Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Φωτογραφίζειν. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Φωτογραφίζειν. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Πέμπτη 12 Ιουλίου 2018

Γεύση από καλοκαίρι

Μπορεί όταν σκεφτόμαστε το καλοκαίρι η γεύση της αλμύρας να είναι η πρώτη που έρχεται να μας αποπλανήσει, αλλά όταν το ζούμε πολιορκούμαστε από μια πανδαισία γεύσεων άρρηκτα δεμένων μαζί του. Και μπορεί κάποια από τα καλοκαιρινά φρούτα και λαχανικά να τα βρίσκουμε πια και άλλες εποχές, αλλά η γεύση που έχουν το καλοκαίρι είναι άλλη. Ασύγκριτα καλύτερη!

Τι θα ήταν το καλοκαίρι χωρίς τις γεύσεις του;
Ποιος μπορεί να το φανταστεί χωρίς την πλούσια γλύκα του σύκου, τη δροσιά του καρπουζιού, τη μαγεία της βανίλιας, τη τσαχπινιά του κερασιού, τη μεστή ωριμότητα του ροδάκινου;
Ποιος ζει χωρίς γεμιστές ντομάτες και πιπεριές, αλλά και χωρίς όλα εκείνα τα λαχανικά που συνθέτουν το καλοκαιρινό μας μενού;
Ποιος τολμά να αντισταθεί σε ένα παγωτό, ή σε ένα ψημένο καλαμπόκι αγορασμένα στη βόλτα;
Ή σε ένα σπιτικό παγωτό και βρασμένα γλυκά καλαμπόκια;

Ποιος προσπερνά τα βατόμουρα ελαφρά τη καρδία, αφού δεν είναι μόνο πεντανόστιμα, αλλά κι ένα σούπερ φουντ που λένε και στο χωριό μου;
Όχι εγώ πάντως, αφού το τελευταίο διάστημα ούτε ξέρω πόσα έχω φάει!!
Πέρυσι το καλοκαίρι τα είχα τιμήσει με έναν ακόμα τρόπο.
Τα είχα κάνει γλυκό και μαρμελάδα. 

"Απλή διαδικασία ωρίμανσης" λέω τώρα, μια κι έτσι ονόμασα την τελευταία φωτογραφία που πήρε μέρος στο "4ο Δρώμενο Φωτογραφίζειν" που διοργάνωσε η Μαρία Νικολάου στο "Μια ματιά στον ήλιο με γιορτινά".
Η φωτογραφία τραβήχτηκε ενόσω περίμενα να ωριμάσουν τα κόκκινα. Εννοείται πως όσα μαύρα βρέθηκαν εκεί τη μέρα της φωτογράφισης φαγώθηκαν αμέσως.

Ευχαριστώ πολύ τη Μαρία για τη φιλοξενία, αλλά και όσους στάθηκαν στη συμμετοχή μου!




Τετάρτη 9 Μαΐου 2018

Κατασκοπεύοντας τον Ιφικλείδη


Scarce swallowtail (Iphiclides podalirius) 

Ο Ιφικλείδης βρέθηκε στο δρόμο μου, ή εγώ στο δικό του, εξαρτάται πως το βλέπει κανείς, μια ζεστή μέρα του Απρίλη.
"Καλός οιωνός", σκέφτηκα. "Επιτέλους με πρόσεξε!"
Όλα έδειχναν ότι τα αισθήματα ήταν αμοιβαία.
Με άφησε μάλιστα να τον πλησιάσω σε απόσταση βολής, αλλά μόνο αυτό έκανε. Τίποτα άλλο. Ούτε μισό βλέμμα δεν μου έριξε ο τύπος.
Αδιάφορος κι απόμακρος, βιάστηκε να πετάξει μακριά όταν του άπλωσα το χέρι για χειραψία, ή έστω για μια κοινή φωτογραφία που να μας θυμίζει όσα ζήσαμε μαζί στα δυο περίπου λεπτά που συναντηθήκαμε.
Από τότε έχω να τον ξαναδώ!
Με παράτησε χωρίς δεύτερη σκέψη κι εγώ σκέφτομαι συνέχεια τι λάθος έκανα και τον έχασα.

