Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Αιτωλοακαρνανία. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Αιτωλοακαρνανία. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Τρίτη 12 Μαρτίου 2019

Άγριες Ορχιδέες

Τρία χρόνια πριν έγραφα για μια ερωτική εξαπάτηση!
Σήμερα θα μείνουμε μόνο στην ομορφιά που σκορπίζουν γύρω τους οι ορχιδέες και δεν θα μας απασχολήσουν καθόλου τα ερωτικά τους.
Την άγρια ορχιδέα, δεν την κόβουμε ποτέ μα ποτέ!
Όχι μόνο γιατί απαγορεύεται, αλλά και γιατί το καλύτερο περιβάλλον για να τη θαυμάσουμε είναι εκείνο στο οποίο γεννιέται!  
Είναι αυτονόητο ότι πρέπει να την προστατέψουμε
Θα ήταν κρίμα, ίσως και έγκλημα να εξαφανίσουμε από προσώπου γης όλη αυτή την ομορφιά, με όλες τις άσχημες συνέπειες που θα είχε μια τέτοια εξαφάνιση!
Ψάχνουμε να τη βρούμε λοιπόν στο φυσικό της περιβάλλον, τη θαυμάζουμε όσο μπορούμε, και στο σπίτι φέρνουμε μόνο φωτογραφίες της.
Τέτοια εποχή είναι περίπου η ιδανική για να την ανακαλύψουμε! 
Συνήθως ανθίζουν και νωρίτερα, μέσα στο καταχείμωνο, αλλά έχω την εντύπωση ότι φέτος, λόγω του το ότι ο χειμώνας ήταν πιο βαρύς, όλα πάνε λίγο πιο αργά.
Πάντως σε κάθε μας βόλτα στην εξοχή ας έχουμε το νου μας να την εντοπίσουμε!
Εγώ εντόπισα στον Αράκυνθο (βουνό της Αιτωλοακαρνανίας) το πιο κοινό είδος, αλλά και το μεγαλύτερο, που σύμφωνα με το greekflora.gr ονομάζεται Himantoglossum robertianum. 
Εύχομαι εσείς να καταφέρετε να φωτογραφίσετε και τα πιο σπάνια!









Τετάρτη 23 Ιανουαρίου 2019

Με τη μαγεία των αστεριών - Αστροφωτογραφίζοντας

Όταν η φωτογραφία γίνεται μαγεία καταφέρνει να φτάσει ως τα αστέρια! 
Ή να φέρει τα αστέρια πιο κοντά!
Μαγικά ταξίδια κάνει τα βράδια με τον φακό του ο Άγγελος Μακρής και μοιράζεται μαζί μας όσα ανακαλύπτει  στον έναστρο ουρανό.

Δεν πάει πολύς καιρός που έμεινα άφωνη μπροστά στην ομορφιά των φωτογραφιών του.
Τα τοπία, γνωστά στους περισσότερους από μας μόνο στο φως της ημέρας, αποκαλύπτουν μια άλλη τους διάσταση κάτω από τον πανέμορφο έναστρο νυχτερινό ουρανό. Όλα μοιάζουν πιο αρμονικά και πιο ειρηνικά. Τόσο ξεχωριστά και θεσπέσια, που κυριολεκτικά κόβουν την ανάσα!

Επικοινώνησα αμέσως μαζί του για να τον συγχαρώ και να ζητήσω την άδειά του για μια παρουσίαση της εξαιρετικής του δουλειάς.
Μια παρουσίαση που κατέληξε θερμή φιλοξενία, αφού όλα όσα θα διαβάσετε παρακάτω είναι λόγια δικά του. 
Οι φωτογραφίες και οι περιγραφές τους είναι από τις αναρτήσεις του στο facebook .
Πριν τον αφήσω να μαγέψει κι εσάς θέλω να του πω ένα μεγάλο ευχαριστώ για την εμπιστοσύνη που μου έδειξε και την προθυμία του να "δανείσει" όλη αυτή την ομορφιά!


