Η χαμένη αναγνώστρια, Fabio Stassi

Η χαμένη αναγνώστρια, είναι ένα βιβλίο που μιλάει για τα βιβλία. Ο Fabio Stassi τα κάνει πρωταγωνιστές στην ιστορία του και αναζητά σε αυτά τη θεραπεία για όσα ταλαιπωρούν τον άνθρωπο, αλλά και τη λύση του μυστηρίου της χαμένης αναγνώστριας.

Αλλά ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή.
Ο ήρωας, ο Βίντσε Κόρσο, άνεργος καθηγητής και σωσίας του Ζεράρ Ντεπαρντιέ, είναι καρπός μιας φευγαλέας σχέσης της μητέρας του με έναν άγνωστο, από τον οποίο μοναδικό ενθύμιο είναι τρία βιβλία που ξέμειναν στο δωμάτιο ενός ξενοδοχείου. Στη διεύθυνση αυτού του ξενοδοχείου, μια και είναι το μόνο μέρος που ξέρει ότι έμεινε για λίγο ο πατέρας του, στέλνει  καθημερινά μια καρτ ποστάλ. Μια άσκοπη αποστολή, αφού γνωρίζει ότι δε θα τις λάβει ποτέ.

"Ονομάζομαι Βίντσε Κόρσο και για πολύ καιρό συνέλεγα βιβλία που άρχιζαν από την ίδια λέξη. Κατόπιν σταμάτησα. Όπως σταματάει κάποιος να πιστεύει σε έναν κόσμο αλώβητο ως προς τα πράγματα και τα αισθήματα. Όμως η συνήθεια να στοιβάζω βιβλία μου έμεινε· ήταν κάτι παραπάνω κι από αρρώστια."

Ο Βίντσε λοιπόν, αποφασίζει να ασχοληθεί με τη βιβλιοθεραπεία, προτείνοντας τα κατάλληλα βιβλία που θα λειτουργούν θεραπευτικά για τις διάφορες πνευματικές, ακόμα και σωματικές παθήσεις των ανθρώπων.
Δίνει τα τελευταία του χρήματα και νοικιάζει ένα διαμέρισμα όπου θα ζει, αλλά και θα εξασκεί το νέο του επάγγελμα.
Δεν περνά πολύς καιρός όταν μια γειτόνισσά του, μανιώδης αναγνώστρια εξαφανίζεται.
Τότε αποφασίζει να λύσει το μυστήριο, ακολουθώντας τα χνάρια της μέσα από τα βιβλία που εκείνη διάβαζε. 

Το θέμα του βιβλίου, αλλά και ο τίτλος του μου φάνηκαν ενδιαφέροντα από την αρχή.

Ένα μυστήριο που στηρίζεται στα βιβλία για τη λύση του, αλλά και η ιδέα πως τα βιβλία λειτουργούν θεραπευτικά δεν αφήνει αδιάφορο κανέναν αναγνώστη.

Μέσα από τις περιηγήσεις του ήρωα στη λογοτεχνία, αλλά και στη Ρώμη των μυστηρίων, όλα αποκτούν μιαν άλλη οπτική στην οποία αναζητούνται τα όρια μεταξύ λογοτεχνίας και πραγματικότητας, και ο συγγραφέας καταφέρνει με ευφυΐα να δημιουργήσει ένα άψογο νουάρ μυθιστόρημα.

Αξίζει όμως να αναφερθεί και η εξαιρετική δουλειά που έκανε στη μετάφραση η Δήμητρα Δότση.

Με δυσκολία κατάφερα να περιοριστώ στα παρακάτω αποσπάσματα απ' όλα όσα είχα σημειώσει:

"Αν τα μυθιστορήματα καταργούν την πραγματικότητα, το κάνουν για να την εκθέσουν, για να καταλάβουμε το πραγματικό πρόσωπο των πραγμάτων."

"Ολονών μας οι ιστορίες υπάρχουν κάπου γραμμένες. Μονάχα κάθε εκατό ή χίλια χρόνια τυχαίνει κάτι που δεν έχει γραφτεί ακόμα."

"Η ανάγνωση δεν είναι παθητική δραστηριότητα, μη γελιέστε. Εξαρτάται από τον βαθμό εμπλοκής με τον οποίο συμμετέχει ο αναγνώστης στα πάθη των ηρώων."