Με την παρακάτω φωτογραφία, έλαβα μέρος στο 3ο Δρώμενο Φωτογραφίζειν που διοργανώνει η Μαρία από το blog "Μια ματιά στον ήλιο με γιορτινά".

Νέα μορφή, καινούρια ζωή!







Πέμπτη 13 Απριλίου 2017

Το πρωτολούλουδο τ' Απρίλη...

"Ζωή πώς με παράδωσες μ' ένα φιλί στους δήμιους..."

Απρίλη γεννήθηκε κι Απρίλη έφυγε από τη ζωή η ποιήτρια Μαρία Πολυδούρη (1902-1930).

"Θα πεθάνω μιαν αυγούλα μελαγχολική του Απρίλη..."


Είναι από τις πιο αγαπημένες μου ποιήτριες και φυσικά δε θα αποτολμήσω λογοτεχνική ανάλυση του έργου της, ούτε θα σας πω για τη ζωή της.
Το πρώτο το αφήνω τους ειδικούς, όσο για το δεύτερο, όσοι ενδιαφέρονται το ξέρουν καλά και όσοι θα ενδιαφερθούν στο μέλλον θα φροντίσουν το δίχως άλλο να το μάθουν. 

Όλοι την έχουμε συνδέσει με τον Καρυωτάκη λόγω της σχέσης τους, αλλά και της μεγάλης αγάπης που έτρεφε η Πολυδούρη γι' αυτόν, αλλά η Μαρία υπάρχει αυτόνομα και αυτόφωτη, πέρα από τον ίσκιο του μεγάλου ποιητή.

"Μ' απάντησες στο δρόμο σου Ποιητή,
Ήμουν το πρωτολούλουδο του Απρίλη..."

Την είπαν "καταραμένη" ποιήτρια. Δεν ξέρω αν αυτός ο όρος της αποδόθηκε λόγω του πρόωρου θανάτου της, ή της αντισυμβατικής ζωής που έκανε για γυναίκα της γενιάς της, εικάζω και για τα δυο, ξέρω όμως καλά πως ήταν η ηρωίδα των νεανικών μου χρόνων κι εξακολουθεί να στέκει αγέρωχα στο βάθρο που της είχα στήσει τότε και να μου μιλάει συνεχώς μέσα από τους στίχους της, όπως έκανε από την πρώτη φορά με το πρώτο ποίημά της που είχα διαβάσει:

Κοντά σου

Κοντά σου δεν αχούν άγρια οι ανέμοι.
Κοντά σου είνε η γαλήνη και το φως.
Στου νου μας τη χρυσόβεργην ανέμη
Ο ρόδινος τυλιέται στοχασμός.

Κοντά σου η σιγαλιά σα γέλιο μοιάζει
που αντιφεγγίζουν μάτια τρυφερά
κ’ αν κάποτε μιλάμε, αναφτεριάζει,
πλάι μας κάπου η άνεργη χαρά.

Κοντά σου η θλίψη ανθίζει σα λουλούδι
κι’ ανύποπτα περνά μέσ’ στη ζωή.
Κοντά σου όλα γλυκά κι’ όλα σα χνούδι,
σα χάδι, σα δροσούλα, σαν πνοή.

Τόλμησα να δανειστώ δικούς της στίχους, για να συντροφεύσουν τη φωτογραφία που έστειλα στο "Δρώμενο Φωτογραφίζειν" που διαργανώνει η Μαρία Νικολάου στο blog "Μια ματιά στον ήλιο με γιορτινά".

Θέλω να ευχαριστήσω τη Μαρία για τη φιλοξενία, αλλά και όσους ξεχώρισαν το σπιτάκι...

Μακριά ᾿π᾿ του κόσμου τη βοή,
το κύμα αγνάντια που γελά,
της εξοχής κει πού η ζωή
γλυκιά, γαλήνια αργοκυλά,

Σα μια ζωή της έξοχης,
σαν της ζωής παλμός κρυφός,
μέσ᾿ στους ανθούς κάθ᾿ εποχής,
καμαρωτό, λευκό στο φως,

ζει το σπιτάκι της. Ζεστό
σα μία καλόδεχτη αγκαλιά,
σαν ένα στόμα γελαστό,
χαϊδευτική σα μια μιλιά....