Ονομάζομαι Άγγελος Μακρής και τη νύχτα φωτογραφίζω τη μαγεία του έναστρου ουρανού. 
Ζω μόνιμα στο Αγρίνιο με τη σύζυγο μου και τα δυο παιδιά μας, και την ημέρα εργάζομαι ως καθηγητής Φυσικής στον ιδιωτικό τομέα. Το ενδιαφέρον μου για την Αστρονομία και την αστροφωτογράφιση ξεκίνησε κατά τη διάρκεια των σπουδών μου στο Φυσικό τμήμα του Πανεπιστημίου Αθηνών.
Εκεί, ένα βράδυ τον Οκτώβριο του 2007, είδα τη Σελήνη μέσα από το τηλεσκόπιο του Πανεπιστημίου. Η στιγμή εκείνη ήταν ένα πραγματικό σημείο καμπής για τη ζωή μου, καθώς είδα τον νυχτερινό ουρανό με μια πολύ διαφορετική ματιά.
Τον Απρίλιο του 2014, με τη σύντροφο μου αγοράσαμε την πρώτη μας DSLR κάμερα για να είμαστε έτοιμοι για τη γέννηση της κόρης μας.
Ξεκίνησα να τη χρησιμοποιώ για αστροφωτογράφιση τοπίων, και έμεινα πολύ ικανοποιημένος από το αποτέλεσμα που μπορείς να έχεις με μια κάμερα και ένα τρίποδο σε σκοτεινούς ουρανούς.
Φωτογραφίες μου δημοσιεύονται τακτικά από το Μουσείο Φυσικής Ιστορίας Γουλανδρή, και έχουν δημοσιευτεί στην Ελλάδα και στο εξωτερικό σε εφημερίδες, αστρονομικά και φωτογραφικά περιοδικά και ημερολόγια.
Στην προσπάθεια που κάνω να αναδείξω υπέροχα τοπία της Ελλάδας, έχω βρει υποστήριξη σε εταιρείες όπως η Canon και η Microsoft.Τέλος, είμαι περήφανο μέλος των οργανισμών Astronomers Without Borders και International Dark Sky Association, με στόχο την προώθηση της Αστρονομίας και την προστασία του νυχτερινού ουρανού.


Αρχαίο λιμάνι Οινιάδων (3000 ετών)
Κοντά στην πόλη του Μεσολογγίου, βρίσκεται ο αρχαίος οικισμός των Οινιάδων.

Το πιο επιβλητικό μνημείο του οικισμού είναι το αρχαίο λιμάνι που είχε ως χρήση την ανάσυρση των πλοίων στο εσωτερικό του, την επισκευή και παραμονή τους για ορισμένο διάστημα το χειμώνα. Πρόκειται για το καλύτερα σωζόμενο νεώριο του αρχαίου κόσμου και σ’ αυτό βοηθά το ότι είναι λαξευτό στο βράχο κι όχι χτισμένο με υλικά.
Αποτελούσε το ναύσταθμο των Οινιαδών και τα πλεούμενα μέσω της λίμνης Κυνίας είχαν άμεση πρόσβαση στο Ιόνιο. Υπάρχουν εφτά διαζώματα, που σημαίνει ότι μπορούσαν ταυτόχρονα να δέσουν εφτά σκάφη.
3000 χρόνια μετά, εκεί είναι στεριά με λιμνάζοντα νερά, χωρίς πρόσβαση στη θάλασσα.Ο νυχτερινός ουρανός όμως δεν έχει αλλάξει και πολύ! 

Ο πυρήνας του γαλαξία μας - το γάλα της Ήρας, σύμφωνα με τους προγόνους μας - διασχίζει τον Σκορπιό και τον Τοξότη, κοσμώντας τον έναστρο ουρανό.


