημένες, ενώ το έδαφος είναι λιβάδι με πλούσια συλλογή από λουλούδια( Έχουν αναγνωριστεί πάνω από 90 διαφορετικά είδη λουλουδιών απο βοτανολόγους, κυρίως από είδη που ανθίζουν στην περιοχή). Διαβάζοντας τον πίνακα από δεξιά προς τα αριστερά βλέπουμε:

Τον θεόΖέφυρο να φυσά ελαφρά και να κρατά στα χέρια του μια γυναικεία φιγούρα.

Την νύμφη Χλωρίδα ,την οποία κρατά ο Ζέφυρος

Την θεά των λουλουδιών και της Άνοιξης Φλόρα. Είναι η ίδια η νύμφη Χλωρίδα, η οποία έχει πλέον ενωθεί με τον άνεμο και έχει ανθίσει.

Στο μέσον η Θεϊκή Αφροδίτη στέκεται μπροστά από θάμνο μυρτιάς και επιβλέπει τα γεγονότα.

Ο μικρός θεός Έρωτας πετά πάνω από την θεά με δεμένα τα μάτια του και σκοπεύει με το τόξο του.

Οι τρεις γυναικείες φιγούρες που λικνίζονται απαλά και φορούν πέπλα με τα χρώματα της οικογενείας των Μεδίκων καθώς και χαρακτηριστικά στολίδια, αντιπροσωπεύουν τις τρεις Χάριτες.

Ο θεός Ερμής τελευταίος αριστερά έχει υψώσει το Κηρύκειο και διώχνει τα σύννεφα που εμφανίζονται, τα οποία θα μπορούσαν να σκοτεινιάσουν τον πίνακα.

Πηγή:el.wikipedia.org

Αγαπημένη ταινία: Dogville. Αν έδινα μόνο έναν χαρακτηρισμό στην ταινία του Lars von Trier θα την χαρακτήριζα "γροθιά στο στομάχι".

Read more: http://mytripssonblog.blogspot.com/2012/08/dogville-quiet-little-town-not-far-from.html#ixzz4cdiZAZRF

Αγαπημένο βιβλίο: Τα σταφύλια της οργής, Τζων Στάινμπεκ.

Αγαπημένος συγγραφέας: Τζων Στάινμπεκ

Αγαπημένο κομμάτι κλασικής μουσικής: Vivaldi - Spring

Αγαπημένο τραγούδι: Losing My Religion - R.E.M.

Αγαπημένο πρόσωπο: Τα παιδιά μου και πολλοί ακόμα!

Αγαπημένη μυρωδιά: Βανίλια

Αγαπημένο φυσικό τοπίο: Αστυπάλαια
Δε θα σταματήσει να γυρνάει σε όλο το νησί σήμερα.Ακούραστα θα πλέκει τη μυρωδιά του θυμαριού που φέρνει από το βουνό με την αλμύρα της θάλασσας.Θα ανασαίνει φως από κεράκια που τρεμοσβήνουν καθώς χώνεται από χαραμάδες στα ξωκλήσια και θα χριστεί πειρατής στη Μαλτεζάνα.

Read more: http://mytripssonblog.blogspot.com/2017/03/anemologio-atypalaia.html#ixzz4ck6vkur2

Αγαπημένη θάλασσα που κολύμπησα: Μύρτος, Κεφαλλονιά.

Αγαπημένος τόπος προορισμού: Πάργα

Αγαπημένος τόπος που θα ήθελα να επισκεφθώ: Παρίσι

Αγαπημένο φαγητό: Γαύρος

Αγαπημένο γλυκό: Σοκολάτα

Αγαπημένη συνήθεια: Διάβασμα

Αγαπημένη εποχή: Άνοιξη

Εσείς τι αγαπάτε;

"Αποσπάσματα" άνοιξης...

"...Κι όλα αρώματα γίνονται.
Απρόσμενοι κατακτητές των αισθήσεων.

Ξεχύνονται από παντού, τρυπώνουν παντού.
Μέλισσες μεθούν από ατρύγητο νέκταρ
και στο πιο μελένιο τους μεθύσι,
τα μυστικά τους όλα ομολογούν..
Κι εκείνος ο μικρός σπόρος,
που θρήνησε κάποτε ένα χαμό,
αφήνει τα σκοτάδια για να βγει νικητής στο φως.
Άπληστα ανασαίνω ομορφιά.
γεννιέμαι κι εγώ με κάθε ανάσα.
Κι έτσι όπως καλπάζω με τον άνεμο,
ο άνεμος κι εγώ, δυο άνεμοι,
γινόμαστε ένα με την άνοιξη..."

Read more: http://mytripssonblog.blogspot.com/2014/04/blog-post_11.html#ixzz4cYGXJcDb

"...Κι όλα εικόνες γίνονται.
Γεμίζει ο τόπος μαργαρίτες
Για να 'χουν οι άνθρωποι να αναρωτιούνται
αν αγαπήθηκαν ποτέ.

Και σαν απάντηση, πλημμυρίζουν κρίνα οι καρδιές,

αγριολούλουδα οι αγκαλιές.

Και οι ανεμώνες που στόλιζαν ως τώρα τα βλέφαρά μου,
Θα παραμερίσουν στην ώρα τους, για να δω
τις αχλαδιές που στα άσπρα ντύθηκαν σαν νύφες...."

Read more: http://mytripssonblog.blogspot.com/2014/04/blog-post_11.html#ixzz4cYGGLUzk

Σπονδή

Στου πόνου το ξεθώριασμα 

χρώματα ζωντανεύουν.

Λευκό καμβά βρίσκει η χαρά,

παίρνει να ζωγραφίζει.

Και φτιάχνει ρόδια κόκκινα

που κρύβουν την αγάπη

Και μπλε της θάλασσας βαθύ

να διώχνει κάθε δάκρυ.

Κι εκεί στην άκρη του καμβά

το κίτρινο σταλάζει .

Σπονδή σε μιαν ανατολή

που αρχίζει να χαράζει.

Read more: http://mytripssonblog.blogspot.com/2016/10/blog-post_23.html#ixzz4cYFWMcr0

Την άνοιξη συνοδεύουν αποσπάσματα από το  "Ο άνεμος κι εγώ…δυο άνεμοι!" και η "Σπονδή", παλιότερες συμμετοχές μου στο "Συμπόσιο ποίησης" που διοργανώνει η Αριστέα!

Η καρδιά της άνοιξης

Μέσα στο χειμώνα γεννιέται η άνοιξη.

Οι πρώτες της ανάσες τις ανεμώνες ζωντανεύουν.

Κρυφά πλανιέται μέσα το κρύο.

Την προδίδουν όμως τα αστέρια που σκορπά σε κάθε της βήμα.

Η αύρα που ξεχνιέται και μαζί με τις χειμωνιάτικες μυρωδιές, φέρνει την υπόσχεση.

Βάφοντας τη γη με χρώματα, θα φτάσει στο κόκκινο.

Γιατί η καρδιά της άνοιξης χτυπά στην παπαρούνα!

Κρυφά στην αρχή, φανερά μετά τα βήματα της άνοιξης φτάνουν στην Αριστέα και στις  "Μέρες Άνοιξης"