Κυριακή 29 Ιανουαρίου 2017

Γέφυρες


Ονείρου σκιά
στα νερά του χειμάρρου
καθρεφτίζεται.

ή

Διαβάτη σκιά
στα νερά του χειμάρρου
καθρεφτίζονταν.


Πάνω από τον χείμαρρο Ερμίτσα στην Αιτωλοακαρνανία, κρέμεται μια γέφυρα φάντασμα. 
Ο ρόλος της από καιρό ξεχασμένος, μα στη σκιά της φωλιάζουν ακόμα οι ιστορίες όσων τη διέσχισαν.


Διασχίζοντας το χρόνο.
Στην Ισπανία ο ποταμός Tormes χωρίζει τη Σαλαμάνκα στα δυο, ενώ η Ρωμαϊκή γέφυρα ενώνει την καινούρια πόλη με τη μεσαιωνική. 



Κι από την Ισπανία, στην Ελλάδα ξανά. 
Γέφυρα Ρίου - Αντιρρίου. 
Το μεγάλο όραμα του Χαρίλαου Τρικούπη που έγινε πραγματικότητα το 2004.





Στη λιμνοθάλασσα του Μεσολογγίου μια πελάδα* απλώνει τη δική της γέφυρα.

*Πελάδες ονομάζονται τα ξύλινα καλύβια που κατασκευάζονται στη λιμνοθάλασσα και στηρίζονται σε πασσάλους.

Πουλιά πάνω σε καλώδια που διασταυρώνονται. Σίγουρα δεν είναι γέφυρες, μοιάζουν όμως να γεφυρώνουν.


Ένας κορμός δέντρου όμως, θα μπορούσε να είναι γέφυρα. 
Έτσι σκέφτηκα κι έστειλα τη φωτογραφία στο 1ο Δρώμενο Φωτογραφίζειν που διοργάνωσε η Μαρία Νικολάου από το "Μια ματιά στον ήλιο με γιορτινά", με τον τίτλο: "Όταν η φύση γέφυρες απλώνει".
Ευχαριστώ πολύ τη Μαρία για τη φιλοξενία, αλλά και όσους ξεχώρισαν τη συμμετοχή μου.


Δεν άντεξα να μην κάνω μια αναδρομή σε κάποιες από τις γέφυρες που έχω φωτογραφίσει, με τη φωτογραφία της παλιάς γέφυρας της Ερμίτσας να πρωταγωνιστεί και να δίνει έμπνευση για χαϊκού, αφού την πρώτη φωτογραφία της την αγαπώ πολύ!