Γεφύρι Αρτοτίβας (600 ετών, Εύηνος ποταμός)

Τον Ιούνιο πέρασα δυο νύκτες αστροφωτογραφίζοντας το πέτρινο γεφύρι της Αρτοτίβας που χρονολογείται από το 1400μΧ και είναι το αρχαιότερο που σώζεται στον ποταμό Εύηνο.
Το γεφύρι είναι πανέμορφο, στο βάθος μιας πολύ σκοτεινής χαράδρας.Είχα πολύ καιρό να βρεθώ σε τόσο σκοτεινό ουρανό, όπου κυριολεκτικά δεν έβλεπα ούτε το χέρι μου, πόσω μάλλον τρίποδο και κάμερα.


Παλαιομονάστηρο, 600 ετών

Πριν λίγες μέρες εξόρμησα σε μια κοντινή τοποθεσία που είχα επισκεφτεί αρκετές φορές φωτογραφικά, αλλά ποτέ δεν ήμουν ικανοποιημένος από το αποτέλεσμα!
Είναι το μισογκρεμισμένο μοναστήρι των Αγίων Αποστόλων, βόρεια της λίμνης Τριχωνίδας, κτισμένο πριν από περίπου 600 χρόνια.

Η ιστορία της τοποθεσίας όμως δεν σταματά εκεί!
Το μοναστήρι αυτό είναι κτισμένο πάνω στα ερείπια μιας αρχαίας πόλης, του αρχαίου Φιστύου. Εκεί λοιπόν σώζονται ακόμη τμήματα από αρχαία κτίρια και τάφους, μια υπόγεια δεξαμενή καθώς και ένα μέρος της οχύρωσης, που χρονολογούνται τον 2ο αιώνα π.Χ.
Η μόνη σταθερά λοιπόν αυτής της τοποθεσίας καθώς κυλούν οι αιώνες, είναι ο υπέροχος νυχτερινός της ουρανός.
Αρχαίο Φίστυο, 400μ


Τρούλος 1400 ετών
Λίγα χιλιόμετρα νότια της πόλης του Αγρινίου, κοντά στη λίμνη Λυσιμαχία, βρίσκεται ένα μνημείο 1400 ετών.

Είναι ένας βυζαντινός ναός του 6ου αιώνα, που σήμερα βρίσκεται μισοβυθισμένος λόγω των προσχώσεων ενός παραποτάμου του Αχελώου, που επί αιώνες συγκεντρώνονταν στις ακτές της λίμνης.
Το εντυπωσιακό στοιχείο είναι ότι το µοναδικό τµήµα που εξέχει είναι ο τρούλος, όλος ο υπόλοιπος ναός είναι βυθισµένος, αθέατος σε μια βαθειά λεκάνη νερού (περίπου 5μ βάθος)!
Όταν έφτασα εκεί για να αστροφωτογραφίσω το μνημείο, είχε συννεφιά και απογοητεύτηκα. Αποφάσισα να παραμείνω για λίγο για να χαρώ την απόλυτη ηρεμία, και τελικά αποζημιώθηκα καθώς ο καιρός έκανε "ανοίγματα".


Αρχαία Στράτος, Αιτωλοακαρνανία
Ο βασιλιάς των θεών στον ναό του

Ένα βράδυ πριν από μερικές μέρες εξόρμησα στον υπέροχο αρχαίο ναό του Στρατίου Διός, ηλικίας 2300 ετών. 
Θεωρείται σύγχρονος του Ασκληπιού στην Επίδαυρο και υπήρξε κέντρο λατρείας της ισχυρής Ακαρνανικής Συμπολιτείας.
Στα ερείπια λοιπόν του ναού, απόλαυσα ολομόναχος την θεαματική σύνοδο τριών ουράνιων σωμάτων.
Ο βασιλιάς των θεών Δίας, είναι το φωτεινό "αστέρι" από πάνω μου, ενώ ο Άρης και ο Κρόνος φαίνονται αριστερά ανάμεσα στα δέντρα, στον ανατέλλοντα αστερισμό του Σκορπιού.
Ο απολογισμός της βραδιάς ήταν ότι κέρδισα στιγμές ψυχικής ηρεμίας στα ερείπια ενός ναού των προγόνων μου, με ένα υπέροχο ουράνιο θέαμα, τις μυρωδιές από τα βρεγμένα αγριολούλουδα και τους ήχους από τα βατράχια και τα νυχτοπούλια.


