Σαν βάρκα
Προσάραξες στο βούρκο των ονείρων,
δέθηκες το σκοινί της πραγματικότητας
κι έμεινες ασάλευτη να σε καίει ένας ήλιος σκληρός.
Φθαρμένη από τα χρόνια,
με αμέτρητα σημάδια να χαράσσουν το σκαρί σου,
στέκεσαι φορτωμένη την αγωνία της επιβίωσης.
Τα σύνορα πάντα περιορισμένα.
Μονάχα μια υποψία πελάγους σου τυραννάει το νου
όταν φυσάει από τα ανοιχτά.
Ξεγελιέσαι για λίγο.
Μόνη στη μέση του πουθενά,
συμφιλιωμένη με το τίποτα,
ανασαίνεις σαν να αναστενάζεις
κάθε φορά που σε ξυπνάει το νερό.
Κι είναι κι αυτό ακύμαντο σήμερα.
Πηγή εδώ
Κι αν πατήσατε στο εκεί θα είδατε πως ήμουν η πηγή.
Γιάννης κερνάει, Γιάννης πίνει δηλαδή!
Με κάτι δικό μου, αγαπημένο, απαντώ για την ώρα στην πρόταση της Πέτρας "άλλος με τη βάρκα μας!" από το blog "ο πιο πιστός φίλος του σκύλου".
Κι επειδή όταν τα σύνορα είναι περιορισμένα, το μόνο που θέλουμε είναι να φύγουμε...να ξεφύγουμε...σαλπάρουμε...
Επειδή στα ανοιχτά φυσάει πάντα άνεμος....sail away...
...
Carry me on the waves to the lands I've never been,
Carry me on the waves to the lands I've never seen
...