Τρίτη 1 Νοεμβρίου 2016

Απόγευμα στη λίμνη


Οι μέρες διαδέχονται η μια την άλλη σαν τα κύματα στη λίμνη. 
Ήσυχα, ήσυχα, γεννιέται η μέρα και ταξιδεύει μετρώντας το χρόνο μέχρι να ηχήσει εκείνος ο τελειωτικός παφλασμός της και να σβήσει κάνοντας χώρο στην επόμενη. 
Κύμα στο κύμα, μέρα στη μέρα, σταματάω για λίγο το χρόνο που τρέχει για να απολαύσω τη στιγμή.
Βιάζονται οι μέρες και οι ώρες τους δε φτάνουν για όλα. 
Δουλειές που πρέπει να γίνουν (πάλι), έγνοιες που θέλω να φύγουν (πάλι), όλα γίνονται ένα κουβάρι (πάλι) και μπερδεύονται στο σήμερα στο αύριο, στο χτες. Στο χτες που έφυγε, αλλά άφησε τα χνάρια του.
Και υπάρχουν κάποια χνάρια γλυκά, σαν την άχνη ενός λουκουμιού, σαν τον ήχο των γέλιων.
Υπάρχουν όμως κι εκείνα που αφήνουν μια πικρή γεύση και με κάνουν να τρέμω τη στιγμή που τα κύματα θα αγριέψουν.
Τελευταία ακόμα και τα όνειρα μου βγαίνουν. Ποτέ δεν πίστεψα στα όνειρα, ούτε έψαξα την ερμηνεία τους πουθενά. Δεν είναι πως τα ερμηνεύω κατά πως έρχονται. Είναι που γίνεται ακριβώς αυτό που βλέπω.
Κι είναι λίγα βράδια που κύματα έρχονται στον ύπνο μου. Μεγάλα κύματα, άγρια και ψηλά σαν του ωκεανού, όχι σαν τα ήσυχα της λίμνης.
Όνειρο που δεν μοιάζει με εκείνα που με κάνουν να ξέρω σχεδόν τι θα γίνει μέσα στη μέρα. Αν ήταν από εκείνα, θα ήξερα πως μέσα στη μέρα θα βρεθώ στον ωκεανό και θα θαυμάζω την ένταση των κυμάτων του ή θα τρομάζω από αυτά. Ο ωκεανός όμως δεν είναι κοντά και ας μου στέλνει συχνά πυκνά τα κύματα να με καταβρέχουν όταν κοιμάμαι.
Δε θέλω να το ερμηνεύσω. Θέλω να γαληνέψουν τα κύματα. Να έρχονται στον ύπνο μου απαλά και ήρεμα σαν φιλιά και να σβήνουν στις όχθες των ονείρων μου. Να μην μπαίνουν μέσα τους.
Και δε θέλω άλλα μηνύματα από το μέλλον. Αν είναι να δω ξαφνικά μια παλιά συμμαθήτρια που έχω να τη δω χρόνια, ας μην την ονειρευτώ πρώτα. Ας τη δω κατευθείαν όταν πρέπει να τη δω. Άντε, γιατί έχω αρχίσει να τρομάζω. Και δε βγαίνω να αγοράσω σκούπα και καπέλο, για να αρχίσω να πετάω σα μάγισσα προς το φεγγάρι. Ούτε καν πανσέληνο δεν έχει για να έχω καλό φόντο.


Αυτά έγραφα πριν τρία χρόνια εδώ.
(Είχα τότε βάλει και τραγουδάκι, μα εξαφανίστηκε. Πολύ μου τη δίνουν οι σύνδεσμοι που ξαφνικά χάνονται, τα τραγούδια που γίνονται αερικά και χάνονται, τα βίντεο που μένουν φαντάσματα...γι' αυτό δεν επιχειρώ να ξαναβάλω!)

Κι αν εξαιρέσω τα όνειρα που πια μοιάζουν επαναλήψεις της μέρας που πέρασε, παρά σημάδια του μέλλοντος, κι ευτυχώς γι΄αυτό, θα μπορούσα να τα έγραφα και τώρα, μια και το μπερδεμένο κουβάρι ακόμα μπλέκεται στα πόδια μου.


Τι κι αν ο χρόνος δε στέκεται, το φθινόπωρο ανασαίνει αργά γύρω από τη λίμνη.
Σα δειλός επισκέπτης  που δεν ξέρει αν ήρθε να μείνει ή  να φύγει, αφήνει προσεκτικά τα χνάρια του.
Στο φθινοπωρινό φως, η λίμνη κρατάει την ανάσα της περιμένοντας να ολοκληρωθεί η αλλαγή!


Οι φωτογραφίες είναι τραβηγμένες στη λίμνη Τριχωνίδα "το πέλαγος της Αιτωλίας" και η πρώτη πήρε μέρος στο "Φωτογραφίζειν" που διοργανώνει η Μαρία Νι στο "Μια ματιά στον ήλιο με γιορτινά".
Θέλω να ευχαριστήσω τη Μαρία για τη φιλοξενία της, αλλά και όσους ήρθαν μαζί μου στη λίμνη!
Εν τω μεταξύ το google αποφάσισε πως η φωτογραφία δεν του άρεσε, την πήρε, της άλλαξε τα φώτα, κυριολεκτικά, και μου την επέστρεψε έτσι:


Εγώ θα πω το γνωστό: "Περί ορέξεως κολοκυθόπιτα", αν και προσωπικά ψηφίζω ρεαλισμό με χίλια...στις φωτογραφίες τουλάχιστον!