Μακρυνεία, Αιτωλοακαρνανία
Κοσμικός καταρράκτης

Ένας καταρράκτης που φαίνεται να διυλίζει τον έναστρο ουρανό, δημιουργεί μια μικρή λιμνούλα και μια πραγματική όαση.
Το δύσκολο σε αυτό το εγχείρημα αστροφωτογράφισης του τοπίου, ήταν ότι για να έχω πρόσβαση στο σημείο έπρεπε να κάνω καταρρίχηση σε έναν κάθετο βράχο ύψους 5 μέτρων περίπου. Αυτό δεν είναι και πολύ εύκολο κουβαλώντας όλον τον εξοπλισμό, και μέσα στη νύχτα.


Instagram: Aggelos Makris

Σάββατο 15 Δεκεμβρίου 2018

Στον πύργο του Μουχτάρ


Σε έναν λόφο δίπλα στη λίμνη Τριχωνίδα, στην περιοχή που τώρα αποκαλείται Μουχταρίνα υψώνονταν κάποτε γερός κι επιβλητικός ένας πύργος. Μια πυργοκατοικία για την ακρίβεια, που σύμφωνα με το μύθο ανήκε στον γιο του Αλή πασά, Μουχτάρ.
Κρυμμένοι θησαυροί και μια ωραία Ελένη που η ομορφιά της έγινε η κατάρα που την οδήγησε στα χέρια του Μουχτάρ, πρωταγωνιστούν στους θρύλους που έρχονται από το παρελθόν. 
Όταν εκείνος σκοτώθηκε, η Ελένη ανακάλυψε τον θησαυρό του και τον έδωσε για τον αγώνα, ενώ δώρισε τον Πύργο στη μονή Προυσού. 
Βέβαια μια παραλλαγή αυτού του μύθου, θέλει τον ίδιο τον Μουχτάρ να δωρίζει τον πύργο στην μονή, γατί λέει, το είχε τάμα.


Ο Μουχτάρ, αν και του είχε δοθεί από τον Αλή πασά το Σαντζάκι της Ναυπάκτου στο οποίο υπαγόταν η περιοχή θα ήταν αδύνατον να κατοικεί εδώ έστω και περιστασιακά. 
Κάτι τέτοιο εξάλλου δεν αποδεικνύεται ιστορικά.


Είναι όμως  εξακριβωμένο ότι έγινε μεταβίβασή του από τον Αλή πασά στον προεστό της Ευρυτανίας Χατζόπουλο στις αρχές του 19ου αιώνα, μετά το βίαιο θάνατο του προηγούμενου, Τούρκου ιδιοκτήτη κι από εκείνον πουλήθηκε στο μοναστήρι του Προυσού.
Έτσι όλο το 19ο αιώνα η περιοχή ήταν μετόχι της Ιεράς Μονής Προυσού και ίσως τότε να ήταν ακόμα σε χρήση.
Η Αιτωλοακαρνανία δεν ανήκε στην επικράτεια του Αλή πασά, ήταν όμως στην σφαίρα επιρροής του.


Το 1929 το μεγαλύτερο μέρος του μετοχίου απαλλοτριώθηκε και ο πύργος του Μουχτάρ έμεινε εκτός ιδιοκτησίας μοναστηριού, ενώ σήμερα δεν ανήκει σε κανέναν!