"Το βιβλίο είναι ένα από τα ελάχιστα προϊόντα που αποκτούν αξία με τη χρήση. Όσο περισσότερος κόσμος το έχει διαβάσει, τόσο περισσότερος ενδιαφέρεται."

*Κάθε κεφάλαιο ξεκινά με στίχους του τραγουδιού του Ζακ Μπρελ "La chanson des vieux amants"  ("Το τραγούδι των παλιών εραστών"), αλλά και σε όλο το βιβλίο οι μουσικές επιλογές του ήρωα συντροφεύουν τον αναγνώστη.

* Στο τέλος του βιβλίου υπάρχει ένα παράρτημα όπου καταγράφονται όλοι οι τίτλοι των βιβλίων στα οποία αναφέρεται ο συγγραφέας.

Η χαμένη αναγνώστρια
Συγγραφέας: Fabio Stassi
Εκδόσεις: Ίκαρος
Σύγχρονη Ξένη Πεζογραφία 
Α' Έκδοση: 2018
Μετάφραση: Δήμητρα Δότση
Σχεδιασμός/εικονογράφηση εξωφύλλου: Χρήστος Κούρτογλου 
Σελίδες: 272 

Ο Φάμπιο Στάσι (Ρώμη, 1962) είναι συγγραφέας, υπεύθυνος ιταλικής λογοτεχνίας σε γνωστό εκδοτικό οίκο της Ιταλίας και ταυτόχρονα εργάζεται σε μια πανεπιστημιακή βιβλιοθήκη της Ρώμης. Πρωτοεμφανίστηκε στον συγγραφικό χώρο το 2006. Έχει γράψει επτά μυθιστορήματα, διηγήματα, δοκίμια αλλά και βιβλία για παιδιά. Το 2013 γνώρισε μεγάλη επιτυχία χάρη στο μυθιστόρημά του Ο τελευταίος χορός του Σαρλό, το οποίο μεταφράστηκε σε 19 χώρες, ενώ στην Ιταλία τιμήθηκε με έξι βραβεία μεταξύ των οποίων και το Premio Campiello. Το 2016 Η χαμένη αναγνώστρια κέρδισε το βραβείο Scerbanenco για το καλύτερο νουάρ μυθιστόρημα της χρονιάς.

Πόλη στο φως, Ευτυχία Γιαννάκη

"Αθώα τέρατα είχαν έρθει για μια ακόμα φορά στο φως.
Μια πόλη που όσο περισσότερο τη φώτιζε, τόσο πιο τρομακτική γινόταν." 

Η πόλη έρχεται στο φως και η Τριλογία της Αθήνας που ξεκίνησε με το "Πίσω κάθισμα", και συνεχίστηκε με τις "Αλκυονίδες μέρες", ολοκληρώνεται με τον πιο δυνατό κι απρόσμενο τρόπο με την "Πόλη στο φως". 

Η Ευτυχία Γιαννάκη για μια ακόμη φορά μας παρασύρει στον γρήγορο ρυθμό μιας συνταρακτικής υπόθεσης, βρίσκοντας όμως το χώρο και το χρόνο να σταθεί στα προβλήματα και την ψυχολογία των ηρώων, αλλά και να κάνει μια βαθιά τομή στην κοινωνία που βιώνει την απόλυτη κρίση. Τα κοινωνικά θέματα αντιμετωπίζονται με την πρέπουσα σοβαρότητα, γίνονται μέρος της υπόθεσης κι εναρμονίζονται άψογα με την πλοκή του βιβλίου, δίνοντας τη δική τους βαρύτητα στην ιστορία.
Μια ιστορία που με έκανε να μην μπορώ να σταματήσω το διάβασμα μέχρι να φτάσω στην τελευταία σελίδα.
Κι όταν έφτασα στην τελευταία σελίδα, το τέλος, που ομολογώ δεν το περίμενα, με συγκλόνισε τόσο που το σκεφτόμουν για μέρες. Αν μπορούσα να παρομοιάσω με φυσικό φαινόμενο το βιβλίο, θα έλεγα πως είναι σαν μια ισχυρή βροχόπτωση, που όταν αρχίζει να κοπάζει, τη στιγμή που νιώθεις πια προστατευμένος, τότε  πέφτει ο κεραυνός.