Πέμπτη 9 Ιουνίου 2016

Ιβίσκος

Αίθριο θα είναι το καλοκαίρι με σποραδικό κόκκινο που γρήγορα θα πυκνώσει και θα δώσει κατά τόπους ομορφιές.


Ο ιβίσκος, το κόκκινο του καλοκαιριού, άνθισε από τον Μάιο και κάτω από συννεφιασμένο ουρανό έστελνε τα δικά του μηνύματα.
Οι παπαρούνες, το κόκκινο της άνοιξης, ήταν ακόμα στις δόξες τους, μα ένα χωράφι να κοκκινίζει απ' άκρη σ' άκρη δεν είδα.


Δε φωτογράφισα μια κόκκινη θάλασσα να λικνίζεται ριγώντας στα χάδια του αέρα.
Ελπίζω του χρόνου να δω τα κύματα που σηκώνουν οι παπαρούνες.


Μέχρι τότε θα μείνω στα χρώματα του καλοκαιριού.
Στα φρούτα του...


...και στα γλυκά κεράσματά του...
Και μπορεί η παρακάτω φωτογραφία να μην έχει διόλου κόκκινο, έχει όμως ένα ολόκληρο υποβρύχιο να πλέει στο γαλάζιο!
Κι αυτό είναι το καλοκαίρι!


Του καλοκαιριού άλικο προμήνυμα ονόμασα την πρώτη φωτογραφία και ήταν η συμμετοχή μου στον 24ο διαγωνισμό "Φωτογραφίζειν"!
Ευχαριστώ μέσα από την καρδιά μου όσους την ξεχώρισαν, αλλά και τη Μαρία από το blog "Μια ματιά στον ήλιο με γιορτινά" για τη διοργάνωση του παιχνιδιού, αλλά και τη φιλοξενία της!

Η άχρηστη πληροφορία της ανάρτησης: 
Αλήθεια γνωρίζατε πως ο ιβίσκος είναι ένα είδος μολόχας, και η μπάμια ένα είδος ιβίσκου;

Τρίτη 26 Απριλίου 2016

Πύλη στο χτες

Έχουμε ξανάρθει εδώ.
Ίσως δεν το θυμάστε, αφού σας είχα μπάσει στα άδυτα του κάστρου κρυφά κι από άλλη πύλη.
Σκοπός μου τότε ήταν να σας τρομάξω, συστήνοντάς  σας την Πατρινέλα, το διάσημο στοιχειό.
Το στοιχειό βέβαια, δε βγήκε ποτέ να μας υποδεχτεί. 
Ούτε ένα λουκουμάκι δε μας τράταρε το αφιλόξενο!
Μόνο κλείστηκε στο μπουντρούμι του και με πείσμα έκανε πως δεν υπάρχει. 

Μια κίτρινη πεταλούδα μόνο συναντήσαμε. Αδιάκοπα φτεροκοπούσε εκείνη γύρω μας, σα να ήθελε κάτι να μας πει, αλλά νόημα δε βγάλαμε.

Ούτε σήμερα θα το εξερευνήσουμε όλο.
Λίγο πριν σας ξεναγήσω κανονικά στο κάστρο, θα θαυμάσουμε τη θέα της Πάτρας από ψηλά και θα πάρουμε μια ιδέα για όσα θα ακολουθήσουν!
Ελπίζω να απολαύσετε τη βόλτα!


















Πύλη στο χτες ονόμασα την πρώτη φωτογραφία και την έστειλα να λάβει μέρος στον 23ο διαγωνισμό του "Φωτογραφίζειν" που διοργανώνει η Μαρία Νι στο blog "Μια ματιά στον ήλιο με γιορτινά".
Ευχαριστώ πολύ τη Μαρία για τη φιλοξενία, αλλά και όσους διάβηκαν την πύλη μου!