Το "Μουχτάρ" δεν είναι μόνο ένα συνηθισμένο όνομα, αλλά και κοινοτικό αξίωμα, οπότε θα μπορούσε να είναι οποιοσδήποτε εκείνος που ζούσε εδώ και μάλιστα σύμφωνα με μια άλλη τοπική προφορική παράδοση, βρήκε βίαιο θάνατο από τους επαναστάτες όταν ο πύργος κάηκε στα Ορλωφικά  (1770).


Ο ίδιος ο πύργος κρατάει καλά τα μυστικά του, ακόμα και για την ίδια τη χρονολογία της κατασκευής του, αν και κάποια οχυρωματικά στοιχεία, όπως η καταχύστρα*, δείχνουν ότι μπορεί να χτίστηκε πριν τον 18ο αιώνα.
Βέβαια τέτοια στοιχεία χρησιμοποιήθηκαν και αργότερα αντιγράφοντας παλιότερους πύργους, οπότε εικάζεται ότι  η κατασκευή του μπορεί να έγινε ανάμεσα στο τέλος του 17ου αιώνα ως και τα πρώτα χρόνια του 19ου.
Πιο πιθανό είναι όμως να χτίστηκε πριν τα μέσα του 18ου αιώνα.


Ο πύργος σήμερα είναι καλά κρυμμένος ανάμεσα στα λιόδεντρα και λίγοι γνωρίζουν την ύπαρξή του.
Κουραστήκαμε λίγο να τον ανακαλύψουμε, αλλά αποζημιωθήκαμε με όσα αντικρίσαμε. Μπορεί να ρημάζει χρόνο με το χρόνο και να μην υπάρχει καμιά ελπίδα αναστύλωσης, αφού κυριολεκτικά δεν ανήκει σε κανέναν, όμως όλα δείχνουν ότι ακόμα κι έτσι θα στέκεται για πολύ καιρό ακόμα να ξαφνιάζει με την απρόσμενη παρουσία του όποιον φτάνει μέχρι εκεί.


Η σκεπή του έχει πια πέσει, στο εσωτερικό του ανάμεσα στα χαλάσματα κυριαρχεί η βλάστηση, και ίσως να κατοικεί εκεί και κάποιο άγριο ζώο.
Η αγράμπελη πασχίζει να σκεπάσει όσα ο χρόνος σεβάστηκε και οι ροδιές που φυτρώνουν τριγύρω μπορεί να είναι ο μόνος συνδετικός κρίκος με το παρελθόν φτάνοντας ως τα χρόνια του όποιου Μουχτάρ κατοικούσε εδώ μια φορά κι έναν καιρό!


Οι πληροφορίες αντλήθηκαν από: www.kastra.eu

Ευχαριστώ πολύ τον Πολιτιστικό Σύλλογο Παναιτωλίου «Χρήστος Καπράλος» που μου έδωσε την ευκαιρία να ανακαλύψω ακόμα έναν θησαυρό της περιοχής.

*Καταχύστρα: Οι καταχύστρες εξυπηρετούσαν τα κατακόρυφα πυρά. Πρόκειται για τις κτιστές προεξοχές, κενές στην κάτω επιφάνειά τους από όπου οι αμυνόμενοι εξαπέλυαν τα πυρά τους. Αν και ονομάζονται εξίσου ζεματίστρες, καθώς έχει υποστηριχθεί ότι πραγματοποιούταν και ρίψη καυτού νερού και λαδιού, είναι κυρίως πετρομάχοι, λόγω της έλλειψης άλλων διαθέσιμων υλικών ή του μεγάλου κόστους για την απόκτησή τους. Οι προεξοχές αυτές τοποθετούνταν σε καίρια σημεία των τειχών, όπως επάνω από εισόδους, και στηρίζονταν σε φουρούσια, τόξα ή αντηρίδες. 