Δε σκεφτόμουν όμως μόνο το τέλος. Όλο το βιβλίο είναι σα να θέτει σε λειτουργία έναν μηχανισμό που σε κάνει να σκέφτεσαι πολλά. Κι αν ο καταιγιστικός του ρυθμός δεν σου επιτρέπει την πολλή ανάλυση τη στιγμή που συμβαίνουν τα γεγονότα, αυτά είναι εκεί, έχουν μείνει στο μυαλό, επανέρχονται ένα ένα κι αναλύονται διεξοδικά όταν το βιβλίο έχει μπει πια στο ράφι. 
Κι ένα βιβλίο είναι επιτυχημένο όταν έχει καταφέρει να μπει όχι μόνο στο ράφι σου, αλλά και στο μυαλό σου. 

Για μια ακόμα φορά ο Χάρης Κόκκινος, ο ιδιόρρυθμος αστυνόμος που πρωταγωνιστεί στην τριλογία, βρίσκεται αντιμέτωπος με μια φρικιαστική υπόθεση, ενώ ταυτόχρονα περνάει ίσως τις πιο δύσκολες ώρες της ζωής του με τη δίκη του γιου του, τον οποίο βαραίνουν σκληρές κατηγορίες.

Ο ίδιος βρίσκεται σε άσχημη ψυχολογική κατάσταση, αφού δεν παύει να αναλογίζεται τις δικές του ευθύνες που αντιστοιχούν στα λάθη που είχε κάνει στο παρελθόν.

Όλα ξεκινούν όταν μια έγκυος γυναίκα βρίσκεται δολοφονημένη στην μονοκατοικία της στο Καβούρι.

Πίσω από το έγκλημα που μοιάζει στην αρχή πως θα εξιχνιαστεί εύκολα κρύβονται πολλά σκοτεινά μυστικά.

Όσο προχωράει η υπόθεση, ο αστυνόμος και η ομάδα του έρχονται αντιμέτωποι με προσδοκίες που διαψεύστηκαν, με κυκλώματα ντόπινγκ στον αθλητισμό κι έναν κύκλο βίας που ξεκινάει από τη Σερβία το 1995 για να καταλήξει στην Αθήνα το 2014.

Άραγε μέχρι πού μπορεί να φτάσει κάποιος που δεν έχει τίποτα να χάσει;

Όταν η πόλη ολόκληρη γίνεται ένα κλειστό δωμάτιο και όλοι μοιάζουν ύποπτοι, υπάρχει κάτι που μπορεί να σε βγάλει από αυτό, η έστω να σου δώσει μια αίσθηση ανάσας; 

Και πόση αξία έχει τότε ένα μικρό νεύμα;

"Το νεύμα του γείτονα επαναλήφθηκε σαν μέρος κάποιας αόριστης τελετουργίας που στόχο της είχε να τον καθησυχάσει. Δεν ήταν μόνος του μέσα στο κλειστό δωμάτιο με τους υπόπτους. Δεν ήταν όλοι ύποπτοι. Υπήρχαν και κάποιοι με το μέρος του."

Αν διαβάσετε την "Πόλη στο φως" δεν σας υπόσχομαι ότι θα βρείτε αθώα τα τέρατα, όπως αναφέρονται και στο απόσπασμα του βιβλίου που παραθέτω στην αρχή, μια φράση παρμένη από τον Charles Beaudelaire, αλλά μπορώ να σας υποσχεθώ ότι θα απολαύσετε το βιβλίο.

Η Ευτυχία Γιαννάκη ξέρει να στήνει εξαιρετικές ιστορίες, να δημιουργεί σασπένς, αλλά και  χαρακτήρες που μπορούν να το υποστηρίξουν μέχρι το τέλος.

Και μετά το τέλος, θα έλεγα!

"Φαβορί, τελειότητα, ανασφάλεια, ανθρωποφαγία, ζούγκλα, τιμωρία, αυτός που μένει πίσω, ο ηττημένος επανήλθαν στο μυαλό του οι λέξεις...
...Οι λέξεις είναι που θα μας οδηγήσουν αυτή τη φορά σκεφτόταν. Οι λέξεις που επαναλαμβάνονται. Ήρθε στο μυαλό του ο Μπέρνχαρντ και το επαναληπτικό σχήμα στο γραπτό του που οδηγούσε τη σκέψη του όλο και σε πιο βαθιά νερά..."

