Στη λιμνοθάλασσα του Μεσολογγίου το δειλινό βάφει τα νερά αγγίζοντάς τα όσο πιο απαλά μπορεί.
Εκείνα το υποδέχονται σα φίλο και το καλωσορίζουν.
Η ηρεμία και η γαλήνη απλά αλλάζουν χρώματα!
"...μια θάλασσα είναι μέσα μου σα λίμνη γλυκόστρωτη
και σαν ωκιανός ανοιχτή και μεγάλη..."
Παλαμάς
"...Και να! μες στον ύπνο μου την έφερε τ' όνειρο
κοντά μου και πάλι
τη θάλασσα εκεί τη ρηχή και την ήμερη,
τη θάλασσα εκεί την πλατιά, τη μεγάλη...."
Παλαμάς
Εδώ έχουμε δώσει ραντεβού με τον Πιγκουίνο σε 40 χρόνια.
Ελπίζω μέχρι τότε να συντονιστούμε και να πάμε καλοκαίρι και οι δυο.
Θυμάστε τη δική του ανάρτηση το χειμώνα?
Αυτή τη φορά όσο κι αν κοίταξα γύρω μου, μόνο τον ζωγραφιστό αργυροπελεκάνο είδα.
A! Kι αυτό που πρόλαβα στο τσακ να χώσω στο κάδρο μου.
Δεν ξέρω τι πουλί ήταν, αλλά πιγκουίνος δεν ήταν!