Κυριακή 2 Δεκεμβρίου 2018

Αρχαίο Φίστυο - Παλαιομονάστηρο

Κοντά στο Αγρίνιο είναι το μέρος που θα σας πάω, αλλά αν δεν υπήρχε ο Πολιτιστικός Σύλλογος Παναιτωλίου «Χρήστος Καπράλος» μπορεί να μη το γνώριζα και ποτέ.
Πάνω σε ένα λόφο, με τη θέα της Τριχωνίδας, το πέλαγος της Αιτωλίας, να κλέβει κάθε τόσο το βλέμμα του επισκέπτη από το παρελθόν, είναι η Ακρόπολη του Αρχαίου Φίστυου. 
Εκεί βρίσκονται τα ερείπια του Παλαιομονάστηρου που ούτε ο χρόνος, ούτε οι άνθρωποι σεβάστηκαν.


Στον περιτοιχισμένο χώρο της Ακρόπολης του Αρχαίου Φίστυου, που βρίσκεται στα αριστερά του δρόμου που οδηγεί από τη Ντουγρί στο χωριό Νερομάνα, δύο περίπου χιλιόμετρα πριν το χωριό, βρίσκεται το μοναστήρι των Αγίων Αποστόλων, γνωστό και με το όνομα «Παλαιομονάστηρο».
Το καθολικό του Μοναστηριού, βρίσκεται στο κέντρο περιβόλου, ο οποίος συμπίπτει, με την ακρόπολη του Αρχαίου Φίστυου.
Στα Βόρεια του καθολικού υπάρχουν τα ερείπια των κελιών.
Στα Δυτικά, διασώζεται η κινστέρνα και Νοτιοδυτικά διακρίνονται τα ίχνη του βορδοναρείου.
Το καθολικό, αρχικά ήταν ένας μονόχωρος, καμαροσκεπής με ημικυκλική αψίδα Ναός, που χτίστηκε τον 14ο αιώνα. Στη συνέχεια προστέθηκε τρουλλαίος νάρθηκας και αργότερα υπόστεγο με τρείς θύρες, στη Δυτική πλευρά. Στις επιφάνειες της καμάρας, διατηρούνατι σε άσχημη κατάσταση, Αγιογραφίες από το Δωδεκάορτο, υπάρχουν ακόμη στηθάρια Αγίων, αλλά και ολόσωμοι Άγιοι.
Στο ιερό, διακρίνεται η πλατυτέρα, πολλοί Ιεράρχες, ο Πρωτομάρτυς Στέφανος, το όραμα του Πέτρου Αλεξανδρείας κ.α. Αγιογραφικές παραστάσεις.
Στον κυρίως ναό, υπάρχουν παραστάσεις με τη Βάπτιση, τη Μεταμόρφωση, την Κοίμηση της Θεοτόκου, την Υπαπαντή, παραστάσεις διαφόρων Αγίων.
Στον μισογκρεμισμένο νάρθηκα, πλήρως εκτεθειμένες στα καιρικά φαινόμενα, προβάλλουν υπέροχες οι Παλαιολόγειες Αγιογραφίες με τη Δευτέρα Παρουσία, τους χορούς των Προφητών και των Δικαίων κ.α.
Ζωγραφικό ενδιαφέρον παρουσιάζουν και οι διακοσμητικές ταινίες, με σχηματοποιημένα χαρακτηριστικά στοιχεία της Μακεδονικής Σχολής.