Πόλη στο φως

Συγγραφέας: Ευτυχία Γιαννάκη

Εκδόσεις: Ίκαρος

Αλκυονίδες μέρες, Ευτυχία Γιαννάκη

 "Σε μια κοινωνία που αδυνατεί να προστατεύσει τον αδύναμο κανείς δεν μπορεί να θεωρηθεί αθώος"

Αλκυονίδες μέρες ονομάζονται οι ηλιόλουστες εκείνες ημέρες του Ιανουαρίου, που έρχονται μέσα στην καρδιά του χειμώνα ως απρόσμενο δώρο και κατά τις οποίες λέγεται ότι το πουλί Αλκυόνη γεννάει τα αυγά του.
Αλκυονίδες μέρες ονομάζεται και το νέο αστυνομικό μυθιστόρημα της Ευτυχίας Γιαννάκη μια που η πλοκή του εξελίσσεται ακριβώς στην καρδιά αυτών των ημερών, πράγμα που εντείνει την αντίθεση μεταξύ του καλού καιρού και του κακού γενικότερα. Τραγική ειρωνεία στ' αλήθεια να χάνει μια νέα κοπέλα τη ζωή της ενώ η φύση ολόκληρη συνωμοτεί υπέρ της ζωής!
Η Ευτυχία βάζει τον αναγνώστη κατευθείαν στα βαθιά, όπως θα έκανε κάθε συγγραφέας αστυνομικής λογοτεχνίας που σέβεται το είδος, αναγκάζοντάς τον να συγχρονιστεί με τον καταιγιστικό ρυθμό, που καθόλου δεν κόβει ταχύτητα μέχρι το τέλος, μέχρι να διαβαστεί και η τελευταία σελίδα!
Το διάβασα απνευστί, με το που έπεσε στα χέρια μου κι αν άργησα να γράψω γι' αυτό ήταν γιατί οι άλλοι καταιγιστικοί ρυθμοί της καθημερινότητας δε με άφηναν. 
Το σκεφτόμουν όμως πολύ!
Δεν είναι μόνο η υπόθεση που από μόνη της είναι ικανή να κρατήσει το ενδιαφέρον στα ύψη. Η συγγραφέας με αφορμή αυτή, ασχολείται και με άλλα θέματα που μπορεί να μη βρίσκουν λύση στο τέλος, όπως η υπόθεση που καλείται να εξιχνιάσει ο Αστυνόμος Χάρης Κόκκινος, αλλά είναι πράγματα που τα ζούμε, θέματα που μας έχουν απασχολήσει και θα συνεχίσουν να μας απασχολούν στο μέλλον και εικόνες μιας γνώριμης κοινωνίας που θα θέλαμε να ήταν αλλιώς.
Έκπληξη για μένα που μου αρέσει η αστυνομική λογοτεχνία και που διαβάζω αρκετούς ξένους συγγραφείς του είδους, ήταν ότι η πένα της Ευτυχίας διεισδυτική και αρκούντως αιχμηρή χάραξε μονοπάτια σε μέρη που αναγνώρισα, που αν και δύσβατα, αφού οι καταστάσεις που περιγράφονται και αναλύονται δεν είναι οι καλύτερες, ήταν πιο "γνώριμα" αφού τα διαβαίνουμε δυστυχώς καθημερινά μέσα από την επικαιρότητα.
Φυσικά και ήταν απολύτως λογικό να ακολουθηθούν τα πιο δύσβατα μονοπάτια, εκείνα που βρίσκονται συνήθως στο ημίφως, γιατί εδώ έχουμε να κάνουμε με φόνο και στο φόνο δεν οδηγούν οι ειδυλλιακές συνθήκες, αλλά οι άσχημες.

Ας πω όμως δυο λόγια για την υπόθεση.

Στο μεγαλύτερο εμπορικό κέντρο της Αθήνας, την πρώτη μέρα των εκπτώσεων βρίσκεται δολοφονημένη μια νεαρή κοπέλα από την Γκάνα.

Ο Αστυνόμος Χάρης Κόκκινος και η ομάδα του καλούνται να εξιχνιάσουν την υπόθεση, μα όσο κι αν προσπαθούν να ξετυλίξουν το κουβάρι της, εκείνο όλο και μπλέκεται, χάνεται στο παρελθόν και όλα δείχνουν πως δεν έχει μόνο μία άκρη!