Αρχαίο Φίστυο

Στην Αιτωλική ενδοχώρα, κοντά στη Β όχθη της λίμνης Τριχωνίδας, επάνω στο δρόμο Δογρής - Νερομάνας, σε απόσταση 1,5 χλμ. Ν-ΝΔ του χωριού Νερομάννα (παλαιό όνομα Σομπονίκος) και 1 χλμ. περίπου ΒΑ της Δογρής, πάνω σε ένα λόφο ύψος 400 μ., με το τοπωνύμιο Παλιομονάστηρο, σώζονται τα ερείπια μιας αρχαίας οχυρωμένης πόλης, πιθανόν του αρχαίου Φιστύου. 
Η οχύρωση αυτή (πόλη με ακρόπολη) αναπτύσσεται γύρω από το ερειπωμένο μοναστήρι των Αγίων Αποστόλων (εξ’ ου και το τοπωνύμιο Παλιομονάστηρο), ενώ στην περιοχή της εκκλησίας υπάρχει και μία πηγή, γύρω από την οποία υπάρχουν επίσης αρχαίες λιθόπλινθοι. Η τοποθεσία απέχει από την ακρόπολη της Παραβόλας περίπου 5 χλμ. προς τα Α της, ενώ βρίσκεται περίπου 9 χλμ. ΒΔ της οχύρωσης του ιερού του Θέρμου. 
Ερείπια αρχαίων κτιρίων και τάφοι έχουν βρεθεί μέσα στα όρια της oχύρωσης της πόλης. Αρχαίοι τάφοι έχουν βρεθεί και εξωτερικά (στα ΝΔ) της οχύρωσης. Ανατολικά (απόσταση 200 μ.) και εξωτερικά της οχύρωσης της πόλης, διακρίνονται τα υπολείμματα μίας κυκλικής σε κάτοψη, θολωτής και υπόγειας δεξαμενής. Έχει μέγιστη διάμετρο 4,50 μ. και είναι επιχρισμένη εσωτερικά με υδραυλικό κονίαμα. 

Σε απόσταση 2, 6 χλμ. Β της οχύρωσης της πόλης του αρχαίου Φιστύου και στα ΝΑ της θέσης Κρύο Νερό, βρισκόταν, όπως συμπεραίνεται από το περιεχόμενο των επιγραφών που βρέθηκαν εκεί, εντοιχισμένες στην παλιά εκκλησία της Αγίας Τριάδας, το ιερό της Αφροδίτης Συρίας της εν Φιστύω ή της Φιστυίδος της έν Ιαρίδαις. Αποτελούσε ιερό της πόλης του Φιστύου, ενώ οι επιγραφές που βρέθηκαν εκεί, είναι κυρίως απελευθερωτικές (δούλων) και χρονολογούνται σε μεγάλο βαθμό στο τέλος του 3ου και τις αρχές του 2ου αι. π.Χ.



Κυριακή 22 Οκτωβρίου 2017

Τουρλίδα


Ο δρόμος ξετυλίγεται πάνω στη λιμνοθάλασσα του Μεσολογγίου. 
Για πέντε χιλιόμετρα η γαλήνη αποκτά υπόσταση καθώς η ράθυμη λιμνοθάλασσα απλώνει τριγύρω τα νωχελικά, ρηχά νερά της, αφήνοντας τις γάιτες*, τις πελάδες* και τα ιβάρια* να βάζουν τις δικές τους τελευταίες πινελιές στον καμβά που φιλοτεχνεί αδιάλειπτα η φύση με διαφορετικά κάθε φορά χρώματα
Στο τέλος του δρόμου η Τουρλίδα. Η νησίδα που πήρε το όνομα ενός πουλιού και δανείστηκε τα φτερά του για να φτερουγίζει στη μνήμη όλων όσων την επισκέφτηκαν.
Έχει πληγές, αλλά έχει και κάτι ξεχωριστό. Κάτι που συνεχίζει να ζει ακόμα και μέσα στα σαπισμένα φύκια που εναποθέτει στα πόδια της η λιμνοθάλασσα και αναπνέει στον αέρα της φυγής που αφήνουν πίσω τους εξωτικά πουλιά.
Μυστήριος τόπος, γεμάτος αντιφάσεις. Διάσπαρτος με ιερά θαύματα και συνάμα αμαρτωλός.
Ένας τόπος διαφορετικός από κάθε άλλον τόπο. 










*Γάιτες: Παραδοσιακά, χαμηλά πλοιάρια με μικρό βύθισμα.