Μέσα σε όλα αυτά ο Χάρης αναπόφευκτα κουβαλά και τα δικά του προβλήματα που με κάποιο τρόπο κάποιοι προσπαθούν να εκμεταλλευτούν  για να τον κάνουν να αποσυρθεί από την περιβόητη υπόθεση!

Πόση σχέση μπορεί να έχουν οι προσωπικές σχέσεις του Χάρη με τη δολοφονία στο εμπορικό κέντρο;

Η νεαρή κοπέλα είναι η μόνη που βάφει με το αίμα της τις σελίδες του βιβλίου;

Τι σχέση μπορεί να έχει ο γιος του που βρίσκεται προφυλακισμένος για άλλο λόγο με όλα αυτά;

Γιατί κάποιοι θέλουν να βγάλουν τον Χάρη εκτός;

Και ποιος είναι ο Χάρης Κόκκινος;

Μόνο το τελευταίο ερώτημα μπορώ να σας απαντήσω χωρίς να χαλάσω το μυστήριο!

Τον Χάρη τον συναντήσαμε για πρώτη φορά στο "Πίσω Κάθισμα" που είναι και το πρώτο βιβλίο της Τριλογίας της Αθήνας με τις Αλκυονίδες μέρες να ακολουθούν.

Αν δε διαβάσατε το πρώτο, μην ανησυχείτε!

Μπορείτε άνετα να πιάσετε το νήμα κι από δω, αλλά είμαι σίγουρη πως με το που θα το τελειώσετε θα αναζητήσετε και το "Πίσω Κάθισμα", ενώ θα περιμένετε με αγωνία να κυκλοφορήσει και το τελευταίο βιβλίο της τριλογίας, για να μπείτε για άλλη μια φορά στον κόσμο του Κόκκινου και να λύσετε μαζί την καινούρια του υπόθεση!

Από όποιο βιβλίο κι αν αρχίσετε θα δείτε πως η Ευτυχία Γιαννάκη ξέρει να δίνει το σωστό ρυθμό και στην πλοκή και στα βιβλία της και όσο η υπόθεση προχωρά και οι ήρωες αποσαφηνίζονται τόσο η ένταση κορυφώνεται!
Ο ρατσισμός, η εκμετάλλευση στο εργασιακό και όχι μόνο περιβάλλον, η οικογένεια, ακόμα και η γειτονιά με τον τρόπο που υπάρχει στις μεγάλες πόλεις σήμερα, είναι κάποια από τα θέματα που αναλύονται, ή θίγονται μέσα στο βιβλίο.
Καλή αστυνομική λογοτεχνία άλλωστε είναι εκείνη που ξέρει να δείχνει και να αναλύει το προφανές, αλλά και να φωτίζει όσο το δυνατόν περισσότερο εκείνα που κατοικούν στις σκιές και που είναι εκείνα που όσο τα ποτίζει το σκοτάδι, τόσο γεννούν σκοτάδια.
Οι χαρακτήρες δίνονται ολοκληρωμένοι και σκιαγραφούνται στο έπακρο, λες και η ματιά της Ευτυχίας τους περνά από ακτινογραφία πριν τους εκθέσει στο χαρτί.

Και η βία;

"Η βία δεν έχει τίποτε ορθολογικό. Είναι μια κληρονομική ασθένεια, το ένστικτο που πάει από πατέρα σε γιο κι από γιο σε εγγονό και που δεν αναγνωρίζεται ως ασθένεια, γιατί απλά δεν υπάρχει κανένα φάρμακο γι΄αυτή την κληρονομιά. Υπάρχουν καταστολείς, υπάρχουν ωραία λόγια, υπάρχει ο άλλος δρόμος, υπάρχει η τέχνη, υπάρχει η μουσική και τα βιβλία, υπάρχουν ένα σωρό πράγματα να σου αποσπάσουν την προσοχή......αλλά θα είναι πάντα εκεί στο βάθος του μυαλού σου, μέσα σου, γιατί να την ξεριζώσεις δεν γίνεται. Θα είναι σαν να ξεριζώνεις το μυαλό και την καρδιά του ζώου."

Οι Αλκυονίδες μέρες της Ευτυχίας Γιαννάκη, κυκλοφορούν από τις εκδόσεις Ίκαρος.

οχιναιλέγοντας (Αλέξανδρος Αδαμόπουλος)

Άφησα το παραμυθόδραμα "οχιναιλέγοντας" του Αλέξανδρου Αδαμόπουλου να με αιφνιδιάσει, να με παρασύρει, να με ξελογιάσει.
Να με εξουσιάσει.
Με τον ίδιο τρόπο σχεδόν που ο κι έρωτας αιφνιδιάζει, παρασύρει, ξελογιάζει, εξουσιάζει!
Μετά περίμενα να καταλαγιάσουν όσα ένιωσα, να μεστώσουν μέσα μου οι στίχοι του, να βρω τις κατάλληλες λέξεις να το περιγράψω.
Να φανώ αντάξια του έργου.
Όλες οι λέξεις όμως μου φαίνονται φτωχές, οπότε θα επιχειρήσω μια προσέγγιση ακροβατώντας στα ναι και στα όχι....στο τίποτα και σε όλα...

Έρχεται στο νου μου και μια φράση του συγγραφέα για το "Σιμιγδαλένιο" του, στην οποία αποκαλεί "τραγική ιστορία" την αγάπη και σκέφτομαι πως όλη η τραγικότητα του έρωτα εκφράστηκε με τον πλέον εξαιρετικό τρόπο στο "οχιναιλέγοντας", που δεν είναι για παιδιά, αλλά για όλους εμάς που και καήκαμε στη φλόγα του έρωτα και αναστηθήκαμε εξ' εξαιτίας του.

Από την πρώτη κιόλας ανάγνωση, γιατί ναι, ακολούθησαν κι άλλες, δυο στίχοι στριφογυρνάνε συνέχεια στο μυαλό μου...

"...οχιναιλέγοντας φριχτά, με απέραντη ευκολία, 

δούλους τους έχεις όλους, μες στην αμφιβολία..."

Ο συγγραφέας κλείνει το μάτι σε όσους έχουν διαβάσει το "Λίβιστρος και Ροδάμνη", ομολογεί πως από κει πήρε τη σκυτάλη για να πει τα δικά του ακολουθώντας όμως δικές του διαδρομές  και προτρέπει όσους δεν το έχουμε διαβάσει το ερωτικό μυθιστόρημα του 14ου αιώνα να το κάνουμε για να νιώσουμε τη χαρά που ένιωσε κι εκείνος παίζοντας με τους ελληνικούς αιώνες, σαν να είναι σαΐτες, όπως λέει, που πηγαινοέρχονται, χάρτινα καραβάκια που ταξιδεύουν στο χρόνο, μα δε σάπισαν.

Από ένα ξέφωτο ξεκινάει η ιστορία και αμέσως μπλέκεται με το όνειρο.
Ο Λίβιος, ένας αναλφάβητος της αγάπης όπως τον αποκαλούν οι φρουροί του Έρωτα, ένας που έμοιαζε χορτάτος, μα ήταν πάντα νηστικός, όπως του λέει ο Έρωτας ο ίδιος, λίγο πριν σηκώσει το τόξο του και τον σημαδέψει, ξυπνάει τελικά με ένα αγκάθι στο νου, μια φωτιά στο στήθος.
Η Ροδή τον στοιχειώνει τώρα, μα κι εκείνος στοιχειώνει με τη σειρά του τη Ροδή, αφού ο Έρωτας φρόντισε να την τοξέψει κι αυτή.
Και κάπως έτσι ονειρικά μπαίνουν στα βάσανα του έρωτα που φέρνουν κι άλλα βάσανα, καθώς ο πατέρας της Ροδής την έχει τάξει στον Γήρα τον Βέρβερο.

...Κι ο Λίβιος πολέμησε τον Βέρβερο τον Γήρα 

και με κοντάρι αρπάχτηκαν, με σπάθα και με σφύρα.

Χαιρότανε ο Έρωτας και φούντωνε ο Πόθος...

Δυο χρόνια κράτησε η ευτυχία του Λίβιου και της Ροδής πριν εκείνη φύγει...η  Ροδή που ζητούσε: "Αγάπη...δίχως όρια..." κι ο Λίβιος της απαντούσε: "Πώς αλλιώς; Απόλυτα, αγνά ξεδιάντροπα εντελώς", έφυγε..."Ήθελα...Όχι...Άφησα...να με κλέψει"

Και η κατάδυση στα βάθη του έρωτα και της αγάπης, η αιώνια αναζήτηση του ανθρώπου μόλις αρχίζει. 