*Πελάδες: Παραδοσιακές ξύλινες καλύβες που στηρίζονται πάνω σε πασσάλους και παλιότερα κατασκευάζονταν από  καλάμια και ψάθα. 

*Ιβάρια: Φραγμοί από πασσάλους στηριγμένους στον βυθό, με διχτυωτό πλέγμα για να αιχμαλωτίζονται τα ψάρια.

Σάββατο 26 Αυγούστου 2017

Σκρόφες


Ο Λούρος Αιτωλοακαρνανίας είναι ένας σημαντικός υδροβιότοπος, που καταφέρνει να συνθέσει ένα τοπίο ασυνήθιστο, σχεδόν εξωπραγματικό, αλλά ταυτόχρονα απίστευτα σαγηνευτικό, παρ' όλη την αγριάδα του. 
Ακόμα και το καλοκαίρι, όταν ο μακρύς δρόμος που οδηγεί στις παραλίες γεμίζει αυτοκίνητα, αρκεί μια ματιά στο αχανές τοπίο για να νιώσεις πως ετούτος ο τόπος μοιάζει πάντα  μοναχικός κι ας  μη μένει ποτέ μοναχός.
Πελεκάνοι, φλαμίνγκο, πελαργοί και πολλά άλλα πουλιά βρίσκουν εδώ ιδανικό καταφύγιο, ενώ άγρια άλογα χαίρονται την ελευθερία τους καλπάζοντας στις ερημιές. Αγελάδες περνάνε νωχελικά το δρόμο για να αλλάξουν βούρκο και όλα μοιάζουν να απλώνονται στο χώρο και στο χρόνο με τη λιμνοθάλασσα να μη θέλει λες να πει την τελευταία της κουβέντα και να σβήνει ανόρεχτα για να αφήσει στον απόηχό της αλμυρόβαλτους και λασποτόπια μέχρι που το πάνω χέρι παίρνουν τελικά δικαιωματικά οι αμμοθίνες με τη νερένια βλάστηση να παραχωρεί τη θέση της σε αρμυρίκια, πικροδάφνες, μυρτιές, ρείκια, θαλάσσια κρίνα. 

Η παραλία του Λούρου, στην οποία σχηματίζει το δέλτα του ο Αχελώος κι εκβάλει κι ο Εύηνος, δεν είναι παρά μια νησίδα μακριά σχεδόν 17 χιλιομέτρων. Διαθέτει οργανωμένη πλαζ, αλλά και απεριόριστες πιο "ερημικές" επιλογές όπως οι Σκρόφες, ή Παλιοπόταμος, μια σειρά από πολλές μικρές παραλίες με καταγάλανα νερά που διαχωρίζονται με βράχια.


Για να πάμε ως εκεί, στρίβουμε δεξιά πριν φτάσουμε στην οργανωμένη πλαζ και μέσα από ένα τοπίο που μοιάζει με εκείνο που διασχίζαμε ως τώρα, αλλά που επιφυλάσσει ωστόσο κι άλλες μικρές εκπλήξεις, σαν εκείνη την απότομη ανηφόρα που  σε φέρνει στον ελαιώνα που φύεται πάνω στα βράχια στην κορυφή του λόφου, τις μικρές γέφυρες και τον αλατένιο "δρόμο" που δημιουργείται από την αποστράγγιση των νερών δίπλα στον κακοτράχαλο δρόμο που απαιτεί αδιάλειπτη προσοχή.




Η θέα είναι εκπληκτική και αποζημιώνει με το παραπάνω όποιον φτάνει μέχρι εδώ. Μα η μεγάλη ανταμοιβή βρίσκεται στην πρώτη εκείνη βουτιά στα πεντακάθαρα δροσερά νερά!









Οι φωτογραφίες είναι από την τελευταία φορά που πήγαμε εκεί και που περιγράφω στο "Φθινόπωρο στον παράδεισο"