Οι ήρωες περνάνε πολλά μέχρι να φτάσουν στο τέλος. 

Άραγε έρχεται ποτέ το τέλος;

Ελπίζω να κατάφερα να σας κεντρίσω το ενδιαφέρον.

Να κατάφερα να σας κάνω να θέλετε να κολυμπήσετε στα βαθιά, εκεί όπου ο έρωτας μπορεί να μοιάζει με νησί, αλλά χτυπιέται συνεχώς από κύματα. Σε ένα λιμάνι που μοιάζει απάγκιο, αλλά το δέρνουν αλύπητα οι αέρηδες...

Αν τα κατάφερα έστω και λίγο, ήρθε η ώρα να σας συστήσω και τα πρόσωπα που θα ανταμώσετε εκεί και που κάποια παρέλειψα:

Χορός των Φρουρών του Έρωτα, Λίβιος, Φίλων, Αγάπη, Πόθος, Έρωτας, Ροδή, Βάγια,Παπαγάλος Ψούθος, Βασιλιάς Χρυσός, Κλίτος, Ευφρώ, Υπηρέτρια

Ο ίδιος ο συγγραφέας λέει:

Χωρίς να θέλω να δογματίσω, ούτε να θέλω να βγάλω κάποιο βαρύ τελικό συμπέρασμα, έχω την αίσθηση πως ο άνθρωπος δεν έχει συμφιλιωθεί ποτέ ολότελα με τη φύση του· άρα και με την αλήθεια. Αλλά και πάλι· είν’ άνθρωπος… Υπάρχει πάντα μια χαραμάδα ανοιχτή, απ’ όπου πάντα μπορεί να δει κανείς· αν δεν φοβάται να πονέσει και να γεννηθεί, για δεύτερη φορά, μέσα απ’ τον πόνο. Ίσως γι’ αυτό, το Οχιναιλέγοντας μένει μάλλον ανοιχτό στο τέλος. Ανοιχτό σε κάθε ερμηνεία· όσο κι αν έχει ένα μακρόσυρτο διονυσιακό finale, που με παίδεψε πολύ για να περάσει φυσικά απ’ τον απέραντο θρήνο στην έντονη βακχεία και να ’ρθει ν’ αρπάξει απ’ το χέρι τον κάθε θεατή, να τον σφιχταγκαλιάσει, να τον ενθουσιάσει, ν’ αρχίσουν να στροβιλίζονται τρελά όλοι κι όλα μαζί και να φαίνεται πως κλείνει κανονικά το έργο – ίσως και να ’χει happy end – τελειώνει πια και τα λέει όλα· ενώ την τελευταία λέξη δεν τη λέει ποτέ…

πηγή: http://fractalart.gr/alexandros-adamopoulos/

Το "οχιναιλέγοντας" Κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Ίκαρος 

Έθιμα Ταφής Hannah Kent

Στη βόρεια Ισλανδία το 1829, οι εποχές διαδέχονται η μία την άλλη κι όλες δείχνουν θάνατο.

Ο χειμώνας χώνεται στα κόκαλα της ηρωίδας μας Άγκνες Μάγκνουσντότιρ, μα οι γεμάτες μίσος ματιές των άλλων είναι αυτές που κάνουν την παγωνιά να απλώνεται μέσα της για τα καλά.

Μόνο να υποψιαστεί μπορεί την άνοιξη από τη φυλακή της, αλλά το καλοκαίρι τη βρίσκει στο αγρόκτημα του Νομαρχιακού υπαλλήλου Γιον Γιόνσον να θερίζει στάχυα με την οικογένειά του και να ξεδιπλώνει τη ζωή της και τις σκέψεις της στον Τότι, διορισμένο πνευματικό της, μέχρι που μπαίνει το φθινόπωρο σαν στεναγμός για να έρθει πάλι ο αδυσώπητος χειμώνας, που θα είναι κι ο τελευταίος της.

Κλείνω το βιβλίο και μαζεύω τα μυαλά μου από τα "φώτα του Βορά" που κάνουν τον ουρανό να παίρνει φωτιά, τις θάλασσες με τα "κύματα θανάτου" και τα μακριά μπερδεμένα φύκια που μοιάζουν με μαλλιά πνιγμένων. 

Αφήνω τους εργάτες να θερίζουν, ή να κάνουν ό, τι τους προστάζει η εποχή. 
Βγαίνω από τα φτωχικά καμωμένα από τύρφη και ξερό χόρτο σπίτια με τα παράθυρα που στη θέση των τζαμιών κρέμονται ξεραμένες μπόλιες προβάτων και που μοιάζουν να διαλύονται ώρα με την ώρα, αλλά και να φορτώνουν αρρώστιες τους ενοίκους τους.
Ανηφορίζω νοερά την πλαγιά της κοιλάδας και στοχάζομαι όσα διάβασα, κλεισμένη ακόμα στον κόσμο που έπλασε, η μάλλον ξαναζωντάνεψε, αφού πρόκειται για αληθινή ιστορία, αριστοτεχνικά η Χάνα Κεντ.
Όσα ανακάλυπτα γυρνώντας τις σελίδες, με έβαζαν  σε έναν κόσμο σκληρό, όπως είναι πάντα ο κόσμος για τους φτωχότερους, μα εδώ η φύση συμβάλλει στη σκληρότητα ανελέητα και τη γιγαντώνει. 

Κι όσοι πεθαίνουν χειμώνα, μένουν να κάνουν παρέα στους ζωντανούς και να περιμένουν ως την άνοιξη να ξεπαγώσει το χώμα. Νεκροί, μα η μνήμη τους κατοικεί ακόμα σε κελάρια και όχι σε ψυχές.

Οι χαρακτήρες που στήνονται γύρω από την κεντρική ηρωίδα, έχω την αίσθηση πως έχουν το ρόλο του φόντου πάνω στο οποίο κεντιέται λέξη λέξη η ιστορία της και φανερώνεται η προσωπικότητά της.
Η καχυποψία, αλλά και ο φόβος με τον οποίο την αντιμετωπίζουν στην αρχή τα μέλη της οικογένειας και ο εφημέριος, σιγά σιγά διαλύονται 

και από τις αφηγήσεις της που σχεδόν πάντα έχουν περισσότερους από έναν ακροατές, αλλά και μέσα από τις μνήμες όσων τη γνώρισαν παλιότερα, έστω και για λίγο, σκιαγραφείται η Άγκνες του παρελθόντος. 
Βήμα βήμα την ακολουθούμε στο όλο δυσκολίες μονοπάτι που την έφερε ως εδώ.

Μια καταδικασμένη σε θάνατο που καμιά ελπίδα δεν έχει για σωτηρία.

Κατηγορείται για την άγρια δολοφονία του εργοδότη της και εραστή της. Ενός εραστή που αγάπησε περισσότερο από όσο εκείνος αυτή και που η δική του στάση και συμπεριφορά ήταν σε μεγάλο βαθμό υπεύθυνα για το κακό του τέλος.

Ένα τέλος στο οποίο εμπλέκεται άθελά της και η Άγκνες.

Καμιά ελπίδα δεν υπάρχει στον ορίζοντα γι' αυτή και ο χρόνος που περνά μοιάζει να την περιγελά καθώς η γνώση ήδη την τσακίζει.

"Είπαν πως πρέπει να πεθάνω. Είπαν πως έκλεψα την ανάσα άλλων ανθρώπων και τώρα πρέπει κι αυτοί να κλέψουν τη δική μου."

Έμεινα ενθουσιασμένη από το βιβλίο. 

Είναι από τα καλύτερα μυθιστορήματα που διάβασα τελευταία και το συνιστώ ανεπιφύλακτα!

Σε βάζει κυριολεκτικά στον κόσμο του και με άνεση μεγάλη σε κάνει θες δε θες μέρος του.

Περιφέρεσαι κυριολεκτικά ανάμεσα στις σελίδες του ακόμα κι αφού το τελειώσεις!

* Η Άγκνες Μάγκνουσντότιρ ήταν η τελευταία κατάδικη που εκτελέσθηκε στην Ισλανδία.
Το βιβλίο βασίζεται στα πραγματικά γεγονότα, περιέχει δε, κι επιστολές εκείνης της εποχής για το συμβάν, δεν παύει όμως να είναι ένα μυθιστόρημα! 

Τα "Έθιμα Ταφής" κυκλοφορούν από τις εκδόσεις Ίκαρος και η Μαρία Αγγελίδου έχει κάνει την εξαιρετική μετάφραση!